passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Loving Mr. Cavalier - Rozdział #4 - autor Tania

Loving Mr. Cavalier

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Liliana-

"Dobrze, jak widzisz, pan Cavalier nie jest zbyt rozmowny, co jest w porządku, bo spotkasz różnych klientów – jedni będą trochę aroganccy, inni zaś bardziej wyluzowani i przyjaźni. W każdym razie, zrobimy teraz obchód i upewnimy się, że wszystko jest w porządku i że jest przypięty pasami." – wyjaśniła Chamille, a ja skinęłam cicho głową, wciąż próbując uspokoić nerwy.

To miał być mój pierwszy lot samolotem po incydencie z poprzedniej pracy, i powiedzieć, że serce biło mi jak oszalałe, to jak nic nie powiedzieć. A bardzo wysoki i onieśmielający pan Cavalier wcale nie ułatwiał mi sprawy.

Gdy pan Cavalier wszedł na pokład, zarówno Chamille, jak i ja przywitałyśmy go, ale on tylko nas minął, ledwo rzucając nam spojrzenie. Uznałam to za dość niegrzeczne, ale kim byłam, żeby zwracać klientowi uwagę na maniery?

Po prostu przeszedł obok nas i usiadł, wyciągając swojego laptopa.

Wyglądało na to, że Chamille jest przyzwyczajona do jego charakteru, bo zajęła się swoimi sprawami, jakby jego zachowanie już jej nie ruszało.

Gdy chodziłyśmy po pokładzie, upewniając się, że wszystko jest na swoim miejscu, przygryzłam wargi, zbliżając się do niego. To był mój sposób na skupienie się na oddychaniu i tylko miałam nadzieję, że nie zacznę się pocić.

Nienawidziłam się denerwować, ale skoro to był mój pierwszy dzień, nie mogłam sobie pozwolić na błędy.

Chamille podeszła do pana Cavaliera, splatając dłonie przed sobą, i zwróciła się do niego z uśmiechem: "Panie Cavalier, mam przyjemność przedstawić Lilianę, to nasza najnowsza członkini zespołu, dziś leci z nami." „Miło mi.” – uśmiechnęłam się delikatnie, gdy jego spojrzenie przesunęło się na mnie, ale tylko mruknął pod nosem i znów wpatrzył się w laptopa.

Trochę niegrzeczny.

Chamille delikatnie odchrząknęła i kontynuowała: "Przygotowujemy się do startu i chciałam się tylko upewnić, czy jest pan gotowy?" Przez chwilę nie odpowiedział, więc rzuciłam szybkie spojrzenie Chamille, która wciąż miała na twarzy łagodny uśmiech.

Próbowałam ją naśladować, ale jego brak reakcji zaczynał mnie powoli irytować, aż wreszcie, po napisaniu czegoś na laptopie, zamknął go i schował, odchylił się do tyłu i w końcu odpowiedział Chamille zdecydowanym tonem: „Oczywiście.” Potem jeszcze raz spojrzał na mnie, a mi serce podskoczyło do gardła.

Jezu słodki, naprawdę był „przystojnym, zagranicznym kawalerem”, jak to mawiała moja mama.

Jego wyrazista twarz była ogolona i zadbana. Ostry, prosty nos świetnie komponował się z kwadratową szczęką i zarysowanymi kośćmi policzkowymi. Włosy – znów nienagannie uczesane. Oczy ciemne, brązowe, podkreślone światłem padającym z góry.

Jego ciemne oczy tylko musnęły mój wygląd i od razu odwrócił wzrok, opierając głowę na ręce i muskając palcami usta.

Uznałam to za sygnał, że możemy odejść.

Jego spojrzenie wystarczyło, by poczuć gorąco na skórze, a dłonie zaczęły szybko się pocić. Coś w jego sposobie bycia sprawiało, że miałam ochotę uciekać gdzie pieprz rośnie.

A nawet go nie znałam, ale wyglądał na kłopoty.

A może to tylko nerwy?

Przełknęłam ślinę, Chamille skinęła głową i odeszłyśmy.

Gdy usiadłyśmy i zapięłyśmy pasy, Chamille spojrzała na mnie, wychwytując moje pytające spojrzenie, i uśmiechnęła się, mówiąc: „Latałam z nim już kilka razy, można się przyzwyczaić. Teraz, gdy klient jest już na miejscu i zapięty, zapinamy się i wybierasz *9112 na tym telefonie.” Chamille wskazała czerwony telefon, a ja skinęłam głową i podniosłam słuchawkę.

Po dwóch sygnałach odebrał pilot, zapewniłam go, że jesteśmy gotowe do startu.

Gdy samolot zaczął przygotowania do wznoszenia, odchyliłam głowę do tyłu i wzięłam głęboki oddech, by się uspokoić. Już czułam, jak nerwy zaczynają dawać się we znaki. Serce waliło mi w piersi, a czasem miałam wrażenie, że opada mi do żołądka.

Choć uwielbiałam podróżować, starty i lądowania nigdy nie należały do moich ulubionych momentów.

"Denerwujesz się?" – zauważyła Chamille, gdy wypuściłam głośno powietrze. „Coś w tym stylu.” – zaśmiałam się niezręcznie, wciskając dłonie w podłokietniki. „Nie dziwię się. To nieprzyjemne uczucie, ale ja zawsze myślę o rodzinie w domu. Mąż i moje dwa maluchy. A ty, jesteś mężatką?” – zapytała, prowadząc pogawędkę, która jakoś pomogła mi się uspokoić. „Nie, jeszcze nie.” – zaśmiałam się niepewnie. „Chłopak?” – dopytała, spoglądając na mnie. „Nie, jeszcze nikogo nie poznałam.” – pokręciłam głową, śmiejąc się. „Co?” – dopytała Chamille, a ja wciąż się śmiałam, choć serce wyskoczyło mi z piersi, gdy samolot przyspieszył i wzbiliśmy się w powietrze. „Jakoś nie zwracam niczyjej uwagi, a nawet jeśli już, to nigdy nie jest to coś na tyle mocnego, by przerodziło się w coś poważnego.” – wyjaśniłam, w końcu mogąc oddychać, gdy samolot się wyrównał, wysoko nad chmurami. „A, czyli jesteś jedną z tych dziewczyn.” – zaśmiała się Chamille, kręcąc głową. „Jakich dziewczyn?” – zapytałam, unosząc sceptycznie brew. „Takich, które nie są zbyt zachwycone facetami, którzy się w nich podkochują – i czekają na wysokiego, ciemnego, przystojnego nieznajomego, który je porwie.” – wyjaśniła z figlarnym uśmiechem, a ja pokręciłam głową: „Chciałabym. Ale to się zdarza tylko w książkach, więc…” „Dobrze, jak widzisz, już lecimy komfortowo, więc na takim długim locie jak ten idziesz sprawdzić, czy klient dobrze zniósł start, i czy chciałby już coś do picia albo jedzenia.” – pouczyła Chamille, wyciągając magazyn i opierając się wygodnie w fotelu. „O- c- chcesz, żebym poszła zapytać go. Sama? Nie idziesz ze mną?” – zapytałam, czując jak nerwy przyspieszają bicie serca. „To podstawa obsługi – robiłaś to już na lotach rejsowych. Przekonywałaś mnie przecież, że to będzie łatwe szkolenie. Jeśli będziesz potrzebować pomocy, jestem tutaj.” – dodała Chamille, nie dając mi szansy na odpowiedź, bo już otworzyła magazyn i udawała, że zaczytuje się w reklamie kremu przeciwzmarszczkowego.

Westchnęłam, wyprostowałam się, podniosłam głowę i ruszyłam w stronę pana Cavaliera.

Idąc do niego, próbowałam sobie powtarzać, że jest tylko kolejnym pasażerem. To moja specjalność. Robiłam rutynową kontrolę i tyle. To nie fizyka kwantowa.

Powinno być łatwo.

Gdy do niego podeszłam, znowu był zajęty laptopem. Jeśli dobrze pamiętałam, nie powinnam mu przeszkadzać, dopóki sam mnie nie zauważy, więc wzięłam głęboki oddech i wyraźnie odchrząknęłam, licząc, że zwróci na mnie uwagę.

Nic.

Więc czekałam. W myślach odliczyłam sześćdziesiąt sekund, po czym znów odchrząknęłam i przyklejam na twarz mały uśmiech, ale wciąż żadnej reakcji.

Spojrzałam na Chamille, która zza magazynu zerknęła na mnie, wzruszyła ramionami i wróciła do czytania.

Po chwili stania i narastającej irytacji, odezwałam się: „Panie Cavalier, mam nadzieję, że start był łagodny. Czy życzy pan sobie coś do jedzenia lub picia?”

Cisza.

Ani słowa, ani westchnienia, nawet mrugnięcia.

Jakbym mówiła do ściany.

Bezradnie spojrzałam na Chamille, która w tym momencie chowała śmiech za magazynem.

„ Pomóż mi. ” – wymówiłam bezgłośnie, a ona tylko pomachała, pokazała kciuk w górę i wymamrotała: „ świetnie ci idzie ”.

Zaciskając usta, powstrzymałam się przed przewróceniem oczami.

Czy to normalne, że już pierwszego dnia chciałam zabić swoją trenerkę?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Biorąc głęboki oddech, zamknęłam oczy i przygotowałam się, by znów zabrać głos, ale przerwał mi jego głos, który sprawił, że serce podeszło mi do gardła.

"Czy cię irytuję, Liliano?" – zapytał, a gdy tylko otworzyłam oczy i napotkałam jego ciemne spojrzenie, serce zapadło mi się w żołądku. "Yy, wcale nie, proszę pana. Czy chciałby pan coś do..." – "Kieliszek czerwonego wina wystarczy, dziękuję." Po prostu przerwał mi w pół zdania, a ja musiałam policzyć do pięciu, by powstrzymać się od odpowiedzi.

Czułam się oburzona jego zachowaniem, a jednocześnie bezsilna, bo musiałam ugryźć się w język. Odwróciłam się i ruszyłam w stronę Chamille.

W drodze do niej, sposób, w jaki wypowiedział moje imię, rozbrzmiewał mi w uszach, a na mojej skórze pojawiła się gęsia skórka. Zdecydowanie był przystojnym, zagranicznym dżentelmenem.

Kiedy dotarłam do Chamille, jej śmiech stał się jeszcze bardziej słyszalny, a ja westchnęłam, mówiąc: "To nie było miłe z twojej strony." "Och, ale świetnie sobie poradziłaś. Przynajmniej nie płaczesz." Chamille wzruszyła ramionami, jakby to był test, którego wielu już nie przeszło. "Ludzie naprawdę płakali?" – zapytałam z niedowierzaniem, a Chamille pokręciła głową i powiedziała: "Nie uwierzyłabyś. W każdym razie, o co poprosił? Czekaj, zgadnę – kieliszek czerwonego wina?" "Tak." Pokiwałam głową i uśmiechnęłam się, a Chamille wstała i poprowadziła mnie do aneksu kuchennego.

Pokazała mi, gdzie znaleźć kieliszek i gdzie przechowywane jest wino. Gdy tłumaczyła mi instrukcje, a ja uważnie przytakiwałam, na moment uległam słabości i rzuciłam okiem w stronę pana Cavaliera.

Gdy tylko to zrobiłam, serce podskoczyło mi w piersi, przez ciało przebiegł dreszcz, a kiedy nasze spojrzenia się spotkały, poczułam, że policzki mi płoną.

Szybko odwróciłam wzrok, co prawie przyprawiło mnie o lekki ból karku, próbowałam oddychać, choć oddech wyszedł mi lekko drżący, ale dalej zwalałam to na nerwy. Choć natrętny głos podświadomości mówił mi coś innego.

Po tym, jak Chamille umieściła wino w wiaderku z lodem i przygotowała kieliszek na tacy, pomogła mi zanieść je do pana Cavaliera.

Gdy tylko do niego podeszłyśmy, oderwał wzrok od laptopa i odchylił się w fotelu.

Robiłam wszystko, by patrzeć wszędzie, tylko nie prosto na niego. Ale kątem oka czułam, jak jego wzrok przeszywa mi czaszkę, a palec wskazujący znów spoczywa na jego ustach.

Naprawdę bardzo ładnych, miękko wyglądających ustach.

Starałam się naprawdę skupić na zadaniu, ale serce tłukące się o żebra wcale nie pomagało mi w walce ze stresem.

Ciągle jednak zwalałam to na nerwy.

Chamille obserwowała mnie uważnie, gdy wyciągałam korek z butelki i zaczęłam nalewać wino do kieliszka. Robiłam wszystko, by kolana mi się nie ugięły, bo jego ciężkie spojrzenie nie schodziło z mojej twarzy. Nerwy pulsowały mi w całym ciele.

Byłam już prawie przy końcu, gdy samolot zatrząsł się lekko na boki przez chwilowe turbulencje.

Nim się obejrzałam, ręka mi się omsknęła, a pan Cavalier zerwał się na równe nogi – jego bardzo biała, czysta, nieskazitelna koszula została poplamiona czerwonym winem, bo marynarka była rozpięta.

Jego ciemne oczy rzuciły mi krótkie spojrzenie i przełknęłam ślinę, czując suchość w ustach.

Chamille westchnęła, tuż zanim on przeszedł obok mnie i udał się do swojego pokoju.

Jęknęłam, odstawiłam butelkę i uderzyłam się dłonią w czoło, które aż zlało się potem z powodu mojego zażenowania.

Cóż, wygląda na to, że mogę się pożegnać z tą pracą.

"Dobra, to pierwszy raz, przynajmniej z nim, ale podnieś się i idź odebrać od niego koszulę." – wyjaśniła Chamille, choć pozostała spokojna, gdy zerknęłam na nią, patrząc, jakby oszalała.

To był mój pierwszy dzień i choć rozumiałam, dlaczego nie zamierzała mi pobłażać, to jednak nadal był to mój pierwszy dzień.

„Weź od niego koszulę, a my zajmiemy się plamą.” Chamille instruowała dalej, gdy moje oczy błagały ją o litość. Ale z zachęcającym uśmiechem posprzątała butelkę i tacę, po czym skierowała się do aneksu kuchennego, podczas gdy ja nadęłam policzki i wypuściłam powietrze, przewracając oczami i mówiąc: „daj spokój, odpuść mi trochę. Ten facet już mnie nie znosi, a teraz wysyłasz mnie po jego koszulę?”

„Pan Cavalier nie jest taki zły. Nie gryzie, jest po prostu bardzo poważny i małomówny. Po prostu zapukaj do drzwi i odbierz koszulę.” Chamille zachęcała, a ja niemal chciałam tupnąć nogą jak dziecko i pokręcić głową na znak sprzeciwu.

Ale oczywiście, skoro tak bardzo mnie do tego pchała, musiało to oznaczać, że może jednak nie przekreśliłam szans na tę pracę.

Zbierając więc połamane resztki dumy i próbując wycisnąć z umysłu zażenowanie, drżącym krokiem ruszyłam w stronę jego pokoju, a moje palce bezwiednie plątały się ze sobą.

Oddychając powoli, miarowo, choć wciąż bardzo niespokojnie, dotarłam pod jego drzwi.

Przełknęłam ślinę jeszcze raz, gardło miałam suche jak pustynia Sahara, więc otarłam spocone dłonie o spódnicę do kolan i cicho zapukałam do drzwi.

Czekałam cierpliwie; ogłuszającą ciszę zza drzwi zagłuszał jedynie głośny, przyspieszony łomot mojego serca.

Po chwili bez odpowiedzi zapukałam ponownie, lecz znów nie usłyszałam nic, więc biorąc głęboki oddech, wysłałam cichą modlitwę i uchyliłam drzwi.

Pana Cavaliera nigdzie nie było widać. Wyglądało na to, że był w małej, przyległej łazience, więc oczywiście nie usłyszał mojego pukania.

Wchodząc do środka, pokręciłam głową z uznaniem. To była niewielka przestrzeń, ale dobrze zorganizowana. Łóżko było czyste i pościelone, przy nim znajdowało się okno i mały stolik nocny.

Powoli podeszłam do łóżka, przesuwając palcami po gładkiej pościeli i uśmiechnęłam się na myśl o jej miękkości.

Mogłabym spać w tej pościeli, pomyślałam, i moja podświadomość całkowicie się z tym zgodziła.

Ale wkrótce poczułam nagle, że ktoś mnie obserwuje.

Odwróciłam się gwałtownie, co niemal przyprawiło mnie o kolejny uraz szyi, i wtedy zauważyłam pana Cavaliera. Bez koszuli. I dziesięć razy bardziej onieśmielającego, gdy jego ciężkie spojrzenie spoczęło na mojej twarzy, potem zjechało w dół mojego ciała i znów wróciło do góry.

Przełknęłam ślinę raz jeszcze, splatając dłonie przed sobą, żeby nie widział, jak mi się trzęsą.

Zostałam przyłapana na dotykaniu jego łóżka, rozmarzona w jego osobistej przestrzeni.

Byłam skończona.

Zaczął iść w moją stronę, a moje usta zaczęły żyć własnym życiem.

„Panie Cavalier, j-ja bardzo przepraszam. To nie tak, jak wygląda. To znaczy, to tak wygląda, ale nie o to chodzi. Wiem, że wyglądało, jakbym macała pańskie łóżko, ale po prostu zainteresowałam się pościelą. To nie tak, że chcę pana pościeli, albo być w pańskiej pościeli. Niech mnie pan źle nie zrozumie! Jestem pewna, że bycie w pańskiej pościeli jest bardzo przyjemne, ale wcale tego nie chcę! To byłoby szalone i złe, tak bardzo złe.” Nie mogłam zwolnić wystarczająco, by wziąć oddech. Na moje słowa przekrzywił głowę, a moje oczy otworzyły się szeroko, gdy dodałam: „O nie, nie chciałam pana urazić. To znaczy, ci którzy chcą być w pańskiej pościeli, nie ma w tym nic złego, po prostu chciałam wyjaśnić, że ja - nie... chcę- być... w- pańskiej...” Głos mi się urwał, gdy wreszcie zatrzymał się tuż przede mną.

Moje oczy natychmiast uciekły od jego spojrzenia, zatrzymując się na jego torsie i wysportowanej sylwetce.

O rany... coś było ze mną nie tak. Robiło mi się gorąco. Za gorąco. I miałam ochotę zrobić coś bardzo niegrzecznego, gdy moje oczy łapczywie chłonęły jego piękne ciało, a moja niegrzeczna podświadomość oblizywała się z aprobatą.

Czy to wciąż były tylko nerwy?

„Liliana.” Zawołał niskim tonem, ale autorytet był wyraźny, więc zamknęłam oczy i przełknęłam ślinę po raz kolejny. Sposób, w jaki wypowiedział moje imię, niemal przypominał delikatne muśnięcie piórkiem po skórze. Lekkie, a jednak wywołujące ciarki na całym ciele.

Brzmiałam jak rozchwiana nastolatka. Musiałam się ogarnąć.

Musiałam policzyć do pięciu, zanim otworzyłam oczy i wreszcie spojrzałam mu prosto w oczy.

Kiedy uznał, że potwierdziłam swoją obecność, wziął głęboki oddech, a ja poczułam, jak moje ciało niemal przechyla się w jego stronę, jakby jego spojrzenie było magnesem, przyciągającym mnie do siebie.

Następnie po prostu uniósł rękę i puścił swoją poplamioną koszulę na moje niezdarne palce, odchodząc niemal natychmiast po tym.

Kiedy to zrobił, niemal wybiegłam z jego pokoju, upewniając się, że najpierw ochlapałam twarz zimną wodą, zanim ponownie poszłam do Chamille.

Jak na pierwszy dzień pracy, jedyne o czym mogłam myśleć, to że wpadłam w ogromne kłopoty, a wszystko przez kieliszek czerwonego wina.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Liliana-

Minęło kilka minut, zanim pan Cavalier wrócił na swoje miejsce, a kiedy już to zrobił, starałam się nawet nie zerkać w stronę jego cienia.

Chamille uprzejmie pokazała mi, gdzie w aneksie kuchennym znajdę zestaw do usuwania plam z wina. Najwyraźniej był to częsty wypadek podczas tych podróży, więc byłam gotowa odetchnąć z ulgą. Niestety, Chamille popsuła mi humor, mówiąc, że jestem pierwszą osobą, która rozlała wino na pana Cavaliera.

A jakby tego było mało, wspominając nasze spotkanie w jego pokoju, aż skrzywiłam się na myśl, jak mój język po prostu się rozbestwił przy nim.

Chciałabym, żeby podłoga samolotu się otworzyła i pochłonęła mnie całą.

Po wyczyszczeniu jego koszuli Chamille podała panu Cavalierowi kieliszek wina, a potem miałyśmy chwilę, by usiąść przed lunchem.

Kiedy Chamille pogrążyła się w wykreślance, zaczęłam czytać książkę, żeby zabić czas.

W pewnym momencie tak wciągnęłam się w lekturę, że nie zauważyłam, kiedy Chamille wyszła, a pan Cavalier czegoś ode mnie chciał.

Niepewna, co robić, zamknęłam książkę i podeszłam do niego.

Znów siedział przy laptopie, a ja stałam przed nim, czekając, aż mnie zauważy.

"Prosiłem o Chamille." Odezwał się w końcu po chwili, nie odrywając wzroku od ekranu. "Przepraszam, panie, Chamille musiała na chwilę wyjść. Czy mogę w czymś pomóc?" zapytałam profesjonalnie. "Nie, nie chcę ciebie." Zbył mnie po prostu.

Auć. To trochę zabolało. To było jak odrzucenie.

Zaskoczona musiałam się powstrzymać, żeby nie przewrócić oczami, i tylko odpowiedziałam z zaciśniętym uśmiechem: "Jestem pewna, panie, że mogłabym pomóc, ale oczywiście jeśli woli pan Chamille, zawołam ją, jak tylko wróci." Zamierzałam już odejść, ale po dwóch krokach usłyszałam jego głos: "Czy ja cię odprawiłem?" I serce mi zamarło.

Jego głos, tak głęboki i aksamitny, przeszył mnie do żywego, poruszając miejsce, które sądziłam, że dawno we mnie uśpione. Nie wspominając już o małym strachu, który dodatkowo rozstroił moje nerwy.

Wzięłam głęboki oddech, wyprostowałam ramiona, opanowałam się i wróciłam do niego.

Stałam przed nim, a on milczał.

Na jego ustach gościł ledwie widoczny, wyniosły, arogancki uśmieszek, a kiedy zrozumiałam, że nie odezwie się szybko, wysłałam w duchu cichą modlitwę.

On mnie karał.

Świetnie.

Teraz musiałam tu stać nie wiadomo jak długo i nawet nie mogłam nic powiedzieć temu aroganckiemu draniowi.

"Jestem draniem?" Usłyszałam głos pana Cavaliera w uszach. "C-co?" Zaschło mi w ustach, a po szyi i twarzy rozlało się zawstydzenie. Myślałam na głos. "Nazwęłaś mnie draniem." Zarzucił po prostu, jego oczy spoczęły na mnie, co wcale mnie nie uspokoiło. "Nie, panie, nie powiedziałam tak." Zaprzeczyłam, choć nerwowe palce zdradzały co innego. "Nazywasz mnie kłamcą?" spytał, przekrzywiając głowę na bok. O, dobrze się bawił. Był rozbawiony. Widziałam to. "Technicznie rzecz biorąc mówiłam na głos do siebie, więc to była prywatna rozmowa między mną a mną, co właściwie znaczy, że to, co powiedziałam, nie dotyczyło pana." Wypaliłam, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Moje usta wpędzą mnie w kłopoty.

Jego wzrok utkwił we mnie z zaciekawieniem.

Studiował mnie.

Nie powiedział już nic, tylko mruknął, przesunął długimi męskimi palcami po ustach i wrócił do laptopa.

Czułam, że mam ochotę przestępować z nogi na nogę, ale wiedziałam, że cokolwiek zrobię, przyciągnie jego spojrzenie, a tego nie chciałam.

Trudno mi się było na czymkolwiek skupić, gdy patrzył na mnie.

Nawet nie znałam tego człowieka, a moje ciało reagowało na niego w taki sposób.

Może po prostu byłam zmęczona i potrzebowałam jakiejś akcji z drugim człowiekiem. Nie żebym miała wcześniej jakąkolwiek akcję, ale może teraz byłam ciekawa i pierwszego przystojnego faceta, jakiego spotykam, chciałam od razu wskoczyć mu do łóżka.

Usłyszałam cichy śmiech pana Cavaliera i spojrzałam na niego, zauważając lekki uśmieszek na jego ustach.

Czy znowu myślałam na głos?

Czułam, jak topnieję od ilości wstydu, który mnie ogarnął. To było takie niezręczne.

Serce waliło mi jak oszalałe. Oddychałam nierówno, dłonie mi się pociły. Mogłam sobie tylko wyobrazić, jak mundur mam mokry pod pachami.

Ciężkie powietrze wokół mnie powoli mnie dusiło.

Niech mi ktoś pomoże, zanim umrę ze wstydu.

Kiedy już myślałam, że wszystko stracone, Chamille wparowała na ratunek.

"Panie Cavalier? Czy wszystko w porządku?" Chamille podeszła do nas, a ja odetchnęłam z ulgą.

Tak! Była moją wybawicielką.

"Wszystko w porządku. Poproszę tylko o szklankę wody." Odparł z uśmiechem, jakby wszystko było idealnie.

Bezczelność tego człowieka.

"Dobrze." Chamille skinęła głową, rzucając mi dziwne spojrzenie, po czym poszła po wodę. Kiedy wróciła, spytała: "Czy to wszystko?" "Tak, dziękuję Chamille, możesz iść." Odprawił ją z zadowolonym uśmiechem, po czym wrócił do pracy, a ja stałam jak posąg.

Nieee. Miałam ochotę jęknąć, gdy Chamille odeszła, posyłając mi bezradne spojrzenie.

To chyba jakieś nękanie, prawda? Przecież nie wolno mu tak... prawda?

Pokręciłam głową, chyba wariowałam. Prowadziłam sama ze sobą dialog, na który nie miałam odpowiedzi.

Zacisnęłam usta i wydmuchałam powietrze nosem.

"Coś cię trapi, Liliano?" zapytał, a ja już miałam dość, gdy to robił. Ale kiedy wypowiedział moje imię... o rany. "Nie, panie." Odparłam przez zaciśnięte zęby i spięty uśmiech, miałam ochotę poważnie uszkodzić jego przystojną twarz.

Znowu mruknął i wstał, a ja wciągnęłam powietrze, modląc się, bym znowu nie myślała na głos.

To zawsze był mój problem. Nigdy nie potrafiłam kontrolować ust.

Zrobił krok w moją stronę, ale nie mogłam się cofnąć, jego spojrzenie wręcz wyzywało mnie, bym się ruszyła, ale wiedziałam, że to by miało konsekwencje.

To było takie dziwne.

Mój umysł i ciało reagowały na niego w najbardziej zagadkowy sposób.

Nie mogłam zrozumieć, jak zupełnie obcy człowiek może mieć na mnie taki wpływ.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Loving Mr. Cavalier

Loving Mr. Cavalier

79 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

79

Treść

Aa