passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

In Her Court - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

In Her Court

/

Rozdział 4

ROZDZIAŁ 3

PERSPEKTYWA TORI

Stałam przed salą od ekonomii przez pełną minutę, ściskając w dłoni kartkę, kwestionując wszystkie swoje życiowe wybory. Korytarz prawie opustoszał, dając mi jasny widok na Ethana w środku, który odkładał książki z irytującą powolnością.

Po prostu zrób to i wyjdź, powiedziałam sobie. To dla oceny.

Wzięłam głęboki oddech i ruszyłam z powrotem do sali, prosto do jego ławki. Spojrzał na mnie, a na jego twarzy mignęło zaskoczenie.

"Coś zapomniałaś?" zapytał, w jego głosie zabrakło zwykłej pewności siebie po naszej wczorajszej kłótni.

Rzuciłam złożoną kartkę na jego biurko. "Saint's Cafe. Spotkajmy się tam za 5 minut. Będę czekać."

Zanim zdążył odpowiedzieć, odwróciłam się i wyszłam, nie oglądając się za siebie. Nie chciałam widzieć jego reakcji.

To i tak nie chodziło o niego. Chodziło o projekt. O moją średnią ocen.

Dotarłam do Saint's Cafe kilka minut wcześniej, wybrałam stolik w kącie, rozłożyłam laptopa i poukładałam moje kolorowe notatki w precyzyjne stosy.

Co chwilę zerkałam na drzwi, przekonując siebie, że nie jestem zdenerwowana, czekając na niego.

Minęło dziesięć minut, a Ethana nie było.

Gorące uczucie rozlało mi się po piersi – nie do końca złość, nie do końca wstyd. Zrobił mi wystawkę? To jakaś zemsta za wczoraj?

Już miałam się pakować, kiedy drzwi kawiarni otworzyły się gwałtownie i Ethan wpadł do środka, potargane włosy, policzki zaczerwienione jakby biegł.

"Zanim mnie zabijesz," powiedział, siadając naprzeciwko mnie, "trener Matt zatrzymał nas dłużej na kondycji. Przyszedłem prosto tutaj."

Nie powiedziałam ani słowa, gdy usiadł naprzeciwko z uśmiechem, który jednak zgasł, gdy nie odwzajemniłam go. "Naprawdę przepraszam. Napisałbym ci, ale zdałem sobie sprawę, że nie mam twojego numeru. Dasz mi?"

Nie wiedziałam, czy mu wierzyć, ale nieważne. Zignorowałam telefon, który mi podsuwał. "Po prostu zacznijmy. Mam dwie minuty, zanim muszę wracać do domu, bo zmarnowałeś już dziesięć z trzydziestu minut, które zaplanowałam."

"Rozumiem." Wyciągnął notatnik, który wyglądał, jakby przeszedł przez wojnę. Kartki wystawały na wszystkie strony, zagięte rogi, plamy z tuszu.

Kontrast z moimi idealnie uporządkowanymi materiałami był aż nieracjonalnie irytujący.

"Więc," zaczęłam, starając się brzmieć profesjonalnie, "mam kilka zasad."

"Oczywiście, że masz," mruknął, ale się uśmiechał.

Zignorowałam go. "Po pierwsze: Spotykamy się dwa razy w tygodniu, aż zakończymy projekt. Po drugie: Dzielimy badania po równo. Po trzecie: Wszelka komunikacja dotyczy tylko projektu."

"Nie wolno small talku?" Uniósł brew. "A jeśli będę chciał powiedzieć ci, jaka jest pogoda, albo zapytać, jak minął ci dzień? To dozwolone w Protokole Projektu Martinez?"

"To nie jest żart," powiedziałam, czując, że robię się czerwona. "Chcę po prostu być skuteczna."

"A ja po prostu chcę być normalnym człowiekiem, który może rozmawiać ze swoim partnerem od projektu, nie czując się jak na przesłuchaniu do służb specjalnych."

Wzięłam głęboki oddech. "Możemy przejść dalej?"

Oparł się na krześle, przyglądając mi się. "Czego ty się tak boisz?"

"Słucham?"

"Budujesz mury wyższe niż sala gimnastyczna. Po prostu się zastanawiam, dlaczego."

"Niczym się nie boję," warknęłam. "Po prostu nie widzę sensu udawać, że jesteśmy przyjaciółmi, skoro nie jesteśmy."

"Mogliśmy być, wiesz."

"Co?"

"Przyjaciółmi." Powiedział to po prostu, jakby to było najbardziej oczywiste na świecie. "To taka dziwna rzecz, gdzie ludzie, którzy nie są wrogami, czasem lubią swoje towarzystwo."

Wpatrywałam się w niego. Mówił serio? "Nawet się nie znamy."

"Tak zwykle zaczynają się przyjaźnie. Najpierw się kogoś nie zna, potem zaczyna się go poznawać."

"Możemy się skupić na projekcie?" Wyciągnęłam kartę z zadaniem. "Myślałam, żeby zrobić coś o ekonomicznym wpływie nierówności płci w finansowaniu sportu."

Spodziewałam się, że będzie się kłócił albo zaproponuje coś innego. Zamiast tego, skinął głową z namysłem.

"To w zasadzie idealne. Możemy użyć naszych drużyn jako studium przypadku. Tenis dostaje większy budżet niż siatkówka, mimo że twoja drużyna zdobyła więcej mistrzostw w ciągu ostatnich pięciu lat."

Mrugnęłam zaskoczona. "Znasz nasze rekordy mistrzowskie?"

Wzruszył ramionami. "Zwracam uwagę. Wasza ekipa jest imponująca."

"Och." Nie wiedziałam, jak na to odpowiedzieć. "Dzięki."

"Możemy więc przeanalizować przydziały budżetowe, wykorzystanie obiektów, podział stypendiów... pokazać ekonomiczną nieefektywność niedoinwestowywania odnoszących sukcesy kobiecych programów." Zaczął notować coś swoim niechlujnym pismem.

Przyglądałam mu się, czując, że coś nieprzyjemnie przesuwa mi się w piersi. To nie miało tak wyglądać. Ethan Harrington miał być rozpuszczonym sportowcem, który przepłynie przez projekt, podczas gdy ja zrobię całą robotę. Nie miał mieć rzeczywistych, inteligentnych pomysłów.

"To... nie jest złe," przyznałam niechętnie.

Spojrzał na mnie z szerokim uśmiechem. "Nie bądź taka zaskoczona. Jestem całkiem dobry z ekonomii."

"Dlaczego?" Pytanie wyrwało mi się zanim zdążyłam się powstrzymać.

"Dlaczego jestem dobry z ekonomii?"

"Tak." Wskazałam na niego nieokreślonym gestem. "Jesteś... no wiesz. Gwiazdą tenisa. Panem Popularnym. Nie pomyślałabym, że ekonomia to twoja bajka."

Jego uśmiech lekko zbladł. "Bo sportowcy powinni być głupi?"

"Nie powiedziałam tego."

"Zasugerowałaś."

Poczułam ukłucie winy. "Chodziło mi tylko—"

"Mój tata," przerwał mi. "Zadbał, żebym zrozumiał zasady rynku zanim nauczyłem się tabliczki mnożenia. To trochę rodzinny biznes."

"Och." Było coś w jego tonie, czego nie potrafiłam odgadnąć. "Więc po studiach idziesz w finanse?"

Coś przemknęło przez jego twarz – tak szybko, że prawie to przegapiłam. Potem wrócił jego swobodny uśmiech.

Wzruszył ramionami, nie odpowiadając. Następnie podwinął rękawy koszuli, odsłaniając opalone przedramiona z delikatnym złotym meszkiem. Przyłapałam się na gapieniu i szybko spojrzałam w swoje notatki.

"A ty?" zapytał. "Jaki jest masterplan Tori Martinez?"

Nie odpowiedziałam. Kusiło mnie, żeby powiedzieć mu, że to nie jego sprawa.

Wyglądał na naprawdę zainteresowanego. "Serio? Chciałabyś pracować ze sportowcami?"

"Tak." Wyrzuciłam niechętnie. "Siatkówka, jeśli się uda, ale byłabym szczęśliwa z każdą drużyną na poziomie olimpijskim."

Przez kolejne piętnaście minut naprawdę dobrze nam się współpracowało. Irytująco dobrze. Ethan miał spostrzeżenia, o których nie pomyślałam, a kiedy wyjaśniałam swoją metodę badawczą, zadawał pytania, które pomagały mi wszystko doprecyzować.

Cały czas czekałam, aż powie coś głupiego albo rzuci jakąś rozpuszczoną uwagę, ale to się nie stało.

To było bardzo niepokojące.

"Powinniśmy też spojrzeć na konsekwencje Title IX," powiedział, pochylając się do przodu. Włosy opadły mu na czoło, a ja poczułam absurdalną chęć, żeby je odgarnąć. "Ekonomiczne skutki uboczne zgodności versus niezgodności mogłyby być—"

"Ethan! Wiedziałam, że to ty!"

Przeszywający głos przerwał nam rozmowę. Spojrzałam w górę i zobaczyłam wysoką blondynkę zbliżającą się do naszego stolika, całą w perfekcyjnym uśmiechu i markowych ciuchach.

Twarz Ethana rozjaśniła się. "Becca!"

Natychmiast wstał, obejmując ją w uścisku, który trwał zdecydowanie za długo. Zachichotała, jej dłoń zatrzymała się na jego ramieniu, gdy się rozdzielili.

"Nie widziałam cię wieki!" zawołała. "Od imprezy u Davida nad jeziorem."

"Tak, minęło trochę czasu," zgodził się, uśmiechając się do niej.

Siedziałam tam niezręcznie, nagle niewidzialna. Oczywiście. Oto prawdziwy Ethan Harrington – ten, który chodzi na imprezy nad jezioro z pięknymi blondynkami o imieniu Becca.

Zaczęłam pakować swoje rzeczy.

Ethan odwrócił się do mnie, zaskoczony. "Oh, Tori, to jest Becca. Wychowaliśmy się razem. Becca, to jest Tori, moja—"

"Partnerka od projektu," dokończyłam za niego, wstając. "I właśnie wychodziłam."

"Co? Zostało nam jeszcze kilka minut," spojrzał na zegarek.

"Mam już, czego potrzebowałam." Wsunęłam laptop do torby. "Wezmę część z danymi historycznymi, ty zajmiesz się analizą rynku bieżącego. Połączymy to następnym razem."

"Tori, zaczekaj—"

Ale już zmierzałam do drzwi, ignorując zdezorientowane spojrzenie Ethana i ciekawe Becci.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

PERSPEKTYWA ETHANA

„Naprawdę przeczytałaś wszystkie te artykuły?” zapytałem, patrząc jak Tori rozkłada swoje kolorowo zakodowane notatki na stole w sali do nauki.

„Oczywiście, że tak.” Nawet nie podniosła wzroku, skupiona na układaniu wszystkiego według jakiegoś systemu, który tylko ona rozumiała. „A ty nie?”

„Tak, ale nie stworzyłem systemu archiwizacji, którego zazdrościłoby NASA.”

To wywołało u niej szybkie spojrzenie, niemal uśmiech. Postęp.

Po tym, jak dwa dni temu uciekła z kawiarni, gdy pojawiła się Becca, nie byłem pewien, czy zgodzi się na kolejne spotkanie. Ale oto byliśmy, w bibliotece, pracując nad naszym projektem z ekonomii. I tym razem miałem strategię.

„Przeanalizowałem różnice w finansowaniu naszych drużyn”, powiedziałem, przesuwając w jej stronę laptopa. „Spójrz na to.”

Wyciągnąłem arkusz kalkulacyjny, nad którym spędziłem zdecydowanie za dużo godzin. Oczywiście nie zamierzałem jej tego przyznać.

Tori pochyliła się, ciemny kucyk opadł jej na ramię, gdy studiowała ekran. W moją stronę docierał delikatny kokosowy zapach jej szamponu.

„Masz prawdziwe dane budżetowe?” Wyglądała na pod wrażeniem, choć próbowała to ukryć. „Jak?”

„Trener Matts zostawił swój segregator po treningu. Mam fotograficzną pamięć do liczb.”

„To jest…” Zawahała się. „Właściwie przydatne.”

„Postaraj się nie brzmieć tak zaskoczenie,” zażartowałem. „Czasem mam umiejętności poza serwowaniem asów.”

Zmrużyła oczy, ale było w tym coś innego niż zwykle – raczej ocena niż odrzucenie.

„Więc,” kontynuowałem, przechodząc do kolejnej zakładki, „porównałem nasze budżety z procentem wygranych z ostatnich pięciu lat. Twoja drużyna konsekwentnie osiąga lepsze wyniki przy mniej niż połowie finansowania.”

„Powiedz mi coś, czego nie wiem,” mruknęła, ale nachyliła się bliżej, naprawdę zainteresowana.

„Najciekawsze jest tutaj.” Wskazałem na wykres, który stworzyłem. „Gdy uwzględnię wymogi zgodności z Title IX, szkoła technicznie przestrzega przepisów, ale całkowicie pomija ich ducha. Liczą kobiece aktywności, które ledwo kwalifikują się jako sport, żeby podbić statystyki.”

Brwi Tori poszybowały w górę. „Pływanie synchroniczne?”

„I cheerleading sportowy. Nie mam nic przeciw tym zajęciom, ale—”

„Nie zdobywają tytułów mistrzowskich,” dokończyła. „Ani stypendiów sportowych.”

„Dokładnie.” Nasze spojrzenia się spotkały i przez chwilę nie byliśmy Ethanem, gwiazdą tenisa, ani Tori, twardą zawodniczką siatkówki. Byliśmy po prostu dwojgiem ludzi, których połączyło wspólne zrozumienie.

Zgarnęła kosmyk włosów za ucho, patrząc z powrotem na ekran. „To solidne badania.”

W ustach Tori Martinez to niemal owacja na stojąco.

„Pomyślałem, że docenisz podejście oparte na twardych danych,” powiedziałem, starając się nie zabrzmieć zbyt zadowolony. „Liczby nie kłamią.”

„W przeciwieństwie do ludzi,” dodała, rzucając mi wymowne spojrzenie.

„Nigdy ci nie skłamałem, Martinez.”

„Nigdy nie miałeś okazji. Ledwo się znamy.”

Oparłem się na krześle. „Możemy to zmienić.”

„Nie przyszliśmy tu po to, żeby się zaprzyjaźniać,” przypomniała, ale już z mniejszą zadziornością niż wcześniej.

„Broń Boże,” przytaknąłem uroczyście. „Ale znajomość podstawowych informacji o partnerze projektowym może usprawnić pracę. Dwadzieścia pytań?”

Przewróciła oczami i całkowicie mnie zignorowała.

„Dziesięć?” Nadal nie powiedziała „tak”.

Była naprawdę twardym orzechem do zgryzienia.

„Siedem?”

Tori sięgnęła po butelkę z wodą. Nasze dłonie przypadkowo się musnęły – cofnęła szybko rękę. Udawałem, że tego nie zauważyłem.

„Dlaczego siatkówka?” zapytałem szczerze ciekawy.

Dłużej się zastanawiała nad tym pytaniem niż nad poprzednimi. „To idealna równowaga między indywidualną grą a strategią zespołową. Każdy punkt to zagadka, którą trzeba rozwiązać w kilka sekund.” Jej oczy rozbłysły, gdy mówiła. „Boisko staje się matematyczną siatką, gdzie czas, kąty i siła muszą się idealnie zgrać.”

Nigdy nie słyszałem, żeby ktoś tak opisywał sport. „Sprawiasz, że brzmi to jak połączenie fizyki i sztuki.”

„Bo tak jest.” Przygryzła wargę, wyglądając na lekko zakłopotaną.

„Nie zapytasz mnie o to samo?”

„Lubię, że jestem tam tylko ja,” odpowiedziałem mimo wszystko. „Nie mam współgraczy, których mogę zawieść, ani nikogo, kogo mógłbym obwiniać poza sobą. Wygrana czy porażka – wszystko zależy ode mnie.”

Coś przemknęło w jej oczach – może zrozumienie. Powoli skinęła głową.

Wróciła wzrokiem do notatek. „Wracajmy do pracy.”

Proponowałem kierunek, ona go krytykowała, a potem ulepszała. Dzieliła się swoimi badaniami, ja szukałem implikacji rynkowych. Gdy przekazywaliśmy sobie kartki, nasze dłonie czasem się stykały, a za każdym razem czułem ten sam, lekki dreszcz.

W pewnej chwili przygryzła końcówkę długopisu, skupiona na akapicie, nieświadoma, jak ten prosty gest kieruje moje myśli w nieodpowiednie rejony. Zmusiłem się, by odwrócić wzrok.

„A co z tą częścią?” Podała mi stronę. „Myślę, że język jest zbyt techniczny.”

Przeczytałem, zauważając elegancką precyzję jej pisania. „Twoje analityczne podejście naprawdę robi wrażenie,” powiedziałem szczerze, ciesząc się jej lekkim zaskoczeniem. „Większość moich kolegów z drużyny nie potrafiłaby rozłożyć czynników rynkowych na czynniki pierwsze.”

„Siatkarki nie tylko skaczą i uderzają,” odparła z tym ogniem, od którego się uzależniałem. „Musimy analizować złożone schematy obrony w ułamku sekundy.”

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, drzwi sali się otworzyły. Wszedł dyrektor sportowy Reynolds, rozpromieniony na mój widok.

„Harrington! Przedstawiciele Nike już są.” Ledwie spojrzał na Tori. „Martinez, musisz znaleźć inną salę – ta jest zarezerwowana na spotkanie programu tenisowego.”

Patrzyłem, jak wyraz twarzy Tori znów staje się nieprzenikniony, jakby wymazując krótkie porozumienie, które nawiązaliśmy. Ciepło, które zaczęło się między nami rodzić, natychmiast zamarzło.

„Oczywiście,” mruknęła, już zbierając swoje papiery.

„Poczekaj,” zwróciłem się do Reynoldsa. „Byliśmy tu pierwsi. Pracujemy nad ważnym zadaniem.”

Reynolds wyglądał na zdezorientowanego. „Ale tu chodzi o twoją umowę sponsorską z Nike. Czekają już w sali konferencyjnej.”

Głowa Tori gwałtownie się uniosła. „Sponsorowanie Nike?”

„Dla programu tenisowego,” wyjaśnił Reynolds z niecierpliwością. „Musimy wykorzystać tę salę na materiały prezentacyjne.”

Po raz pierwszy w mojej akademickiej karierze poczułem wstyd z powodu przywileju, który otrzymywałem automatycznie. Wyraz twarzy Tori – mieszanka rezygnacji i obrzydzenia – uderzył mnie mocniej niż jakikolwiek zepsuty serwis.

„Nie możecie użyć innej sali?” zapytałem Reynoldsa, ale jego mina jasno mówiła, że nie ma takiej opcji.

„W porządku,” powiedziała Tori, jej głos był napięty, gdy upychała papiery do torby. „Jestem do tego przyzwyczajona.”

„Pięć minut, Harrington,” rzucił Reynolds przez ramię, wychodząc. „Nie każ im czekać.”

Zostałem w miejscu, rozdarty pomiędzy pobiegnięciem za Tori a spotkaniem z ludźmi, którzy mogli zadecydować o mojej przyszłości. Ten sponsoring był wszystkim, na co naciskał mój ojciec, kolejnym krokiem w dziedzictwie Harringtonów.

Ale widziałem tylko spojrzenie Tori, gdy kolejne drzwi dosłownie zamykały się jej przed nosem tylko dlatego, że grała w „złą” dyscyplinę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

PERSPEKTYWA TORI

Zatrzasnęłam swoją szafkę tak mocno, że stojąca obok mnie dziewczyna aż podskoczyła.

"Przepraszam," mruknęłam, wcale nie czując skruchy.

Oczywiście, drużyna tenisowa pewnie dostaje darmowe buty, a my musimy robić kiermasze ciast, żeby kupić nowe ochraniacze na kolana.

Maya opadła na ławkę obok mnie. "Kto ci dziś rano nasikał do płatków?"

"Nikt." Związałam włosy w kucyk z niepotrzebną siłą. "Po prostu jestem zmęczona."

"Uh-huh." Nie kupowała tego. "To nie ma może czegoś wspólnego z pewnym blond tenisistą, co?"

Rzuciłam jej spojrzenie. "Co słyszałaś?"

"Tylko tyle, że widziano was, jak się zbliżyliście w bibliotece, zanim dyrektor sportowy Reynolds was wyprosił."

"Nie zbliżaliśmy się," warknęłam, sznurując buty. "Pracowaliśmy nad projektem z ekonomii. I tak, Reynolds mnie wywalił, żeby szanowna drużyna tenisowa mogła się spotkać z Nike."

Maya gwizdnęła cicho. "Nike, co? Musi być miło."

"Najgorsze jest—" Urwałam. Nie było sensu mówić na głos, co najbardziej mnie drażniło: że przez krótką, głupią chwilę naprawdę polubiłam pracę z Ethanem. Prawie pozwoliłam sobie uwierzyć, że jest inny.

"Najgorsze jest co?" ponagliła Maya.

"Nic. Chodźmy na trening."

Trenerka Rivera kazała nam od razu robić ćwiczenia obronne, gdy tylko weszłyśmy na boisko. Dokładnie to, czego potrzebowałam—żadnego myślenia, tylko reagowanie, rzucanie się, podnoszenie, powtarzanie. Moje ciało działało automatycznie, mięśnie paliły znajomym bólem.

"Martinez! Wyżej z tym wyskokiem!" zawołała trenerka.

Skinęłam głową, zbierając się do kolejnego ćwiczenia. Jeszcze pięć powtórzeń. Potem dziesięć. Potem piętnaście.

"Nawadniać się!" Trenerka w końcu krzyknęła, dmuchając w gwizdek.

Chwyciłam butelkę z wodą, wylewając połowę na głowę. Chłodna ciecz zmieszała się z potem, spływając po karku i plecach. Przez błogą minutę moja głowa była pusta—liczyło się tylko uczucie wody i pieczenie mięśni.

"Uh, Tori?" Josie szturchnęła mnie, patrząc na coś za moim ramieniem. "Masz gościa."

Odwróciłam się, woda dalej kapała mi z brody, i zobaczyłam Ethana Harringtona stojącego na skraju boiska. Trzymał dwa kubki z kawą i miał na twarzy niepewny wyraz, którego nigdy wcześniej u niego nie widziałam.

"Chyba sobie żartujesz," mruknęłam.

Wokół mnie koleżanki z drużyny się wyprostowały, poprawiając włosy i szorty. Maya nawet wciągnęła brzuch.

"Co on tutaj robi?" wyszeptała Josie, niezbyt dyskretnie.

"Nie mam pojęcia." Chwyciłam ręcznik, wycierając twarz ze złością.

"Nie pogadasz z nim?" zapytała Maya, kiedy nie miałam zamiaru się ruszyć.

"Jestem w trakcie treningu."

"Mamy przerwę na wodę," zauważyła Josie, niezbyt pomocnie.

Westchnęłam tak, by wyrazić, jak bardzo jestem zirytowana, i podeszłam do Ethana. Z bliska widziałam, że ta niepewność w jego oczach jest prawdziwa. Wyglądał prawie... na zdenerwowanego?

"To zamknięty trening," powiedziałam na powitanie.

"Wiem." Podał jeden z kubków. "Gałązka oliwna?"

"Za co niby?" Skrzyżowałam ramiona, ignorując kawę.

"Za ten incydent z salą do nauki." Jego swobodny uśmiech wyglądał na wymuszony. "To było nie w porządku."

"To nie była twoja wina." Słowa wyszły sztywno.

"Ale też nie zareagowałem."

Wzruszyłam ramionami, starając się wyglądać na obojętną. "Cokolwiek. To wszystko?"

Za mną prawie czułam, jak dziewczyny z drużyny napinają się, by usłyszeć każde słowo. Ich ciekawość paliła mnie w plecy.

"Przyszedłem też przeprosić za," zaczął Ethan.

"Okej."

Skinął głową i zapadła niezręczna cisza. Przeniósł ciężar ciała z nogi na nogę, a ja przez błąd spojrzałam w dół. Jego sportowe szorty odsłaniały mocne, opalone nogi wypracowane na korcie. Szybko podniosłam wzrok, zirytowana sobą.

"W każdym razie," znów podał kawę, "pomyślałem, że moglibyśmy przełożyć spotkanie? Projekt jest na przyszły tydzień."

"Dobra." W końcu wzięłam kubek, uważając, by nie dotknąć jego dłoni. "Czwartek, ta sama sala. O ile nie będzie zarezerwowana na jakąś specjalną uroczystość tenisową."

Chciałam, żeby zabolało, ale tylko skinął głową, akceptując złośliwość. "Czwartek pasuje. O czwartej?"

"O piątej. Mam trening."

"O piątej." Zerknął przez moje ramię na dziewczyny, które natychmiast udawały, że nas nie obserwują. "Przepraszam, że przerywam trening."

"W porządku." Wcale nie było.

"Martinez!" zawołała trenerka Rivera. "Przerwa skończona!"

"Muszę lecieć," powiedziałam, już się odwracając.

"Tori." Moje imię w jego ustach sprawiło, że się zatrzymałam.

"Co?"

"Powiedziałem Reynoldsowi, że potrzebujemy tej sali w czwartek. Uznał, że to obowiązkowy projekt wpływający na moją sportową dyspozycyjność." Kącik jego ust drgnął w uśmiechu. "Więc tym razem mamy pewność, że miejsce będzie wolne."

Przez chwilę nie wiedziałam, co powiedzieć. To było... troskliwe. I zupełnie niespodziewane.

"Dzięki," wydusiłam w końcu.

Skinął głową, robiąc krok do tyłu. "Do czwartku."

Patrzyłam, jak odchodzi, jego tenisowe nogi niosły go przez salę z taką swobodą, że aż trudno było nie zauważyć.

"O. Mój. Boże." Maya pojawiła się zaraz przy mnie, gdy tylko zniknął. "Ethan Harrington przyniósł ci kawę!"

"To nic takiego." Upijam łyk, by wyglądać na obojętną. "Tylko sprawy projektowe."

"Jasne," dołączyła Josie, szczerząc się. "Sprawy projektowe, przez które wpada na nasz trening i wygląda jak zagubiony szczeniak."

"Wcale nie wyglądał jak szczeniak," zaprotestowałam.

"Trochę tak," powiedziała Maya. "Taki pełen nadziei i zdenerwowany. To było urocze."

"Możemy już wrócić do treningu?" błagałam.

Trenerka uratowała mnie gwizdkiem. "Dziewczyny! W krąg!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

In Her Court

In Her Court

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa