POV Morgany
"Nie mogłem wczoraj wieczorem wejść po schodach do swojego pokoju," oznajmił Damien, schodząc do rozciągania z wdziękiem zepsutego leżaka na zajęciach. "Musiałem się czołgać. Na czworakach. Sąsiad mnie zobaczył i zapytał, czy nie potrzebuję karetki."
"Mieszkasz w akademiku?" zapytałam.
"Wszyscy mieszkamy," powiedziała Eve, przyciągając kostkę do biodra. "To część pakietu stypendialnego, nie wiedziałaś? Pokoje są małe, ale są tutaj, w budynku, więc tylko wytaczasz się z łóżka i jesteś na zajęciach."
"Czekaj, serio? Nawet nie sprawdziłam, po prostu założyłam, że będę dojeżdżać z domu."
"Powinnaś się wprowadzić," powiedziała cicho Agathe, rozciągając ręce nad głową. "Mamy pokoje na tym samym piętrze. Dwa pokoje od Eve jest wolna jedynka."
"Byłybyśmy sąsiadkami," powiedziała Eve z szerokim uśmiechem. "Wieczory filmowe, wspólna nauka, napady na automat o drugiej w nocy. No weź, byłoby świetnie!"
Pomyślałam o tym. Mój pokój w domu. Mama na kanapie, niebieska poświata starych taśm, ten płaski głos mówiący mi, że zrujnowałam jej życie.
Może trochę dystansu wyszłoby nam na dobre. Może gdyby nie widziała mnie codziennie, zaczęłaby za mną tęsknić. Albo przynajmniej przestałaby wciąż przypominać sobie o wszystkim, co straciła.
"Może rzeczywiście…" zaczęłam.
Drzwi do studia otworzyły się z hukiem i wszedł Lawrence.
Wszystkie rozmowy urwały się w pół słowa. Plecy się wyprostowały. Damien przeszedł z niechlujnego rozciągania do idealnego szpagatu tak szybko, że byłam pewna, że coś sobie naciągnął.
Lawrence przeszedł przez salę długimi krokami, jego postawa była tak precyzyjna, że wyglądała na specjalnie zaprojektowaną. Zatrzymał się na środku, mierząc nas wzrokiem jak generał przeglądający oddział, którym nie był zachwycony, i odezwał się.
"Dziś pracujemy w parach. Próbujemy 'Damę Kameliową' — pas de deux między kurtyzaną Marie Duplessis a pisarzem Alexandrem Dumas."
Splotł ręce za plecami. "Możecie wykazać się swoją tak zwaną dojrzałością i wybrać partnera w pięć sekund, albo ja was dobiorę jak przedszkolaków i znów udowodnicie, że nic nie jesteście warci. Pięć. Cztery."
Mój mózg wciąż przetwarzał słowo "pary", gdy czyjaś ręka chwyciła mnie za łokieć i szarpnęła w bok.
"Jesteś ze mną," wyszeptał Damien. "Nie dyskutuj, wszyscy inni są przerażający."
"Trzy. Dwa."
Ciała pospiesznie przemieszczały się wokół nas. Blondynka z pierwszego dnia, Félicie, jak się okazało, złapała wysokiego chłopaka z przodu. Agathe połączyła się z rudą dziewczyną, której nie znałam. Eve wybrała najbliższą wolną osobę.
"Jeden. Akceptowalne." Lawrence przesunął wzrokiem po sali. "Pozycje! Zaczynamy od pierwszego wejścia — Dumas dostrzega Marguerite po drugiej stronie sali. Panowie, jesteście oczarowani. Panie, jesteście nieosiągalne. Spróbujcie nie wyglądać, jakbyście czekali na autobus."
Muzyka zaczęła grać — delikatny fortepian, powolny i przeszywający.
Damien położył mi dłoń na talii i spojrzeliśmy na siebie. Jego usta drgnęły. Moje usta drgnęły. I to by było na tyle — byliśmy skończeni.
"Przestań się śmiać," syknęłam przez uśmiech, którego nie mogłam opanować.
"Nie mogę, robisz minę."
"To moja oczarowana mina."
"Wygląda, jakbyś poczuła coś nieprzyjemnego."
Parsknęłam śmiechem. Jego ramię się zatrzęsło. Zrobiłam krok w lewo, kiedy powinnam była w prawo, i prawie nadepnęłam mu na stopę. On przesadził z korektą i oboje się potknęliśmy.
"Skupcie się," głos Lawrence'a przeciął muzykę z drugiego końca sali. Obserwował inną parę, ale jego radar był wyraźnie nastawiony na nas.
Próbowaliśmy, naprawdę. Damien próbował podnieść mnie do góry, ale opadłam za wcześnie. Próbowałam utrzymać arabeskę i zaczęłam się chwiać, bo jego uchwyt był w złym miejscu.
Za każdym razem, gdy zbliżaliśmy się do czegoś przyzwoitego, jedno z nas robiło minę i wszystko się rozsypywało.
"Stop." Głos Lawrence'a uderzył jak trzask bicza. Muzyka zamilkła. Odwrócił się do nas, a ja rozpoznałam ten wyraz twarzy. Ten, który zwiastował publiczne upokorzenie. "Wszyscy do tyłu. Zwolnijcie parkiet." Wskazał na mnie i Damiena. "Wy dwoje. Środek."
Zrobiło mi się niedobrze. Pozostali uczniowie rozstąpili się jak woda, przyciskając się do drążków i luster. Zostaliśmy z Damienem sami na środku studia, wystawieni na światło jak dwa owady pod lupą.
"Od początku," powiedział Lawrence. "Pokażcie klasie, czego NIE robić."
Muzyka znów zaczęła grać. Ręka Damiena odnalazła moją talię. Przetrwaliśmy pierwsze osiem taktów, zanim ugryzłam się w wargę zbyt mocno, próbując nie wybuchnąć śmiechem, a on nadepnął mi na stopę.
"Gdzie, do cholery, stawiasz tę nogę? Co to za miny? Gdzie są emocje, gdzie pragnienie w waszych oczach — czy wy w ogóle wiecie, kogo gracie, czy nie?"
Głos Lawrence'a odbijał się od luster.
"Marguerite to umierająca kobieta, kurczowo trzymająca się jedynej miłości, która kiedykolwiek coś znaczyła. Dumas to mężczyzna, który gotów jest się zniszczyć, by być z nią. A wy wyglądacie, jakbyście próbowali do szkolnego skeczu na stołówce."
Damien otworzył usta, by odpowiedzieć. Zanim zdążył, Lawrence podszedł, położył mu rękę na ramieniu i fizycznie odsunął na bok.
"Siadaj," powiedział do Damiena. Potem zwrócił się do mnie.
O cholera.
Lawrence wszedł w miejsce, które przed chwilą zajmował Damien. Bez czekania na moją zgodę, wziął moją dłoń w swoją, ustawiając się we właściwej pozycji.
Jego palce zacisnęły się wokół mojej dłoni. Ciepłe, suche, pewne. Druga ręka spoczęła na mojej talii z uściskiem stanowczym, ale nie szorstkim — dokładnie tam, gdzie powinna być, ani centymetr dalej.
Lawrence był tak blisko, że mogłam poczuć jego wodę kolońską, coś czystego i ostrego pod lekkim zapachem żywicy.
"Od początku," powiedział, tylko do mnie, cicho. "Podążaj za mną."
Muzyka znów zaczęła grać i wszystko się zmieniło.
Lawrence prowadził, a ja przestałam myśleć. Jego dłoń nacisnęła na mój krzyż, więc się obróciłam. Jego palce zacisnęły się na mojej talii i uniosłam się na pointy.
Kiedy poruszaliśmy się razem, było to jak rozmowa bez słów: jego dłoń prowadziła moje biodro i wiedziałam dokładnie, gdzie chce, żebym była, jego kciuk dociskał moją łopatkę i wyginałam się tak, jak wymagała choreografia.
Doszliśmy do promenade i prawie nie oddychałam. Nie ze zmęczenia — z wszystkiego innego. Ciepło jego rąk przez cienki materiał trykotu. To, jak zmieniał uchwyt — pewny, niespieszny, jakby trzymał już tysiące kobiet, ale skupiał się tylko na tej jednej.
Jego dłoń zsunęła się z mojej talii na biodro podczas obrotu i moja skóra rozgorzała pod jego dotykiem. Gdy jego palce rozłożyły się szeroko na moim brzuchu, by poprowadzić cambré, czułam każdy z nich. Pięć punktów żaru przeszywających materiał, a mój oddech zamarł zanim zdążyłam go powstrzymać.
Podczas podtrzymanego obrotu moje plecy przyległy do jego klatki piersiowej. Czułam unoszenie i opadanie jego oddechu, spokojnego tam, gdzie mój nie był, i solidne ciepło jego ciała za mną. Potem choreografia wymagała, by objął mnie w talii obiema rękami i nasze twarze znalazły się kilka centymetrów od siebie.
Jego niebieskie oczy zatrzymały się na moich i mój umysł powędrował tam, gdzie absolutnie nie powinien — czy tak właśnie czują się jego dłonie, kiedy nie uczy? Gdy to nie jest choreografia? Gdy jest tylko on i ktoś, kogo pragnie?
Zabiłam tę myśl. Za późno. Moje serce już waliło tak głośno, że byłam pewna, iż on to słyszy.
Nie byłam już niezdarna, już się nie śmiałam. Byłam Marguerite, a każdy centymetr mojej skóry był świadomy, gdzie mnie dotyka, a mężczyzna, który mnie trzymał, był jedyną rzeczą, która powstrzymywała mnie przed rozsypaniem się.
Dotarliśmy do finału. Zsunął mnie z ostatniego podnoszenia powoli, kontrolowanie, moje ciało zsunęło się po jego, aż stopy dotknęły podłogi. Jego ręce zostały na mojej talii. Moje dłonie pozostały na jego ramionach. Muzyka ucichła.
W klasie zapanowała absolutna cisza.
To jest to. To ten moment, w którym nawet on nie znajdzie nic do skrytykowania. Coś się właśnie wydarzyło. Każdy w tej sali to poczuł. On też — wiem, że tak.
Lawrence puścił mnie, cofnął się i spojrzał mi prosto w twarz.
"Totalny chłam," powiedział. "Zostajesz po zajęciach, żeby nad tym popracować."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Lawrence’a
Siódma wieczorem. Studio było puste, światła przygaszone do połowy, a ja siedziałem na ławce przed pianinem z kostką opartą na kolanie, czekając na dziewczynę, która zapewne liczyła, że o niej zapomnę.
Nie zapomnę.
Morgana Bellet. Dwa dni i już zdarzyło jej się mi odszczeknąć na oczach całej klasy, zamieniła próbę w duecie z tym klaunem Damienem w komediową scenkę. I, podczas naszego dzisiejszego pas de deux, sprawiła, że na trzy pełne sekundy zupełnie się pogubiłem.
To ostatnie irytowało mnie bardziej niż wszystko inne razem wzięte.
Talent był. Czułem to, kiedy była w moich ramionach — to, jak reagowała na wskazówki bez słów, jak jej ciało rozumiało to, czego jej umysł jeszcze nie wychwycił. Surowe, nieoszlifowane, ale prawdziwe. Rzadko tak myślałem o kimkolwiek.
Większość studentów była technicznie kompetentna i artystycznie martwa. Morgana była odwrotnością. Miała w sobie coś żywego, czego nie da się nauczyć, tylko ukształtować. Ale jej dyscyplina była katastrofalna, a w technice miała dziury, przez które można by przejechać ciężarówką.
Więc dzisiaj zamierzałem przeprowadzić ją przez każde ćwiczenie przy drążku i każdą pozycję z piruetami, aż padną jej nogi. Szkoda byłoby pozwolić, by taki potencjał umarł przez lenistwo.
I był jeszcze inny powód, dla którego byłem dla niej surowy. Taki talent mnie przyciągał. Zawsze tak było. Coś w obserwowaniu kogoś, kto porusza się z taką surową umiejętnością, sprawiało, że ściskało mnie w piersi w sposób, którego nie chciałem analizować.
To znaczyło, że muszę być dla niej surowszy niż dla innych, żeby nikt nigdy nie mógł mi zarzucić, że wyróżniam ją z niewłaściwych powodów.
Drzwi otworzyły się o 19:12. Morgana weszła, wyglądając tak, jakby była ciągnięta za autobusem. Włosy wymykające się z koków, cienie pod oczami, ramiona opuszczone.
Dobrze. Wtedy zaczyna się prawdziwa praca.
— Jesteś spóźniona — powiedziałem.
— Powiedziałeś po zajęciach teoretycznych. Teoria skończyła się dziesięć minut temu, a ja szłam tu pieszo. Technicznie rzecz biorąc, jestem wcześniej, a ty po prostu jesteś niecierpliwy.
Czekałem na skargę, negocjacje, „czy możemy to przełożyć na jutro”. Nie pojawiły się.
— No i? Jakieś inne uwagi, czy możemy zaczynać?
Zgubiłem rytm czy dwa. — Możemy zaczynać.
Bez marudzenia, bez wymówek. Interesujące.
— Drążek. Pierwsza pozycja. — Przeszedłem na środek sali, podczas gdy ona zajęła miejsce. — Dziś każda pozycja. Każde przejście. Piruety z czwartej i piątej. Masz dziury w technice i je załatamy.
Złapała drążek i ustawiła stopy. Krążyłem wokół niej powoli.
— Powiedz mi coś, Bellet. Co ty właściwie tu robisz?
— Trenuję.
— Nie bądź sprytna. Jak ktoś z twoim poziomem dyscypliny przeszedł przez drzwi?
Zacisnęła szczękę, ale utrzymała pozycję. — Zapracowałam na swoje miejsce. Tak samo jak wszyscy inni.
— Samym talentem daleko nie zajdziesz. Widziałem setki tancerzy z naturalnymi predyspozycjami, którzy odpadli, bo myśleli, że to wystarczy. Więc jeszcze raz zapytam — po co to wszystko?
Morgana przez chwilę milczała. — Moja mama to Louise Bellet. Była baletnicą w Teatrze Narodowym. Zrezygnowała ze wszystkiego, gdy zaszła ze mną w ciążę. Jestem tutaj, bo chcę osiągnąć to, czego ona nie mogła.
Przestałem krążyć.
Louise. Bellet.
Pamiętałem jedną Louise Bellet jako kogoś, kto niemal zniszczył mi życie — to wyryte w pamięci z zimną, nieodwracalną jasnością.
Louise i ja trenowaliśmy razem, gdy byliśmy po dwudziestce — ten sam teatr, ta sama kompania. Byliśmy partnerami na scenie. Była ambitna, ale jej ambicje nie miały nic wspólnego z talentem.
Podlizywała się dyrektorom, schlebiała właścicielom teatrów, budowała swoją karierę na koneksjach pielęgnowanych w sposób, o którym nie chciałem myśleć. Celowała w primabalerinę tak, jak inni celują w tytuł — dla prestiżu, a nie dla sztuki.
Jej sufit to corps de ballet. Wszyscy o tym wiedzieli poza tymi, których oczarowała.
Potępiałem to po cichu i nie zrobiłem nic. To żałowałem najbardziej — nie tego, kim była Louise, lecz tego, że stałem obok i patrzyłem.
Potem prawie mnie zniszczyła. To był wielki występ — główne role, moment przełomowy w karierze. Błagała mnie, żebym za nią poręczyła, przysięgała, że jest gotowa. Poszłam osobiście do baletmistrza.
Postawiłam swoje nazwisko na szali. Powiedziałam: dajcie jej główną rolę kobiecą, ręczę za nią.
W dniu występu Louise się nie pojawiła. Bez ostrzeżenia, bez słowa. Cała produkcja niemal się rozpadła. W pośpiechu znaleźli zastępczynię, jakaś dziewczyna cudem to udźwignęła, — ale moja reputacja legła w gruzach. Byłam tą idiotką, która poręczyła za węża.
Nigdy nie wróciła. Zaszła w ciążę. Bez swoich znajomości, które ją wspierały, branża zapomniała o niej w tydzień.
"Twoja matka," powiedziałam ostrożnie, "trenowała w Narodowym."
"Znałaś ją?"
"Ledwie." odparłam po chwili.
Morgana odwróciła się, by na mnie spojrzeć, i zobaczyłam to — te same ciemne oczy, ten sam uparty wyraz ust, ale pod tym wszystkim coś, czego Louise nigdy nie miała. Szczerość. Ta dziewczyna nie grała ambicji. Ona nią żyła.
A tu był najdziwniejszy moment: Morgana miała więcej potencjału niż Louise kiedykolwiek. Surowiec był pod każdym względem lepszy. Louise w najlepszym wydaniu była przyzwoitą tancerką corps de ballet z dobrymi znajomościami. Morgana w najgorszym była ciekawsza niż to.
Mogłam ją rozwinąć. Przekształcić ten potencjał w coś niezwykłego.
Albo... mogłam ją wykorzystać. Popchnąć ją do granic wytrzymałości, aż się złamie. Aż będzie chciała rzucić balet, rzucić akademię, rzucić wszystko. Byłam jej mentorką — moje rekomendacje decydowały o jej przyszłości.
Jedno słowo ode mnie i drzwi się otwierały. Inne słowo — i zatrzaskiwały się na zawsze. Zajechać dziewczynę, zniszczyć każde marzenie, które Louise w niej zaszczepiła, a potem przekazać rolę Marie Duplessis komuś innemu.
Pozwolić Louise patrzeć, jak jej córka upada, tak jak ona pozwoliła mi patrzeć, jak moja kariera niemal się zawaliła.
Właściwie to nie taki zły plan.
"Dość gadania," powiedziałam. "Pas de deux z dzisiaj. Ale tym razem nie chcę tylko techniki — chcę, żebyś to przeżyła. Marguerite umiera. Każdy dotyk jest ostatni. Każde spojrzenie niesie ciężar wszystkiego, czego nigdy nie dostanie. Pokaż mi to."
Muzyka zaczęła grać. Morgana wyszła na środek, a ja weszłam za nią. Moja dłoń znalazła jej talię. Jej ręka spoczęła na moim ramieniu.
To było inne bez klasy, która patrzyła. Puste studio, przyciemnione światła, echo pianina odbijające się od ścian — to wszystko zdzierało każdą warstwę udawania, zostawiając tylko nas i historię.
Pchałam ją mocniej, szepcząc poprawki, które były po części wskazówkami, po części prowokacją.
"Więcej. Powstrzymujesz się. Marguerite się nie powstrzymuje — nie ma już nic do stracenia."
Wygięła się w cambré i poczułam, jak jej klatka piersiowa rozszerza się pod moją dłonią.
"To strach na twojej twarzy, nie miłość. Spójrz na mnie tak, jakbym była jedyną rzeczą, która trzyma cię przy życiu."
Jej oczy spotkały moje i coś się zmieniło. Postać przeniknęła do osoby, a osoba do postaci, i granica między choreografią a rzeczywistością stała się niebezpiecznie cienka.
Doszłyśmy do momentu, gdy Marguerite w desperacji wyciąga ręce do Dumasa — dłonie Morgany zacisnęły się na mojej koszuli zamiast unosić się przy ramionach.
Nie poprawiłam jej. Promenada sprowadziła nas twarzą w twarz, jej ciało przyciśnięte do mojego, i czułam jej oddech — szybki, nierówny, prawdziwy. Nie odegrany.
„Pokaż mi pasję, Morgano”. powiedziałam ciszej, niż zwykle mówię.
Powinnam to przerwać. Wiedziałam o tym. Ale kazałam jej być prawdziwą, przeżyć tę historię, i robiła dokładnie to, o co prosiłam.
Ostatnia pozycja. Jej twarz o kilka centymetrów od mojej. Jej oddech na moich ustach. Jej oczy ciemne i szeroko otwarte, patrzące na mnie jak…
Pocałowała mnie.
Jej usta przycisnęły się do moich — szybko, zdecydowanie, pewnie. Potem się odsunęła, a na jej twarzy rozlał się powolny, lekkomyślny uśmiech. "Wystarczająco dużo pasji, nauczycielko?"
Krew skierowała się tam, gdzie podczas prób nie miała absolutnie prawa się znaleźć. Utrzymałam jej spojrzenie i zachowałam kamienną twarz.
"Mniej języka," powiedziałam. "Krytykom to się nie spodoba."
Uśmiech zniknął. Policzki Morgany poczerwieniały, ale nie od tańca. Odsunęła się, chwyciła torbę i praktycznie wybiegła za drzwi.
Zamknęły się za nią, echo ucichło. Stałam sama w pustym studio, dłonie wciąż ciepłe od miejsc, gdzie ją trzymały, i wypuściłam długie, kontrolowane westchnienie.
Idiotka.
Nie byłam pewna, którą z nas mam na myśli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Morgany
Pocałowałaś swojego nauczyciela, Morgana. Swojego cholernego nauczyciela, najbardziej budzącego grozę mężczyznę w akademii! A potem zapytałaś go, czy to wystarczyło, jak jakaś femme fatale z kiepskiego filmu, a on zbił cię z tropu bez mrugnięcia okiem.
Leżałam w łóżku, wpatrując się w sufit, podczas gdy mój mózg odtwarzał te same trzy sekundy w nieskończonej pętli — jego twarz blisko mojej, nacisk moich ust na jego, ten głupi, lekkomyślny uśmiech, którym go obdarzyłam tuż przed tym, jak roztrzaskał mnie na kawałki czterema słowami.
Mniej języka. Krytycy tego nie kupią. A potem uciekłam, jak dziecko. Jak mała dziewczynka, która szturchnęła lwa i nagle zorientowała się, że ten może ugryźć.
Do czwartej rano przekonałam samą siebie, że to się nie wydarzyło. Do piątej przypomniałam sobie, że ani razu nie zamknęłam oczu, więc o śnieniu nie mogło być mowy. O szóstej leżałam twarzą w poduszce, wykończona i rozbita, nie będąc ani o krok bliżej zrozumienia, co do diabła sobie myślałam.
Zwlokłam się z łóżka, ubrałam się na autopilocie i dotarłam do akademii wyglądając jak coś, co nie żyje od trzech dni.
Ledwo przekroczyłam próg, zanim Eve złapała mnie za ramię.
"Morgana! Tu jesteś, chodź, pospiesz się!" Ciągnęła mnie korytarzem, niemal biegnąc. Damien i Agathe już stali przy głównej tablicy ogłoszeń, wokół której zebrał się tłum uczniów.
"Co się dzieje?" zapytałam, potykając się za nią.
"Lista pojawiła się dziś rano. Kandydatki do roli Marie Duplessis." Eve przepchnęła się przez dwie dziewczyny i wskazała. "Patrz. Trzecie nazwisko."
Spojrzałam.
Morgana Bellet.
Moje nazwisko. Na liście kandydatek do głównej roli. Wystawione zanim jeszcze odbyły się przesłuchania.
"To jest chore," powiedział Damien z uśmiechem. "Wiesz, jak to rzadkie? Nigdy nie umieszczają pierwszorocznych na krótkiej liście przed przesłuchaniami. Jesteś praktycznie już kandydatką na primę."
"Morgana, to ogromne," szepnęła Agathe z szeroko otwartymi oczami.
Hałas na korytarzu zanikł. Słyszałam tylko własny puls i głos mojej matki, wyraźnie jakby stała tuż za mną: Nigdy niczego nie osiągniesz inaczej niż na plecach z rozłożonymi nogami.
Zeszłej nocy. Puste studio. Pocałunek. A teraz, dwanaście godzin później, moje nazwisko na liście, na której nie powinno się znaleźć.
Czy on... czy Lawrence uważa, że jestem jakąś latawicą? Czy potraktował ten pocałunek jak zaproszenie i wrzucił mnie na tę listę w ramach zapłaty? Czy oczekuje, że wrócę po więcej, wdzięczna i chętna? Siedzi teraz w swoim gabinecie i czeka, aż się pojawię i rozłożę nogi w zamian za rolę?
Żołądek ścisnął mi się tak mocno, że prawie zwymiotowałam.
"Morgana?" Eve dotknęła mojego ramienia. "W porządku? Wyglądasz, jakbyś zaraz miała..."
Rzuciłam się do biegu. Usłyszałam ich głosy za sobą.
"Morgana, zaczekaj!"
"Dokąd ona idzie?"
Byłam już w korytarzu, za rogiem, na schodach. Obrzeża pola widzenia poczerwieniały, a w uszach huczało mi coś, co brzmiało jak wściekłość.
Gabinet Lawrence'a był na drugim piętrze. Nie zapukałam. Złapałam za klamkę, otworzyłam drzwi i weszłam prosto do środka.
Siedział za biurkiem, czytając coś, i spojrzał na mnie z łagodnym zdziwieniem człowieka, któremu wiatr poruszył gazetę.
"Cokolwiek sobie wymyśliłeś," powiedziałam, ciężko oddychając, "nie jestem taka. I nie będę z tobą sypiać."
Lawrence odłożył papiery. Oparł się wygodnie. Spojrzał na mnie, jak patrzy się na malucha, który właśnie oznajmił, że ucieka z domu.
"Kochanie," powiedział, "gdy byłem u szczytu kariery, kobiety ustawiały się w kolejce, żeby ze mną spać. Więc nie wymyślajmy sobie rzeczy, dobrze? Takie dzieciaki jak ty mnie nie interesują."
"To wyjaśnij listę. Wyjaśnij, jak moje nazwisko znalazło się na krótkiej liście kandydatek do Marie Duplessis rano po tym, jak cię pocałowałam. Wyjaśnij, jak to możliwy przypadek."
Nie drgnął. Nie przesunął się na krześle. Nawet nie mrugnął.
"Nie ma tu nic do wyjaśnienia, bo nie wydarzyło się nic niestosownego. To, co stało się wczoraj wieczorem, to była dwójka artystów całkowicie zanurzonych w swoich rolach. Twórcy, którzy naprawdę żyją dla sztuki, tego doświadczają. Tak pochłania ich opowieść, że stają się swoimi postaciami. To nie jest częste, ale też nie jest skandaliczne."
Odsunął się od biurka, wstał i podszedł na przód. Usiadł na blacie, skrzyżował ramiona i spojrzał na mnie prosto, wyluzowany, całkowicie niewzruszony.
"Jeśli już, to powinnaś być wdzięczna za taki instynkt, a nie stać w moim gabinecie i oskarżać szanowanego profesjonalistę o molestowanie."
Powiedział to tak spokojnie, tak płynnie, że przez chwilę prawie mu uwierzyłam. Prawie.
"Okej. Dobrze, w porządku. A lista?" naciskałam.
"Podjąłem decyzję. Masz dość talentu, żeby się na niej znaleźć, więc jesteś."
"To ty podjąłeś decyzję? Nie możesz tak po prostu decydować o moim życiu! Za kogo ty się uważasz? Nie prosiłam o to, nie brałam udziału w przesłuchaniu i na pewno nie zasłużyłam na to przez... przez cokolwiek, co ci się wydaje, że się wydarzyło!"
"Właśnie ci powiedziałem, co się wydarzyło. Słuchaj uważnie."
"Masz pojęcie, co to dla mnie znaczy?"
Podeszłam bliżej, ręce mi drżały.
"Jestem tu od kilku dni. Kilku! Nie mam żadnych sprzymierzeńców, połowa klasy już mnie nienawidzi, a teraz wrzuciłeś mnie na krótką listę, którą zobaczy każdy w tym budynku? Do głównej roli? Przed przesłuchaniami? Nowi nie dostają takich ról w pierwszych tygodniach, każdy to wie."
Chodziłam już teraz tam i z powrotem, słowa wylewały się szybciej, niż byłam w stanie je kontrolować. On wciąż się nie ruszył, nie rozplótł rąk. Po prostu obserwował, jak się rozsypuję, z tą irytująco spokojną miną.
"Ludzie będą gadać. Powiedzą, że przeleciałam się na tę listę, i nawet nie będą aż tak daleko od prawdy, bo NAPRAWDĘ cię pocałowałam, i teraz nie mogę udowodnić, że te dwie rzeczy nie są ze sobą powiązane! Wiesz, co się dzieje z dziewczynami, które zostają wyróżnione w balecie?"
Trzęsłam się już cała.
"Rywalizacja nie robi się tylko ostra — robi się niebezpieczna. Szkło w pointach. Porwane kostiumy. Łokieć podczas próby, który łamie żebra. Ktoś spycha cię ze sceny i mówi, że to wypadek. Słyszałam te historie, Lawrence. Moja matka mi opowiadała. A ty właśnie namalowałeś mi cel na plecach."
"...Skończyłaś?"
"Nie, nie skończyłam! Nie miałeś prawa…"
"Miałem pełne prawo." Jego głos nie podniósł się, ale stwardniał, i uświadomiłam sobie, że podczas mojej tyrady podeszłam tak blisko, że prawie stałam między jego kolanami.
Spojrzał na mnie z góry, siedząc na biurku, wciąż z założonymi ramionami, twarz nie do odczytania.
"Doskonale pamiętam, kim jestem, Bellet. Pytanie, czy ty pamiętasz. Więc zamiast się wymądrzać, radzę ci iść na zajęcia, na które zaraz się spóźnisz. Znowu."
Zawahał się. "I przypomnę ci — to ja tu jestem mistrzem baletu. To znaczy, że to ode mnie zależy, kto dostaje role. Moje rekomendacje mogą sprawić, że każda kompania baletowa w kraju będzie się o ciebie bić. Albo że nawet najbardziej żałosny teatr na prowincji nie tknie cię kijem."
Przechylił lekko głowę. "Przemyśl to sobie."
Stałam tam, ciężko oddychając, wściekła i przerażona, nienawidząc go każdą komórką mojego ciała. On nie mrugnął. Nie ruszył się. Po prostu siedział, patrząc na mnie z góry jak na drobną niedogodność w swoim perfekcyjnie zorganizowanym poranku.
Odwróciłam się i wyszłam. Zamknęłam za sobą drzwi, oparłam plecami o ścianę w pustym korytarzu i próbowałam złapać oddech.
W jednym miał rację. Rzeczywiście zaraz się spóźnię.
Odepchnęłam się od ściany i ruszyłam w stronę schodów, nogi miałam jak z waty, a głowa wirowała.
To nie koniec.
Przesuń w górę, aby kontynuować