passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Hurt Me Like You Need Me - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Hurt Me Like You Need Me

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Sawyera

Moja mama przygotowała tyle jedzenia, że wystarczyłoby dla dwunastu osób. Przy stole siedzi nas czworo.

Gotuje, kiedy się denerwuje, więc dziś mamy pieczonego kurczaka, puree ziemniaczane, fasolkę szparagową, domowe bułeczki, sałatkę, której nikt nie tknie, i ciasto studzące się na blacie.

Jest w tym od rana, odkąd wróciłem z kampusu, kręci się po kuchni w swojej dobrej sukience, a włosy – dla odmiany – naprawdę uczesane, i wiem – wiem to w trzewiach – że cokolwiek dziś się wydarzy, to nie chodzi tylko o kolację.

Richard Ellory siedzi na szczycie stołu, w fotelu, w którym zwykł siadać mój ojciec, zanim trafił do więzienia. Ma na sobie koszulę jak na randkę i za każdym razem, gdy mama przechodzi obok, dotyka jej ramienia.

Cade się spóźnia, oczywiście. Wchodzi dwadzieścia po siódmej z mokrymi włosami i uśmiechem, który rozświetla moją mamę i sprawia, że mam ochotę przebić pięścią ścianę.

"Przepraszam za spóźnienie, pani Drum. Trening się przeciągnął." Całuje ją w policzek.

Naprawdę ją całuje w policzek, a ona śmieje się i macha na niego, żeby usiadł przy stole, jakby był jej synem, a nie osobą, którą sześć godzin temu zastałem zaciśniętego głęboko w przypadkowym kolesiu.

Siada naprzeciwko mnie i łapie mój wzrok. Kącik jego ust drga.

Patrzę na swój talerz i zaczynam jeść. Ciszę wypełniają rodzice.

"Jak wam mija pierwszy semestr?" Richard kroi kurczaka. "Cade mówi, że drużyna pływacka w tym roku jest mocna."

"Najlepszy skład od kiedy dołączyłem." Cade nawet nie podnosi głowy znad talerza. To nawet gorsze niż przechwałki. "Trener uważa, że mamy realną szansę na regionalne."

"To wspaniale." Moja mama promienieje po drugiej stronie stołu, jakby właśnie ogłosił, że wynalazł lek na raka. "Sawyer, myślałeś o jakiejś drużynie?"

"Nie."

Mruga. Richard wypełnia ciszę, sięgając po bułeczki.

"Sawyer to bardziej samotnik," mówi Cade, a sposób, w jaki to mówi – swobodny, niemal życzliwy – sprawia, że aż mam ciarki. Spogląda na mnie tym pomocnym, wspierającym wyrazem twarzy, który zakłada, gdy są przy rodzicach. "Widziałem go, jak biega rano po bieżni o szóstej. Jest szybki."

Wpatruję się w niego. Widział mnie biegającego o szóstej rano. Czyli mnie obserwował – i chce, żebym o tym wiedział.

"To prawda, kochanie?" Twarz mamy rozjaśnia się. "Powinieneś pomyśleć o lekkoatletyce. Richard, nie mówiłeś, że trener—"

"Nie dołączę do lekkoatletyki, mamo." Wbijam widelec w kawałek kurczaka tak mocno, że aż porcelana zgrzyta, a wszyscy przy stole, oprócz Cade'a, drżą.

Cade tylko patrzy na mnie z tym cierpliwym, rozbawionym wyrazem twarzy, jak dziecko, które szturcha gniazdo os, żeby sprawdzić, ile razy da się użądlić, zanim przestanie to być zabawne.

"Mówię tylko, jeśli Cade uważa, że—"

"Nie obchodzi mnie, co myśli Cade." Wychodzi mi to głośniej, niż stół był na to gotowy.

Mama zaciska usta i sięga po kieliszek wina. Richard chrząka i kładzie dłoń na jej ręce.

"Linda, ten kurczak jest wyśmienity." Richard uśmiecha się do mamy i przykłada dłoń do jej dłoni, a ja mam ochotę połamać mu za to wszystkie palce. Pociesza ją przed mną . "To rozmaryn?"

"Rozmaryn i tymianek. Nowy przepis." Dochodzi do siebie, wygładza rysę, którą właśnie zrobiłem w wieczorze. Jest w tym dobra. Lata praktyki. "No więc, Cade." Podaje mu bułeczki z ciepłym uśmiechem, zmienia temat. "A jak tam życie towarzyskie? Ktoś wyjątkowy?"

Zastygam z widelcem w połowie drogi do ust.

Cade opiera się w krześle i szczerzy zęby. "Właściwie tak. Jest taki facet, z którym się spotykam. Nic poważnego na razie, ale on..." Zawiesza głos, jakby szukał właściwego słowa, i przez ułamek sekundy jego oczy spotykają moje. "Zamknięty w sobie." Bierze kęs bułeczki i powoli żuje. Połyka. "Ale mam cierpliwość. Przekona się."

Zaciskam widelec tak mocno, że metal wbija mi się w dłoń. Wpatruję się w talerz i myślę o szatni. O chłopaku przyciśniętym do szafek. Spodenki Cade'a zsunięte na uda. O tym, jak patrzył na mnie, kiedy nie przestawał.

O kim mówi? O tamtym chłopaku? O kimś innym? Czemu, do cholery, w ogóle mnie to obchodzi?

"To cudownie," mówi mama, i naprawdę to czuje. Bez cienia wahania, jest szczerze szczęśliwa z jego powodu. "Jaki on jest?"

"Wysoki. Ciemne włosy. Wysportowany." Cade obraca widelec w palcach, swobodnie. "Ponury. Kiedy wchodzi do pokoju, wszyscy spinają się, bo nie wiedzą, czy do nich zagada, czy ich uderzy." Uśmiecha się do mamy. "Ale właśnie to w nim lubię. Jest prawdziwy. Bez ściemy. Zawsze wiesz, na czym stoisz."

Opisuje mnie . Siedzi przy stole mojej mamy, je jej jedzenie i opisuje mnie jej prosto w twarz, a ona przytakuje, jakby to było urocze.

"Wygląda na niezłe wyzwanie," śmieje się Richard.

"Oj, tak." Oczy Cade'a ześlizgują się na moje po drugiej stronie stołu. "Ale trudni zawsze są warci wysiłku, prawda, pani Drum?"

Mama naprawdę się śmieje. "To właśnie powtarzam Sawyerowi."

Odkładam widelec. Nie mam już apetytu.

"A ty, Sawyer?" Cade przekrzywia głowę. Ten sam irytujący gest co w szatni. "Jak Megan?"

Stół milknie. Mama wtrąca się, zanim zdążę otworzyć usta. "Sawyer i Megan się rozstali." Kładzie dłoń na moim ramieniu, delikatnie i ochronnie. "Musi po prostu znaleźć odpowiednią dziewczynę. Nie ma pośpiechu."

"Nie ma żadnego pośpiechu," przytakuje Cade. Jego głos jest ciepły i szczery. "Odpowiednia osoba pojawia się wtedy, gdy najmniej się tego spodziewasz."

Patrzę, jak mama przytakuje. Słucha, jak Cade Ellory opowiada o kochaniu facetów, i jest z tym w porządku. Uśmiecha się.

Gdyby mój ojciec tu był – gdyby Dale Drum siedział w tym fotelu zamiast w celi – chwyciłby Cade’a za gardło, walnął nim o ścianę i powiedział, co się dzieje z chłopakami, którzy tak mówią w jego domu.

Mój ojciec był potworem. Ale przynajmniej nigdy nie siedziałby tu i nie uśmiechał się, gdy –

Przerywam myśl. Zakopuję ją. Ale nie dość szybko, bo mózg już wraca do Cade’a w szatni – bez koszulki, spocony, spodenki nisko na biodrach.

Chwytam szklankę wody i wypijam ją duszkiem.

Richard chrząka. Cała energia przy stole się zmienia. Mama prostuje się na krześle, jej dłoń znajduje dłoń Richarda na stole, patrzę, jak ich palce splatają się, a w klatce czuję, jakby ktoś właśnie rozłupał mi żebra.

"Chłopcy, mamy dla was wiadomość." Richard patrzy na mamę, a ona kiwa głową, oczy jej błyszczą, na ustach uśmiech, jakiego nie widziałem od czasu, zanim tata zrobił pierwszą dziurę w ścianie.

Cholera nie.

Nie. Nie, nie, nie, nie, nie.

"Linda i ja jesteśmy razem od kilku miesięcy i postanowiliśmy..." Ściska jej dłoń. "Bierzemy ślub."

Chyba sobie kpisz.

Mama podnosi lewą rękę. Jest na niej pierścionek. Mały diament, srebrna obrączka. Ukrywała go przez cały wieczór.

Pokój się przechyla.

"Znaleźliśmy dom niedaleko kampusu," ciągnie Richard, jego głos przepełniony optymizmem, od którego mam ochotę krzyczeć. "Neutralny teren, świeży start dla wszystkich. Cztery sypialnie, duży ogród. Chłopcy, wasze pokoje będą miały wspólną łazienkę, więc nie będziecie musieli walczyć o główną."

Moje oczy spotykają się z oczami Cade’a po drugiej stronie stołu.

Przez jedną sekundę – jedną szczerą, nieosłoniętą sekundę – widzę coś prawdziwego na jego twarzy. Uśmiech znika. Zaciska szczękę. Jego niebieskie oczy spotykają moje i widzę w nich własny horror, ostry, natychmiastowy, prawdziwy.

Nie wiedział. Jest tak samo zaskoczony jak ja i przez tę jedną sekundę stoimy po tej samej stronie czegoś, zjednoczeni w świadomości, że nasi rodzice właśnie zamknęli nas razem w klatce i wyrzucili klucz.

Potem sekunda mija.

Na ustach Cade’a pojawia się powolny uśmiech, który mówi: Zamierzam się tym delektować.

"To niesamowite, tato." Cade zwraca się do mojej mamy i jego głos jest czystym ciepłem. "Witamy w rodzinie, pani Drum."

Richard promienieje do nas obu przez stół. "W końcu będziecie mogli być prawdziwymi braćmi."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

* Dwa miesiące później *

Samochód Cade'a już stoi na podjeździe, kiedy podjeżdżam.

Oczywiście, że stoi. Jego kartony pewnie już są w środku, opisane czytelnym charakterem pisma, poukładane według pomieszczeń. Moje leżą z tyłu w minivanie mojej mamy, trzymają się kupy tylko dzięki taśmie klejącej.

Ślub w sądzie był dwa tygodnie temu – skromny, bez zbędnego zamieszania, skończył się, zanim zdążyłem się zorientować, co zrobić z rękami. Teraz wnoszę resztki rodzinnego bajzlu mojego ojca do nowego początku Richarda Ellory'ego i udaję, że tu pasuję.

To dom piętrowy, blisko kampusu. Białe sidingi, niebieskie okiennice, podwórko z prawdziwym płotem. Wszystko w nim krzyczy: normalność , co tylko utwierdza mnie w przekonaniu, że to ściema.

Niosę pierwszy karton przez próg i tam jest – Cade Ellory, w szarych dresach i białym t-shircie, przykucnięty nad kartonem w salonie, sortuje swoje graty.

Nie podnosi wzroku, kiedy wchodzę. Ja nie mówię cześć. Poruszamy się po domu nie wchodząc sobie w drogę. On idzie na górę, ja do kuchni.

On przenosi swoje rzeczy do lewego pokoju, ja swoje do prawego. Dokładnie wiem, gdzie jest w każdej sekundzie. Jego kroki nade mną, skrzypnięcie drzwi do sypialni, odgłos taśmy odrywającej się od kartonów.

Śledzę go przez sufit jak pies tropiący zapach, bo chcę wiedzieć, gdzie jest, żebym mógł być gdzie indziej.

To trwa może godzinę, zanim dystans się zmniejsza. Przez pieprzoną półkę.

"To moja strona." Stoję na górnym korytarzu z kartonem pod pachą, gapię się na trofea pływackie Cade'a ustawione już na wbudowanej półce między naszymi drzwiami do sypialni.

Wspólna półka, o której mama wyraźnie powiedziała, że jest dla nas obojga .

Cade opiera się o framugę drzwi, ramiona założone. "Byłem pierwszy."

"Przestaw je." Stawiam karton na podłodze, wystarczająco mocno, żeby trofea zadźwięczały na półce.

"Spróbuj mnie zmusić." Jego głos jest cichy, cierpliwy i absolutnie, kurwa, rozbawiony.

"Chłopcy!" Głos mamy dociera z dołu, jasny i rozpaczliwy. "Możecie pomóc z komodą? Richard nadwyrężył sobie plecy."

Schodzę na dół. Cade za mną. Komoda jest z litego dębu, na tyle ciężka, że musimy nieść ją razem, co dokładnie o to chodziło mojej mamie. Widzę to na jej twarzy – pełen nadziei wyraz, kruchy uśmiech. Myśli, że wspólna praca nas naprawi.

Na próżno.

Przenosimy ją przez próg. Przez korytarz. Pod schody.

"Twój koniec się ślizga," mówi Cade.

"Mój jest w porządku. Podnieś wyżej."

"Podnoszę wyżej. To ty ciągniesz swoją stronę."

Wchodzimy na cztery stopnie. Pięć. Na szóstym dłonie się przesuwają i jego palce muskają moje.

Kontakt trwa mniej niż sekundę, ale moje ciało rejestruje to jak alarm – gorąco wystrzeliwuje z punktu dotyku prosto do brzucha, to samo chore ciepło co na podłodze łazienki, na imprezie, przy każdej chwili, gdy jego skóra dotknęła mojej.

Odsuwam rękę tak gwałtownie, że komoda przechyla się na bok. "Nie dotykaj mnie, kurwa."

Cade równoważy ciężar. Jego głos obniża się tak, że słyszę tylko ja. "Dlaczego ci to tak przeszkadza?"

"Bo nie chcę, żeby twoje ręce były w pobliżu mnie. To takie skomplikowane?"

"Trochę." Przechyla głowę. "Większość ludzi nie reaguje tak mocno na przypadek. Człowiek zaczyna się zastanawiać, czego się boisz."

"Niczego się nie boję. Zwłaszcza ciebie."

"To czemu się trzęsiesz?"

Patrzę na swoje dłonie. Ma rację. Drżą na uchwycie i nienawidzę go za to, że to zauważył.

"To rodzinne, nie?" Głos Cade'a mięknie, prawie łagodnieje. Wiem wtedy, że zaraz wbije nóż. "Twój ojciec też się tak trząsł tuż przed tym, jak uderzył twoją matkę. Myślisz, że ona też to widzi?"

Każda cząsteczka powietrza ucieka mi z płuc.

"Zamknij się," żądam.

"Musi być ciężko." Nie podniósł ani razu głosu. Jest spokojny i opanowany. "Żyć w skórze tego człowieka. Patrzeć w lustro i widzieć jego twarz. Wiedzieć, że nieważne jak daleko uciekniesz, wciąż jesteś Dale'em Drumem—"

"Twoja mama zmarła osiem miesięcy temu i nie uroniłeś ani jednej łzy." Słowa wyrzucam z siebie jak odłamki. "Widziałem cię na tym pogrzebie. A twój tata? Twój tata poszedł dalej tak szybko, że jej ciało ledwo ostygło, zanim założył pierścionek na palec mojej matki." Pochylam się tak blisko, że widzę, jak jego źrenice się zwężają. "Jak długo naprawdę czekał Richard, Cade? Twoja mama była już wtedy w ziemi?"

Twarz Cade'a się nie zmienia. Jest nieruchoma, jakby nie wciągnąłem właśnie jego zmarłej matki w kłótnię na schodach.

Ale jego oczy matowieją. Niebieski z nich znika, zostaje tylko szkło.

"Interesujące," mówi cicho. Usta mu się wyginają. "Zapamiętałeś moją twarz na pogrzebie mojej matki. Obserwowałeś mnie, Sawyer? Sporo uwagi jak na kogoś, kogo nienawidzisz."

Puszczam komodę.

Zsuwa się o cztery stopnie i uderza o podest z trzaskiem, który rozłupuje dąb na pół. Mama wydaje z siebie cichy okrzyk u stóp schodów.

Cade się nie rusza. Chwytam go za przód koszulki i szarpię w swoją stronę. On łapie moją. Jesteśmy zablokowani razem na wąskich schodach, twarze tuż przy sobie, jego oddech na moich ustach, moja pięść tak mocno zaciśnięta na jego kołnierzu, że materiał wbija się w kostki.

"Powtórz to jeszcze raz." Jesteśmy tak blisko, że widzę naczynia krwionośne w jego oczach, czuję pot na jego skórze. "No dalej. Daj mi powód, żebym rozkwasił ci twarz."

Nie wierzę.

Cade pochyla się bliżej.

Jego oczy zjeżdżają na moje usta, jakby czytał coś napisanego na moich wargach, potem wracają do moich oczu. Uśmiecha się tak, że mam ochotę roztrzaskać mu czaszkę.

"Tyle w tobie złości, Sawyer." Czuję jego szept we własnej piersi. "Wyobraź sobie, jakbyś się pierdolił, gdybyś przestał z tym walczyć."

Wpycham go w ścianę tak mocno, że poręcz drży. Jego czaszka odbija się od tynku i śmieje się, a ja cofam pięść, żeby roztrzaskać mu twarz, kiedy ramiona Richarda oplatają mnie od tyłu i odciągają.

"Dość!" Głos Richarda wypełnia klatkę schodową. "Obaj, dość!"

Moja mama stoi na dole ze łzami spływającymi po policzkach i dłonią na ustach. Nie wydaje żadnego dźwięku. To gorsze niż krzyk.

Richard staje między nami. Jego twarz jest czerwona, szczęka zaciśnięta i pierwszy raz, odkąd go znam, nie wygląda łagodnie. Wygląda jak ojciec.

"Twoja matka i ja —" Patrzy na mnie, potem na Cade'a. "Straciliśmy ludzi. Wy dwaj macie nam pomóc coś tu zbudować albo będziecie trudni. Uprzedzam, nienawidzę trudnych. Potrzebuję wiedzieć teraz, którą opcję wybieracie."

Patrzę na mamę. Kurczowo trzyma się poręczy obiema rękami, kostki białe, broda drży. Wygląda tak, jak tamtej nocy, gdy aresztowali mojego ojca – mała, złamana i trzymająca się najbliższej solidnej rzeczy, żeby się nie rozpaść.

"Spróbuję." Mój głos jest chropowaty. Mówię to dla niej. Tylko dla niej.

"Cade?" Richard domaga się odpowiedzi.

Cade poprawia koszulkę. Przejeżdża dłonią po włosach. Maska wraca na miejsce tak płynnie, że aż byłoby to imponujące, gdyby nie było przerażające. "Oczywiście, tato. Cokolwiek trzeba."

Richard wypuszcza powietrze. Mama ociera twarz i próbuje się uśmiechnąć. Nikt nie patrzy na rozbitą komodę.

Wchodzę na górę, idę do swojego pokoju, zamykam drzwi, potem przechodzę do łazienki jack-and-jill i zamykam ją od mojej strony.

Stoję tam z czołem opartym o drzwi, oddychając ciężko, próbując wyrzucić jego głos z głowy.

'Wyobraź sobie, jakbyś się pierdolił, gdybyś przestał z tym walczyć.'

Słowa odtwarzają się w mojej głowie w pętli, a moje ciało nie przestaje wibrować — to niskie, chore brzęczenie pod skórą.

To adrenalina. To właśnie to.

To nie ma nic wspólnego z obrazem, jaki mój mózg właśnie mi podsunął bez pozwolenia – Cade pode mną, nie na schodach, tylko gdzieś indziej, na czymś poziomym, z tym samym sprośnym uśmiechem na twarzy, podczas gdy ja —

Walę pięścią w drzwi tak mocno, że zawiasy drżą.

Nie.

Pierdol to.

Pierdol jego.

To nie jestem ja.

Nigdy taki nie będę.

Klamka po drugiej stronie raz się porusza. Potem ustaje.

Nie odchodzę od drzwi przez długi czas.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Cade’a

Jestem dwieście metrów w trakcie zestawu motylkowego, gdy trener dmucha w gwizdek i uświadamiam sobie, że przez ostatnie pięć długości uśmiechałem się pod wodą.

To coś nowego.

Wyciągam się na ścianę i zsuwam gogle na czoło. Na basenie jest głośno — plusk, echo, skrzypienie desek do pływania, trener wrzeszczący na pierwszaków, by poprawili nawroty. Obok mnie wynurza się Tyler i potrząsa głową jak pies.

Tyler Park to mój wicekapitan, metr osiemdziesiąt wzrostu koreańsko-amerykańskich mięśni, z jeżem na głowie i linią szczęki, dzięki której zalicza każdą sobotę.

To najbliższe, co mam do przyjaciela w tej drużynie, co znaczy, że obserwowałem go dość długo, by przekonująco naśladować przyjaźń, a on jest zbyt prostolinijny, żeby zauważyć różnicę.

— Stary, na czym dziś jedziesz? — pyta z uśmiechem. — Zostawiłeś nas wszystkich daleko w tyle.

— Czyste życie — odpowiadam. — Wczesne chodzenie spać, dużo warzyw.

— Pieprzysz. — Uśmiecha się i wspina na brzeg. Woda spływa mu po torsie i zbiera się w liniach mięśni brzucha. Pieprzyłem facetów wyglądających jak Tyler. Nudzili mnie, zanim skończyłem. — Bzykanko. To jedyne, co sprawia, że ktoś ma taki wyraz twarzy.

Dwa tory dalej Marsh składa dłonie w trąbkę. — Ellory jest zakochany! Niech ktoś zadzwoni do gazety studenckiej!

— Nie robię miłości, Marsh. — Mówię to z uśmiechem, żeby myślał, że żartuję. — Rozrywka mi się podoba.

Tyler prycha i rzuca we mnie czepkiem. — Masz dwa tryby, Ellory — trupie oczy i po jaja w kimś. Nic pomiędzy. — Opada na ławkę i wyciąga nogi. — No to co? Tamten z imprezy? Blondyn?

— Nikt, kogo znasz. — Wychodzę z wody i sięgam po ręcznik, przecierając nim twarz.

Chlor szczypie i pozwalam mu na to. Lubię drobne niewygody — przypominają mi, że mam ciało, a o tym łatwo zapominam, jeśli akurat nie krwawię, nie pieprzę się albo nie przygniatam Sawyera Drum do twardej powierzchni.

— Więc jednak ktoś jest. — Tyler pochyla się do przodu, patrząc na mnie tym swoim szczerym, nieskomplikowanym spojrzeniem, które tak łatwo prowadzić.

Naprawdę chce wiedzieć. Myśli, że jesteśmy przyjaciółmi, a przyjaciele się takimi rzeczami dzielą. To prawie urocze.

Zarzucam ręcznik na ramiona i rzucam mu uśmiech zamykający rozmowy — ciepły, otwarty, z tyloma zębami, by ludzie poczuli, że dostali odpowiedź, choć nie dostali nic.

Prawda jest taka, że nie wiem, na czym jadę.

Od dnia przeprowadzki mam w piersi coś, co nie chce się uspokoić. To nie niepokój — nie miewam stanów lękowych. Nie szczęście — studiowałem szczęście u innych, potrafię odtworzyć każdy widoczny składnik, ale sama rzecz nigdy się we mnie nie przewróciła.

To jest inne. To brzęczenie. Niskie i stałe, jak częstotliwość, której wcześniej nie odbierałem. Zaczęło się, gdy usłyszałem klik zamka w drzwiach łazienki Sawyera.

Sprawdziłem klamkę celowo. Chciałem — nie, musiałem — wiedzieć, czy ją zamknie. Zamknięte drzwi oznaczają, że już pomyślał, co się stanie, jeśli je otworzę.

Nie barykadujesz się przed czymś, czego się nie boisz.

Zastanawiam się, co wtedy miał na sobie. Bokserki? Nic? Nigdy nie widziałem Sawyera bez koszulki.

Widziałem jego sylwetkę pod materiałem — twardy zarys barków, gdy przenosi pudła, linię kręgosłupa, gdy pochyla się nad blatem, sposób, w jaki dresy zwisają mu z bioder na tyle nisko, że widać pasek skóry nad gumką.

Ale nigdy nie widziałem go nagiego. Chodzi z sypialni do łazienki ubrany od stóp do głów, jakby wiedział, że liczę każdy centymetr odsłoniętej skóry i postanowił nie dać mi nic.

Sprawia to, że mam ochotę zerwać z niego ubranie zębami.

Brzęczenie w piersi staje się głośniejsze.

— Ellory, zostajesz na ćwiczeniach technicznych? — głos trenera z drugiego końca basenu.

— Muszę wyjść wcześniej, trenerze. Mam rehabilitację.

Nie mam żadnej rehabilitacji. Mam coś lepszego w szafce.

Szatnia opróżnia się szybko. Tyler i reszta lecą pod prysznice, wciąż kłócąc się, kto miał najwolniejszą zmianę w sztafecie.

Pozwalam sobie przez chwilę popatrzeć na ich nagie plecy i mokrą skórę. Marsh ma tatuaż na żebrach, którego wcześniej nie zauważyłem. Tyler ma siniaka na biodrze po nieudanym nawrocie.

Nic z tego mnie nie rusza.

Potem wyobrażam sobie Sawyera w tej szatni, jak ściąga koszulkę przez głowę, ciemny pas włosów na brzuchu napina się, gdy uderza go chłód, i mój kutas sztywnieje przy udzie tak szybko, że muszę odwrócić się do szafki i poprawić się w spodniach.

Ot, to jest różnica.

Czekam, aż ostatni z nich zniknie, zanim przekręcam szyfr na kłódce.

Telefon leży na górnej półce. Nie ten główny, drugi, kupiony za gotówkę na stacji benzynowej przy autostradzie. Na kartę, bez nazwiska.

Otwieram Tindera.

Profil uśmiecha się do mnie — dziewczyna o imieniu Kaylee w czarnym bikini, pokazująca środkowy palec do aparatu.

Zdjęcie to stock z martwego Instagrama, wykadrowane i przefiltrowane tak, by wyglądało na prawdziwe dla kogoś, kto chce wierzyć.

Bio ma trzy słowa: Bez zobowiązań.

Sawyer dopasował się z nią rano po imprezie.

Przewijam historię czatu. Jest już długa — prawie dwa tygodnie wiadomości.

Sawyer odgrywa pragnienie wobec dziewczyny, która nie istnieje, pisząc rzeczy w stylu „Przyszpiliłbym cię do ściany” i „Włożyłbym między twoje nogi usta”.

Jest w tym dobry. Tak wyćwiczony, że zdania płyną naturalnie, i gdybym nie wiedział tego, co wiem — gdybym nie czuł jego ciała reagującego na moje na podłodze łazienki — może bym mu uwierzył.

Ale wiem. Więc zamiast widzieć faceta, który wysyła seksowne wiadomości dziewczynie, widzę Sawyera Drum próbującego grać rolę, której nie umie, piszącego jedną ręką i pewnie wpatrującego się w sufit martwym wzrokiem, zmuszającego kutasa do współpracy z fikcją.

Założę się, że nie współpracował. Założę się, że przez cały czas był miękki.

Przewijam do najnowszej wiadomości. Wysłana dziś rano, 2:47.

To zdjęcie.

Ręka Sawyera zaciśnięta na jego kutasie, twardym, zaróżowionym i grubym, gumka bokserek zsunięta w dół.

Bez twarzy — tylko dłoń, brzuch, ciemny pas włosów poniżej pępka. Światło jest słabe, zdjęcie robione w jego sypialni przy zapalonej lampce. Jego sypialni. Cztery metry od mojej.

Patrzę na to. Wysycha mi w ustach. Przesuwam kciukiem po krawędzi ekranu, śledząc linię jego kości biodrowej, i coś pierwotnego, brzydkiego przesuwa się w dołku żołądka.

Coś ostrego siedzi za mostkiem jak haczyk szarpiący do środka, a szczęka mimowolnie mi się napina.

Kciuk zawisa nad ekranem, a uścisk na telefonie twardnieje.

Widziałem taki wyraz tylko na innych — zaciśnięte zęby, zwężone oczy, całe ciało zesztywniałe, gdy ktoś dotyka tego, co uważają za swoje.

To, co czuję, to… zazdrość?

No proszę. To też nowe.

To zdjęcie znaczy, że naprawdę o kimś myślał, gdy był wystarczająco twardy, by objąć się dłonią i zrobić fotkę.

Więc o kim myślał?

Megan? Nie, rzuciła go, jak tylko posmakowała mojego kutasa.

Ta dziewczyna z zajęć, która cały czas dotyka go po ramieniu na korytarzu?

Widziałem, jak to robi. Widziałem, jak pozwala jej na to, sztywny i martwy wzrokiem, jak manekin, którego ktoś zapomniał włączyć.

Nie, nie ona. Nie postawiłaby mu nawet z pistoletem przy głowie.

Zapisuję zdjęcie. Jego podniecenie należy do mnie, czy mu się to podoba, czy nie. Jeszcze nie wie.

Blokuję telefon i wsuwam go z powrotem na półkę za stosem podręczników. Zamykam szafkę. Przekręcam pokrętło.

Tyler wychyla głowę zza rogu, włosy kapią mu na ramiona. — Idziesz w piątek na Halloween do Delta Sig?

— Nie odpuszczę. — Zakładam koszulkę przez głowę i rzucam mu swobodny uśmiech. — Mam plany.

— Gorąca randka?

— Coś w tym stylu.

Znika z powrotem pod prysznice, a ja siadam na ławce, opieram łokcie na kolanach i pozwalam sobie pomyśleć o tym, co nadchodzi.

Mam przygotowaną grę dla mojego drogiego przyrodniego brata i założę się, że mu się nie spodoba.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Hurt Me Like You Need Me

Hurt Me Like You Need Me

75 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

75

Treść

Aa