POV Luella
Obudziłam się, gdy pokojówki rozkładały kilka olśniewających sukni na krzesłach w moich komnatach. Moje ciemne włosy były jeszcze splątane po nocy.
Kolejny tydzień udawania, że wszystko jest w porządku, choć wcale tak nie jest.
"Dzień dobry, moja pani," powiedziała cicho główna pokojówka. "Jego Wysokość następca tronu, książę Tobiasz, przesłał te suknie do pani garderoby. Czy mamy pomóc wybrać coś na śniadanie?"
Kolejne prezenty, które wydają się zaplanowane, a nie spontaniczne. "Są piękne," powiedziałam, przesuwając palcami po głębokozielonej sukni. "Ta będzie idealna."
Pokojówki pomogły mi założyć suknię i ułożyły włosy, zanim udałam się do jadalni. Obaj książęta już tam siedzieli, gdy weszłam. Tobiasz natychmiast wstał z tym perfekcyjnym uśmiechem.
Znów ta wyćwiczona mina. Czy on kiedykolwiek reaguje szczerze na cokolwiek?
"Wyglądasz dziś olśniewająco," powiedział, odsunął mi krzesło. "Ten odcień zieleni pięknie podkreśla twoje oczy."
Kolejny komplement w idealnym momencie. "Dziękuję za twoją uprzejmość."
Zaczęłam jeść, ale mój wzrok co chwila uciekał ku Kyrellowi. Wyglądał okropnie — rozczochrane czarne włosy, ciemne cienie pod oczami.
Wygląda, jakby spędził noc pijąc, nie śpiąc.
"Wina," zażądał nagle Kyrell. "Chcę wina do posiłku."
Jest ledwo po świcie. Nawet jak na jego reputację, picie o tej porze wydaje się nie na miejscu.
"Kyrell," powiedział łagodnie Tobiasz, "jest wcześnie. Może poczekasz do później?"
"Nie obchodzi mnie, która godzina," warknął Kyrell. "Chcę wina teraz."
Pokojówka pospieszyła z kryształowym kielichem, jej dłonie drżały. Kyrell wychylił go jednym haustem i podał po więcej.
Pokojówka jest przerażona. Co on zrobił, że aż tak się go boi?
"No cóż," powiedział Kyrell po drugim kielichu, "czyż to nie urocza domowa scenka. Idealny książę i jego najnowszy nabytek, odgrywający dom jak dobre polityczne pionki."
"Kyrell," ostrzegł Tobiasz, ale jego brat mówił dalej.
"Powiedz mi, bracie, czy ona wykonuje inne obowiązki równie entuzjastycznie, jak odgrywa wdzięczną narzeczoną? Czy może jeszcze nie próbowałeś towaru?"
Rumieniec zalał mi policzki. Ta wulgarność, sposób, w jaki sprowadza mnie do czegoś, co należy do Tobiasza —
"Chyba powinniśmy być wdzięczni, że tym razem trzymasz to w rodzinie," ciągnął Kyrell. "Chociaż zastanawiam się, czy ona wie, w co się naprawdę pakuje. Czy wie o twoich szczególnych upodobaniach, jeśli chodzi o wdrażanie nowych nabytków?"
Wdrażanie? Co to znaczy? I dlaczego Tobiasz nagle tak zbielał? Co się stało z poprzednimi kobietami?
"Dosyć," powiedziałam, wstając gwałtownie. "Nie muszę tego słuchać."
Śmiech Kyrella podążał za mną do drzwi. "Och, jednak ma pazurki. Jakże rozkosznie. Już zaczynałem myśleć, że wybrałeś kolejną bezmyślną ozdobę, bracie."
Bezmyślna ozdoba. Czy to naprawdę to, czym jestem?
"Luello, zaczekaj," zawołał Tobiasz, doganiając mnie na korytarzu. Jego twarz pociemniała z zażenowania. "Bardzo przepraszam. Jego prostackie insynuacje to tylko bełkot zgorzkniałego pijaka."
Ale byłeś przerażony, gdy wspomniał o twoich 'upodobaniach.' Jest w tym trochę prawdy, prawda? "To nie twoja wina."
"Mam dziś rano sprawy do załatwienia, ale jeśli będziesz czegoś potrzebować, przyjdź do mnie od razu."
Dobrze. Potrzebuję czasu na przemyślenie wszystkiego.
Błąkałam się po zamkowych korytarzach, mijając portrety surowych królów i królowych. Wszystko tu świadczyło o wiekach bogactwa i władzy.
To wszystko kiedyś będzie moje, jeśli dożyję. Ale w co tak naprawdę się wdaję?
Po długich godzinach spaceru po zamku znalazłam Celestę w ogrodach, układającą kwiaty. "Opowiedz mi o książętach, Celeste. Tak naprawdę. Jacy są, kiedy nikt nie patrzy?"
Muszę zrozumieć, z kim mam do czynienia.
"Książę Tobiasz jest wszystkim, czego można sobie życzyć," powiedziała natychmiast. "Inteligentny, współczujący, sprawiedliwy. Służba go uwielbia."
Ta sama idealna opinia, którą powtarzają wszyscy. "A książę Kyrell?"
Oblicze Celeste pociemniało. "Jest okrutny odkąd go znam. Pijany kobieciarz, który czerpie przyjemność z dręczenia innych."
"Czy zawsze był taki okrutny?"
Dlaczego obchodzi mnie, co go takim uczyniło?
"Są historie o jego dzieciństwie, o tym, co się wtedy wydarzyło. Kiedyś był inny, ale z czasem stał się zamknięty w sobie i zgorzkniały."
Jakie historie? Dlaczego nikt nie mówi mi konkretów o tej rodzinie?
"Ale szczerze, pani, cokolwiek go takim uczyniło, teraz jest niebezpieczny. Trzymaj się od niego z dala."
A jednak tylko on widzi przez te wszystkie kłamstwa. Mówi to, czego inni się boją.
Przerwały nam kroki. Tobiasz podszedł do nas z tym swoim doskonałym uśmiechem.
"Miałem nadzieję, że cię tu znajdę," powiedział, ujmując moją dłoń. "Właśnie otrzymałem wieści o tradycyjnych próbach bojowych. Szlachta z innych krain pokazuje swoje umiejętności. Pomyślałem, że chciałabyś o nich wiedzieć."
Wreszcie. Coś prawdziwego. Coś, w czym naprawdę jestem dobra. "To brzmi świetnie. Bardzo chciałabym wziąć udział."
Uśmiech Tobiasza przygasł. Coś przemknęło mu po twarzy — zaskoczenie? Niezadowolenie?
Dlaczego wygląda na zaniepokojonego? Przecież to dobra wiadomość.
"Jesteś pewna? Próby bojowe potrafią być... bardzo intensywne."
"Jestem pewna. Trenuję od dziecka."
"Oczywiście." Zawahał się, po czym znowu przywołał uśmiech. "Powinniśmy omówić szczegóły twojego udziału. Trzeba wszystko odpowiednio zorganizować."
Nie mówi ‘tak’, ale i nie mówi ‘nie’. O co mu naprawdę chodzi? Czy z jakiegoś powodu nie chce, żebym brała udział?
Gdy mówił, zauważyłam kogoś patrzącego z górnego okna. Kyrell stał tam, jego czarne oczy były utkwione w nas. Nawet z tej odległości czułam intensywność jego spojrzenia.
I dlaczego jego uwaga porusza mnie bardziej niż dotyk mojego własnego narzeczonego?
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Luella
Siedziałam obok Tobiasa przy wysokim stole, a moja wilczyca kręciła się niespokojnie. Wielka sala tętniła ekscytacją, gdy szlachta zbierała się na próby walk.
"Panowie i panie," ogłosił herold, "Jego Wysokość zapowiada tradycyjne próby walki—pojedynki do pierwszej krwi, w których przyjezdne wilki dowodzą swojej siły i honoru."
Prawdziwa walka. Do tego przygotowywałam się przez całe życie.
"Luello," powiedział Tobias stanowczym głosem, "nie będziesz uczestniczyć w tym barbarzyńskim widowisku. Zabraniam ci tego."
Zabraniam? "Z całym szacunkiem, zamierzam wziąć udział. Ojciec oczekuje, że będę reprezentować naszą watahę."
Kim on myśli, że jest? Przecież nawet nie jesteśmy jeszcze małżeństwem.
"Twojego ojca tu nie ma," warknął Tobias, zaciskając mocniej dłoń na moim nadgarstku.
"Tobiasie, ćwiczyłam do tego przez całe życie."
"Luello, jesteś zbyt cenna, by ryzykować w takiej przemocy. A jeśli ktoś oszpeci tę piękną twarz?"
Znowu traktuje mnie jak delikatną ozdobę. "Potrafię sobie poradzić w walce."
"Naprawdę?" Jego ton był kąśliwy. "Widziałem, co się dzieje z kobietami, które mają zbyt wysokie mniemanie o sobie."
Jestem córką Alfy. Jak to jest ponad moją pozycję?
"Wezmę udział," powiedziałam stanowczo.
Wstałam, zanim zdążył mnie powstrzymać, i podeszłam do stolika rejestracyjnego. Moja wilczyca zamruczała, gdy podpisywałam swoje imię.
Po raz pierwszy od przyjazdu czuję, że to jest właściwe.
Rozpoczęły się próby. Moją pierwszą przeciwniczką była córka wicehrabiego, która częściowo się przemieniła. Byłam szybsza, uchyliłam się przed jej atakiem i pierwsza zadałam krew, rozcinając jej ramię.
To jest prawdziwa ja. Nie jakaś ozdoba polityczna, ale wojowniczka.
Moim drugim przeciwnikiem był syn hrabiego, który mnie zlekceważył. Przekonał się o swoim błędzie, gdy przecięłam mu przedramię pazurami.
Po trzecim zwycięstwie sala aż buzowała. Złapałam wzrok Tobiasa przy wysokim stole—jego twarz pociemniała od złości.
Powinien być dumny. Czemu mój sukces go tak złości?
"Żałosne," głos Kyrella przeciął brawa. "Mała Luna chciała pobawić się w wojowniczkę, a wszyscy pozwolili jej na te fantazje."
Wściekłość rozgorzała we mnie.
"To walcz ze mną," powiedziałam, podnosząc głos ponad arenę.
Mam dość jego arogancji.
Usłyszałam ostry wdech Tobiasa. Spojrzałam na niego—jego twarz była purpurowa ze złości. Prawie się podniósł, jakby chciał interweniować, ale uwaga tłumu już skupiła się na wyzwaniu. Opadł z powrotem na miejsce, jego spojrzenie obiecywało, że później to omówimy.
Jest wściekły. Ale już mnie to nie obchodzi.
Kyrell zaśmiał się, zimno i szyderczo. "Nie tracę czasu na dzieci udające żołnierzy."
"Więc jesteś tchórzem," odparłam.
Tłum westchnął. Czarne oczy Kyrella zapłonęły gniewem, gdy wstał z miejsca.
"No dobrze, mała wilczyco," powiedział, wchodząc na arenę. "Zobaczmy, jak krwawisz."
Gdy stanęliśmy naprzeciw siebie, świat się zwęził. Liczył się tylko on i ja.
To jest inne. Bardziej niebezpieczne. On naprawdę chce mnie skrzywdzić.
Zaatakował pierwszy, szybciej niż ktokolwiek, z kim walczyłam. Cienie magii oplotły jego pazury, gdy świsnęły tuż przy mojej twarzy.
Mógł mnie zabić.
"Za wolno," szydził, jego wilk wychodził na powierzchnię.
Odskoczyłam i zaatakowałam własnymi pazurami, trafiając go w żebra. Materiał się rozdarł, ale nie pojawiła się krew.
"Za słabo," odcięłam.
To najgroźniejszy przeciwnik, z jakim kiedykolwiek walczyłam. Ale nie ucieknę.
Krążyliśmy wokół siebie, oboje częściowo przemienieni. Jego magia cienia oplatała go, gdy moja wilczyca całkowicie się przebudziła.
Nigdy nie walczyłam z kimś, kto używał magii. Muszę polegać wyłącznie na umiejętnościach i szybkości.
Zmylił mnie z lewej, po czym uderzył z prawej. Złapałam go za nadgarstek, wykorzystując jego impet, by wytrącić go z równowagi. Otrząsnął się natychmiast, obracając się i drapiąc mnie pazurami po ramieniu.
Przeszył mnie ból. Krew przesiąkła moją suknię.
"Pierwsza krew," powiedział z okrutnym uśmiechem.
Dotknęłam ramienia—palce były czerwone. Ale spojrzałam na niego i zobaczyłam krew na jego szyi, tam gdzie zadrasnęły go moje pazury.
"Sprawdź jeszcze raz," rzuciłam.
Jego wyraz twarzy zmienił się z triumfu w wściekłość.
Walka stała się brutalna. Poruszaliśmy się szybko i bezlitośnie—cios za ciosem. Jego magia cienia atakowała, ja odpowiadałam czystą szybkością.
To już nie jest formalny pojedynek. Chcę go pokonać. Chcę udowodnić, że nie jestem bezradna.
Złapał mnie za nadgarstek i przyciągnął do siebie, tak blisko, że czułam wino na jego oddechu.
Nawet pijany jest aż tak dobry.
"Walczysz nieczysto," sapnęłam.
"Walczysz desperacko," odparł.
Może faktycznie desperacko chcę udowodnić, że jestem kimś więcej, niż wszyscy myślą.
Uderzyłam go głową, wyrywając się. Krew popłynęła mu z nosa, ale już ruszał znowu, magia cienia oplatała jego pięść.
Wykręciłam się, cios musnął mnie bokiem. Siła uderzenia rzuciła mną o ziemię. Wykorzystał to, atakując wściekłą kombinacją, którą ledwo zdołałam odeprzeć.
On jest silniejszy. Ale ja jestem szybsza. I bardziej zdeterminowana.
Przykucnęłam pod jego ciosem i wyskoczyłam w górę, wchodząc w jego gardę. Mój łokieć trafił go w splot słoneczny, zgiął się w pół. Gdy próbował zaczerpnąć powietrza, złapałam go za ramiona, kierując kolano ku jego twarzy.
Złapał mnie za nogę, wykorzystując mój impet, by obrócić mnie w powietrzu. Twardo uderzyłam o ziemię, przetoczyłam się, unikając jego pazurów, które przeorały kamień tuż obok mojej głowy.
Za blisko. On naprawdę chce mnie skrzywdzić.
Wyskoczyłam na nogi, gdy rzucił się na mnie. Zderzyliśmy się w powietrzu, szarpiąc się. Jego pazury rozcięły mi ramię, moje przecięły mu policzek, od oka do żuchwy.
Oznaczyłam mu twarz. Zostanie mu blizna.
Wyturlaliśmy się na ziemię, walcząc dalej. Skończyło się tak, że był nade mną, ręka zaciskała się na moim gardle, a między palcami trzaskała magia cienia.
Chce mnie zabić.
Ale byłam na to gotowa. Zarzuciłam nogi na jego biodra, wykorzystując impet i dźwignię, by zamienić się miejscami.
Ojciec nauczył mnie tego, gdy miałam dwanaście lat.
Zanim zdążył się pozbierać, siedziałam już na nim, dłoń na jego gardle, a jego magia cienia wygasła.
Wygrałam. Naprawdę wygrałam.
Tłum wybuchł okrzykami, ale ja patrzyłam tylko na leżącego pode mną mężczyznę, którego czarne oczy płonęły wściekłością.
Złości się, że przegrał ze mną. Z kobietą.
"Pożałujesz tego, mała wilczyco," wyszeptał. "Obiecuję ci to."
Groźba. Ale już się nie boję. Pokonałam go raz.
Puściłam go i podniosłam się, oferując rękę w geście sportowej rywalizacji. Zignorował ją z premedytacją, wstał samodzielnie i odszedł bez słowa.
Tchórz. Potrafi rzucać obelgi, ale gdy ktoś go pokona, nie stać go nawet na podstawową uprzejmość.
Patrząc, jak odchodził, czułam triumf i niepokój. Udowodniłam dziś swoją wartość. Ale jednocześnie zyskałam niebezpiecznego wroga.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Luella
– Więc – powiedziała Celeste, siadając naprzeciwko mnie – opowiedz mi wszystko o tych próbach bojowych. Cały zamek mówi o twoich zwycięstwach.
– Poszło lepiej, niż się spodziewałam – odpowiedziałam, nie mogąc ukryć satysfakcji. – Pokonałam każdego przeciwnika, którego mi podstawili.
Udowodniłam, że nie jestem tylko ładną, polityczną narzeczoną. Jestem wojowniczką. Nie mogą już tego ignorować.
– Włącznie z księciem Kyllem? – zapytała, unosząc brew.
– Powiedział, że udaję, więc udowodniłam mu, że się myli. Nie spodziewał się, że naprawdę wygram.
Przecięłam mu twarz na oczach wszystkich. Nikt tego nie zapomni. Blizna będzie mu o tym przypominać za każdym razem, gdy spojrzy w lustro.
Twarz Celeste stała się blada. – Luella, narobiłaś sobie najgorszego wroga na tym dworze. Książę Kyrell nie wybacza publicznego upokorzenia.
Dlaczego wszyscy tak się go boją? To tylko człowiek. Pokonałam go raz, mogę to zrobić znowu. – Dlaczego się tak martwisz? To była tylko uczciwa walka.
– Bo go znam – odparła, pochylając się do przodu. – Dlaczego w ogóle zgodziłaś się z nim walczyć?
– Ktoś musiał go sprowadzić na ziemię – powiedziałam, czując powracającą złość. – Nie zamierzałam pozwolić mu się upokorzyć na oczach wszystkich.
I to było niesamowite. Naprawdę niesamowite patrzeć, jak upada, widzieć, jak ten zadowolony z siebie wyraz twarzy zamienia się w szok, gdy przyszpiliłam go do ziemi.
– Rozumiem twoje powody i podziwiam twoją odwagę. Ale obiecaj mi, że jeśli młodszy książę zacznie ci dokuczać, od razu powiesz o tym księciu Tobiasowi. Nie próbuj radzić sobie z Kyllem sama.
Wszyscy myślą, że potrzebuję ochrony. Nawet po tym, jak udowodniłam swoją wartość publicznie. – Potrafię o siebie zadbać. Wczoraj to udowodniłam.
– Udowodniłaś. Po prostu... bądź ostrożna.
Naszą rozmowę przerwało ciche pukanie. Do pokoju wszedł jeden z osobistych służących Tobiasa i głęboko się ukłonił.
– Lady Luello – powiedział z szacunkiem – Jego Wysokość, następca tronu książę Tobias, prosi o twoją obecność w swoich prywatnych komnatach, gdy tylko będzie to możliwe.
Brwi Celeste uniosły się wysoko i posłała mi znaczący uśmiech. – Myślę, że to mój sygnał, by zostawić cię ważniejszym sprawom.
O co chodziło z tym spojrzeniem? Dlaczego wszyscy zachowują się, jakby istniało jakieś ukryte znaczenie, gdy Tobias chce ze mną porozmawiać?
Gdy wyszła, przeszłam korytarzami zamku do komnat Tobiasa, doskonale wiedząc, o czym zamierza ze mną rozmawiać.
Kiedy dotarłam, Tobias otworzył drzwi, zanim zdążyłam zapukać, a na jego twarzy malowało się podekscytowanie zmieszane z troską.
– Miałem nadzieję, że przyjdziesz szybko – powiedział, wciągając mnie do luksusowego pokoju. – Musimy porozmawiać.
Nie jest szczęśliwy przez mój udział w próbach, ale przecież wygrałam. Czy nie powinien być ze mnie dumny?
– Luello – zaczął, ujmując moje dłonie w swoje – kiedy widziałem, jak walczysz z Kyllem wczoraj, gdy zobaczyłem, jak cię rani... Byłem przerażony. Nigdy w życiu tak się nie bałem.
Naprawdę był przerażony. Widzę to w jego oczach.
– Nic mi nie jest, Tobiasie. Tylko kilka zadrapań.
– Tylko zadrapania? – Delikatnie dotknął opatrunku na moim ramieniu. – Kiedy zobaczyłem twoją krew, kiedy uświadomiłem sobie, jak to było niebezpieczne... Nie mogę przez to znowu przechodzić.
Więź pary rozgrzała się między nami pod jego dotykiem, ale coś w jego reakcji mnie niepokoiło. Już wcześniej odnosiłam rany podczas treningów. Ojciec nigdy nie traktował mnie jakby byłam ze szkła.
– Byłaś tam wspaniała – kontynuował. – Ale widząc cię w niebezpieczeństwie... zrozumiałem, jak wiele mógłbym stracić.
Jest ze mnie dumny, ale też się boi. Boi się, że coś mi się stanie. Czy to właśnie ma oznaczać miłość? To pomieszanie podziwu i przerażenia?
– Obiecaj mi coś – powiedział, ściskając mocniej moje dłonie. – Obiecaj, że nie będziesz już brała udziału w żadnych próbach bojowych. Wiem, że jesteś silna, ale muszę mieć pewność, że jesteś bezpieczna.
– Tobiasie, potrafię o siebie zadbać.
– Wiem, że potrafisz – odparł szybko. – Jesteś dla mnie zbyt cenna, by narażać cię znowu na takie ryzyko.
Cenna. Znowu to słowo. Jakbym była cennym skarbem, który może się rozbić, a nie osobą z własną siłą i możliwościami.
– Po prostu muszę wiedzieć, że nie narazisz się więcej na takie niebezpieczeństwo – kontynuował, błagalnym wzrokiem. – Dla mojego spokoju. Proszę.
Prosi, bo mnie kocha. Bo się o mnie bał. Może właśnie o to chodzi, gdy ktoś naprawdę się o ciebie troszczy.
– Jeśli to dla ciebie aż tak ważne... – zaczęłam, czując, jak zaczynam się łamać.
– Bardziej, niż myślisz – powiedział szczerze.
Może już nie muszę niczego udowadniać. Może jedno zwycięstwo wystarczy.
– Dobrze – powiedziałam cicho. – Obiecuję.
Ulga zalała jego twarz i objął mnie delikatnie. – Dziękuję. Nie masz pojęcia, ile to dla mnie znaczy.
Ale coś w zrezygnowaniu z walki wydaje się nie w porządku. Jakbym zgadzała się znowu zamknąć w klatce, z której dopiero co się wyrwałam.
– Mam jednak coś, co – mam nadzieję – sprawi ci radość – powiedział, prowadząc mnie do pobliskiego stołu zastawionego biżuterią i jedwabnymi sukniami.
Kolejne prezenty. Zawsze mi coś daje. Piękne, drogie rzeczy, które bardziej przypominają kajdany niż podarunki.
– Tobiasie, są piękne – powiedziałam, starając się brzmieć wdzięcznie. – Ale z jakiej to okazji?
– Czy muszę mieć okazję, żeby rozpieszczać moją przyszłą żonę? – zapytał, całując mnie w dłoń. – Chociaż przyznam, strasznie za tobą tęskniłem, odkąd rozstaliśmy się wczoraj wieczorem.
– Widziałeś mnie przecież wczoraj – zauważyłam, choć mimo dezorientacji uśmiechnęłam się lekko.
– Zdecydowanie za długo – odparł. – Ale mam wieści, które – mam nadzieję – cię ucieszą. Królewski polowanie właśnie się rozpoczyna – to tradycja, która odbywa się tylko dwa razy w roku. Chciałbym, żebyś pojechała ze mną jako moja narzeczona i partnerka.
– Polowanie brzmi wspaniale – odpowiedziałam, po raz pierwszy naprawdę podekscytowana podczas tej rozmowy. – Nie miałam porządnego polowania, odkąd opuściłam dom.
– Zatem postanowione – powiedział, obejmując mnie mocniej. – Pojedziemy razem, a ja pokażę ci najpiękniejsze okolice królestwa.
To właśnie powinnam chcieć. To jest idealne. Kochający narzeczony, piękne prezenty, ekscytujące plany. Dlaczego więc czuję, jakby brakowało mi powietrza?
Gdy trzymał mnie w ramionach, czułam, jak więź między nami śpiewa, tworząc poczucie słuszności, które powinno uczynić mnie całkowicie szczęśliwą.
A jednak gdzieś na dnie mojej świadomości pozostały czarne oczy i wyszeptana groźba.
„Pożałujesz tego, mała wilczyco. Obiecuję ci to.”
Przesuń w górę, aby kontynuować