passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

How to Destroy Your Ex in 10 Days - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

How to Destroy Your Ex in 10 Days

/

Rozdział 4

rozdział 3

Koniec zaczął się od tego samego cholernego hoodie.

Czarnego. Zbyt dużego. Miękkiego w sposób, w jaki bluzy nie powinny być, chyba że ktoś w nich mieszka. Na pewno nie była moja, a na pewno pachniała jak on — jak cedr, detergent i coś mgliście chaotycznego.

Założyłam ją do szkoły.

Duży błąd.

Macy złapała mnie przy mojej szafce przed pierwszą lekcją, zmrużyła oczy i zapytała: "Kiedy zaczęłaś robić zakupy w Zgubionych i Znalezionych?"

Mrugnęłam. "To? Och, tak. Zabrałam ją wczoraj po WF-ie."

Nie uwierzyła mi. Nikt inny też. Nie kiedy ciągnęłam za rękawy, nie kiedy próbowałam zażartować o 'tajemniczej pralni', i zdecydowanie nie kiedy złapałam Jamiego patrzącego na mnie z drugiego końca korytarza, jakbym była eksperymentem naukowym, który właśnie zmutował.

Ale i tak ją nosiłam.

Bo byłam zmęczona. I ciepło. I, może, tylko może... Nie chciałam jej oddać.

Tego popołudnia spotkaliśmy się znowu w bibliotece — ten sam tylny róg, ta sama niewypowiedziana zasada siedzenia wystarczająco blisko, by dzielić się ekranem, ale nie za blisko.

Jaxon rozłożył bałagan zakreślaczy i fałszywych osi czasu. Wyciągnęłam arkusz kalkulacyjny.

"Co Liam zrobił w pierwszej klasie?" zapytał, przeglądając notatki, jakbyśmy przygotowywali się do prezentacji, a nie emocjonalnego podpalenia.

"To zależy," powiedziałam. "Czy szukamy drobnych przewinień czy nielegalnych działań?"

Uśmiechnął się. "Zacznijmy od drobnych i eskalujmy."

Zaśmiałam się, pochyliłam się bliżej, nasze ramiona się zetknęły.

Arkusz kalkulacyjny wypełniał się jak magia. Plotki o zatrzymaniu, spory o oceny, czas, kiedy próbował flirtować, żeby wyjść z raportu o plagiacie i poniósł spektakularną porażkę. Szeptaliśmy, pisaliśmy i czasami kłóciliśmy się o rozmiar czcionki, kiedy to się stało—

Oparłam się.

Spojrzałam na niego.

"Nie jesteś taki zły," powiedziałam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Zamarł.

"Mówisz to tak, jakby to nie był największy komplement, jaki kiedykolwiek otrzymałem," odpowiedział, mrugając powoli.

Przewróciłam oczami, ale on wciąż na mnie patrzył.

Za długo.

Na moje usta.

Nie na oczy. Nie na arkusz kalkulacyjny. Po prostu... na mnie. Zauważyłam.

A potem — pocałował mnie.

To był jeden z tych głupich momentów filmowych, z tym że nie byliśmy w filmie, a ja zdecydowanie nie byłam dziewczyną, która całuje chaos w środku biblioteki.

Ale jego usta były na moich, a mój mózg się wyłączył.

Zamarłam. Na pół sekundy. Może mniej.

Potem go pocałowałam.

Bo co innego możesz zrobić, kiedy Jaxon Reed, zawodowy szkodnik i wróg mojej grupy przyjaciół, przechyla głowę w odpowiedni sposób, a twoje serce zaczyna bić jakby próbowało wygrać mistrzostwa regionalne?

Było ciepło. I irytująco miękko. I całkowicie nie w porządku.

A najgorsze?

Podobało mi się.

Moje myśli były bałaganem. Szumem i przekleństwami oraz jedną czystą linią co ja robię?

Odsunęliśmy się, a mój oddech utknął gdzieś w okolicach żeber.

"Stres," powiedziałam, bo nie miałam nic innego.

Jego oczy przeszukiwały moje, jakby nie był pewny, czy zamierzam go uderzyć, czy pocałować znowu.

"Całkowicie," powiedział. "Energia zemsty. Wysoce zaraźliwa."

Wpatrywałam się w arkusz kalkulacyjny. Nie miał sensu. Nic z tego nie miało. Miałam plan. Pakt. Reputację. A teraz miałam jego usta zapamiętane.

Fantastycznie.

A potem, ponieważ moja kontrola impulsów oficjalnie umarła, pocałowaliśmy się znowu.

Wolniej. Głębiej. Jakbyśmy wiedzieli, że to zły pomysł i chcieliśmy udowodnić, jak zły może się okazać.

Jego ręka wsunęła się wokół mojego biodra. Moja zakręciła się pod krawędzią jego bluzy. Wszystko się przechyliło, a potem — on się cofnął.

Nie w sposób przestań-my-teraz. Bardziej jak zatrzymajmy-się-i-przemyślmy-życiowe-wybory.

Wypuścił oddech, szorstki i niepewny. "Powinniśmy… eh…"

Mrugnęłam, wciąż oszołomiona. "Skupić się?"

„Tak.”

Kiwnął głową. Przełknął ślinę. Wyglądał, jakby próbował przypomnieć sobie alfabet.

"Madison jest następna," powiedział, stukając krawędź laptopa. Arkusz kalkulacyjny świecił jak lina ratunkowa.

"Madison?" powtórzyłam, wciąż nadążając.

"Jest już podejrzliwa," powiedział. "Czas nacisnąć."

Pociągnęłam za rękaw. Bluza. Jego bluza. Racja. Nadal ją noszę. Nadal jego noszę.

"Zamierzasz z nią flirtować?"

Uśmiechnął się złośliwie. "Tylko na tyle, żeby uczynić ją paranoiczną."

Parsknęłam śmiechem. „Więc… agresywnie."

Uśmiechnął się. "Znasz mnie."

A niestety? Znałam.

I to stawało się problemem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 4

Kiedy zauważyłem Madison na korytarzu, była już w połowie swojego makijażu.

Jej lusterko w szafce było otwarte, w jednej dłoni miała błyszczyk do ust, w drugiej telefon. Nakładała, przyciskała, poprawiała — ten powolny, przemyślany rytuał, który dziewczyny takie jak Maddie opanowały do perfekcji już w drugiej klasie liceum.

Obserwowałem zza fontanny wodnej, z podręcznikiem przed sobą, jakbym był głęboko zaangażowany w nauki o środowisku. Nie byłem.

Jaxon wślizgnął się w kadr, jakby został wezwany. Bluza rozpięta, włosy artystycznie chaotyczne, ręce w kieszeniach, jakby całe jego życie było przerwą.

Nie od razu się odezwał. Po prostu oparł się o szafkę obok jej, jakby to było ich regularne spotkanie, a nie pierwszy krok psychologicznej rozgrywki.

Madison spojrzała na niego z boku. Jej wyraz twarzy zmienił się — zdezorientowanie? Rozbawienie? Podejrzenie? Wszystko na raz?

Kiwnął głową w stronę jej błyszczyka.

"Nowy odcień?" powiedział, swobodnie. "Wygląda na drogi. Budżet winy Liama?"

Maddie mrugnęła, potem zaśmiała się. Nie był to prawdziwy śmiech. To był ten napięty, przemyślany chichot, który pojawia się wraz z czerwonymi flagami i sztucznymi paznokciami.

"Słodkie," powiedziała, mrużąc oczy. "Nadal jesteś na tyle znudzony, by się mną bawić, Reed?"

"Nie znudzony," powiedział Jaxon, zbliżając się nieco. "Po prostu ciekawski."

Obniżył głos na tyle, by brzmieć intymnie.

"Jak to jest spotykać się z facetem, który traktuje związki jak dodatkowe punkty?"

I oto był — moment, w którym jej błyszczący uśmiech się zachwiał.

Tylko na chwilę, ale to zauważyłem. Poczułem to.

Włożyłem swoje AirPods — nic nie grało — i obserwowałem zza podręcznika jak totalny dziwak. Madison kręciła tubką błyszczyka, znów się śmiejąc, ale tym razem z pytaniem.

Niepewna. Wytrącona z równowagi. Dokładnie o to chodziło.

Kiedy zadzwonił dzwonek, wyglądała, jakby już spisywała w apce z notatkami przeprosiny dla samej siebie.

Misja: aktywowana.

***

Tył biblioteki. Nasza nieoficjalna sala wojenna. Słabe oświetlenie, przeładowane fotele, Wi-Fi działające wystarczająco dobrze.

Jaxon zajął fotel naprzeciwko mnie, jakby był jego właścicielem, przyciągnął bliżej moją przekąskową skrytkę i sięgnął po żelka.

"Złapała przynętę," powiedział, wrzucając go do ust. "Powiedziała mi, że Liam 'zachowuje się dziwnie' i zapytała, czy myślę, że coś ukrywa."

Mrugnąłem. "Serio, zapytała cię o to? Przecież jesteś dosłownie wrogiem Liama."

Uśmiechnął się. "Dokładnie. Dlatego założyła, że będę zbyt stronniczy, by coś zmyślać. Myśli, że nienawidzę go za bardzo, by się przejmować, by kłamać."

"I?"

"Nie dałem jej faktów. Dałem jej wątpliwości. Powiedziałem jej, że coś słyszałem. Od ludzi. Niejasne, ale niebezpieczne. Jakby Liam rozmawiał z innymi dziewczynami. Albo może to tylko jego wyrzuty sumienia. Tak czy inaczej, powiedziałem, 'Wiesz, jaki jest Liam z uwagą.'"

Gwizdnąłem cicho. "Ostra zagrywka."

"Kupiła to," powiedział, głosem pełnym satysfakcji. "Madison to rodzaj dziewczyny, która nie wierzy w plotki. Ale wierzy, że ludzie w nie wierzą. Co jest gorsze."

"Jesteś zły."

"Jestem skuteczny," powiedział, uśmiechając się przez pełne usta kradzionych żelków.

Zatrzymałem się, obserwując go. Jak rozłożył się, jakby nie organizował społecznej katastrofy. Jak czasami na mnie patrzył, jakby wiedział coś, czego ja nie wiem.

"Czemu mi pomagasz?" zapytałem w końcu.

Mrugnął, jakby to pytanie go zaskoczyło. Ale tylko na sekundę.

"Nienawidzisz Liama bardziej niż ja," dodałem. "Ale to? To jest chirurgiczne. Nie musiałeś... tak się angażować."

Przechylił głowę. "Chcesz szczerą odpowiedź?"

"Tak?"

Uśmiechnął się. "Jesteś zabawna, gdy jesteś dzika."

Przewróciłem oczami. "Spróbuj jeszcze raz."

"Lubię zagadki," powiedział, wzruszając ramionami. "A ty jesteś szczególnie interesującą."

"To nie jest odpowiedź."

"Oczywiście, że jest. Po prostu nie taka, jakiej chcesz."

Zmrużyłem na niego oczy. "Jesteś niemożliwy."

"A jednak," powiedział, odchylając się w fotelu, "oto jesteśmy. Dzień trzeci naszej przestępczej współpracy."

Siedzieliśmy w zadowolonym milczeniu przez chwilę, aż rzuciłem w niego żelkiem.

Złapał go. Ustami. Oczywiście, że tak.

"Popisujesz się."

"Proszę bardzo."

Nie rozmawialiśmy o bluzie, którą nadal nosiłem. Nie rozmawialiśmy o tym, że nawet nie próbowałem jej oddać. Albo jak przestałem udawać, że nie jest jego.

Ale kiedy zacząłem pakować swoje książki, powiedział: "Dobra robota dzisiaj, Torres."

Spojrzałem w górę.

Uśmiechnąłem się z ukosa. "Ty też, złoczyńco."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Jaxon przełączył się na piąty dzień.

W połowie poranka oficjalnie wszedł w to, co w myślach nazywałam jego Erą Madison.

Zaczęło się to przed pierwszą lekcją, kiedy Madison stała przy swojej szafce, zanurzona po łokcie w tubkach błyszczyku i patrząc na siebie, gdy Jaxon nonszalancko podszedł za nią, jakby to zaplanowali. Nie powiedział nic od razu, tylko opierał się o szafkę obok niej ze swoim zwyczajowym "robię, co chcę" postawą, oczy śledzące jej odbicie, jakby coś mu było winne.

"Głodna?" zapytał w końcu, wyciągając baton musli z leniwym uśmiechem, który sprawiał, że wyglądało to jak wyzwanie. "Śniadanie to ruch z siłą."

Spojrzała na niego, jakby wyrosła mu druga głowa. Ale wzięła to.

To już wystarczyłoby, ale potem przyszły komplementy.

"Zmieniłaś fryzurę," powiedział jej. "Dobra decyzja. Lepiej podkreśla twarz."

Uśmiechnęła się. Przygryzła wargę. Cały zestaw.

Potem powiedział: "Odważniejsza, niż się spodziewałem. Szczerze, nie sądziłem, że dasz radę."

Komplement i obelga. Zapakowane jak miłosna notka. Madison i tak się rozpromieniła.

I jakoś to trwało dalej. Między trzecią a czwartą lekcją zaśmiał się z jednego z jej żartów. Takiego pełnego, pochylającego się śmiechu. Tego rodzaju, który się odbija echem. Tego rodzaju, którego na pewno nie dawał za darmo. A kiedy odeszła, poprawiając koszulkę i uśmiechając się, jakby przechodziła przez mgłę, uświadomiłam sobie, że nawet nie spojrzał za siebie.

Powiedziałam sobie, że to nie ma znaczenia.

Że to było strategiczne. Kontrolowane.

Zaplanowaliśmy to.

Zgodziłam się na to.

Mimo to, gdy minęłam ich na korytarzu i złapałam koniec jego uśmiechu, coś skręciło się tuż pod moimi żebrami.

Ten uśmiech miał być mój. Albo nikogo. Albo... nie Madison Kim.

Kiedy spotkaliśmy się w bibliotece, praktycznie wibrowałam z nadmiaru adrenaliny i nie miałam gdzie jej ulokować. Rzuciłam plecak na stół z większą siłą, niż to było konieczne, huk odbił się pośród półek.

Jaxon podniósł wzrok z krzesła, unosząc brwi, jakbym to ja była tą dramatyczną.

"Za bardzo ci się to podoba," powiedziałam, ciągnąc krzesło z piskiem i siadając ciężko.

Oparł się do tyłu, jakby spodziewał się wybuchu. "Jest dwa podejrzane teksty od wycięcia twarzy Liama z jej albumu. Jesteśmy na czas."

Wręczył sobie żelka — mojego żelka — i dał mi to irytująco spokojne spojrzenie, które zawsze sprawiało, że czułam się, jakby był pięć ruchów do przodu, a ja dopiero rozpinałam piórnik.

"To nie o to chodzi," mruknęłam, krzyżując ramiona tak mocno na piersi, że czułam paznokcie wbijające się w skórę.

"O?" powiedział, przechylając lekko głowę. "To o co chodzi, Torres?"

Nie odpowiedziałam. Nie mogłam. Nie zanim mój telefon nie zawibrował dwa razy w kieszeni.

Liam.

Wyglądałaś uroczo dzisiaj. Tęsknię za rozmowami z tobą.

Patrzyłam na ekran o sekundę za długo. Nie dlatego, że chciałam odpowiedzieć. Nawet nie dlatego, że mnie to obchodziło. Ale dlatego, że to — to — zawsze tak się zaczynało z nim. Małe wiadomości. Przyjazne. Swobodne. Delikatne przypomnienia, że kiedyś był w mojej orbicie i nie widział powodu, żeby nie być nadal.

Nie odpowiedziałam.

Ale też ich nie usunęłam.

Jaxon musiał coś zauważyć w moim wyrazie twarzy, bo nie zażartował z tego. Po prostu obserwował, jak zamykam telefon z rodzajem ciekawości, która wydawała się zbyt intymna.

Następnego dnia na lunchu siedziałam sama przez pięć sekund — pięć — kiedy Liam wsunął się na siedzenie obok mnie, jakby nigdy tego nie przestał robić.

"Czasami myślisz, że osiągnęliśmy szczyt za wcześnie?" powiedział, głosem miękkim, zbyt ostrożnym.

Odwróciłam się, żeby na niego spojrzeć. "Co?"

"Wiesz. My." Wzruszył ramionami. "Byliśmy takimi doskonałymi."

Zaśmiałam się, ale to nie brzmiało jak ja. "Myślę, że halucynowałam inną wersję doskonałości."

Nachylił się, na tyle blisko, że mogłam poczuć zapach jakiegokolwiek płynu po goleniu, który właśnie odkrył na nowo. "Nie zmieniłaś się tak bardzo, jak myślisz, Zoe."

Nie miałam riposty. Po prostu... siedziałam tam. Oddychając zbyt ostrożnie.

Później, w bibliotece, gapiłam się na naszą tabelę zemsty, nie czytając ani jednej linijki. Jaxon delikatnie szturchnął mnie knykciem.

"Ziemia do Torres."

Mrugnęłam, wciąż zablokowana na słowach Liama. "Przepraszam. Po prostu…"

Nie dokończyłam.

Nie powiedziałam, że kiedyś byłam dziewczyną, która dwa razy sprawdzała swoje cytaty i przepraszała za użycie zbyt wielu źródeł.

Nie powiedziałam, że teraz gram w emocjonalne szachy z kimś, kto sprawia, że zapominam o własnych zasadach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

How to Destroy Your Ex in 10 Days

How to Destroy Your Ex in 10 Days

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa