POV ANNY
Znasz to uczucie, kiedy twoja klatka piersiowa jest tak ciasna, że samo oddychanie wydaje się osiągnięciem? To byłam ja, w momencie, gdy zatrzasnęłam za sobą drzwi do toalety.
Nadgarstek pulsował tam, gdzie chwycił mnie Joseph, a ciężar upokorzenia przytłaczał mnie tak, że myślałam, że mogę się pod nim załamać.
Uchwyciłam się umywalki obiema rękami, pochylając się do przodu, próbując uspokoić moje bijące serce.
Moje odbicie w lustrze nie dawało mi wiele pocieszenia — zaczerwienione policzki, dzikie oczy i zaciśnięte w cienką linię usta.
„Weź się w garść, Anno,” mruknęłam pod nosem, ochlapując twarz zimną wodą.
Chłód zaszokował moją skórę, sprawiając, że zadrżałam, ale trochę pomogło. Wyciągnęłam chusteczkę z kieszeni i osuszyłam wilgotną twarz, starając się uspokoić.
Kroki rozbrzmiewały na marmurowej podłodze, stając się coraz głośniejsze z każdą sekundą. Instynktownie wpadłam do jednej z kabin i zamknęłam drzwi na klucz.
Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałam, było to, by ktokolwiek widział mnie w takim stanie — roztrzęsioną, upokorzoną i ledwo się trzymającą.
Usiadłam na zamkniętej pokrywie toalety, łokcie oparte na kolanach, i zakryłam twarz dłońmi.
Mój umysł powtarzał scenę jak zepsuta płyta: żelazny uścisk Josepha na moim nadgarstku, ból jego palców wbijających się w moją skórę, i... lodowate spojrzenie Damiena w momencie, gdy wszedł.
Boże. Damien Domingo.
Cicho jęknęłam w dłonie.
Jak mężczyzna mógł mieć taki wpływ na kogoś, kogo ledwo spojrzał? Moje ciało zupełnie mnie zdradziło — trzepoczące serce, drżące ręce, sucha jama ustna. Czułam się jak zakochana nastolatka. Żałosne.
„Widziałeś dziś pana Domingo?” wysoki głos przerwał moją spiralę.
„Żartujesz?” zaśmiała się inna kobieta. „Kto mógłby go przegapić? Ten człowiek wchodzi do pokoju, a tlen znika.”
Zamarłam, unosząc lekko głowę, by posłuchać.
„On jest taki intensywny,” szepnęła pierwsza kobieta. „Słyszałam, że nie jest nawet w pełni... wiesz, człowiekiem.”
Druga kobieta zaśmiała się. „Co masz na myśli?”
„Mówię poważnie! Ludzie mówią, że jest Alfą. Jak, prawdziwym Alfą.”
„Alfą?” Druga kobieta brzmiała sceptycznie, ale zaciekawiona.
„Tak. I szuka swojej partnerki.”
Mrugnęłam. Partnerki?
Co to za telenowela?
Kolejny śmiech rozbrzmiał w łazience. „Daj spokój, Julio. Czytasz za dużo romansów.”
„Mówię ci, to nie tylko opowieść,” nalegała Julia. „Chłopak mojej kuzynki pracuje w ochronie w jego innej firmie. Powiedział, że Domingo ma ludzi, którzy dla niego pracują, a którzy nie są... całkiem normalni.”
„Normalni jak?”
„Wiesz...” Julia zniżyła głos do konspiracyjnego szeptu. „Zmieniający się.”
Tłumiłam śmiech. Okej, to było za dużo.
Dźwięk wody płynącej i potem stukot obcasów powiedział mi, że kobiety wychodziły. Poczekałam jeszcze kilka sekund, aby mieć pewność, zanim powoli otworzyłam drzwi kabiny.
Łazienka znów była pusta, jedynym dźwiękiem było ciche brzęczenie górnych świateł.
Wyszłam ostrożnie, rozglądając się jak jakiś tajny agent. Nie było śladu po Julii i jej chichoczącej przyjaciółce.
„Alfa,” powiedziałam pod nosem, śmiejąc się do siebie. „Jasne. A ja jestem jednorożcem.”
Mimo to, pomysł ten utkwił w mojej głowie dłużej, niż bym chciała. Było to głupie. Absurdalne. Oczywiście, „Alfa” i „partnerka” to były słowa kodeksowe — prawdopodobnie dla jakiejś głupiej biurowej plotki o nim jako potężnym CEO i notorycznym playboyu.
Nic wspólnego z wilkami czy jakimikolwiek bzdurami, które wciskali.
Dopasowałam moją marynarkę, wyprostowałam ramiona i zmusiłam nogi do ruchu w kierunku drzwi. Nie mogłam chować się w łazience na zawsze.
Otworzyłam drzwi i wyszłam, i wpadłam prosto na coś solidnego.
„Whoa—”
Silne dłonie chwyciły mnie za ramiona, zanim zdążyłam się cofnąć.
„Och—uh—przepraszam,” wybełkotałam, próbując się wycofać, ale jego ręce pozostały pewnie na moich ramionach, uziemiając mnie.
Mój oddech przyspieszył, gdy spojrzałam w górę, serce podskakujące w piersi.
Ciemne oczy. Ostry zarys szczęki. To samo elektryzujące wrażenie, które sprawiało, że powietrze stawało się cięższe, gdy zdałam sobie sprawę, kim on był.
Damien Domingo.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA DAMIENA
Moje ręce poruszały się szybciej niż mój umysł. W jednej chwili miała upaść, w następnej była tuż przy mnie, miękka, drżąca i w moich ramionach.
Delikatnie ją ustabilizowałem, moje palce musnęły jej ramiona, czując pęd jej serca odbijający się echem w mojej własnej piersi.
Zielone oczy.
Nie tylko zielone. Było w nich coś więcej. Głębokie, żywe, niepewne. Mrugnęła do mnie, oszołomiona jak sarna złapana w światła reflektorów.
"Przepraszam," wyjąkała, głos cichy, jakby nie była przyzwyczajona do bycia słyszaną.
Rozbawiony, uśmiechnąłem się i powoli ją puściłem, obserwując, jak prostuje bluzkę i wsuwa luźny kosmyk za ucho.
Próbowała się opanować, ale jej zarumienione policzki zdradzały ją.
"Dziękuję... za to, że nie pozwoliłeś mi upaść," wymamrotała, nie patrząc mi w oczy.
Skrzyżowałem ręce za plecami, kołysząc się na piętach, gdy przeszła obok, najwyraźniej planując ucieczkę.
Nie tym razem.
Przesunąłem się, blokując jej drogę. Zatrzymała się gwałtownie, patrząc na mnie z mieszanką irytacji i czegoś jeszcze... zaciekawienia, może?
"Byłaś na prezentacji. Jak masz na imię?" zapytałem, lekko przechylając głowę, udając niewinność.
Zawahała się, jej usta rozchyliły się, jakby zastanawiała się, czy odpowiedzieć, czy po prostu uciekać. W końcu poddała się z ciężkim westchnieniem.
"Anna," powiedziała cicho.
Anna. Imię, które osiadło na moim języku, smakując słodziej, niż powinno.
"Anna," powtórzyłem powoli, delektując się nim. "Ładne imię dla ładnej dziewczyny."
Zarumieniła się mocniej, zmarszczyła brwi i znów próbowała mnie ominąć.
Uparta mała rzecz.
Poruszyłem się z nią, blokując ją z łatwością. Spojrzała na mnie z wściekłością, zaciskając dłonie w małe pięści po bokach.
"Czy on zawsze tak robi?" zapytałem bez ogródek.
Mrugnęła. "Co robi?"
"Wiesz, o czym mówię," powiedziałem, unosząc brew. "Twój szef. To, co odwalił wcześniej. Czy zawsze cię tak traktuje?"
Anna poruszyła się niespokojnie, rozglądając się, jakby liczyła, że ktoś przyjdzie i uratuje ją przed tą rozmową.
"Nie wiem, o czym mówisz," powiedziała sztywno.
Urocze. Kłamała, ale urocze.
Pochyliłem się nieco, obniżając głos. "Nie udawaj głupiej. To obraźliwe dla nas obojga."
Jej gardło poruszyło się, gdy przełknęła z trudem, unikając mojego spojrzenia, jakby ją parzyło.
Po korytarzu rozległy się kroki. Kilku pracowników przeszło obok, ich rozmowy ucichły, gdy tylko nas zobaczyli. Przywitali mnie szybkim, nerwowym uśmiechem i pospiesznie odeszli. Anna skuliła się w sobie, wyraźnie nie czując się komfortowo, będąc widzianą ze mną.
Ponownie próbowała odejść, i tym razem pozwoliłem jej, ale tylko po tym, jak wyciągnąłem coś z kieszeni.
Gdy dotarła do wejścia do sali konferencyjnej, wyciągnąłem rękę i podałem jej swoją wizytówkę.
Spojrzała na nią, jakby mogła ją ugryźć.
Żadnego "dziękuję". Żadnych słów. Tylko krótki ruch głowy, zanim odwróciła się i zniknęła w środku.
Stałem tam przez chwilę, wpatrując się w drzwi, za którymi zniknęła, karta wciąż między moimi palcami.
Nawet jej nie wzięła.
Interesujące.
W środku słychać było podniesione głosy. Joseph, jej szef, był wściekły, zaciskając szczękę tak mocno, że wyglądało, jakby miała pęknąć. Jego wściekłe spojrzenie przeszywało Annę w momencie, gdy się zbliżyła.
"Gdzie, do cholery, się podziałaś?" warknął.
"Poszłam do toalety," odpowiedziała cichym głosem.
"Kłamstwo," splunął. "Straciłaś koncentrację. Rozproszyłaś go, idiotko. Umowa nie jest już pewna przez ciebie!"
Spiąłem się, pięści zacisnęły się. Wymagało to ode mnie całej siły, żeby nie wpaść tam i nie zetrzeć z jego twarzy tego aroganckiego uśmiechu.
Joseph prychnął i zaczął pakować swoje rzeczy. "Wracamy do LA. Dzięki twojej niekompetencji."
Żałosne.
Otworzyłem drzwi, wchodząc do środka powolnym, celowym krokiem. Wszystkie głowy zwróciły się w moją stronę.
Twarz Josepha natychmiast przybrała sztuczny uśmiech. Niemalże się kłaniał, pospiesznie podchodząc, by uścisnąć mi rękę.
"Panie Domingo," powiedział głosem jak syrop. "Dziękuję jeszcze raz za pański czas. Skontaktuję się—"
Uśmiechnąłem się zimno. "Zobaczymy."
Zrozumiał aluzję. Lekko pochylając głowę, Joseph odwrócił się i ruszył w stronę drzwi. Anna pospiesznie zaczęła zbierać swoje rzeczy, głowa spuszczona, próbując być niewidoczna.
Nie tak szybko.
Poruszyłem się szybciej od niej, ponownie blokując jej drogę. Prawie na mnie wpadła, ale zatrzymała się w ostatniej chwili, patrząc na mnie z irytacją.
Sięgnąłem do kieszeni, ponownie wyciągnąłem kartę i podałem ją jej.
"Jeśli kiedykolwiek podniesie na ciebie rękę," powiedziałem cicho, "zadzwoń do mnie."
Anna patrzyła na kartę, jakby to był granat.
"Ja..." Szukała słów, wyraźnie nie spodziewając się tego.
Mrugnąłem do niej powoli, celowo, gdy w końcu wzięła kartę.
Jej usta otworzyły się, oszołomione ciszą.
Nie czekając na odpowiedź, odwróciłem się i odszedłem, moje serce biło w rytm, którego nie czułem od lat.
Było w niej coś.
Coś dzikiego.
Coś mojego.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA DAMIENA
W momencie, gdy wyszedłem z sali konferencyjnej, wziąłem głęboki oddech.
Jej zapach unosił się w powietrzu, lawenda i wanilia, łagodny, upajający, niemożliwy do zignorowania. Owijał się wokół moich zmysłów, drażniąc, wnikając głęboko w moją skórę niczym piętno.
"Wyglądasz, jakbyś się dobrze bawił," powiedział Nathan, mój Beta i zastępca, idąc obok mnie. Jego głos był przesiąknięty uśmiechem, którego nie próbował ukryć.
Zaśmiałem się pod nosem, poprawiając mankiet koszuli. "Nie masz pojęcia."
Nathan parsknął. "Już rozchodzi się wieść. Joseph Kosturos? Facet prawie sika w spodnie. A zgadnij, kogo obwinia?"
Nie zawahałem się nawet przez chwilę. "Annę."
Nathan zwolnił nieco krok, rzucając mi ostre spojrzenie. "Już na ty?"
Wzruszyłem ramionami, starając się utrzymać neutralny wyraz twarzy, chociaż kącik moich ust uniósł się w delikatnym uśmiechu. "Ona jest inna."
"Inna?" powtórzył Nathan, unosząc brwi. "Jak inna?"
Nie odpowiedziałem od razu. Zamiast tego pozwoliłem, by wspomnienie o niej przemknęło przez moje myśli, jak wpadła na mnie, jej szeroko otwarte, zaskoczone oczy, które zdawały się przenikać przez każdy pancerz, który nosiłem.
Było w tym coś. Coś prawdziwego.
"Ona... nie jest jak inne," powiedziałem w końcu, mój głos był cichszy, niż zamierzałem.
Nathan gwizdnął cicho, kręcąc głową z przesadnym współczuciem. "Masz kłopoty, szefie."
"Prawdopodobnie," powiedziałem, śmiejąc się pod nosem.
Dotarliśmy do wind, a gdy drzwi się zamknęły, zauważyłem, że nerwowo poruszam palcami, co nigdy mi się nie zdarzało.
Krótki dotyk jej dłoni na mojej piersi, lekkie drżenie jej palców, gdy Joseph ją złapał, odtwarzało się w mojej głowie.
Nie dlatego, że wyglądała na kruchą. Nie, była w niej siła. Ale ból — nie zasługiwała na to.
Gdy winda zadzwoniła na moim piętrze, wyszedłem z ostrym oddechem i skierowałem się prosto do mojego biura.
Nathan dotrzymywał mi kroku, patrząc na mnie, jakbym był nowym gatunkiem, którego jeszcze nie zrozumiał.
W środku zdjąłem marynarkę i rzuciłem ją na kanapę. Moje palce bębniły o krawędź biurka, gdy usiadłem, niespokojna energia wibrowała pod moją skórą.
"Powiesz mi, co się dzieje?" zapytał Nathan, krzyżując ramiona na piersi, odmawiając wyjścia.
Zignorowałem go na chwilę, otwierając listę pracowników firmy Josepha na moim laptopie. Moje oczy szybko przebiegały po liście, zbyt chętnie, zbyt szybko.
Tam.
Anna Turner. Asystentka Josepha Kosturosa, CEO Kosturos Corporation.
Oparłem się na krześle, a powolny, zadowolony uśmiech pojawił się na moich wargach.
"Znalazłem cię," wyszeptałem do siebie.
Nathan parsknął. "Już ją śledzisz, co?"
"Zbieram informacje," poprawiłem gładko, nie podnosząc wzroku.
"To samo," mruknął pod nosem, ale nie było w tym prawdziwego osądu.
"Zdobądź mi wszystko, co możesz o niej znaleźć," powiedziałem, w końcu spoglądając w górę. "Tło, historia zatrudnienia, jakiekolwiek powiązania z Josephem."
Nathan patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, unosząc brwi tak wysoko, że niemal zniknęły w jego linii włosów. "Naprawdę mówisz poważnie."
"Śmiertelnie poważnie."
Z westchnieniem, jakbym właśnie poprosił go o przebiegnięcie maratonu z zawiązanymi oczami, "Jesteś niemożliwy."
"Efektywny," poprawiłem, uśmiechając się z przekąsem.
Nathan mruczał pod nosem, ale wyjął telefon, już coś pisząc. Ruszył w stronę drzwi, lecz zatrzymał się, zanim wyszedł.
"To kwestia biznesowa," zapytał swobodnie, "czy coś innego?"
Oparłem się, składając ręce za głową, wpatrując się w sufit, jakby odpowiedź miała się sama napisać na farbie.
Wszystko we mnie, człowiek, wilk, ciągnęło w tym samym kierunku. W jej stronę. W stronę Anny.
Pomyślałem o tym, jak jej głos drżał, gdy próbowała się bronić, jak nie skuliła się, nawet gdy strach napinał każdy centymetr jej ciała.
Pomyślałem o czymś głębszym w jej oczach, czymś, co przyciągało mnie na poziomie wykraczającym poza rozum.
Mój wilk poruszył się we mnie, niespokojny, chętny.
Towarzyszka.
To słowo odbiło się echem w moim umyśle, nieproszone, ale bezwzględnie je stłumiłem. Nie zamierzałem wyciągać wniosków na podstawie jednego przypadkowego spotkania.
Moje usta poruszyły się, zanim mój umysł mógł to powstrzymać.
Wzruszyłem ramionami, z kwaśnym uśmiechem na ustach. "Poczułem do niej przyciąganie, Nathan. Rozpoznanie."
Nathan wypuścił długie westchnienie, po czym odwrócił się do mnie w pełni. Jego wyraz twarzy stał się teraz poważny, bez śladu żartu. "Jesteś tego pewien?"
Pokój wypełniła gęsta, brzęcząca cisza.
Spotkałem jego oczy bez wahania i powiedziałem. "Myślę, że ona jest moją towarzyszką."
Nathan zesztywniał w drzwiach, jego ręka zamarła na klamce.
"Co?!" Jego głos był niski i niedowierzający.
Przesuń w górę, aby kontynuować