Usłyszałem, jak jej drzwi kliknęły, zanim ją zobaczyłem. Powolne, celowe kroki, nieomylny dźwięk kół walizki, ciągnącej się za nią jak znaki interpunkcyjne do cichego pożegnania.
Zostałem na kanapie, wyciągnięte nogi, ramiona szeroko oparte. Swobodnie. A przynajmniej tak udawałem. Serce miałem zaciśnięte w pięść, ale nie zamierzałem jej tego pokazać.
Wtedy ją zobaczyłem.
Felicia.
Włosy spięte, twarz twarda jak kamień. Nawet na mnie nie spojrzała. Po prostu szła dalej.
— Dokąd myślisz, że idziesz? — Mój głos przeciął ciszę, głęboki i twardy.
Zamarła, ale się nie odwróciła. Nawet nie drgnęła.
Wstałem. — Zadałem ci pytanie, Felicio. — Mój głos podniósł się, teraz ostry. — Czy ty w ogóle rozumiesz, co to znaczy opuścić tę watahę? Co zamierzasz zrobić — wędrować po rubieżach z walizką i dumą?
Cisza. Tylko ta przeklęta cisza, której zawsze używała, gdy chciała mnie ukarać.
Podszedłem do niej, wzrok utkwiłem w jej oczach jak wyzwanie. — Dobrze. Milcz. Ale kiedy mój ojciec zapyta, co się stało, lepiej nie przedstawiaj mnie jako tego złego. To ty chciałaś odejść. Ty do tego doprowadziłaś. Powiedz mu to.
Jej wzrok opadł na kopertę — tę kopertę. Tę, która wypadła jej z ręki, kiedy weszła i zobaczyła mnie z... nią.
Podążyłem za jej spojrzeniem. To wciąż leżało na podłodze, jak dowód mojego najgorszego momentu. Jak ciężar, którego żadne z nas nie mogło zignorować.
Schyliła się, podniosła ją powoli, wciąż nie patrząc mi w oczy. Potem — po prostu — odwróciła się i wyszła.
Bez pożegnania. Bez kłótni. Po prostu... zniknęła.
Zastygnąłem, pięści zaciśnięte przy bokach, szczęka napięta. Każdy instynkt krzyczał, by ją zatrzymać. Ale nie ruszyłem się. Nie mogłem. Duma zatrzasnęła mnie jak cholerny łańcuch.
Przez okno zobaczyłem, jak zbliża się do bramy. Blask księżyca oświetlił jej włosy i przez chwilę wyglądała niemal... na wolną.
Za mną powietrze się zmieniło — ciepłe, słodkie jaśminem i żarem. Danielle. Jej ramiona objęły mój tors, usta musnęły moje ramię.
— Ciii — wyszeptała, przesuwając palcami po mojej klatce. — Zrobiłeś to, co trzeba. Ona nigdy cię tak naprawdę nie widziała.
Nie odpowiedziałem. Nie mogłem. Smak winy był gorzki na moim języku.
Danielle pochyliła się, pocałowała mnie w szyję, miękko i powoli. — Dziękuję, że mnie wybrałeś — wymruczała, głosem jak jedwab.
Przełknąłem ślinę, szczęka naprężona. — Nie wybrałem ciebie.
Jej oddech zadrżał. Zesztywniała przy mnie.
Chwila ciszy, potem cofnęła się na tyle, by spojrzeć mi w oczy — ostre, nieczytelne. — Cóż... — Jej dłoń przesunęła się na brzuch. — Przynajmniej wybrałeś nasze dziecko.
Jej uśmiech rozwinął się powoli, zimny jak blask księżyca na ostrzu.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Damien
„Co ty powiedziałaś?!”
„Jestem w ciąży,” odpowiedziała cicho, ale stanowczo. „Zostaniesz ojcem. W końcu.”
Stał bez ruchu.
To powinien być moment radości. Ulgi. Może nawet dumy. Ale nie czuł… nic. Żadnej iskry. Żadnego ciepła. Tylko echo jej słów wiszące w przestrzeni między nimi.
Ona patrzyła na niego uważnie, wzrokiem przeczesując jego twarz jak pole bitwy—czekając na reakcję, pragnąc jej. Wtedy to zobaczył—ten drobny płomyk nadziei w jej spojrzeniu, sposób w jaki jej ramiona się napięły, przygotowując się na ciężar jego milczenia.
Ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć—zanim mógł skłamać, powiedzieć prawdę, albo znaleźć wyraz twarzy, jaki powinien mieć—drzwi gwałtownie się otworzyły.
Do pokoju wpadł strażnik, zdyszany. „Alfa, Luna… ona zemdlała!”
Krew mi zamarzła w żyłach. Byłem na nogach w mgnieniu oka. „Gdzie?” warknąłem, już go wyprzedzając.
Na zewnątrz zobaczyłem ją—Felicję—rozciągniętą na trawie, jakby coś istotnego zostało z niej wyrwane. Ściśnięło mnie w piersi. Danielle klęczała obok niej, rzucając mi spojrzenia, udawana panika malowała się na jej twarzy.
„Ona po prostu zemdlała, tak nagle!” Danielle ściskała brzuch, próbując wyglądać na przerażoną. Nawet jej nie zauważyłem.
Upadłem na kolana, uniosłem Felicję w ramionach. Była taka lekka. Zbyt lekka. Jej głowa opadła bezwładnie na moje ramię niczym złamana lalka. „Otwórzcie te cholerne drzwi,” warknąłem, nie dbając o to, jak surowo zabrzmiał mój głos.
Danielle pospiesznie szarpała klamkę, zanim w końcu otworzyła drzwi na oścież. Ostrożnie wsunąłem Felicję na tylne siedzenie, odgarnąłem włosy z jej twarzy, potem wsiadłem do przodu i trzasknąłem drzwiami.
Danielle usiadła obok mnie, cicho pociągając nosem. Nie odezwałem się słowem. Zacisnąłem szczękę. Myśli galopowały bez końca. Czy była chora? Czy przegapiłem jakieś znaki? Dlaczego, do cholery, nie zauważyłem tego wcześniej?
W szpitalu pielęgniarki natychmiast się nią zajęły. Stałem bezradny, zaciśnięte pięści, próbując oddychać przez narastający we mnie gniew i strach.
„Będzie dobrze,” wymamrotałem, ale nawet dla mnie samego brzmiało to słabo.
„Damien…” Głos Danielle wyrwał mnie z zamyślenia. Odwróciłem się do niej, a wyraz jej twarzy sprawił, że ścisnęło mnie w żołądku. Łzawa, krucha, drżąca.
„Mam nadzieję, że to nie przeze mnie,” wyszeptała, kładąc dłoń na brzuchu. „Czy to… przeze mnie? Przez nasze dziecko?”
Odwróciłem wzrok, zaciskając szczękę. Jej wyczucie czasu nigdy nie było przypadkowe.
„Miała walizki,” dodała, głos jej się załamał. „Odchodzi przeze mnie?”
Wciągnąłem drżący oddech. „To ona poprosiła o rozwód,” powiedziałem płasko. „Nie ja.”
Danielle zaczęła płakać mocniej. Złapałem ją, gdy zatoczyła się w moje ramiona. Nie miałem siły jej odepchnąć. Nie teraz. Nie w momencie, gdy wszystko zaczynało się sypać.
„Nigdy nie chciałam robić problemów,” zaszlochała w moją pierś. „Chciałam tylko, żebyś był szczęśliwy.”
Zamknąłem oczy. „To nie twoja wina,” powiedziałem cicho, choć sam już nie wiedziałem, kogo obwiniać.
Spojrzała na mnie, oczy błyszczące od łez. „Po prostu… nienawidzę patrzeć, jak cierpisz.”
Coś we mnie pękło. Może to była wina. Może zmęczenie. Może po prostu musiałem poczuć coś, co nie bolało. Pochyliłem się i pocałowałem ją.
Ona wtuliła się we mnie, jej dłonie znalazły się na mojej szyi. Pocałunek stał się głębszy, a rozsądek ulatniał się coraz dalej.
„Zabierz mnie do domu,” wyszeptała. „Proszę… tam, gdzie nikt nam nie przeszkodzi.”
Zawahałem się. Spojrzałem w stronę drzwi szpitala. Felicja tam była. Sama.
„Proszę,” powtórzyła Danielle, a to spojrzenie—te przeklęte łzy—wbiły się we mnie jak haczyki.
Usiadłem z powrotem za kierownicą i odpaliłem silnik. Pochyliła się, muskając ustami moje ucho.
Jęk wyrwał mi się z gardła, zanim zdążyłem go powstrzymać.
Odjechałem, nie oglądając się za siebie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Danielle jęknęła pod moim ciałem, jej paznokcie drapały po moich plecach, jakby próbowała wyryć swoje imię w mojej skórze. Jej nogi mocno oplatały moje biodra, oddech miała gorący i szybki tuż przy moim uchu.
Ale ja widziałem tylko Felicię.
To, jak wyglądała, gdy znalazłem ją na ziemi. Krucha, blada. Ciężar jej bezwładnego ciała w moich ramionach nawiedzał mnie każdej nocy od tamtej pory. Ten obraz powrócił teraz jeszcze silniejszy, przeszywając rozgrzane ciało lodowatą wodą.
„Damien”, dyszała Danielle, kołysząc biodrami, by przyciągnąć mnie z powrotem. „Kochanie…”
Mrugnąłem, próbując zakotwiczyć się w teraźniejszości. Jej skóra była śliska od potu, ciało wyginało się, poruszało – ale nic z tego mnie nie poruszało. Nie naprawdę.
Spojrzała nagle w górę, a jej wyraz twarzy pociemniał. „Co tym razem jest kurwa nie tak?”
Zatrzymałem się, lekko się od niej odsunąłem, jedno ramię zarzuciłem sobie na oczy. „Po prostu jestem zmęczony.”
„Daj spokój z tymi bzdurami”, warknęła, siadając, zupełnie naga i wściekła. „Myślisz o niej, prawda?”
Jej słowa uderzyły jak policzek. Nie odpowiedziałem, nie musiałem. Już wiedziała.
Twarz Danielle wykrzywiła się, a jej głos nabrał jadu. „Dlaczego? Dlaczego wciąż się zadręczasz tą suką? Ona jest bezpłodna, Damien. Nawet nie mogła dać ci spadkobiercy. Czemu jesteś taki głupi?”
Słowo bezpłodna przeszyło mnie jak błyskawica.
Usiadłem powoli, krew zagotowała mi się pod skórą. „Co ty właśnie powiedziałaś?” – mój głos był niski, niebezpieczny.
Danielle patrzyła wyzywająco, bez skruchy. „Słyszałeś.”
Rzuciłem się zanim pomyślałem. Moja dłoń oplotła jej gardło, jeszcze nie mocno – ale wystarczająco, by uciszyć ją szokiem. Jej oczy rozszerzyły się, gdy przycisnąłem ją do łóżka, jej nagie ciało drżało pod ciężarem mojej furii.
„Pilnuj języka”, warknąłem, każda sylaba wibrowała mi w piersi. „Nikt nie mówi tak do swojego Alfy. Nawet ty.”
Jej usta się rozchyliły, oddech się urwał. „Przepraszam”, wychrypiała, głos cienki ze strachu… i czegoś jeszcze.
Zobaczyłem błysk w jej oczach – to nie była tylko skrucha, to było podniecenie. Nie była przestraszona. Prowokowała mnie.
Jej dłonie przesunęły się po moich ramionach, paznokcie lekko przejechały w dół, a jej głos zmiękł do mruczenia. „Masz rację”, wyszeptała. „Przepraszam, Alfo…”
Wyginała się pod moim ciałem, ponownie przyciskając się do moich bioder. Jej usta muskały moje ucho, gdy szeptała: „Ale ja mogę dać ci spadkobiercę. Ja mogę uczynić cię ojcem.”
Te słowa wsiąkały we mnie, niebezpieczne i słodkie.
Jej ciało poruszyło się, prowadząc mnie z powrotem w jej żar. Jej nogi znów mnie oplatały, a jej usta odnalazły moje z głodem, który nie był miłością, tylko zwycięstwem.
Odwzajemniłem pocałunek, pozwalając, by przejął mnie instynkt.
Ale gdzieś głęboko w środku twarz Felicii wciąż się unosiła. Jej głos, jej zapach, jej uparta iskra — one nie zniknęły.
Zabiorę ją później do domu. Wrócę i zabiorę ją do domu, przypomniałem sobie, gdy odpływałem w sen.
Przesuń w górę, aby kontynuować