passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Marked By My Alpha Boss - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Marked By My Alpha Boss

/

Rozdział 5

Rozdział 4

PERSPEKTYWA DAMIENA

Moje ręce poruszały się szybciej niż mój umysł. W jednej chwili miała upaść, w następnej była tuż przy mnie, miękka, drżąca i w moich ramionach.

Delikatnie ją ustabilizowałem, moje palce musnęły jej ramiona, czując pęd jej serca odbijający się echem w mojej własnej piersi.

Zielone oczy.

Nie tylko zielone. Było w nich coś więcej. Głębokie, żywe, niepewne. Mrugnęła do mnie, oszołomiona jak sarna złapana w światła reflektorów.

"Przepraszam," wyjąkała, głos cichy, jakby nie była przyzwyczajona do bycia słyszaną.

Rozbawiony, uśmiechnąłem się i powoli ją puściłem, obserwując, jak prostuje bluzkę i wsuwa luźny kosmyk za ucho.

Próbowała się opanować, ale jej zarumienione policzki zdradzały ją.

"Dziękuję... za to, że nie pozwoliłeś mi upaść," wymamrotała, nie patrząc mi w oczy.

Skrzyżowałem ręce za plecami, kołysząc się na piętach, gdy przeszła obok, najwyraźniej planując ucieczkę.

Nie tym razem.

Przesunąłem się, blokując jej drogę. Zatrzymała się gwałtownie, patrząc na mnie z mieszanką irytacji i czegoś jeszcze... zaciekawienia, może?

"Byłaś na prezentacji. Jak masz na imię?" zapytałem, lekko przechylając głowę, udając niewinność.

Zawahała się, jej usta rozchyliły się, jakby zastanawiała się, czy odpowiedzieć, czy po prostu uciekać. W końcu poddała się z ciężkim westchnieniem.

"Anna," powiedziała cicho.

Anna. Imię, które osiadło na moim języku, smakując słodziej, niż powinno.

"Anna," powtórzyłem powoli, delektując się nim. "Ładne imię dla ładnej dziewczyny."

Zarumieniła się mocniej, zmarszczyła brwi i znów próbowała mnie ominąć.

Uparta mała rzecz.

Poruszyłem się z nią, blokując ją z łatwością. Spojrzała na mnie z wściekłością, zaciskając dłonie w małe pięści po bokach.

"Czy on zawsze tak robi?" zapytałem bez ogródek.

Mrugnęła. "Co robi?"

"Wiesz, o czym mówię," powiedziałem, unosząc brew. "Twój szef. To, co odwalił wcześniej. Czy zawsze cię tak traktuje?"

Anna poruszyła się niespokojnie, rozglądając się, jakby liczyła, że ktoś przyjdzie i uratuje ją przed tą rozmową.

"Nie wiem, o czym mówisz," powiedziała sztywno.

Urocze. Kłamała, ale urocze.

Pochyliłem się nieco, obniżając głos. "Nie udawaj głupiej. To obraźliwe dla nas obojga."

Jej gardło poruszyło się, gdy przełknęła z trudem, unikając mojego spojrzenia, jakby ją parzyło.

Po korytarzu rozległy się kroki. Kilku pracowników przeszło obok, ich rozmowy ucichły, gdy tylko nas zobaczyli. Przywitali mnie szybkim, nerwowym uśmiechem i pospiesznie odeszli. Anna skuliła się w sobie, wyraźnie nie czując się komfortowo, będąc widzianą ze mną.

Ponownie próbowała odejść, i tym razem pozwoliłem jej, ale tylko po tym, jak wyciągnąłem coś z kieszeni.

Gdy dotarła do wejścia do sali konferencyjnej, wyciągnąłem rękę i podałem jej swoją wizytówkę.

Spojrzała na nią, jakby mogła ją ugryźć.

Żadnego "dziękuję". Żadnych słów. Tylko krótki ruch głowy, zanim odwróciła się i zniknęła w środku.

Stałem tam przez chwilę, wpatrując się w drzwi, za którymi zniknęła, karta wciąż między moimi palcami.

Nawet jej nie wzięła.

Interesujące.

W środku słychać było podniesione głosy. Joseph, jej szef, był wściekły, zaciskając szczękę tak mocno, że wyglądało, jakby miała pęknąć. Jego wściekłe spojrzenie przeszywało Annę w momencie, gdy się zbliżyła.

"Gdzie, do cholery, się podziałaś?" warknął.

"Poszłam do toalety," odpowiedziała cichym głosem.

"Kłamstwo," splunął. "Straciłaś koncentrację. Rozproszyłaś go, idiotko. Umowa nie jest już pewna przez ciebie!"

Spiąłem się, pięści zacisnęły się. Wymagało to ode mnie całej siły, żeby nie wpaść tam i nie zetrzeć z jego twarzy tego aroganckiego uśmiechu.

Joseph prychnął i zaczął pakować swoje rzeczy. "Wracamy do LA. Dzięki twojej niekompetencji."

Żałosne.

Otworzyłem drzwi, wchodząc do środka powolnym, celowym krokiem. Wszystkie głowy zwróciły się w moją stronę.

Twarz Josepha natychmiast przybrała sztuczny uśmiech. Niemalże się kłaniał, pospiesznie podchodząc, by uścisnąć mi rękę.

"Panie Domingo," powiedział głosem jak syrop. "Dziękuję jeszcze raz za pański czas. Skontaktuję się—"

Uśmiechnąłem się zimno. "Zobaczymy."

Zrozumiał aluzję. Lekko pochylając głowę, Joseph odwrócił się i ruszył w stronę drzwi. Anna pospiesznie zaczęła zbierać swoje rzeczy, głowa spuszczona, próbując być niewidoczna.

Nie tak szybko.

Poruszyłem się szybciej od niej, ponownie blokując jej drogę. Prawie na mnie wpadła, ale zatrzymała się w ostatniej chwili, patrząc na mnie z irytacją.

Sięgnąłem do kieszeni, ponownie wyciągnąłem kartę i podałem ją jej.

"Jeśli kiedykolwiek podniesie na ciebie rękę," powiedziałem cicho, "zadzwoń do mnie."

Anna patrzyła na kartę, jakby to był granat.

"Ja..." Szukała słów, wyraźnie nie spodziewając się tego.

Mrugnąłem do niej powoli, celowo, gdy w końcu wzięła kartę.

Jej usta otworzyły się, oszołomione ciszą.

Nie czekając na odpowiedź, odwróciłem się i odszedłem, moje serce biło w rytm, którego nie czułem od lat.

Było w niej coś.

Coś dzikiego.

Coś mojego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

PUNKT WIDZENIA DAMIENA

W momencie, gdy wyszedłem z sali konferencyjnej, wziąłem głęboki oddech.

Jej zapach unosił się w powietrzu, lawenda i wanilia, łagodny, upajający, niemożliwy do zignorowania. Owijał się wokół moich zmysłów, drażniąc, wnikając głęboko w moją skórę niczym piętno.

"Wyglądasz, jakbyś się dobrze bawił," powiedział Nathan, mój Beta i zastępca, idąc obok mnie. Jego głos był przesiąknięty uśmiechem, którego nie próbował ukryć.

Zaśmiałem się pod nosem, poprawiając mankiet koszuli. "Nie masz pojęcia."

Nathan parsknął. "Już rozchodzi się wieść. Joseph Kosturos? Facet prawie sika w spodnie. A zgadnij, kogo obwinia?"

Nie zawahałem się nawet przez chwilę. "Annę."

Nathan zwolnił nieco krok, rzucając mi ostre spojrzenie. "Już na ty?"

Wzruszyłem ramionami, starając się utrzymać neutralny wyraz twarzy, chociaż kącik moich ust uniósł się w delikatnym uśmiechu. "Ona jest inna."

"Inna?" powtórzył Nathan, unosząc brwi. "Jak inna?"

Nie odpowiedziałem od razu. Zamiast tego pozwoliłem, by wspomnienie o niej przemknęło przez moje myśli, jak wpadła na mnie, jej szeroko otwarte, zaskoczone oczy, które zdawały się przenikać przez każdy pancerz, który nosiłem.

Było w tym coś. Coś prawdziwego.

"Ona... nie jest jak inne," powiedziałem w końcu, mój głos był cichszy, niż zamierzałem.

Nathan gwizdnął cicho, kręcąc głową z przesadnym współczuciem. "Masz kłopoty, szefie."

"Prawdopodobnie," powiedziałem, śmiejąc się pod nosem.

Dotarliśmy do wind, a gdy drzwi się zamknęły, zauważyłem, że nerwowo poruszam palcami, co nigdy mi się nie zdarzało.

Krótki dotyk jej dłoni na mojej piersi, lekkie drżenie jej palców, gdy Joseph ją złapał, odtwarzało się w mojej głowie.

Nie dlatego, że wyglądała na kruchą. Nie, była w niej siła. Ale ból — nie zasługiwała na to.

Gdy winda zadzwoniła na moim piętrze, wyszedłem z ostrym oddechem i skierowałem się prosto do mojego biura.

Nathan dotrzymywał mi kroku, patrząc na mnie, jakbym był nowym gatunkiem, którego jeszcze nie zrozumiał.

W środku zdjąłem marynarkę i rzuciłem ją na kanapę. Moje palce bębniły o krawędź biurka, gdy usiadłem, niespokojna energia wibrowała pod moją skórą.

"Powiesz mi, co się dzieje?" zapytał Nathan, krzyżując ramiona na piersi, odmawiając wyjścia.

Zignorowałem go na chwilę, otwierając listę pracowników firmy Josepha na moim laptopie. Moje oczy szybko przebiegały po liście, zbyt chętnie, zbyt szybko.

Tam.

Anna Turner. Asystentka Josepha Kosturosa, CEO Kosturos Corporation.

Oparłem się na krześle, a powolny, zadowolony uśmiech pojawił się na moich wargach.

"Znalazłem cię," wyszeptałem do siebie.

Nathan parsknął. "Już ją śledzisz, co?"

"Zbieram informacje," poprawiłem gładko, nie podnosząc wzroku.

"To samo," mruknął pod nosem, ale nie było w tym prawdziwego osądu.

"Zdobądź mi wszystko, co możesz o niej znaleźć," powiedziałem, w końcu spoglądając w górę. "Tło, historia zatrudnienia, jakiekolwiek powiązania z Josephem."

Nathan patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, unosząc brwi tak wysoko, że niemal zniknęły w jego linii włosów. "Naprawdę mówisz poważnie."

"Śmiertelnie poważnie."

Z westchnieniem, jakbym właśnie poprosił go o przebiegnięcie maratonu z zawiązanymi oczami, "Jesteś niemożliwy."

"Efektywny," poprawiłem, uśmiechając się z przekąsem.

Nathan mruczał pod nosem, ale wyjął telefon, już coś pisząc. Ruszył w stronę drzwi, lecz zatrzymał się, zanim wyszedł.

"To kwestia biznesowa," zapytał swobodnie, "czy coś innego?"

Oparłem się, składając ręce za głową, wpatrując się w sufit, jakby odpowiedź miała się sama napisać na farbie.

Wszystko we mnie, człowiek, wilk, ciągnęło w tym samym kierunku. W jej stronę. W stronę Anny.

Pomyślałem o tym, jak jej głos drżał, gdy próbowała się bronić, jak nie skuliła się, nawet gdy strach napinał każdy centymetr jej ciała.

Pomyślałem o czymś głębszym w jej oczach, czymś, co przyciągało mnie na poziomie wykraczającym poza rozum.

Mój wilk poruszył się we mnie, niespokojny, chętny.

Towarzyszka.

To słowo odbiło się echem w moim umyśle, nieproszone, ale bezwzględnie je stłumiłem. Nie zamierzałem wyciągać wniosków na podstawie jednego przypadkowego spotkania.

Moje usta poruszyły się, zanim mój umysł mógł to powstrzymać.

Wzruszyłem ramionami, z kwaśnym uśmiechem na ustach. "Poczułem do niej przyciąganie, Nathan. Rozpoznanie."

Nathan wypuścił długie westchnienie, po czym odwrócił się do mnie w pełni. Jego wyraz twarzy stał się teraz poważny, bez śladu żartu. "Jesteś tego pewien?"

Pokój wypełniła gęsta, brzęcząca cisza.

Spotkałem jego oczy bez wahania i powiedziałem. "Myślę, że ona jest moją towarzyszką."

Nathan zesztywniał w drzwiach, jego ręka zamarła na klamce.

"Co?!" Jego głos był niski i niedowierzający.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV ANNY

Jeśli był jakiś dźwięk, który mógł sprawić, że moje serce spadało do żołądka, to był to przenikliwy dzwonek domofonu.

A teraz brzmiał jak alarm sygnalizujący zgubę.

Podskoczyłam na swoim miejscu, długopis wypadł mi z palców.

Mój żołądek natychmiast się skręcił, gdy rozpoznałam ID dzwoniącego—Joseph Kosturos, mój szef.

Drżącym oddechem wytarłam spocone dłonie o spódnicę, odsuwając na bok gruby plik, nad którym pracowałam. Może to nie były złe wieści. Może po prostu musiał sprawdzić najnowszy szkic. Może...

Przełknęłam gulę w gardle i wstałam. Nie ma sensu odwlekać nieuniknionego.

Odebrałam połączenie drżącymi rękami i jego głos zagrzmiał. "Do mojego biura, teraz!"

Szybko odłożyłam domofon i wyszłam.

Droga do jego biura wydawała się dłuższa niż zwykle, każdy krok był ciężki i niechętny.

Kiedy w końcu dotarłam do jego drzwi, były lekko uchylone. Widziałam, jak chodzi tam i z powrotem jak uwięziony lew.

"Wejdź!" warknął, nawet na mnie nie patrząc.

Weszłam do środka, zamykając za sobą drzwi z cichym kliknięciem. Moje dłonie były wilgotne od materiału spódnicy.

"Wzywał mnie pan, panie Kosturos?" zapytałam, starając się utrzymać głos w równowadze.

W momencie, gdy jego oczy spoczęły na mnie, jego twarz skrzywiła się w furii. Jego szczęka zacisnęła się tak mocno, że żyły na jego szyi napęczniały.

Jego ręce zaciśnięte w ciasne pięści przy boku, jego knykcie bielały, gdy gniew wylewał się z niego w duszących falach.

"Ty idiotko!" ryknął, a jego głos odbił się echem od ścian biura.

Zanim zdążyłam mrugnąć, rzucił się na mnie, jego ruchy były szarpane z gniewem. Jego ręka zacisnęła się na moim ramieniu w zadającym ból uścisku, wciągając mnie do przodu tak gwałtownie, że prawie zderzyłam się z jego klatką piersiową.

Zachłysnęłam się, moja wolna ręka wystrzeliła, by złapać się jego marynarki, czując napięte, sztywne mięśnie pod spodem.

"Zaufałem ci z tą prezentacją!" warknął, jego twarz była tak blisko, że czułam gorące podmuchy jego gorzkiego oddechu. Kawa, gniew i coś gorzkiego i zgniłego.

Mój żołądek skręcił się boleśnie.

"Wiesz, ile mnie to kosztowało?!" syczał, żyły na jego czole pulsowały. "Damien Domingo odrzucił ofertę przez ciebie! Przez twoje nonsensy!"

Jego słowa uderzyły mnie jak policzek. Moje uszy zadzwoniły. Przez moment wszystko, co słyszałam, to gorączkowe uderzenia mojego serca, głośne i niestabilne.

"Co?!" wydyszałam, kręcąc głową z niedowierzaniem.

Przewracałam się nad słowami, panika rosła w mojej piersi. Myślałam, że Damien Domingo był pod wrażeniem prezentacji.

Zadał mi tak wiele pytań—przemyślanych, ostrych pytań. Kiwal głową, nawet raz się uśmiechnął. Byłam tak pewna, że poszło dobrze.

A teraz—odrzucone?

Przeze mnie?

"Ja—zrobiłam wszystko, o co pan prosił," jąkałam się, próbując wyrwać ramię z jego żelaznego uścisku. "Liczby były dokładne, projekcje—"

"Nie waż się ze mną kłócić!" ryknął, zaciskając uścisk tak, że moja skóra paliła pod jego palcami. Skrzywiłam się, powstrzymując krzyk.

"Jesteś tylko ładną buzią!" splunął, jego oczy dzikie z gniewu. "Myślisz, że jesteś mądra, co? Pomyśl jeszcze raz."

Z ostrym szarpnięciem odepchnął mnie do tyłu. Potknęłam się, moje obcasy lekko ześlizgnęły się po gładkiej, polerowanej podłodze.

Moje plecy uderzyły w krawędź drzwi sąsiedniej sali konferencyjnej. Ból przeszył mój kręgosłup, odbierając mi oddech.

"Puść mnie!" zawołałam, pchając go obiema rękami, rozpaczliwie próbując się uwolnić. Ale był silniejszy. Zły. Nie ruszył się.

"Jesteś mi coś winna!" Joseph syczał, jego głos zniżył się do niskiego, jadowitego warkotu. Jego twarz była tak blisko, że widziałam każdą porę, każdą kroplę potu na jego czole. "Dałem ci tę pracę. Byłabyś nikim beze mnie. Mogę to wszystko odebrać, chyba że pokażesz mi trochę wdzięczności."

Moja krew zmieniła się w lód.

Wdzięczność. Wiedziałam dokładnie, co miał na myśli.

"Nie—proszę—przestań!" wychrypiałam, przerażenie ściskało mi gardło.

Miotałam się, skręcałam ciało, próbując się uwolnić, ale jego uścisk tylko się wzmocnił. Jego druga ręka wystrzeliła, szarpiąc się z drzwiami sali konferencyjnej za mną, próbując wepchnąć mnie do środka.

Panika eksplodowała we mnie. Kopnęłam na oślep, moje ręce popychały jego klatkę piersiową, jego ramiona, cokolwiek mogłam dosięgnąć.

Jego palce wbiły się głębiej w moje ramię, ostre i karzące, i poczułam, jak pod jego dotykiem zaczynają się formować siniaki.

"Nie bądź głupia," drwił, ciężko oddychając. "To tylko mała przysługa."

Metaliczny smak strachu pokrywał mój język. Łzy piekły mnie w kącikach oczu, ale mrugałam nimi wściekle.

Niemniej jednak, przerażająca myśl dręczyła mnie z tyłu głowy—co jeśli nikt nie przyjdzie?

Co jeśli nikt mnie nie usłyszy?

Krzyknęłam, głośno i surowo, i wyrwałam ramię z całych sił, czując, jak skóra rozdziera się pod jego palcami.

Jego wyraz twarzy skrzywił się wściekłością, i przez jeden przerażający moment, pomyślałam, że może mnie uderzyć.

Moje ciało drżało, adrenalina przepływała przez każdy jego cal, ale stanęłam mocno, odmawiając, by dać się dalej ciągnąć.

"Puść mnie!" krzyknęłam ponownie, tym razem głośniej, mój głos odbijał się echem w pustym korytarzu na zewnątrz.

Uścisk Josepha nieznacznie osłabł, jego twarz pobladła, gdy zdał sobie sprawę, że ktoś może usłyszeć.

Po raz pierwszy na jego twarzy pojawiło się zawahanie. Zawahał się, a w tej ułamku sekundy wyrwałam się, cofając się, ciężko oddychając.

Jego cień znowu zbliżył się, a moje serce uderzało o żebra, jakby chciało uciec z mojej klatki piersiowej.

I wtedy drzwi otworzyły się z głośnym hukiem.

Zarówno Joseph, jak i ja zamarliśmy.

W drzwiach stał Damien Domingo. Jego wysoka sylwetka wypełniała przestrzeń, jego oczy płonęły gniewem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Marked By My Alpha Boss

Marked By My Alpha Boss

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa