passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Cruel Alpha - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

My Cruel Alpha

/

Rozdział 6

rozdział 5

POV Luella

– Więc – powiedziała Celeste, siadając naprzeciwko mnie – opowiedz mi wszystko o tych próbach bojowych. Cały zamek mówi o twoich zwycięstwach.

– Poszło lepiej, niż się spodziewałam – odpowiedziałam, nie mogąc ukryć satysfakcji. – Pokonałam każdego przeciwnika, którego mi podstawili.

Udowodniłam, że nie jestem tylko ładną, polityczną narzeczoną. Jestem wojowniczką. Nie mogą już tego ignorować.

– Włącznie z księciem Kyllem? – zapytała, unosząc brew.

– Powiedział, że udaję, więc udowodniłam mu, że się myli. Nie spodziewał się, że naprawdę wygram.

Przecięłam mu twarz na oczach wszystkich. Nikt tego nie zapomni. Blizna będzie mu o tym przypominać za każdym razem, gdy spojrzy w lustro.

Twarz Celeste stała się blada. – Luella, narobiłaś sobie najgorszego wroga na tym dworze. Książę Kyrell nie wybacza publicznego upokorzenia.

Dlaczego wszyscy tak się go boją? To tylko człowiek. Pokonałam go raz, mogę to zrobić znowu. – Dlaczego się tak martwisz? To była tylko uczciwa walka.

– Bo go znam – odparła, pochylając się do przodu. – Dlaczego w ogóle zgodziłaś się z nim walczyć?

– Ktoś musiał go sprowadzić na ziemię – powiedziałam, czując powracającą złość. – Nie zamierzałam pozwolić mu się upokorzyć na oczach wszystkich.

I to było niesamowite. Naprawdę niesamowite patrzeć, jak upada, widzieć, jak ten zadowolony z siebie wyraz twarzy zamienia się w szok, gdy przyszpiliłam go do ziemi.

– Rozumiem twoje powody i podziwiam twoją odwagę. Ale obiecaj mi, że jeśli młodszy książę zacznie ci dokuczać, od razu powiesz o tym księciu Tobiasowi. Nie próbuj radzić sobie z Kyllem sama.

Wszyscy myślą, że potrzebuję ochrony. Nawet po tym, jak udowodniłam swoją wartość publicznie. – Potrafię o siebie zadbać. Wczoraj to udowodniłam.

– Udowodniłaś. Po prostu... bądź ostrożna.

Naszą rozmowę przerwało ciche pukanie. Do pokoju wszedł jeden z osobistych służących Tobiasa i głęboko się ukłonił.

– Lady Luello – powiedział z szacunkiem – Jego Wysokość, następca tronu książę Tobias, prosi o twoją obecność w swoich prywatnych komnatach, gdy tylko będzie to możliwe.

Brwi Celeste uniosły się wysoko i posłała mi znaczący uśmiech. – Myślę, że to mój sygnał, by zostawić cię ważniejszym sprawom.

O co chodziło z tym spojrzeniem? Dlaczego wszyscy zachowują się, jakby istniało jakieś ukryte znaczenie, gdy Tobias chce ze mną porozmawiać?

Gdy wyszła, przeszłam korytarzami zamku do komnat Tobiasa, doskonale wiedząc, o czym zamierza ze mną rozmawiać.

Kiedy dotarłam, Tobias otworzył drzwi, zanim zdążyłam zapukać, a na jego twarzy malowało się podekscytowanie zmieszane z troską.

– Miałem nadzieję, że przyjdziesz szybko – powiedział, wciągając mnie do luksusowego pokoju. – Musimy porozmawiać.

Nie jest szczęśliwy przez mój udział w próbach, ale przecież wygrałam. Czy nie powinien być ze mnie dumny?

– Luello – zaczął, ujmując moje dłonie w swoje – kiedy widziałem, jak walczysz z Kyllem wczoraj, gdy zobaczyłem, jak cię rani... Byłem przerażony. Nigdy w życiu tak się nie bałem.

Naprawdę był przerażony. Widzę to w jego oczach.

– Nic mi nie jest, Tobiasie. Tylko kilka zadrapań.

– Tylko zadrapania? – Delikatnie dotknął opatrunku na moim ramieniu. – Kiedy zobaczyłem twoją krew, kiedy uświadomiłem sobie, jak to było niebezpieczne... Nie mogę przez to znowu przechodzić.

Więź pary rozgrzała się między nami pod jego dotykiem, ale coś w jego reakcji mnie niepokoiło. Już wcześniej odnosiłam rany podczas treningów. Ojciec nigdy nie traktował mnie jakby byłam ze szkła.

– Byłaś tam wspaniała – kontynuował. – Ale widząc cię w niebezpieczeństwie... zrozumiałem, jak wiele mógłbym stracić.

Jest ze mnie dumny, ale też się boi. Boi się, że coś mi się stanie. Czy to właśnie ma oznaczać miłość? To pomieszanie podziwu i przerażenia?

– Obiecaj mi coś – powiedział, ściskając mocniej moje dłonie. – Obiecaj, że nie będziesz już brała udziału w żadnych próbach bojowych. Wiem, że jesteś silna, ale muszę mieć pewność, że jesteś bezpieczna.

– Tobiasie, potrafię o siebie zadbać.

– Wiem, że potrafisz – odparł szybko. – Jesteś dla mnie zbyt cenna, by narażać cię znowu na takie ryzyko.

Cenna. Znowu to słowo. Jakbym była cennym skarbem, który może się rozbić, a nie osobą z własną siłą i możliwościami.

– Po prostu muszę wiedzieć, że nie narazisz się więcej na takie niebezpieczeństwo – kontynuował, błagalnym wzrokiem. – Dla mojego spokoju. Proszę.

Prosi, bo mnie kocha. Bo się o mnie bał. Może właśnie o to chodzi, gdy ktoś naprawdę się o ciebie troszczy.

– Jeśli to dla ciebie aż tak ważne... – zaczęłam, czując, jak zaczynam się łamać.

– Bardziej, niż myślisz – powiedział szczerze.

Może już nie muszę niczego udowadniać. Może jedno zwycięstwo wystarczy.

– Dobrze – powiedziałam cicho. – Obiecuję.

Ulga zalała jego twarz i objął mnie delikatnie. – Dziękuję. Nie masz pojęcia, ile to dla mnie znaczy.

Ale coś w zrezygnowaniu z walki wydaje się nie w porządku. Jakbym zgadzała się znowu zamknąć w klatce, z której dopiero co się wyrwałam.

– Mam jednak coś, co – mam nadzieję – sprawi ci radość – powiedział, prowadząc mnie do pobliskiego stołu zastawionego biżuterią i jedwabnymi sukniami.

Kolejne prezenty. Zawsze mi coś daje. Piękne, drogie rzeczy, które bardziej przypominają kajdany niż podarunki.

– Tobiasie, są piękne – powiedziałam, starając się brzmieć wdzięcznie. – Ale z jakiej to okazji?

– Czy muszę mieć okazję, żeby rozpieszczać moją przyszłą żonę? – zapytał, całując mnie w dłoń. – Chociaż przyznam, strasznie za tobą tęskniłem, odkąd rozstaliśmy się wczoraj wieczorem.

– Widziałeś mnie przecież wczoraj – zauważyłam, choć mimo dezorientacji uśmiechnęłam się lekko.

– Zdecydowanie za długo – odparł. – Ale mam wieści, które – mam nadzieję – cię ucieszą. Królewski polowanie właśnie się rozpoczyna – to tradycja, która odbywa się tylko dwa razy w roku. Chciałbym, żebyś pojechała ze mną jako moja narzeczona i partnerka.

– Polowanie brzmi wspaniale – odpowiedziałam, po raz pierwszy naprawdę podekscytowana podczas tej rozmowy. – Nie miałam porządnego polowania, odkąd opuściłam dom.

– Zatem postanowione – powiedział, obejmując mnie mocniej. – Pojedziemy razem, a ja pokażę ci najpiękniejsze okolice królestwa.

To właśnie powinnam chcieć. To jest idealne. Kochający narzeczony, piękne prezenty, ekscytujące plany. Dlaczego więc czuję, jakby brakowało mi powietrza?

Gdy trzymał mnie w ramionach, czułam, jak więź między nami śpiewa, tworząc poczucie słuszności, które powinno uczynić mnie całkowicie szczęśliwą.

A jednak gdzieś na dnie mojej świadomości pozostały czarne oczy i wyszeptana groźba.

„Pożałujesz tego, mała wilczyco. Obiecuję ci to.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 6

POV Luella

"Chcę wziąć udział w prawdziwym polowaniu," zadeklarowałam, przyglądając się ubraniu myśliwskiemu, które dał mi Tobias. "Nie tylko iść z wami, ale naprawdę polować z resztą."

Tobias zatrzymał się, a na jego twarzy pojawiła się ta znajoma troska. "Luello, musisz mi obiecać, że podczas polowania będziesz się trzymać blisko. Kyrell też tam będzie, a po tym, jak pokonałaś go na próbach, myślę, że planuje się zemścić."

Zawsze się o mnie martwi. Może ma powody, by obawiać się Kyrella, ale nie mogę całe życie chować się za Tobiasem za każdym razem, gdy jego brat jest w pobliżu.

"Nie musisz się martwić," powiedziałam. "Polowałam z rodziną wielokrotnie."

"Tylko obiecaj mi, że nie pozwolisz, by twoja rywalizacyjna natura wciągnęła cię w kłopoty."

Moja rywalizacyjność to część mnie. Dlaczego wszyscy chcą, żebym tłumiła to, co czyni mnie silną?

"Obiecuję, że będę ostrożna," powiedziałam. "Ale nie będę się za tobą chować."

Tobias się uśmiechnął, chociaż jego oczy wciąż były pełne niepokoju. "Nie spodziewałbym się niczego innego po mojej prawdziwej partnerce."

Prawdziwa partnerka. Dlaczego to określenie zawsze brzmi nieco fałszywie, gdy to mówi? Jakby próbował przekonać siebie tak samo jak mnie.

Poranek polowania był rześki i jasny. Przybyłam na skraj lasu obok Tobiasa, a ekscytacja po raz pierwszy od dni rozbudziła się we mnie.

Kyrell już tam był ze swoją zwykłą grupą. Gdy podchodziliśmy, jego wzrok przesunął się po moim stroju myśliwskim z wyraźną niechęcią.

"Jakże uroczo," powiedział. "Luella gotowa pobawić się w przebieranki na myśliwą."

Przebieranki? Pokażę mu, jakim naprawdę jestem łowcą.

"Zignoruj go," szepnął Tobias. "Chce cię tylko wyprowadzić z równowagi."

Ale nie mogłam oderwać wzroku od twarzy Kyrella. Nawet wiedząc, jaki jest okrutny, nawet nienawidząc go, jego ostre rysy były nieodparcie pociągające. Co jest ze mną nie tak, że zauważam takie rzeczy u niego?

"Myśliwi, przygotować się do przemiany!" zawołał mistrz polowania.

Przemiana z człowieka w wilka zawsze wydawała się właściwa, jak nic innego. Gdy moje kości się wydłużały, a zmysły wyostrzały, poczułam zapachy dziesiątek innych wilków również zmieniających postać.

Do tego zostałam stworzona. Nie do siedzenia w salonach i prowadzenia grzecznych rozmów, ale do biegu przez lasy.

Wilk Tobiasa był wspaniały—brązowa sierść lśniąca w porannym świetle, potężny i szlachetny. Wszystko, czym powinien być przyszły król.

Wilk Kyrella był całkowicie czarny, chudy i niebezpieczny. Piękny w sposób, który sprawiał, że coś ściskało mi się w piersi.

Przestań się na niego gapić. Skup się na Tobiasie. Skup się na polowaniu.

' Twój wilk jest absolutnie olśniewający ,' głos Tobiasa rozbrzmiał w mojej głowie.

'Dziękuję ,' odpowiedziałam, ustawiając się przy nim. Choć rozpraszały mnie dźwięki lasu wokół.

Wycie mistrza polowania poniosło się po lesie. Wataha podzieliła się na grupy. Na początku biegłam obok Tobiasa, ale gdy rosła moja pewność siebie i ogarniał mnie dreszcz emocji, zaczęłam wysuwać się na prowadzenie.

Potrafię sobie poradzić. Nie potrzebuję jego ochrony, nie muszę się powstrzymywać, by poprawić mu samopoczucie względem moich umiejętności.

Nasza grupa podjęła trop dzików. Gdy się zbliżaliśmy, moje łowieckie instynkty całkowicie przejęły kontrolę. Wyrwałam się na czoło watahy, zdeterminowana, by kolejny raz udowodnić swoją wartość.

To jest niesamowite. To jest wolność po tygodniach uwięzienia w politycznych uprzejmościach i poprawnym zachowaniu.

Byłam tak skupiona na pogoni, że nie zauważyłam, jak bardzo oddaliłam się od pozostałych, dopóki wokół nie zrobiło się zupełnie cicho.

Gdzie wszyscy są? Las nie powinien być taki cichy podczas polowania. Coś jest nie tak.

Niski warkot za mną sprawił, że strach przeszył mi pierś.

Odwróciłam się gwałtownie i zobaczyłam Kyrella wychodzącego spomiędzy drzew, otoczonego całą jego grupą. Ich oczy lśniły drapieżnym głodem, który nie miał nic wspólnego z polowaniem na dziki.

On to zaplanował. Pozwolił mi wyprzedzić, a potem celowo odciął mnie od reszty.

' Pamiętasz, jak mnie ośmieszyłaś na próbach walki? ' Mentalny głos Kyrella był zimny i ostry. ' Teraz czas się odwdzięczyć .'

Powinnam była posłuchać Tobiasa. Powinnam była trzymać się grupy. Ale tak bardzo chciałam udowodnić swoją niezależność, że weszłam prosto w pułapkę.

'To miało być cywilizowane polowanie, a nie twoja prywatna zemsta ,' warknęłam w odpowiedzi, starając się brzmieć pewniej, niż się czułam.

' Stałaś się moją ofiarą w momencie, gdy postanowiłaś mi się przeciwstawić ,' odparł. ' Teraz dowiesz się, co to naprawdę znaczy .'

Nim zdążyłam zareagować, rzucił się do przodu i wbił zęby w moją przednią łapę. Ból przeszył moją nogę, ostry i gorący.

Od razu zrozumiałam, że mam tylko jedno wyjście: uciekać.

Przerażenie dodało mi szybkości, gdy rzuciłam się przez drzewa, ścigana przez Kyrella i jego watahę. Z wprawą odcięli mi drogi ucieczki i pędzili coraz głębiej w nieznane terytorium.

Nie chcą złapać mnie od razu. Bawią się mną, przeciągając moją panikę i wyczerpanie.

Ból po kolejnych drobnych ranach narastał. Mimo wilczej zdolności gojenia czułam, jak słabnę pod wpływem utraty krwi i narastającej paniki.

Jak długo jeszcze dam radę? Jak długo zanim się przewrócę i dokończą tę grę?

W końcu zapędzili mnie w ślepy zaułek—skalną ścianę z urwistymi klifami po bokach. Odwróciłam się do nich, przyciśnięta do kamienia, ciężko dysząc ze zmęczenia.

To koniec. Jestem w pułapce, nie mam gdzie uciec.

Towarzysze Kyrella zbliżyli się, ich mentalne głosy pełne okrucieństwa i satysfakcji.

' Popatrzcie na nią teraz—już taka dumna nie jest .'

Ale zanim zdążyli zaatakować, rozległ się rozkazujący warkot Kyrella.

' Ona jest moja ,' rozkazał, a jego wataha natychmiast się cofnęła. 'Odejdźcie. To sprawa między mną a małą wilczycą .'

Dlaczego ich odprawia? Czego ode mnie chce sam na sam?

Jego towarzysze zniknęli w lesie, zostawiając mnie samą z księciem.

Kyrell zbliżał się powoli.

' Zapamiętaj to uczucie ,' jego głos rozbrzmiewał w mojej głowie. ' Zapamiętaj, jak bardzo jesteś teraz bezsilna. Bo nie zaznasz spokoju, póki żyję. Każdy cień może mnie skrywać. Każda chwila szczęścia będzie ci zabrana .'

Nie zamierza mnie zabić. Chce, żebym żyła w strachu. By każdy dzień był oczekiwaniem na kolejny atak.

To gorsze niż śmierć. To psychiczna tortura.

Z tą przerażającą obietnicą zawył i zniknął wśród drzew, zostawiając mnie roztrzęsioną i samą pod kamienną ścianą.

Na drżących nogach pobiegłam ku skrajowi lasu, z bolącymi ranami i głową pełną strachu oraz wstydu. Gdy dotarłam do miejsca zbiórki, zdołałam się już opanować na tyle, by wyglądać tylko na zmęczoną, a nie przerażoną.

Nie mogę powiedzieć Tobiasowi, co się naprawdę stało. Pomyśli, że jestem słaba. Wykorzysta to jako dowód, że nie potrafię o siebie zadbać, że potrzebuję jego nieustannej ochrony.

I może miałby rację.

"Luello!" Tobias podbiegł do mnie w ludzkiej postaci. "Dzięki twoim umiejętnościom tropienia upolowaliśmy kilka dzików—najlepsze polowanie od lat."

Wymusiłam uśmiech i przyjęłam jego pochwały, ale obietnica Kyrella wciąż brzmiała mi w głowie.

Chciałam udowodnić, że jestem silna i niezależna. Zamiast tego dowiedziałam się, jak bardzo jestem bezbronna, gdy ktoś naprawdę chce mnie zniszczyć.

Najgorsze jest to, że jakaś chora część mnie rozumie, dlaczego to zrobił. Publicznie go upokorzyłam, a teraz się odpłacił. W jego oczach jesteśmy kwita.

Przesuń w górę, aby kontynuować

rozdział 7

POV Luella

Uczta świętująca nasz udany polowanie przeciągnęła się na drugi dzień. Przez obie wieczory trzymałam się blisko Tobiasa, który wydawał się zadowolony z mojej ciągłej obecności.

Przynajmniej ktoś docenia, że tu jestem. Po tym, co wydarzyło się w lesie, potrzebuję tej normalności.

– Wyglądasz dziś absolutnie pięknie – wyszeptał, unosząc moją dłoń, by musnąć kłykcie delikatnym pocałunkiem.

– Wino cię rozczula – droczyłam się, choć więź partnerów sprawiała, że jego uwaga była rozgrzewająca.

Wypił dziś całkiem sporo. Jego zapach jest przesiąknięty alkoholem, a ruchy swobodniejsze niż zwykle.

– Opowiedz nam jeszcze raz, jak zorientowałaś się, że stado dzików było w pułapce – poprosił Lord Aldrich.

– To był instynkt Luelli – odpowiedział Tobias, unosząc w moją stronę kielich wina. – Jej umiejętności tropienia są niezwykłe.

Pochwały trwały przez cały posiłek, dworzanie dopytywali o szczegóły polowania. Tobias trzymał moją dłoń, odpowiadając na pytania i co jakiś czas uzupełniając kielich. Wraz z upływem wieczoru i kolejnymi łykami jego czułość przybierała coraz śmielsze formy.

Zaczął całować mnie delikatnie w usta tu, przy głównym stole, zupełnie nie wstydząc się publicznego okazywania uczuć.

Moja wilczyca mruczy z zadowolenia, ale coś w tym jest dziwnego. Nigdy wcześniej nie był tak otwarcie czuły.

– Tobias – szepnęłam, czując, jak policzki mi płoną. – Wszyscy patrzą.

– Niech patrzą – odparł, lekko bełkotliwym głosem. – Niech zobaczą, jak oddany jestem mojej przyszłej królowej.

To miłe. Właśnie tego powinnam chcieć od przyszłego męża.

A jednak, nawet ciesząc się uwagą Tobiasa, przyłapałam się na tym, że wypatruję Kyrella po drugiej stronie sali. Mimo strachu po polowaniu, nie mogłam przestać wypatrywać tych czarnych oczu.

Dlaczego ciągle go szukam? Przerażał mnie w lesie. Powinnam się cieszyć, że dziś trzyma się z daleka.

Kiedy w końcu opuścił swoje miejsce i zniknął w głębi zamku, poczułam dziwną pustkę.

Nie powinnam być rozczarowana, że odszedł. Powinnam czuć ulgę.

– Myślę, że potrzebuję świeżego powietrza – powiedziałam do Tobiasa. – W sali robi się dość duszno.

– Pójść z tobą? – zaproponował, choć mówił już niewyraźnie.

Jest za bardzo pijany, by być dobrym towarzyszem. Potrzebuję trochę przestrzeni do myślenia.

– Zostań i baw się dobrze – odpowiedziałam, szybko całując go w policzek.

Odrzuciłam propozycję Celeste, by mi towarzyszyła. Potrzebowałam samotności. Wędrując korytarzami rozświetlonymi pochodniami, myślałam o Tobiasie.

Jego miękkie usta, delikatne słowa, ostrożne dłonie. Wszystko w nim powinno mnie uszczęśliwiać. Więź partnerów potwierdza, że jesteśmy sobie przeznaczeni.

Ile innych kobiet czuło te same usta? Słyszało te wyuczone komplementy?

Ale więź szybko koiła te niepokoje.

Więź mówi, że jest mój. To powinno wystarczyć, by uciszyć te wątpliwości. Więc dlaczego wciąż czuję, że czegoś mi brakuje?

Moje spokojne myśli przerwały nagłe, ciche odgłosy z bocznego korytarza—ciche jęki, które przyspieszyły mi puls.

Co to za dźwięk? Powinnam zająć się swoimi sprawami i wrócić na ucztę.

Zamiast tego podeszłam bliżej, instynktownie chowając się za ciężkimi kotarami. To, co zobaczyłam, sprawiło, że zatrzymał mi się oddech, a całe ciało zalała fala gorąca.

Kyrell przyciskał kobietę do drewnianego stołu, jej spódnice były podwinięte, a głowa odchylona w rozkoszy. Jego usta błądziły po jej szyi, a dłoń poruszała się między jej udami z wprawą.

Powinnam odejść. Nie powinnam tego oglądać.

Ale nie mogłam się ruszyć. Widziałam wszystko. Jak jego palce w nią wchodzą, jak reaguje na jego dotyk, skupienie na jego twarzy.

Moja wilczyca reaguje na to. Moje ciało reaguje.

Osobliwe ciepło zaczęło narastać w moim wnętrzu. Teraz rozumiałam, skąd Kyrell miał taką reputację wśród kobiet.

On doskonale wie, co robi. Każdy jego ruch ma na celu dać jej maksimum przyjemności. To nie są ostrożne, delikatne pieszczoty Tobiasa. To jest surowe, intensywne i potężne.

Ostatni krzyk kobiety wyrwał mnie z transu, próbowałam odejść po cichu. Ale moja stopa zaplątała się w kotarę i ostrym ruchem zerwałam ją z haków.

Nie. Nie, nie, nie.

Kobieta westchnęła, zasłaniając się i uciekając natychmiast. Kyrell jednak po prostu odwrócił się do mnie z tymi przymkniętymi, czarnymi oczami, zupełnie nie zawstydzony.

Wcale nie jest zakłopotany. Jeśli już, wygląda na rozbawionego moją obecnością.

– Podobał ci się spektakl? – zapytał, w jego głosie pobrzmiewała znajoma okrutna nuta. – A może liczyłaś na bardziej... edukacyjną lekcję?

Mogłam tylko wpatrywać się w niego, policzki płonęły mi ze wstydu i czegoś jeszcze, czego nie chciałam nazwać.

– Powiedz mi – ciągnął, poprawiając ubranie z lekceważącą obojętnością – czy mój brat cię zaspokaja? Czy może pragniesz czegoś bardziej... konkretnego?

Jak on śmie mnie o to pytać?

Jego ordynarne pytanie odebrało mi mowę, nie mogłam oderwać wzroku od jego przystojnej twarzy, choć wstyd pulsował we mnie żywym ogniem.

– I przestań ciągle na mnie patrzeć – dodał nagle, a jego ton przeszedł w ostry, pełen obrzydzenia. – To żałosne i mnie to odrzuca.

Żałosne? To słowo zabolało bardziej, niż się spodziewałam.

Obelga trafiła w coś bolesnego we mnie i nagle mój wstyd zamienił się we wściekłość. Moja wilczyca zawyła, chcąc pokazać mu, jak bardzo nie jestem żałosna.

– Odrzuca? – zaśmiałam się, mój śmiech był ostry i kąśliwy. – To zabawne, zwłaszcza u kogoś, kto musi uciekać się do bezsensownych przygód, bo żadna kobieta nie zostałaby w twoim łóżku, kiedy zobaczy, jak żałosnym jesteś księciem.

Nie czekając na jego odpowiedź, odwróciłam się i pobiegłam w stronę ogrodów zamkowych, rozpaczliwie potrzebując chłodnego powietrza, by ugasić ogień płonący mi w policzkach i zamęt w sercu.

Dlaczego to, co zobaczyłam, tak na mnie wpłynęło? Dlaczego nie mogę przestać myśleć o jego dłoniach, ustach, o tym, jak sprawił, że tamta kobieta tak na niego reagowała?

Moja wilczyca jest niespokojna, krąży we mnie z energią, której nie rozumiem. Więź z Tobiasem powinna wystarczyć, by uciszyć te uczucia.

Więc dlaczego czuję, że czegoś mi brakuje?

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Cruel Alpha

My Cruel Alpha

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa