passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Cruel Alpha - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

My Cruel Alpha

/

Rozdział 5

rozdział 4

POV Luella

Siedziałam obok Tobiasa przy wysokim stole, a moja wilczyca kręciła się niespokojnie. Wielka sala tętniła ekscytacją, gdy szlachta zbierała się na próby walk.

"Panowie i panie," ogłosił herold, "Jego Wysokość zapowiada tradycyjne próby walki—pojedynki do pierwszej krwi, w których przyjezdne wilki dowodzą swojej siły i honoru."

Prawdziwa walka. Do tego przygotowywałam się przez całe życie.

"Luello," powiedział Tobias stanowczym głosem, "nie będziesz uczestniczyć w tym barbarzyńskim widowisku. Zabraniam ci tego."

Zabraniam? "Z całym szacunkiem, zamierzam wziąć udział. Ojciec oczekuje, że będę reprezentować naszą watahę."

Kim on myśli, że jest? Przecież nawet nie jesteśmy jeszcze małżeństwem.

"Twojego ojca tu nie ma," warknął Tobias, zaciskając mocniej dłoń na moim nadgarstku.

"Tobiasie, ćwiczyłam do tego przez całe życie."

"Luello, jesteś zbyt cenna, by ryzykować w takiej przemocy. A jeśli ktoś oszpeci tę piękną twarz?"

Znowu traktuje mnie jak delikatną ozdobę. "Potrafię sobie poradzić w walce."

"Naprawdę?" Jego ton był kąśliwy. "Widziałem, co się dzieje z kobietami, które mają zbyt wysokie mniemanie o sobie."

Jestem córką Alfy. Jak to jest ponad moją pozycję?

"Wezmę udział," powiedziałam stanowczo.

Wstałam, zanim zdążył mnie powstrzymać, i podeszłam do stolika rejestracyjnego. Moja wilczyca zamruczała, gdy podpisywałam swoje imię.

Po raz pierwszy od przyjazdu czuję, że to jest właściwe.

Rozpoczęły się próby. Moją pierwszą przeciwniczką była córka wicehrabiego, która częściowo się przemieniła. Byłam szybsza, uchyliłam się przed jej atakiem i pierwsza zadałam krew, rozcinając jej ramię.

To jest prawdziwa ja. Nie jakaś ozdoba polityczna, ale wojowniczka.

Moim drugim przeciwnikiem był syn hrabiego, który mnie zlekceważył. Przekonał się o swoim błędzie, gdy przecięłam mu przedramię pazurami.

Po trzecim zwycięstwie sala aż buzowała. Złapałam wzrok Tobiasa przy wysokim stole—jego twarz pociemniała od złości.

Powinien być dumny. Czemu mój sukces go tak złości?

"Żałosne," głos Kyrella przeciął brawa. "Mała Luna chciała pobawić się w wojowniczkę, a wszyscy pozwolili jej na te fantazje."

Wściekłość rozgorzała we mnie.

"To walcz ze mną," powiedziałam, podnosząc głos ponad arenę.

Mam dość jego arogancji.

Usłyszałam ostry wdech Tobiasa. Spojrzałam na niego—jego twarz była purpurowa ze złości. Prawie się podniósł, jakby chciał interweniować, ale uwaga tłumu już skupiła się na wyzwaniu. Opadł z powrotem na miejsce, jego spojrzenie obiecywało, że później to omówimy.

Jest wściekły. Ale już mnie to nie obchodzi.

Kyrell zaśmiał się, zimno i szyderczo. "Nie tracę czasu na dzieci udające żołnierzy."

"Więc jesteś tchórzem," odparłam.

Tłum westchnął. Czarne oczy Kyrella zapłonęły gniewem, gdy wstał z miejsca.

"No dobrze, mała wilczyco," powiedział, wchodząc na arenę. "Zobaczmy, jak krwawisz."

Gdy stanęliśmy naprzeciw siebie, świat się zwęził. Liczył się tylko on i ja.

To jest inne. Bardziej niebezpieczne. On naprawdę chce mnie skrzywdzić.

Zaatakował pierwszy, szybciej niż ktokolwiek, z kim walczyłam. Cienie magii oplotły jego pazury, gdy świsnęły tuż przy mojej twarzy.

Mógł mnie zabić.

"Za wolno," szydził, jego wilk wychodził na powierzchnię.

Odskoczyłam i zaatakowałam własnymi pazurami, trafiając go w żebra. Materiał się rozdarł, ale nie pojawiła się krew.

"Za słabo," odcięłam.

To najgroźniejszy przeciwnik, z jakim kiedykolwiek walczyłam. Ale nie ucieknę.

Krążyliśmy wokół siebie, oboje częściowo przemienieni. Jego magia cienia oplatała go, gdy moja wilczyca całkowicie się przebudziła.

Nigdy nie walczyłam z kimś, kto używał magii. Muszę polegać wyłącznie na umiejętnościach i szybkości.

Zmylił mnie z lewej, po czym uderzył z prawej. Złapałam go za nadgarstek, wykorzystując jego impet, by wytrącić go z równowagi. Otrząsnął się natychmiast, obracając się i drapiąc mnie pazurami po ramieniu.

Przeszył mnie ból. Krew przesiąkła moją suknię.

"Pierwsza krew," powiedział z okrutnym uśmiechem.

Dotknęłam ramienia—palce były czerwone. Ale spojrzałam na niego i zobaczyłam krew na jego szyi, tam gdzie zadrasnęły go moje pazury.

"Sprawdź jeszcze raz," rzuciłam.

Jego wyraz twarzy zmienił się z triumfu w wściekłość.

Walka stała się brutalna. Poruszaliśmy się szybko i bezlitośnie—cios za ciosem. Jego magia cienia atakowała, ja odpowiadałam czystą szybkością.

To już nie jest formalny pojedynek. Chcę go pokonać. Chcę udowodnić, że nie jestem bezradna.

Złapał mnie za nadgarstek i przyciągnął do siebie, tak blisko, że czułam wino na jego oddechu.

Nawet pijany jest aż tak dobry.

"Walczysz nieczysto," sapnęłam.

"Walczysz desperacko," odparł.

Może faktycznie desperacko chcę udowodnić, że jestem kimś więcej, niż wszyscy myślą.

Uderzyłam go głową, wyrywając się. Krew popłynęła mu z nosa, ale już ruszał znowu, magia cienia oplatała jego pięść.

Wykręciłam się, cios musnął mnie bokiem. Siła uderzenia rzuciła mną o ziemię. Wykorzystał to, atakując wściekłą kombinacją, którą ledwo zdołałam odeprzeć.

On jest silniejszy. Ale ja jestem szybsza. I bardziej zdeterminowana.

Przykucnęłam pod jego ciosem i wyskoczyłam w górę, wchodząc w jego gardę. Mój łokieć trafił go w splot słoneczny, zgiął się w pół. Gdy próbował zaczerpnąć powietrza, złapałam go za ramiona, kierując kolano ku jego twarzy.

Złapał mnie za nogę, wykorzystując mój impet, by obrócić mnie w powietrzu. Twardo uderzyłam o ziemię, przetoczyłam się, unikając jego pazurów, które przeorały kamień tuż obok mojej głowy.

Za blisko. On naprawdę chce mnie skrzywdzić.

Wyskoczyłam na nogi, gdy rzucił się na mnie. Zderzyliśmy się w powietrzu, szarpiąc się. Jego pazury rozcięły mi ramię, moje przecięły mu policzek, od oka do żuchwy.

Oznaczyłam mu twarz. Zostanie mu blizna.

Wyturlaliśmy się na ziemię, walcząc dalej. Skończyło się tak, że był nade mną, ręka zaciskała się na moim gardle, a między palcami trzaskała magia cienia.

Chce mnie zabić.

Ale byłam na to gotowa. Zarzuciłam nogi na jego biodra, wykorzystując impet i dźwignię, by zamienić się miejscami.

Ojciec nauczył mnie tego, gdy miałam dwanaście lat.

Zanim zdążył się pozbierać, siedziałam już na nim, dłoń na jego gardle, a jego magia cienia wygasła.

Wygrałam. Naprawdę wygrałam.

Tłum wybuchł okrzykami, ale ja patrzyłam tylko na leżącego pode mną mężczyznę, którego czarne oczy płonęły wściekłością.

Złości się, że przegrał ze mną. Z kobietą.

"Pożałujesz tego, mała wilczyco," wyszeptał. "Obiecuję ci to."

Groźba. Ale już się nie boję. Pokonałam go raz.

Puściłam go i podniosłam się, oferując rękę w geście sportowej rywalizacji. Zignorował ją z premedytacją, wstał samodzielnie i odszedł bez słowa.

Tchórz. Potrafi rzucać obelgi, ale gdy ktoś go pokona, nie stać go nawet na podstawową uprzejmość.

Patrząc, jak odchodził, czułam triumf i niepokój. Udowodniłam dziś swoją wartość. Ale jednocześnie zyskałam niebezpiecznego wroga.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 5

POV Luella

– Więc – powiedziała Celeste, siadając naprzeciwko mnie – opowiedz mi wszystko o tych próbach bojowych. Cały zamek mówi o twoich zwycięstwach.

– Poszło lepiej, niż się spodziewałam – odpowiedziałam, nie mogąc ukryć satysfakcji. – Pokonałam każdego przeciwnika, którego mi podstawili.

Udowodniłam, że nie jestem tylko ładną, polityczną narzeczoną. Jestem wojowniczką. Nie mogą już tego ignorować.

– Włącznie z księciem Kyllem? – zapytała, unosząc brew.

– Powiedział, że udaję, więc udowodniłam mu, że się myli. Nie spodziewał się, że naprawdę wygram.

Przecięłam mu twarz na oczach wszystkich. Nikt tego nie zapomni. Blizna będzie mu o tym przypominać za każdym razem, gdy spojrzy w lustro.

Twarz Celeste stała się blada. – Luella, narobiłaś sobie najgorszego wroga na tym dworze. Książę Kyrell nie wybacza publicznego upokorzenia.

Dlaczego wszyscy tak się go boją? To tylko człowiek. Pokonałam go raz, mogę to zrobić znowu. – Dlaczego się tak martwisz? To była tylko uczciwa walka.

– Bo go znam – odparła, pochylając się do przodu. – Dlaczego w ogóle zgodziłaś się z nim walczyć?

– Ktoś musiał go sprowadzić na ziemię – powiedziałam, czując powracającą złość. – Nie zamierzałam pozwolić mu się upokorzyć na oczach wszystkich.

I to było niesamowite. Naprawdę niesamowite patrzeć, jak upada, widzieć, jak ten zadowolony z siebie wyraz twarzy zamienia się w szok, gdy przyszpiliłam go do ziemi.

– Rozumiem twoje powody i podziwiam twoją odwagę. Ale obiecaj mi, że jeśli młodszy książę zacznie ci dokuczać, od razu powiesz o tym księciu Tobiasowi. Nie próbuj radzić sobie z Kyllem sama.

Wszyscy myślą, że potrzebuję ochrony. Nawet po tym, jak udowodniłam swoją wartość publicznie. – Potrafię o siebie zadbać. Wczoraj to udowodniłam.

– Udowodniłaś. Po prostu... bądź ostrożna.

Naszą rozmowę przerwało ciche pukanie. Do pokoju wszedł jeden z osobistych służących Tobiasa i głęboko się ukłonił.

– Lady Luello – powiedział z szacunkiem – Jego Wysokość, następca tronu książę Tobias, prosi o twoją obecność w swoich prywatnych komnatach, gdy tylko będzie to możliwe.

Brwi Celeste uniosły się wysoko i posłała mi znaczący uśmiech. – Myślę, że to mój sygnał, by zostawić cię ważniejszym sprawom.

O co chodziło z tym spojrzeniem? Dlaczego wszyscy zachowują się, jakby istniało jakieś ukryte znaczenie, gdy Tobias chce ze mną porozmawiać?

Gdy wyszła, przeszłam korytarzami zamku do komnat Tobiasa, doskonale wiedząc, o czym zamierza ze mną rozmawiać.

Kiedy dotarłam, Tobias otworzył drzwi, zanim zdążyłam zapukać, a na jego twarzy malowało się podekscytowanie zmieszane z troską.

– Miałem nadzieję, że przyjdziesz szybko – powiedział, wciągając mnie do luksusowego pokoju. – Musimy porozmawiać.

Nie jest szczęśliwy przez mój udział w próbach, ale przecież wygrałam. Czy nie powinien być ze mnie dumny?

– Luello – zaczął, ujmując moje dłonie w swoje – kiedy widziałem, jak walczysz z Kyllem wczoraj, gdy zobaczyłem, jak cię rani... Byłem przerażony. Nigdy w życiu tak się nie bałem.

Naprawdę był przerażony. Widzę to w jego oczach.

– Nic mi nie jest, Tobiasie. Tylko kilka zadrapań.

– Tylko zadrapania? – Delikatnie dotknął opatrunku na moim ramieniu. – Kiedy zobaczyłem twoją krew, kiedy uświadomiłem sobie, jak to było niebezpieczne... Nie mogę przez to znowu przechodzić.

Więź pary rozgrzała się między nami pod jego dotykiem, ale coś w jego reakcji mnie niepokoiło. Już wcześniej odnosiłam rany podczas treningów. Ojciec nigdy nie traktował mnie jakby byłam ze szkła.

– Byłaś tam wspaniała – kontynuował. – Ale widząc cię w niebezpieczeństwie... zrozumiałem, jak wiele mógłbym stracić.

Jest ze mnie dumny, ale też się boi. Boi się, że coś mi się stanie. Czy to właśnie ma oznaczać miłość? To pomieszanie podziwu i przerażenia?

– Obiecaj mi coś – powiedział, ściskając mocniej moje dłonie. – Obiecaj, że nie będziesz już brała udziału w żadnych próbach bojowych. Wiem, że jesteś silna, ale muszę mieć pewność, że jesteś bezpieczna.

– Tobiasie, potrafię o siebie zadbać.

– Wiem, że potrafisz – odparł szybko. – Jesteś dla mnie zbyt cenna, by narażać cię znowu na takie ryzyko.

Cenna. Znowu to słowo. Jakbym była cennym skarbem, który może się rozbić, a nie osobą z własną siłą i możliwościami.

– Po prostu muszę wiedzieć, że nie narazisz się więcej na takie niebezpieczeństwo – kontynuował, błagalnym wzrokiem. – Dla mojego spokoju. Proszę.

Prosi, bo mnie kocha. Bo się o mnie bał. Może właśnie o to chodzi, gdy ktoś naprawdę się o ciebie troszczy.

– Jeśli to dla ciebie aż tak ważne... – zaczęłam, czując, jak zaczynam się łamać.

– Bardziej, niż myślisz – powiedział szczerze.

Może już nie muszę niczego udowadniać. Może jedno zwycięstwo wystarczy.

– Dobrze – powiedziałam cicho. – Obiecuję.

Ulga zalała jego twarz i objął mnie delikatnie. – Dziękuję. Nie masz pojęcia, ile to dla mnie znaczy.

Ale coś w zrezygnowaniu z walki wydaje się nie w porządku. Jakbym zgadzała się znowu zamknąć w klatce, z której dopiero co się wyrwałam.

– Mam jednak coś, co – mam nadzieję – sprawi ci radość – powiedział, prowadząc mnie do pobliskiego stołu zastawionego biżuterią i jedwabnymi sukniami.

Kolejne prezenty. Zawsze mi coś daje. Piękne, drogie rzeczy, które bardziej przypominają kajdany niż podarunki.

– Tobiasie, są piękne – powiedziałam, starając się brzmieć wdzięcznie. – Ale z jakiej to okazji?

– Czy muszę mieć okazję, żeby rozpieszczać moją przyszłą żonę? – zapytał, całując mnie w dłoń. – Chociaż przyznam, strasznie za tobą tęskniłem, odkąd rozstaliśmy się wczoraj wieczorem.

– Widziałeś mnie przecież wczoraj – zauważyłam, choć mimo dezorientacji uśmiechnęłam się lekko.

– Zdecydowanie za długo – odparł. – Ale mam wieści, które – mam nadzieję – cię ucieszą. Królewski polowanie właśnie się rozpoczyna – to tradycja, która odbywa się tylko dwa razy w roku. Chciałbym, żebyś pojechała ze mną jako moja narzeczona i partnerka.

– Polowanie brzmi wspaniale – odpowiedziałam, po raz pierwszy naprawdę podekscytowana podczas tej rozmowy. – Nie miałam porządnego polowania, odkąd opuściłam dom.

– Zatem postanowione – powiedział, obejmując mnie mocniej. – Pojedziemy razem, a ja pokażę ci najpiękniejsze okolice królestwa.

To właśnie powinnam chcieć. To jest idealne. Kochający narzeczony, piękne prezenty, ekscytujące plany. Dlaczego więc czuję, jakby brakowało mi powietrza?

Gdy trzymał mnie w ramionach, czułam, jak więź między nami śpiewa, tworząc poczucie słuszności, które powinno uczynić mnie całkowicie szczęśliwą.

A jednak gdzieś na dnie mojej świadomości pozostały czarne oczy i wyszeptana groźba.

„Pożałujesz tego, mała wilczyco. Obiecuję ci to.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

POV Luella

"Chcę wziąć udział w prawdziwym polowaniu," zadeklarowałam, przyglądając się ubraniu myśliwskiemu, które dał mi Tobias. "Nie tylko iść z wami, ale naprawdę polować z resztą."

Tobias zatrzymał się, a na jego twarzy pojawiła się ta znajoma troska. "Luello, musisz mi obiecać, że podczas polowania będziesz się trzymać blisko. Kyrell też tam będzie, a po tym, jak pokonałaś go na próbach, myślę, że planuje się zemścić."

Zawsze się o mnie martwi. Może ma powody, by obawiać się Kyrella, ale nie mogę całe życie chować się za Tobiasem za każdym razem, gdy jego brat jest w pobliżu.

"Nie musisz się martwić," powiedziałam. "Polowałam z rodziną wielokrotnie."

"Tylko obiecaj mi, że nie pozwolisz, by twoja rywalizacyjna natura wciągnęła cię w kłopoty."

Moja rywalizacyjność to część mnie. Dlaczego wszyscy chcą, żebym tłumiła to, co czyni mnie silną?

"Obiecuję, że będę ostrożna," powiedziałam. "Ale nie będę się za tobą chować."

Tobias się uśmiechnął, chociaż jego oczy wciąż były pełne niepokoju. "Nie spodziewałbym się niczego innego po mojej prawdziwej partnerce."

Prawdziwa partnerka. Dlaczego to określenie zawsze brzmi nieco fałszywie, gdy to mówi? Jakby próbował przekonać siebie tak samo jak mnie.

Poranek polowania był rześki i jasny. Przybyłam na skraj lasu obok Tobiasa, a ekscytacja po raz pierwszy od dni rozbudziła się we mnie.

Kyrell już tam był ze swoją zwykłą grupą. Gdy podchodziliśmy, jego wzrok przesunął się po moim stroju myśliwskim z wyraźną niechęcią.

"Jakże uroczo," powiedział. "Luella gotowa pobawić się w przebieranki na myśliwą."

Przebieranki? Pokażę mu, jakim naprawdę jestem łowcą.

"Zignoruj go," szepnął Tobias. "Chce cię tylko wyprowadzić z równowagi."

Ale nie mogłam oderwać wzroku od twarzy Kyrella. Nawet wiedząc, jaki jest okrutny, nawet nienawidząc go, jego ostre rysy były nieodparcie pociągające. Co jest ze mną nie tak, że zauważam takie rzeczy u niego?

"Myśliwi, przygotować się do przemiany!" zawołał mistrz polowania.

Przemiana z człowieka w wilka zawsze wydawała się właściwa, jak nic innego. Gdy moje kości się wydłużały, a zmysły wyostrzały, poczułam zapachy dziesiątek innych wilków również zmieniających postać.

Do tego zostałam stworzona. Nie do siedzenia w salonach i prowadzenia grzecznych rozmów, ale do biegu przez lasy.

Wilk Tobiasa był wspaniały—brązowa sierść lśniąca w porannym świetle, potężny i szlachetny. Wszystko, czym powinien być przyszły król.

Wilk Kyrella był całkowicie czarny, chudy i niebezpieczny. Piękny w sposób, który sprawiał, że coś ściskało mi się w piersi.

Przestań się na niego gapić. Skup się na Tobiasie. Skup się na polowaniu.

' Twój wilk jest absolutnie olśniewający ,' głos Tobiasa rozbrzmiał w mojej głowie.

'Dziękuję ,' odpowiedziałam, ustawiając się przy nim. Choć rozpraszały mnie dźwięki lasu wokół.

Wycie mistrza polowania poniosło się po lesie. Wataha podzieliła się na grupy. Na początku biegłam obok Tobiasa, ale gdy rosła moja pewność siebie i ogarniał mnie dreszcz emocji, zaczęłam wysuwać się na prowadzenie.

Potrafię sobie poradzić. Nie potrzebuję jego ochrony, nie muszę się powstrzymywać, by poprawić mu samopoczucie względem moich umiejętności.

Nasza grupa podjęła trop dzików. Gdy się zbliżaliśmy, moje łowieckie instynkty całkowicie przejęły kontrolę. Wyrwałam się na czoło watahy, zdeterminowana, by kolejny raz udowodnić swoją wartość.

To jest niesamowite. To jest wolność po tygodniach uwięzienia w politycznych uprzejmościach i poprawnym zachowaniu.

Byłam tak skupiona na pogoni, że nie zauważyłam, jak bardzo oddaliłam się od pozostałych, dopóki wokół nie zrobiło się zupełnie cicho.

Gdzie wszyscy są? Las nie powinien być taki cichy podczas polowania. Coś jest nie tak.

Niski warkot za mną sprawił, że strach przeszył mi pierś.

Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam Kyrella wychodzącego spomiędzy drzew, otoczonego całą jego grupą. Ich oczy lśniły drapieżnym głodem, który nie miał nic wspólnego z polowaniem na dziki.

On to zaplanował. Pozwolił mi wyprzedzić, a potem celowo odciął mnie od reszty.

' Pamiętasz, jak mnie ośmieszyłaś na próbach walki? ' Mentalny głos Kyrella był zimny i ostry. ' Teraz czas się odwdzięczyć .'

Powinnam była posłuchać Tobiasa. Powinnam była trzymać się grupy. Ale tak bardzo chciałam udowodnić swoją niezależność, że weszłam prosto w pułapkę.

'To miało być cywilizowane polowanie, a nie twoja prywatna zemsta ,' warknęłam w odpowiedzi, starając się brzmieć pewniej, niż się czułam.

' Stałaś się moją ofiarą w momencie, gdy postanowiłaś mi się przeciwstawić ,' odparł. ' Teraz dowiesz się, co to naprawdę znaczy .'

Nim zdążyłam zareagować, rzucił się do przodu i wbił zęby w moją przednią łapę. Ból przeszył moją nogę, ostry i gorący.

Od razu zrozumiałam, że mam tylko jedno wyjście: uciekać.

Przerażenie dodało mi szybkości, gdy rzuciłam się przez drzewa, ścigana przez Kyrella i jego watahę. Z wprawą odcięli mi drogi ucieczki i pędzili coraz głębiej w nieznane terytorium.

Nie chcą złapać mnie od razu. Bawią się mną, przeciągając moją panikę i wyczerpanie.

Ból po kolejnych drobnych ranach narastał. Mimo wilczej zdolności gojenia czułam, jak słabnę pod wpływem utraty krwi i narastającej paniki.

Jak długo jeszcze dam radę? Jak długo zanim się przewrócę i dokończą tę grę?

W końcu zapędzili mnie w ślepy zaułek—skalną ścianę z urwistymi klifami po bokach. Odwróciłam się do nich, przyciśnięta do kamienia, ciężko dysząc ze zmęczenia.

To koniec. Jestem w pułapce, nie mam gdzie uciec.

Towarzysze Kyrella zbliżyli się, ich mentalne głosy pełne okrucieństwa i satysfakcji.

' Popatrzcie na nią teraz—już taka dumna nie jest .'

Ale zanim zdążyli zaatakować, rozległ się rozkazujący warkot Kyrella.

' Ona jest moja ,' rozkazał, a jego wataha natychmiast się cofnęła. 'Odejdźcie. To sprawa między mną a małą wilczycą .'

Dlaczego ich odprawia? Czego ode mnie chce sam na sam?

Jego towarzysze zniknęli w lesie, zostawiając mnie samą z księciem.

Kyrell zbliżał się powoli.

' Zapamiętaj to uczucie ,' jego głos rozbrzmiewał w mojej głowie. ' Zapamiętaj, jak bardzo jesteś teraz bezsilna. Bo nie zaznasz spokoju, póki żyję. Każdy cień może mnie skrywać. Każda chwila szczęścia będzie ci zabrana .'

Nie zamierza mnie zabić. Chce, żebym żyła w strachu. By każdy dzień był oczekiwaniem na kolejny atak.

To gorsze niż śmierć. To psychiczna tortura.

Z tą przerażającą obietnicą zawył i zniknął wśród drzew, zostawiając mnie roztrzęsioną i samą pod kamienną ścianą.

Na drżących nogach pobiegłam ku skrajowi lasu, z bolącymi ranami i głową pełną strachu oraz wstydu. Gdy dotarłam do miejsca zbiórki, zdołałam się już opanować na tyle, by wyglądać tylko na zmęczoną, a nie przerażoną.

Nie mogę powiedzieć Tobiasowi, co się naprawdę stało. Pomyśli, że jestem słaba. Wykorzysta to jako dowód, że nie potrafię o siebie zadbać, że potrzebuję jego nieustannej ochrony.

I może miałby rację.

"Luello!" Tobias podbiegł do mnie w ludzkiej postaci. "Dzięki twoim umiejętnościom tropienia upolowaliśmy kilka dzików—najlepsze polowanie od lat."

Wymusiłam uśmiech i przyjęłam jego pochwały, ale obietnica Kyrella wciąż brzmiała mi w głowie.

Chciałam udowodnić, że jestem silna i niezależna. Zamiast tego dowiedziałam się, jak bardzo jestem bezbronna, gdy ktoś naprawdę chce mnie zniszczyć.

Najgorsze jest to, że jakaś chora część mnie rozumie, dlaczego to zrobił. Publicznie go upokorzyłam, a teraz się odpłacił. W jego oczach jesteśmy kwita.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Cruel Alpha

My Cruel Alpha

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa