Perspektywa Lawrence’a
Siódma wieczorem. Studio było puste, światła przygaszone do połowy, a ja siedziałem na ławce przed pianinem z kostką opartą na kolanie, czekając na dziewczynę, która zapewne liczyła, że o niej zapomnę.
Nie zapomnę.
Morgana Bellet. Dwa dni i już zdarzyło jej się mi odszczeknąć na oczach całej klasy, zamieniła próbę w duecie z tym klaunem Damienem w komediową scenkę. I, podczas naszego dzisiejszego pas de deux, sprawiła, że na trzy pełne sekundy zupełnie się pogubiłem.
To ostatnie irytowało mnie bardziej niż wszystko inne razem wzięte.
Talent był. Czułem to, kiedy była w moich ramionach — to, jak reagowała na wskazówki bez słów, jak jej ciało rozumiało to, czego jej umysł jeszcze nie wychwycił. Surowe, nieoszlifowane, ale prawdziwe. Rzadko tak myślałem o kimkolwiek.
Większość studentów była technicznie kompetentna i artystycznie martwa. Morgana była odwrotnością. Miała w sobie coś żywego, czego nie da się nauczyć, tylko ukształtować. Ale jej dyscyplina była katastrofalna, a w technice miała dziury, przez które można by przejechać ciężarówką.
Więc dzisiaj zamierzałem przeprowadzić ją przez każde ćwiczenie przy drążku i każdą pozycję z piruetami, aż padną jej nogi. Szkoda byłoby pozwolić, by taki potencjał umarł przez lenistwo.
I był jeszcze inny powód, dla którego byłem dla niej surowy. Taki talent mnie przyciągał. Zawsze tak było. Coś w obserwowaniu kogoś, kto porusza się z taką surową umiejętnością, sprawiało, że ściskało mnie w piersi w sposób, którego nie chciałem analizować.
To znaczyło, że muszę być dla niej surowszy niż dla innych, żeby nikt nigdy nie mógł mi zarzucić, że wyróżniam ją z niewłaściwych powodów.
Drzwi otworzyły się o 19:12. Morgana weszła, wyglądając tak, jakby była ciągnięta za autobusem. Włosy wymykające się z koków, cienie pod oczami, ramiona opuszczone.
Dobrze. Wtedy zaczyna się prawdziwa praca.
— Jesteś spóźniona — powiedziałem.
— Powiedziałeś po zajęciach teoretycznych. Teoria skończyła się dziesięć minut temu, a ja szłam tu pieszo. Technicznie rzecz biorąc, jestem wcześniej, a ty po prostu jesteś niecierpliwy.
Czekałem na skargę, negocjacje, „czy możemy to przełożyć na jutro”. Nie pojawiły się.
— No i? Jakieś inne uwagi, czy możemy zaczynać?
Zgubiłem rytm czy dwa. — Możemy zaczynać.
Bez marudzenia, bez wymówek. Interesujące.
— Drążek. Pierwsza pozycja. — Przeszedłem na środek sali, podczas gdy ona zajęła miejsce. — Dziś każda pozycja. Każde przejście. Piruety z czwartej i piątej. Masz dziury w technice i je załatamy.
Złapała drążek i ustawiła stopy. Krążyłem wokół niej powoli.
— Powiedz mi coś, Bellet. Co ty właściwie tu robisz?
— Trenuję.
— Nie bądź sprytna. Jak ktoś z twoim poziomem dyscypliny przeszedł przez drzwi?
Zacisnęła szczękę, ale utrzymała pozycję. — Zapracowałam na swoje miejsce. Tak samo jak wszyscy inni.
— Samym talentem daleko nie zajdziesz. Widziałem setki tancerzy z naturalnymi predyspozycjami, którzy odpadli, bo myśleli, że to wystarczy. Więc jeszcze raz zapytam — po co to wszystko?
Morgana przez chwilę milczała. — Moja mama to Louise Bellet. Była baletnicą w Teatrze Narodowym. Zrezygnowała ze wszystkiego, gdy zaszła ze mną w ciążę. Jestem tutaj, bo chcę osiągnąć to, czego ona nie mogła.
Przestałem krążyć.
Louise. Bellet.
Pamiętałem jedną Louise Bellet jako kogoś, kto niemal zniszczył mi życie — to wyryte w pamięci z zimną, nieodwracalną jasnością.
Louise i ja trenowaliśmy razem, gdy byliśmy po dwudziestce — ten sam teatr, ta sama kompania. Byliśmy partnerami na scenie. Była ambitna, ale jej ambicje nie miały nic wspólnego z talentem.
Podlizywała się dyrektorom, schlebiała właścicielom teatrów, budowała swoją karierę na koneksjach pielęgnowanych w sposób, o którym nie chciałem myśleć. Celowała w primabalerinę tak, jak inni celują w tytuł — dla prestiżu, a nie dla sztuki.
Jej sufit to corps de ballet. Wszyscy o tym wiedzieli poza tymi, których oczarowała.
Potępiałem to po cichu i nie zrobiłem nic. To żałowałem najbardziej — nie tego, kim była Louise, lecz tego, że stałem obok i patrzyłem.
Potem prawie mnie zniszczyła. To był wielki występ — główne role, moment przełomowy w karierze. Błagała mnie, żebym za nią poręczyła, przysięgała, że jest gotowa. Poszłam osobiście do baletmistrza.
Postawiłam swoje nazwisko na szali. Powiedziałam: dajcie jej główną rolę kobiecą, ręczę za nią.
W dniu występu Louise się nie pojawiła. Bez ostrzeżenia, bez słowa. Cała produkcja niemal się rozpadła. W pośpiechu znaleźli zastępczynię, jakaś dziewczyna cudem to udźwignęła, — ale moja reputacja legła w gruzach. Byłam tą idiotką, która poręczyła za węża.
Nigdy nie wróciła. Zaszła w ciążę. Bez swoich znajomości, które ją wspierały, branża zapomniała o niej w tydzień.
"Twoja matka," powiedziałam ostrożnie, "trenowała w Narodowym."
"Znałaś ją?"
"Ledwie." odparłam po chwili.
Morgana odwróciła się, by na mnie spojrzeć, i zobaczyłam to — te same ciemne oczy, ten sam uparty wyraz ust, ale pod tym wszystkim coś, czego Louise nigdy nie miała. Szczerość. Ta dziewczyna nie grała ambicji. Ona nią żyła.
A tu był najdziwniejszy moment: Morgana miała więcej potencjału niż Louise kiedykolwiek. Surowiec był pod każdym względem lepszy. Louise w najlepszym wydaniu była przyzwoitą tancerką corps de ballet z dobrymi znajomościami. Morgana w najgorszym była ciekawsza niż to.
Mogłam ją rozwinąć. Przekształcić ten potencjał w coś niezwykłego.
Albo... mogłam ją wykorzystać. Popchnąć ją do granic wytrzymałości, aż się złamie. Aż będzie chciała rzucić balet, rzucić akademię, rzucić wszystko. Byłam jej mentorką — moje rekomendacje decydowały o jej przyszłości.
Jedno słowo ode mnie i drzwi się otwierały. Inne słowo — i zatrzaskiwały się na zawsze. Zajechać dziewczynę, zniszczyć każde marzenie, które Louise w niej zaszczepiła, a potem przekazać rolę Marie Duplessis komuś innemu.
Pozwolić Louise patrzeć, jak jej córka upada, tak jak ona pozwoliła mi patrzeć, jak moja kariera niemal się zawaliła.
Właściwie to nie taki zły plan.
"Dość gadania," powiedziałam. "Pas de deux z dzisiaj. Ale tym razem nie chcę tylko techniki — chcę, żebyś to przeżyła. Marguerite umiera. Każdy dotyk jest ostatni. Każde spojrzenie niesie ciężar wszystkiego, czego nigdy nie dostanie. Pokaż mi to."
Muzyka zaczęła grać. Morgana wyszła na środek, a ja weszłam za nią. Moja dłoń znalazła jej talię. Jej ręka spoczęła na moim ramieniu.
To było inne bez klasy, która patrzyła. Puste studio, przyciemnione światła, echo pianina odbijające się od ścian — to wszystko zdzierało każdą warstwę udawania, zostawiając tylko nas i historię.
Pchałam ją mocniej, szepcząc poprawki, które były po części wskazówkami, po części prowokacją.
"Więcej. Powstrzymujesz się. Marguerite się nie powstrzymuje — nie ma już nic do stracenia."
Wygięła się w cambré i poczułam, jak jej klatka piersiowa rozszerza się pod moją dłonią.
"To strach na twojej twarzy, nie miłość. Spójrz na mnie tak, jakbym była jedyną rzeczą, która trzyma cię przy życiu."
Jej oczy spotkały moje i coś się zmieniło. Postać przeniknęła do osoby, a osoba do postaci, i granica między choreografią a rzeczywistością stała się niebezpiecznie cienka.
Doszłyśmy do momentu, gdy Marguerite w desperacji wyciąga ręce do Dumasa — dłonie Morgany zacisnęły się na mojej koszuli zamiast unosić się przy ramionach.
Nie poprawiłam jej. Promenada sprowadziła nas twarzą w twarz, jej ciało przyciśnięte do mojego, i czułam jej oddech — szybki, nierówny, prawdziwy. Nie odegrany.
„Pokaż mi pasję, Morgano”. powiedziałam ciszej, niż zwykle mówię.
Powinnam to przerwać. Wiedziałam o tym. Ale kazałam jej być prawdziwą, przeżyć tę historię, i robiła dokładnie to, o co prosiłam.
Ostatnia pozycja. Jej twarz o kilka centymetrów od mojej. Jej oddech na moich ustach. Jej oczy ciemne i szeroko otwarte, patrzące na mnie jak…
Pocałowała mnie.
Jej usta przycisnęły się do moich — szybko, zdecydowanie, pewnie. Potem się odsunęła, a na jej twarzy rozlał się powolny, lekkomyślny uśmiech. "Wystarczająco dużo pasji, nauczycielko?"
Krew skierowała się tam, gdzie podczas prób nie miała absolutnie prawa się znaleźć. Utrzymałam jej spojrzenie i zachowałam kamienną twarz.
"Mniej języka," powiedziałam. "Krytykom to się nie spodoba."
Uśmiech zniknął. Policzki Morgany poczerwieniały, ale nie od tańca. Odsunęła się, chwyciła torbę i praktycznie wybiegła za drzwi.
Zamknęły się za nią, echo ucichło. Stałam sama w pustym studio, dłonie wciąż ciepłe od miejsc, gdzie ją trzymały, i wypuściłam długie, kontrolowane westchnienie.
Idiotka.
Nie byłam pewna, którą z nas mam na myśli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Morgany
Pocałowałaś swojego nauczyciela, Morgana. Swojego cholernego nauczyciela, najbardziej budzącego grozę mężczyznę w akademii! A potem zapytałaś go, czy to wystarczyło, jak jakaś femme fatale z kiepskiego filmu, a on zbił cię z tropu bez mrugnięcia okiem.
Leżałam w łóżku, wpatrując się w sufit, podczas gdy mój mózg odtwarzał te same trzy sekundy w nieskończonej pętli — jego twarz blisko mojej, nacisk moich ust na jego, ten głupi, lekkomyślny uśmiech, którym go obdarzyłam tuż przed tym, jak roztrzaskał mnie na kawałki czterema słowami.
Mniej języka. Krytycy tego nie kupią. A potem uciekłam, jak dziecko. Jak mała dziewczynka, która szturchnęła lwa i nagle zorientowała się, że ten może ugryźć.
Do czwartej rano przekonałam samą siebie, że to się nie wydarzyło. Do piątej przypomniałam sobie, że ani razu nie zamknęłam oczu, więc o śnieniu nie mogło być mowy. O szóstej leżałam twarzą w poduszce, wykończona i rozbita, nie będąc ani o krok bliżej zrozumienia, co do diabła sobie myślałam.
Zwlokłam się z łóżka, ubrałam się na autopilocie i dotarłam do akademii wyglądając jak coś, co nie żyje od trzech dni.
Ledwo przekroczyłam próg, zanim Eve złapała mnie za ramię.
"Morgana! Tu jesteś, chodź, pospiesz się!" Ciągnęła mnie korytarzem, niemal biegnąc. Damien i Agathe już stali przy głównej tablicy ogłoszeń, wokół której zebrał się tłum uczniów.
"Co się dzieje?" zapytałam, potykając się za nią.
"Lista pojawiła się dziś rano. Kandydatki do roli Marie Duplessis." Eve przepchnęła się przez dwie dziewczyny i wskazała. "Patrz. Trzecie nazwisko."
Spojrzałam.
Morgana Bellet.
Moje nazwisko. Na liście kandydatek do głównej roli. Wystawione zanim jeszcze odbyły się przesłuchania.
"To jest chore," powiedział Damien z uśmiechem. "Wiesz, jak to rzadkie? Nigdy nie umieszczają pierwszorocznych na krótkiej liście przed przesłuchaniami. Jesteś praktycznie już kandydatką na primę."
"Morgana, to ogromne," szepnęła Agathe z szeroko otwartymi oczami.
Hałas na korytarzu zanikł. Słyszałam tylko własny puls i głos mojej matki, wyraźnie jakby stała tuż za mną: Nigdy niczego nie osiągniesz inaczej niż na plecach z rozłożonymi nogami.
Zeszłej nocy. Puste studio. Pocałunek. A teraz, dwanaście godzin później, moje nazwisko na liście, na której nie powinno się znaleźć.
Czy on... czy Lawrence uważa, że jestem jakąś latawicą? Czy potraktował ten pocałunek jak zaproszenie i wrzucił mnie na tę listę w ramach zapłaty? Czy oczekuje, że wrócę po więcej, wdzięczna i chętna? Siedzi teraz w swoim gabinecie i czeka, aż się pojawię i rozłożę nogi w zamian za rolę?
Żołądek ścisnął mi się tak mocno, że prawie zwymiotowałam.
"Morgana?" Eve dotknęła mojego ramienia. "W porządku? Wyglądasz, jakbyś zaraz miała..."
Rzuciłam się do biegu. Usłyszałam ich głosy za sobą.
"Morgana, zaczekaj!"
"Dokąd ona idzie?"
Byłam już w korytarzu, za rogiem, na schodach. Obrzeża pola widzenia poczerwieniały, a w uszach huczało mi coś, co brzmiało jak wściekłość.
Gabinet Lawrence'a był na drugim piętrze. Nie zapukałam. Złapałam za klamkę, otworzyłam drzwi i weszłam prosto do środka.
Siedział za biurkiem, czytając coś, i spojrzał na mnie z łagodnym zdziwieniem człowieka, któremu wiatr poruszył gazetę.
"Cokolwiek sobie wymyśliłeś," powiedziałam, ciężko oddychając, "nie jestem taka. I nie będę z tobą sypiać."
Lawrence odłożył papiery. Oparł się wygodnie. Spojrzał na mnie, jak patrzy się na malucha, który właśnie oznajmił, że ucieka z domu.
"Kochanie," powiedział, "gdy byłem u szczytu kariery, kobiety ustawiały się w kolejce, żeby ze mną spać. Więc nie wymyślajmy sobie rzeczy, dobrze? Takie dzieciaki jak ty mnie nie interesują."
"To wyjaśnij listę. Wyjaśnij, jak moje nazwisko znalazło się na krótkiej liście kandydatek do Marie Duplessis rano po tym, jak cię pocałowałam. Wyjaśnij, jak to możliwy przypadek."
Nie drgnął. Nie przesunął się na krześle. Nawet nie mrugnął.
"Nie ma tu nic do wyjaśnienia, bo nie wydarzyło się nic niestosownego. To, co stało się wczoraj wieczorem, to była dwójka artystów całkowicie zanurzonych w swoich rolach. Twórcy, którzy naprawdę żyją dla sztuki, tego doświadczają. Tak pochłania ich opowieść, że stają się swoimi postaciami. To nie jest częste, ale też nie jest skandaliczne."
Odsunął się od biurka, wstał i podszedł na przód. Usiadł na blacie, skrzyżował ramiona i spojrzał na mnie prosto, wyluzowany, całkowicie niewzruszony.
"Jeśli już, to powinnaś być wdzięczna za taki instynkt, a nie stać w moim gabinecie i oskarżać szanowanego profesjonalistę o molestowanie."
Powiedział to tak spokojnie, tak płynnie, że przez chwilę prawie mu uwierzyłam. Prawie.
"Okej. Dobrze, w porządku. A lista?" naciskałam.
"Podjąłem decyzję. Masz dość talentu, żeby się na niej znaleźć, więc jesteś."
"To ty podjąłeś decyzję? Nie możesz tak po prostu decydować o moim życiu! Za kogo ty się uważasz? Nie prosiłam o to, nie brałam udziału w przesłuchaniu i na pewno nie zasłużyłam na to przez... przez cokolwiek, co ci się wydaje, że się wydarzyło!"
"Właśnie ci powiedziałem, co się wydarzyło. Słuchaj uważnie."
"Masz pojęcie, co to dla mnie znaczy?"
Podeszłam bliżej, ręce mi drżały.
"Jestem tu od kilku dni. Kilku! Nie mam żadnych sprzymierzeńców, połowa klasy już mnie nienawidzi, a teraz wrzuciłeś mnie na krótką listę, którą zobaczy każdy w tym budynku? Do głównej roli? Przed przesłuchaniami? Nowi nie dostają takich ról w pierwszych tygodniach, każdy to wie."
Chodziłam już teraz tam i z powrotem, słowa wylewały się szybciej, niż byłam w stanie je kontrolować. On wciąż się nie ruszył, nie rozplótł rąk. Po prostu obserwował, jak się rozsypuję, z tą irytująco spokojną miną.
"Ludzie będą gadać. Powiedzą, że przeleciałam się na tę listę, i nawet nie będą aż tak daleko od prawdy, bo NAPRAWDĘ cię pocałowałam, i teraz nie mogę udowodnić, że te dwie rzeczy nie są ze sobą powiązane! Wiesz, co się dzieje z dziewczynami, które zostają wyróżnione w balecie?"
Trzęsłam się już cała.
"Rywalizacja nie robi się tylko ostra — robi się niebezpieczna. Szkło w pointach. Porwane kostiumy. Łokieć podczas próby, który łamie żebra. Ktoś spycha cię ze sceny i mówi, że to wypadek. Słyszałam te historie, Lawrence. Moja matka mi opowiadała. A ty właśnie namalowałeś mi cel na plecach."
"...Skończyłaś?"
"Nie, nie skończyłam! Nie miałeś prawa…"
"Miałem pełne prawo." Jego głos nie podniósł się, ale stwardniał, i uświadomiłam sobie, że podczas mojej tyrady podeszłam tak blisko, że prawie stałam między jego kolanami.
Spojrzał na mnie z góry, siedząc na biurku, wciąż z założonymi ramionami, twarz nie do odczytania.
"Doskonale pamiętam, kim jestem, Bellet. Pytanie, czy ty pamiętasz. Więc zamiast się wymądrzać, radzę ci iść na zajęcia, na które zaraz się spóźnisz. Znowu."
Zawahał się. "I przypomnę ci — to ja tu jestem mistrzem baletu. To znaczy, że to ode mnie zależy, kto dostaje role. Moje rekomendacje mogą sprawić, że każda kompania baletowa w kraju będzie się o ciebie bić. Albo że nawet najbardziej żałosny teatr na prowincji nie tknie cię kijem."
Przechylił lekko głowę. "Przemyśl to sobie."
Stałam tam, ciężko oddychając, wściekła i przerażona, nienawidząc go każdą komórką mojego ciała. On nie mrugnął. Nie ruszył się. Po prostu siedział, patrząc na mnie z góry jak na drobną niedogodność w swoim perfekcyjnie zorganizowanym poranku.
Odwróciłam się i wyszłam. Zamknęłam za sobą drzwi, oparłam plecami o ścianę w pustym korytarzu i próbowałam złapać oddech.
W jednym miał rację. Rzeczywiście zaraz się spóźnię.
Odepchnęłam się od ściany i ruszyłam w stronę schodów, nogi miałam jak z waty, a głowa wirowała.
To nie koniec.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Morgany
Szatnia była pusta. Wszyscy inni wyszli godzinę temu. Siedziałam na ławce w samej bieliźnie i t-shircie, z pokreśloną w moich kolanach trykotką, wpatrując się w rząd szafek naprzeciwko mnie – ale ich nie widząc.
Nie mogłam przestać słyszeć jego głosu. Tego opanowanego, wyważonego, nieznośnego głosu. Dzieciaki takie jak ty mnie nie interesują. To ja tu jestem mistrzem baletu. Przemyśl to sobie.
Totalny drań. Kompletny, nieodwracalny, od góry do dołu drań.
Przeciągnęłam koszulkę przez głowę i sięgnęłam po ubrania, odtwarzając tę rozmowę po raz setny. Im dłużej to analizowałam, tym bardziej jedna myśl wypierała wszystkie inne — to była pułapka. Wszystko. Umieścił mnie na tej liście dokładnie wiedząc, co się wydarzy.
Nie dlatego, że wierzył w mój talent, nie dlatego, że na to zasłużyłam. Chciał, żebym się potknęła. Przydzielić nowej, bez sojuszników i reputacji, najtrudniejszą, najbardziej pożądaną rolę w spektaklu. Patrzeć, jak się kruszę pod presją, zazdrością, sabotażem. Patrzeć, jak upokarzam się na scenie przed wszystkimi i odchodzę z własnej woli.
O to w tym chodziło. Powolna, elegancka egzekucja przebrana za szansę.
Wciągnęłam spódnicę i zapięłam zamek tak mocno, że prawie szczypnęłam skórę. Musiałam coś zrobić. Dać mu nauczkę. Pokazać mu, że nawet nietykalni mężczyźni tacy jak Lawrence Marvel mogą ponieść konsekwencje.
Ale co? Zgłosić go? O co — o to, że obsadził mnie w roli? Był niemiły? Doskonale zamaskował swoje ślady. Pocałunek to była „kreatywna immersja”. Lista — „profesjonalna ocena”. Na wszystko miał odpowiedź.
Usiadłam z powrotem i przycisnęłam dłonie do oczu.
Myśl, Morgano. Myśl.
I wtedy mnie olśniło.
A co, gdybym nie walczyła na jego terenie? A co, gdybym zagrała zupełnie inną grę? Zbagatelizował pocałunek jakby to nic nie znaczyło — dobrze.
A co, jeśli dałabym mu coś, czego nie mógłby zignorować? Coś, co uczyniłoby absolutnie jasnym, że Lawrence Marvel chce przespać się ze swoją osiemnastoletnią uczennicą i żadne „kreatywni ludzie tego doświadczają” nie wytłumaczy tego tak po prostu?
Nie musiałabym naprawdę z nim spać. Wystarczyłoby się zbliżyć. Sprawić, by tego pragnął. Sprawić, by to okazał. I nagrać każdą sekundę na telefonie.
Wtedy pokazałabym to komu trzeba i patrzyłabym, jak jego kariera wali się tak, jak on chce zniszczyć moją.
To szaleństwo, Morgano.
Może. Ale to on zaczął.
Dokończyłam się ubierać, chwyciłam torbę i wyszłam z akademii w chłodne wieczorne powietrze. Ulica była prawie pusta — kilku przechodniów, parę samochodów.
Ruszyłam w stronę metra, w głowie już układałam szczegóły mojego planu, gdy obok mnie zwolnił samochód.
Czarny, amerykański, cholernie drogi.
Szyba pasażera opuściła się, a Lawrence wychylił się przez siedzenie, jedna ręka na kierownicy.
"Wsiadaj. Podrzucę cię, katastrofo-baletnico."
Pierwszy odruch był natychmiastowy i gwałtowny — spadaj do diabła, staruszku. Słowa już układały się na moim języku. Ale wtedy druga część mojego mózgu, ta, która przez ostatnią godzinę knuła, złapała mnie za kołnierz i porządnie potrząsnęła.
To jest to. To ten moment. Może się nie powtórzyć.
"Pewnie," powiedziałam i wsiadłam.
Zapinałam pas, robiąc szybki przegląd w głowie. Spódnica — do kolan, ciemna, może być. Bluzka — zapięta pod szyję, ale to nawet lepiej. A pod spodem, przesunęłam się lekko, by sprawdzić, tak. Ta granatowa koronkowa. Wszechświat był po mojej stronie, choć raz.
Lawrence ruszył spod krawężnika. W aucie pachniało skórą i tym czystym, ostrym perfumem, który wyczułam podczas naszego pas de deux. Deska rozdzielcza świeciła na niebiesko w ciemności.
"Chciałam powiedzieć," zaczęłam, zmieniając głos na coś łagodniejszego, wolniejszego, "że miałeś rację. Rano. Przesadziłam i przepraszam."
Rzucił mi spojrzenie. Jedna brew uniosła się ledwie zauważalnie — nie całkiem zaskoczony, ale zainteresowany. "To bardzo dojrzałe z twojej strony."
"Potrafię być dojrzała, kiedy chcę."
"Dyskusyjne."
Drań, pomyślałam automatycznie. Po twarzy nie drgnął mi żaden mięsień.
Kiedy Lawrence znów patrzył na drogę, sięgnęłam do torby jakbym czegoś szukała, wyjęłam telefon i postawiłam go na siedzeniu przy udzie. Ekran skierowany w jego stronę.
Kąt kamery łapał jego profil, ręce na kierownicy, bok twarzy oświetlony światłem z deski rozdzielczej. Nacisnęłam nagrywanie i ustawiłam nogę tak, by w razie czego zakryć ekran — ale nie obiektyw.
Dobra. Zaczynamy. Proszę, niech się uda.
Powoli rozpięłam górny guzik bluzki. Tak, jakbym po prostu chciała się rozluźnić po długim dniu. Potem drugi. Materiał rozchylił się na tyle, by odsłonić krawędź granatowej koronki pod spodem.
"Jest tu ciepło," powiedziałam. "Nie przeszkadza ci?"
Lawrence rzucił krótkie spojrzenie z drogi na mnie i z powrotem. "Jest klimatyzacja. Skorzystaj."
"To prostsze." Przesunęłam się w fotelu, zakładając nogę na nogę, przez co spódnica podniosła się wyżej na udzie. Nie obscenicznie — tylko trochę.
Samochód zwalniał. Nie prosiłam, by zwalniał. Zjechał z głównej drogi w spokojniejszą ulicę, potem zatrzymał się pod rzędem kasztanów, gdzie światła uliczne ledwo dochodziły. Wyłączył silnik. Cisza była nagła i ciężka.
Działa. Jeszcze trochę. Spraw, by zrobił coś niepodważalnego, coś, co złapie kamera, i po sprawie.
Lawrence odwrócił się do mnie i odpiął mój pas. Kliknięcie rozległo się głośno w cichym aucie. Pochylił się w moją stronę i tętno mi przyspieszyło tak gwałtownie, że aż zakręciło mi się w głowie.
Jego dłoń wylądowała na moim kolanie. Nie ściskała, tylko leżała. Ciepła przez materiał spódnicy. Palce powoli przesunęły się do połowy uda i zatrzymały.
"Jesteś fatalną aktorką, Bellet," powiedział cicho. "Ale ciekawi mnie, dokąd to twoim zdaniem zmierza."
"Nie udaję, mistrzu..." Mój głos zabrzmiał bardziej urywanie. To pasowało do mojego planu, ale było w tym trochę prawdy — nie byłam już pewna, czy udaję.
Druga ręka Lawrence'a powędrowała do mojej twarzy. Palce musnęły moją dolną wargę, tak lekko, że przestałam oddychać.
Potem jego dłoń przesunęła się wyżej, wsunęła w moje włosy, opuszkami delikatnie naciskając na skórę głowy. Pochylił się jeszcze bliżej. Czułam jego oddech na szyi — gorący, powolny, rozmyślny. Jego usta zawisły tuż nad moją skórą, ale nie dotknęły.
"Mówiłaś coś o nie spaniu ze mną," wyszeptał przy moim gardle. "Rano. Bardzo głośno."
"Może zmieniłam zdanie," odparłam, ale głos mi drżał.
"Mm. Zmienna."
"Po prostu doświadczona. To różnica."
"W wieku osiemnastu lat?" Odchylił się odrobinę, by spojrzeć mi w oczy. Rozbawiony. Irytujący. "Kochana, w wieku osiemnastu lat nawet nie wiesz, co to znaczy."
Wciąż przerzucaliśmy się ripostami, ale żartobliwy ton się rozpadał. Każde miejsce, którego dotknął, piekło. Jego dłoń była nadal w moich włosach. Jego udo przyciśnięte do mojego. A gdzieś między sarkazmem a napięciem mój plan cicho się spakował i wyszedł.
Bo byłam mokra. Żenująco, niezaprzeczalnie mokra. I to ja pierwsza się pochyliłam.
Pocałowałam kącik jego ust — ostrożnie, testując. Nie odsunął się. Pocałowałam go znów, bliżej środka. Jego dłoń mocniej zacisnęła się w moich włosach. Za trzecim razem to był prawdziwy pocałunek — otwarty, głęboki i tak dobry, że mój mózg kompletnie się wyłączył.
Telefon zsunął się z siedzenia i upadł gdzieś pod moje stopy. Słyszałam, jak spada. Nie dbałam o to. Już mnie nie było, szybowałam, każda komórka ciała rozświetlona i krzycząca.
Lawrence sięgnął w dół, chwycił mnie obiema dłońmi w pasie i jednym płynnym ruchem posadził na swoich kolanach.
Objęłam go udami, klęcząc po obu stronach jego bioder, spódnica zebrana wokół moich ud. Jego dłonie przesunęły się w górę moich pleców i przyciągnęły mnie bliżej, a ja całowałam go, jakbym chciała wygrać walkę, którą już przegrałam.
Wtedy, w trakcie pocałunku, jego usta wciąż przy moich, Lawrence powiedział:
"Może powinniśmy poprawić kąt kamery. Żeby mieć pewność, że jesteśmy w kadrze."
Przesuń w górę, aby kontynuować