passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

How to Destroy Your Ex in 10 Days - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

How to Destroy Your Ex in 10 Days

/

Rozdział 5

rozdział 4

Kiedy zauważyłem Madison na korytarzu, była już w połowie swojego makijażu.

Jej lusterko w szafce było otwarte, w jednej dłoni miała błyszczyk do ust, w drugiej telefon. Nakładała, przyciskała, poprawiała — ten powolny, przemyślany rytuał, który dziewczyny takie jak Maddie opanowały do perfekcji już w drugiej klasie liceum.

Obserwowałem zza fontanny wodnej, z podręcznikiem przed sobą, jakbym był głęboko zaangażowany w nauki o środowisku. Nie byłem.

Jaxon wślizgnął się w kadr, jakby został wezwany. Bluza rozpięta, włosy artystycznie chaotyczne, ręce w kieszeniach, jakby całe jego życie było przerwą.

Nie od razu się odezwał. Po prostu oparł się o szafkę obok jej, jakby to było ich regularne spotkanie, a nie pierwszy krok psychologicznej rozgrywki.

Madison spojrzała na niego z boku. Jej wyraz twarzy zmienił się — zdezorientowanie? Rozbawienie? Podejrzenie? Wszystko na raz?

Kiwnął głową w stronę jej błyszczyka.

"Nowy odcień?" powiedział, swobodnie. "Wygląda na drogi. Budżet winy Liama?"

Maddie mrugnęła, potem zaśmiała się. Nie był to prawdziwy śmiech. To był ten napięty, przemyślany chichot, który pojawia się wraz z czerwonymi flagami i sztucznymi paznokciami.

"Słodkie," powiedziała, mrużąc oczy. "Nadal jesteś na tyle znudzony, by się mną bawić, Reed?"

"Nie znudzony," powiedział Jaxon, zbliżając się nieco. "Po prostu ciekawski."

Obniżył głos na tyle, by brzmieć intymnie.

"Jak to jest spotykać się z facetem, który traktuje związki jak dodatkowe punkty?"

I oto był — moment, w którym jej błyszczący uśmiech się zachwiał.

Tylko na chwilę, ale to zauważyłem. Poczułem to.

Włożyłem swoje AirPods — nic nie grało — i obserwowałem zza podręcznika jak totalny dziwak. Madison kręciła tubką błyszczyka, znów się śmiejąc, ale tym razem z pytaniem.

Niepewna. Wytrącona z równowagi. Dokładnie o to chodziło.

Kiedy zadzwonił dzwonek, wyglądała, jakby już spisywała w apce z notatkami przeprosiny dla samej siebie.

Misja: aktywowana.

***

Tył biblioteki. Nasza nieoficjalna sala wojenna. Słabe oświetlenie, przeładowane fotele, Wi-Fi działające wystarczająco dobrze.

Jaxon zajął fotel naprzeciwko mnie, jakby był jego właścicielem, przyciągnął bliżej moją przekąskową skrytkę i sięgnął po żelka.

"Złapała przynętę," powiedział, wrzucając go do ust. "Powiedziała mi, że Liam 'zachowuje się dziwnie' i zapytała, czy myślę, że coś ukrywa."

Mrugnąłem. "Serio, zapytała cię o to? Przecież jesteś dosłownie wrogiem Liama."

Uśmiechnął się. "Dokładnie. Dlatego założyła, że będę zbyt stronniczy, by coś zmyślać. Myśli, że nienawidzę go za bardzo, by się przejmować, by kłamać."

"I?"

"Nie dałem jej faktów. Dałem jej wątpliwości. Powiedziałem jej, że coś słyszałem. Od ludzi. Niejasne, ale niebezpieczne. Jakby Liam rozmawiał z innymi dziewczynami. Albo może to tylko jego wyrzuty sumienia. Tak czy inaczej, powiedziałem, 'Wiesz, jaki jest Liam z uwagą.'"

Gwizdnąłem cicho. "Ostra zagrywka."

"Kupiła to," powiedział, głosem pełnym satysfakcji. "Madison to rodzaj dziewczyny, która nie wierzy w plotki. Ale wierzy, że ludzie w nie wierzą. Co jest gorsze."

"Jesteś zły."

"Jestem skuteczny," powiedział, uśmiechając się przez pełne usta kradzionych żelków.

Zatrzymałem się, obserwując go. Jak rozłożył się, jakby nie organizował społecznej katastrofy. Jak czasami na mnie patrzył, jakby wiedział coś, czego ja nie wiem.

"Czemu mi pomagasz?" zapytałem w końcu.

Mrugnął, jakby to pytanie go zaskoczyło. Ale tylko na sekundę.

"Nienawidzisz Liama bardziej niż ja," dodałem. "Ale to? To jest chirurgiczne. Nie musiałeś... tak się angażować."

Przechylił głowę. "Chcesz szczerą odpowiedź?"

"Tak?"

Uśmiechnął się. "Jesteś zabawna, gdy jesteś dzika."

Przewróciłem oczami. "Spróbuj jeszcze raz."

"Lubię zagadki," powiedział, wzruszając ramionami. "A ty jesteś szczególnie interesującą."

"To nie jest odpowiedź."

"Oczywiście, że jest. Po prostu nie taka, jakiej chcesz."

Zmrużyłem na niego oczy. "Jesteś niemożliwy."

"A jednak," powiedział, odchylając się w fotelu, "oto jesteśmy. Dzień trzeci naszej przestępczej współpracy."

Siedzieliśmy w zadowolonym milczeniu przez chwilę, aż rzuciłem w niego żelkiem.

Złapał go. Ustami. Oczywiście, że tak.

"Popisujesz się."

"Proszę bardzo."

Nie rozmawialiśmy o bluzie, którą nadal nosiłem. Nie rozmawialiśmy o tym, że nawet nie próbowałem jej oddać. Albo jak przestałem udawać, że nie jest jego.

Ale kiedy zacząłem pakować swoje książki, powiedział: "Dobra robota dzisiaj, Torres."

Spojrzałem w górę.

Uśmiechnąłem się z ukosa. "Ty też, złoczyńco."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Jaxon przełączył się na piąty dzień.

W połowie poranka oficjalnie wszedł w to, co w myślach nazywałam jego Erą Madison.

Zaczęło się to przed pierwszą lekcją, kiedy Madison stała przy swojej szafce, zanurzona po łokcie w tubkach błyszczyku i patrząc na siebie, gdy Jaxon nonszalancko podszedł za nią, jakby to zaplanowali. Nie powiedział nic od razu, tylko opierał się o szafkę obok niej ze swoim zwyczajowym "robię, co chcę" postawą, oczy śledzące jej odbicie, jakby coś mu było winne.

"Głodna?" zapytał w końcu, wyciągając baton musli z leniwym uśmiechem, który sprawiał, że wyglądało to jak wyzwanie. "Śniadanie to ruch z siłą."

Spojrzała na niego, jakby wyrosła mu druga głowa. Ale wzięła to.

To już wystarczyłoby, ale potem przyszły komplementy.

"Zmieniłaś fryzurę," powiedział jej. "Dobra decyzja. Lepiej podkreśla twarz."

Uśmiechnęła się. Przygryzła wargę. Cały zestaw.

Potem powiedział: "Odważniejsza, niż się spodziewałem. Szczerze, nie sądziłem, że dasz radę."

Komplement i obelga. Zapakowane jak miłosna notka. Madison i tak się rozpromieniła.

I jakoś to trwało dalej. Między trzecią a czwartą lekcją zaśmiał się z jednego z jej żartów. Takiego pełnego, pochylającego się śmiechu. Tego rodzaju, który się odbija echem. Tego rodzaju, którego na pewno nie dawał za darmo. A kiedy odeszła, poprawiając koszulkę i uśmiechając się, jakby przechodziła przez mgłę, uświadomiłam sobie, że nawet nie spojrzał za siebie.

Powiedziałam sobie, że to nie ma znaczenia.

Że to było strategiczne. Kontrolowane.

Zaplanowaliśmy to.

Zgodziłam się na to.

Mimo to, gdy minęłam ich na korytarzu i złapałam koniec jego uśmiechu, coś skręciło się tuż pod moimi żebrami.

Ten uśmiech miał być mój. Albo nikogo. Albo... nie Madison Kim.

Kiedy spotkaliśmy się w bibliotece, praktycznie wibrowałam z nadmiaru adrenaliny i nie miałam gdzie jej ulokować. Rzuciłam plecak na stół z większą siłą, niż to było konieczne, huk odbił się pośród półek.

Jaxon podniósł wzrok z krzesła, unosząc brwi, jakbym to ja była tą dramatyczną.

"Za bardzo ci się to podoba," powiedziałam, ciągnąc krzesło z piskiem i siadając ciężko.

Oparł się do tyłu, jakby spodziewał się wybuchu. "Jest dwa podejrzane teksty od wycięcia twarzy Liama z jej albumu. Jesteśmy na czas."

Wręczył sobie żelka — mojego żelka — i dał mi to irytująco spokojne spojrzenie, które zawsze sprawiało, że czułam się, jakby był pięć ruchów do przodu, a ja dopiero rozpinałam piórnik.

"To nie o to chodzi," mruknęłam, krzyżując ramiona tak mocno na piersi, że czułam paznokcie wbijające się w skórę.

"O?" powiedział, przechylając lekko głowę. "To o co chodzi, Torres?"

Nie odpowiedziałam. Nie mogłam. Nie zanim mój telefon nie zawibrował dwa razy w kieszeni.

Liam.

Wyglądałaś uroczo dzisiaj. Tęsknię za rozmowami z tobą.

Patrzyłam na ekran o sekundę za długo. Nie dlatego, że chciałam odpowiedzieć. Nawet nie dlatego, że mnie to obchodziło. Ale dlatego, że to — to — zawsze tak się zaczynało z nim. Małe wiadomości. Przyjazne. Swobodne. Delikatne przypomnienia, że kiedyś był w mojej orbicie i nie widział powodu, żeby nie być nadal.

Nie odpowiedziałam.

Ale też ich nie usunęłam.

Jaxon musiał coś zauważyć w moim wyrazie twarzy, bo nie zażartował z tego. Po prostu obserwował, jak zamykam telefon z rodzajem ciekawości, która wydawała się zbyt intymna.

Następnego dnia na lunchu siedziałam sama przez pięć sekund — pięć — kiedy Liam wsunął się na siedzenie obok mnie, jakby nigdy tego nie przestał robić.

"Czasami myślisz, że osiągnęliśmy szczyt za wcześnie?" powiedział, głosem miękkim, zbyt ostrożnym.

Odwróciłam się, żeby na niego spojrzeć. "Co?"

"Wiesz. My." Wzruszył ramionami. "Byliśmy takimi doskonałymi."

Zaśmiałam się, ale to nie brzmiało jak ja. "Myślę, że halucynowałam inną wersję doskonałości."

Nachylił się, na tyle blisko, że mogłam poczuć zapach jakiegokolwiek płynu po goleniu, który właśnie odkrył na nowo. "Nie zmieniłaś się tak bardzo, jak myślisz, Zoe."

Nie miałam riposty. Po prostu... siedziałam tam. Oddychając zbyt ostrożnie.

Później, w bibliotece, gapiłam się na naszą tabelę zemsty, nie czytając ani jednej linijki. Jaxon delikatnie szturchnął mnie knykciem.

"Ziemia do Torres."

Mrugnęłam, wciąż zablokowana na słowach Liama. "Przepraszam. Po prostu…"

Nie dokończyłam.

Nie powiedziałam, że kiedyś byłam dziewczyną, która dwa razy sprawdzała swoje cytaty i przepraszała za użycie zbyt wielu źródeł.

Nie powiedziałam, że teraz gram w emocjonalne szachy z kimś, kto sprawia, że zapominam o własnych zasadach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

Pod koniec tygodnia szkoła nie tylko huczała — była wręcz w stanie wrzenia.

Można by pomyśleć, że ktoś odkrył tajne przejście w schowku woźnego albo że jakiś zastępca nauczyciela stał się viralem na TikToku. Nie. Plotki dotyczyły Jaxona Reeda.

Konkretnie: Jaxona i Madison.

Podczas lunchu Leah przychwyciła mnie, zanim zdążyłam nawet rozpakować swój batonik z granolą.

„Więc,” powiedziała, siadając obok mnie z tym spojrzeniem mówiącym, że nie spodoba mi się to, co powie, ale i tak to powie. „Czy Jaxon i Madison są teraz parą?”

Prawie wciągnęłam kawę mrożoną przez nos. „Co? Nie. Fuj.”

Macy pochyliła się nad stołem. „Chodzi mi o to... ona wczoraj wieczorem udostępniła jego jedno z tych zdjęć na pokaz. To z kapturem i wyrazistą szczęką. Wiesz, o które chodzi.”

„Ona udostępnia wszystko,” odpowiedziałam, machając ręką.

„Nie z emotikonem ognia i naklejką z rogami diabła,” dodała Macy. „To jest na wyższym poziomie.”

Jamie dołączył do nas, przesuwając swoją tacę naprzeciwko mnie. „A Jaxon polubił jej ‚selfie z siłowni’ z 2019 roku.”

Mrugnęłam. „Z 2019 roku?”

Kiwnął głową, bez wyrazu. „Co jest albo posunięciem mocy, albo wołaniem o pomoc.”

Zaśmiałam się zbyt głośno i w sposób zbyt wymuszony. „Wczytujecie się w to. Serio.”

Nie robili tego.

Ale tego nie wiedzieli.

To, co wiedzieli, to że Liam snuł się po kampusie jakby przygotowywał się do roli w dramacie CW, Jaxon był podejrzanie widoczny na każdym korytarzu, a ja wbiłam widelec w marchewkę tak mocno, że wystrzeliła z mojej tacy niczym pocisk.

Macy złapała marchewkę. Swoim widelcem. Bo oczywiście, że tak zrobiła.

„Czy kiedykolwiek myśleliście, że Maddie zawsze taka była?” zapytała Leah po chwili, jej głos był cichszy. Bardziej ciekawski niż plotkarski.

Spojrzałam na nią.

Kontynuowała, „Jakby zawsze była trochę... natarczywa. Trochę bezwzględna. Ale lubiliśmy to w niej, prawda? To ona była tą, która wprowadziła nas wcześniej w Tydzień Ducha. Tą, która przekonała dyrektora do zatwierdzenia tej nocnej debaty. Maddie sprawiała, że rzeczy się działy.”

„Ona również zrobiła arkusz kalkulacyjny dla naszych grupowych kostiumów na Halloween i wkurzyła się, gdy Jamie chciał iść własną drogą,” powiedziała Macy.

„Wciąż obstaję przy wampirzym kowboju,” mruknął Jamie.

Żułam rurkę. „Była intensywna. Ale lubiłam ją za to. Troszczyła się. O wszystko. O rocznik, gazetkę szkolną, szkolny profil na Instagramie. Chciała wygrać.”

„Chciała, żebyśmy my wygrali,” dodała Leah. „Jako grupa.”

Kiwnęłam głową. „Dlatego to nie ma sensu. Nie tylko mnie zraniła. Wydawało się, że sprawiało jej to przyjemność.”

Przez chwilę wszyscy milczeliśmy.

Maddie zawsze była tą bystrą. Tą, która przypominała ci, kiedy przegapiłeś terminy, poprawiała twoją gramatykę w czasie rzeczywistym, wysyłała wiadomości z punktami. Mogła być wyczerpująca. Ale była nasza.

A teraz już nie była.

Teraz udostępniała zdjęcia na pokaz Jaxona Reeda i była manipulowana jak postać w komedii romantycznej noir.

***

Tego popołudnia znalazłam Jaxona w naszym zwykłym kącie w bibliotece. Kaptur na głowie. Arkusz kalkulacyjny otwarty. Wyglądał jak najłagodniejszy złoczyńca w filmie o napadzie.

„Kupiła to,” powiedział, zanim zdążyłam usiąść. „Powiedziała Liamowi, że nie wie, komu teraz ufać.”

Usiadłam obok niego — trochę bliżej niż konieczne — i skrzyżowałam ramiona. „Jesteś trochę przerażający, wiesz o tym?”

Wzruszył ramionami, wciąż patrząc na ekran. „Ty to zaczęłaś.”

Szturchnęłam jego ramię swoim. „Więc teraz to moja wina, że jesteś nieodparty?”

Uśmiechnął się, nie patrząc na mnie. „Nie powiedziałem tego.”

Uniosłam brew. „Nie powiedziałeś tego.”

W końcu odwrócił się do mnie, jego oczy tańczyły. „Torres, jestem po prostu narzędziem w twoim mistrzowskim planie.”

„Jesteś narzędziem, to na pewno.”

Zaśmiał się — prawdziwym, zębato-ocznym śmiechem — a coś we mnie przewróciło się jak moneta w powietrzu.

Zapanowała cisza. Taka, która zwykle prowadziła do kolejnej aktualizacji strategii lub nowego punktu kulminacyjnego. Ale nie tym razem.

Tym razem powiedział to zbyt swobodnie — tak swobodnie, że było to podejrzane.

„Chcesz przyjść jutro?” zapytał, oczy z powrotem na ekranie. „Bez planowania. Bez arkuszy kalkulacyjnych. Tylko... śmieciowe jedzenie i kiepskie filmy.”

Mrugnęłam.

Raz. Dwa razy.

Spojrzałam na niego.

I ciągle patrzyłam.

Wystarczająco długo, że moje serce zapomniało, jak prawidłowo mierzyć czas.

Rękaw jego bluzy musnął mój nadgarstek.

Nie ruszyłam się.

„Tak,” powiedziałam, ciszej niż zamierzałam. „Okej.”

Nie zapytałam, co robimy. Nie zapytałam, co to znaczy. I po raz pierwszy od dawna, nie zatrzymałam się, by zastanowić się, co powiedziałaby dawna ja — ta, która kolorowała swój kalendarz i uważała, że zemsta to wada charakteru.

Bo ta wersja mnie?

Powiedziała tak.

A potem mój telefon zawibrował.

JAMIE: Domek nad jeziorem rodziców. Cała klasa. Od piątku do niedzieli. Przynieś strój kąpielowy. Brak stroju kąpielowego = wygnanie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

How to Destroy Your Ex in 10 Days

How to Destroy Your Ex in 10 Days

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa