passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hiding My Twin Pups from Their Alpha Dad: Damien's POV - Rozdział #5 - autor itsvlada

Hiding My Twin Pups from Their Alpha Dad: Damien's POV

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Damien

„Co ty powiedziałaś?!”

„Jestem w ciąży,” odpowiedziała cicho, ale stanowczo. „Zostaniesz ojcem. W końcu.”

Stał bez ruchu.

To powinien być moment radości. Ulgi. Może nawet dumy. Ale nie czuł… nic. Żadnej iskry. Żadnego ciepła. Tylko echo jej słów wiszące w przestrzeni między nimi.

Ona patrzyła na niego uważnie, wzrokiem przeczesując jego twarz jak pole bitwy—czekając na reakcję, pragnąc jej. Wtedy to zobaczył—ten drobny płomyk nadziei w jej spojrzeniu, sposób w jaki jej ramiona się napięły, przygotowując się na ciężar jego milczenia.

Ale zanim zdążył cokolwiek powiedzieć—zanim mógł skłamać, powiedzieć prawdę, albo znaleźć wyraz twarzy, jaki powinien mieć—drzwi gwałtownie się otworzyły.

Do pokoju wpadł strażnik, zdyszany. „Alfa, Luna… ona zemdlała!”

Krew mi zamarzła w żyłach. Byłem na nogach w mgnieniu oka. „Gdzie?” warknąłem, już go wyprzedzając.

Na zewnątrz zobaczyłem ją—Felicję—rozciągniętą na trawie, jakby coś istotnego zostało z niej wyrwane. Ściśnięło mnie w piersi. Danielle klęczała obok niej, rzucając mi spojrzenia, udawana panika malowała się na jej twarzy.

„Ona po prostu zemdlała, tak nagle!” Danielle ściskała brzuch, próbując wyglądać na przerażoną. Nawet jej nie zauważyłem.

Upadłem na kolana, uniosłem Felicję w ramionach. Była taka lekka. Zbyt lekka. Jej głowa opadła bezwładnie na moje ramię niczym złamana lalka. „Otwórzcie te cholerne drzwi,” warknąłem, nie dbając o to, jak surowo zabrzmiał mój głos.

Danielle pospiesznie szarpała klamkę, zanim w końcu otworzyła drzwi na oścież. Ostrożnie wsunąłem Felicję na tylne siedzenie, odgarnąłem włosy z jej twarzy, potem wsiadłem do przodu i trzasknąłem drzwiami.

Danielle usiadła obok mnie, cicho pociągając nosem. Nie odezwałem się słowem. Zacisnąłem szczękę. Myśli galopowały bez końca. Czy była chora? Czy przegapiłem jakieś znaki? Dlaczego, do cholery, nie zauważyłem tego wcześniej?

W szpitalu pielęgniarki natychmiast się nią zajęły. Stałem bezradny, zaciśnięte pięści, próbując oddychać przez narastający we mnie gniew i strach.

„Będzie dobrze,” wymamrotałem, ale nawet dla mnie samego brzmiało to słabo.

„Damien…” Głos Danielle wyrwał mnie z zamyślenia. Odwróciłem się do niej, a wyraz jej twarzy sprawił, że ścisnęło mnie w żołądku. Łzawa, krucha, drżąca.

„Mam nadzieję, że to nie przeze mnie,” wyszeptała, kładąc dłoń na brzuchu. „Czy to… przeze mnie? Przez nasze dziecko?”

Odwróciłem wzrok, zaciskając szczękę. Jej wyczucie czasu nigdy nie było przypadkowe.

„Miała walizki,” dodała, głos jej się załamał. „Odchodzi przeze mnie?”

Wciągnąłem drżący oddech. „To ona poprosiła o rozwód,” powiedziałem płasko. „Nie ja.”

Danielle zaczęła płakać mocniej. Złapałem ją, gdy zatoczyła się w moje ramiona. Nie miałem siły jej odepchnąć. Nie teraz. Nie w momencie, gdy wszystko zaczynało się sypać.

„Nigdy nie chciałam robić problemów,” zaszlochała w moją pierś. „Chciałam tylko, żebyś był szczęśliwy.”

Zamknąłem oczy. „To nie twoja wina,” powiedziałem cicho, choć sam już nie wiedziałem, kogo obwiniać.

Spojrzała na mnie, oczy błyszczące od łez. „Po prostu… nienawidzę patrzeć, jak cierpisz.”

Coś we mnie pękło. Może to była wina. Może zmęczenie. Może po prostu musiałem poczuć coś, co nie bolało. Pochyliłem się i pocałowałem ją.

Ona wtuliła się we mnie, jej dłonie znalazły się na mojej szyi. Pocałunek stał się głębszy, a rozsądek ulatniał się coraz dalej.

„Zabierz mnie do domu,” wyszeptała. „Proszę… tam, gdzie nikt nam nie przeszkodzi.”

Zawahałem się. Spojrzałem w stronę drzwi szpitala. Felicja tam była. Sama.

„Proszę,” powtórzyła Danielle, a to spojrzenie—te przeklęte łzy—wbiły się we mnie jak haczyki.

Usiadłem z powrotem za kierownicą i odpaliłem silnik. Pochyliła się, muskając ustami moje ucho.

Jęk wyrwał mi się z gardła, zanim zdążyłem go powstrzymać.

Odjechałem, nie oglądając się za siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Danielle jęknęła pod moim ciałem, jej paznokcie drapały po moich plecach, jakby próbowała wyryć swoje imię w mojej skórze. Jej nogi mocno oplatały moje biodra, oddech miała gorący i szybki tuż przy moim uchu.

Ale ja widziałem tylko Felicię.

To, jak wyglądała, gdy znalazłem ją na ziemi. Krucha, blada. Ciężar jej bezwładnego ciała w moich ramionach nawiedzał mnie każdej nocy od tamtej pory. Ten obraz powrócił teraz jeszcze silniejszy, przeszywając rozgrzane ciało lodowatą wodą.

„Damien”, dyszała Danielle, kołysząc biodrami, by przyciągnąć mnie z powrotem. „Kochanie…”

Mrugnąłem, próbując zakotwiczyć się w teraźniejszości. Jej skóra była śliska od potu, ciało wyginało się, poruszało – ale nic z tego mnie nie poruszało. Nie naprawdę.

Spojrzała nagle w górę, a jej wyraz twarzy pociemniał. „Co tym razem jest kurwa nie tak?”

Zatrzymałem się, lekko się od niej odsunąłem, jedno ramię zarzuciłem sobie na oczy. „Po prostu jestem zmęczony.”

„Daj spokój z tymi bzdurami”, warknęła, siadając, zupełnie naga i wściekła. „Myślisz o niej, prawda?”

Jej słowa uderzyły jak policzek. Nie odpowiedziałem, nie musiałem. Już wiedziała.

Twarz Danielle wykrzywiła się, a jej głos nabrał jadu. „Dlaczego? Dlaczego wciąż się zadręczasz tą suką? Ona jest bezpłodna, Damien. Nawet nie mogła dać ci spadkobiercy. Czemu jesteś taki głupi?”

Słowo bezpłodna przeszyło mnie jak błyskawica.

Usiadłem powoli, krew zagotowała mi się pod skórą. „Co ty właśnie powiedziałaś?” – mój głos był niski, niebezpieczny.

Danielle patrzyła wyzywająco, bez skruchy. „Słyszałeś.”

Rzuciłem się zanim pomyślałem. Moja dłoń oplotła jej gardło, jeszcze nie mocno – ale wystarczająco, by uciszyć ją szokiem. Jej oczy rozszerzyły się, gdy przycisnąłem ją do łóżka, jej nagie ciało drżało pod ciężarem mojej furii.

„Pilnuj języka”, warknąłem, każda sylaba wibrowała mi w piersi. „Nikt nie mówi tak do swojego Alfy. Nawet ty.”

Jej usta się rozchyliły, oddech się urwał. „Przepraszam”, wychrypiała, głos cienki ze strachu… i czegoś jeszcze.

Zobaczyłem błysk w jej oczach – to nie była tylko skrucha, to było podniecenie. Nie była przestraszona. Prowokowała mnie.

Jej dłonie przesunęły się po moich ramionach, paznokcie lekko przejechały w dół, a jej głos zmiękł do mruczenia. „Masz rację”, wyszeptała. „Przepraszam, Alfo…”

Wyginała się pod moim ciałem, ponownie przyciskając się do moich bioder. Jej usta muskały moje ucho, gdy szeptała: „Ale ja mogę dać ci spadkobiercę. Ja mogę uczynić cię ojcem.”

Te słowa wsiąkały we mnie, niebezpieczne i słodkie.

Jej ciało poruszyło się, prowadząc mnie z powrotem w jej żar. Jej nogi znów mnie oplatały, a jej usta odnalazły moje z głodem, który nie był miłością, tylko zwycięstwem.

Odwzajemniłem pocałunek, pozwalając, by przejął mnie instynkt.

Ale gdzieś głęboko w środku twarz Felicii wciąż się unosiła. Jej głos, jej zapach, jej uparta iskra — one nie zniknęły.

Zabiorę ją później do domu. Wrócę i zabiorę ją do domu, przypomniałem sobie, gdy odpływałem w sen.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Stałem przed drzwiami sali szpitalnej, z zaciśniętą szczęką, przechadzając się tam i z powrotem niczym uwięzione zwierzę. Mój wilk był niespokojny. Rozdrażniony. Każda sekunda zamkniętych drzwi rozdzierała coś głęboko we mnie.

Nawet na mnie nie spojrzała, kiedy ją wwozili. Gdy jej oczy spotkały się z moimi, poczułem się, jakby mnie tam nie było. Jakbym przestał się liczyć.

W końcu lekarz wyszedł, skinął uprzejmie głową i przeszedł obok mnie. „Jest w stabilnym stanie”, powiedział cicho. „Daj jej trochę czasu.”

Czas? Przecież tylko to jej dałem. Czas, by odeszła. Czas, by się rozpadła. Czas, by mnie znienawidziła.

Ruszam w stronę drzwi, ręka w połowie drogi do klamki, gdy w środku słyszę inny głos.

Alfa Magnus, mój ojciec.

Zamarłem.

On już tam z nią był.

Nie ruszyłem się. Stałem bez ruchu, serce waliło mi w piersi, nasłuchując przez cienkie drewno, jakby miał do tego jakiekolwiek prawo. Jakbym nie utracił wszelkich praw w chwili, gdy złamałem jej serce.

„Jak się czujesz? Co się stało?” — zapytał Alfa Magnus, jego głos był łagodny i pełen troski.

Jej głos — Boże, jej głos — był napięty, cichy. „Teraz już dobrze.”

Bzdura.

Kłamała jak z nut, a ja to wiedziałem. Ale to był ten rodzaj kłamstwa, który pozwalał jej przeżyć. Słyszałem to już wcześniej, zbyt wiele razy, i za każdym razem pozwalałem jej na to.

Magnus poruszył temat strażników. To, że ją tu przywiozłem w pośpiechu. Szepty. Plotki. Widziałem oczami wyobraźni, jak pewnie zaciska szczękę, próbując się nie rozpaść.

„Damien i ja... jesteśmy po rozwodzie.”

Moja klatka piersiowa się zacisnęła. To słowo teraz brzmiało ostatecznie — wyryte w kamieniu, wypalone na mojej skórze.

Opowiedziała mu wszystko. O tamtej kobiecie. O ciąży. Oparłem się plecami o ścianę, zamknąłem oczy. Nigdy nie nienawidziłem siebie bardziej niż w tej chwili.

„Przepraszam, Felicio. Zasłużyłaś na coś lepszego.”

Do diabła, że tak.

Powiedziała, że musi odejść. Że zostanie tu by ją zniszczyło. I mówiła poważnie.

Słyszałem, jak Magnus próbował ją powstrzymać — w jego głosie wyczułem ostrożność. Ostrzeżenia. Konsekwencje odejścia z watahy. Zostania wyrzutkiem.

Ale nie zamierzała zostać. Słyszałem to w jej głosie — złamanym, drżącym — a jednak niezłomnym.

Wtedy Alfa Magnus zrobił coś, czego się nie spodziewałem.

Podał jej kopertę.

„Może nie jesteś już żoną mojego syna”, powiedział cicho, „ale zawsze będziesz miała mój szacunek.” Te słowa zabolały bardziej niż cokolwiek innego.

Drzwi otworzyły się kilka chwil później, a Magnus przeszedł obok mnie bez słowa.

Zerknąłem do środka. Siedziała na krześle, przygarbiona, z pochyloną głową, ściskając kopertę tak, jakby to była jedyna rzecz, która ją trzymała w całości.

I płakała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hiding My Twin Pups from Their Alpha Dad: Damien's POV

Hiding My Twin Pups from Their Alpha Dad: Damien's POV

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa