passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

My Husband Asked For A Second Wife - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

My Husband Asked For A Second Wife

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Serafina

Wciąż siedzę w tej restauracji, wpatrując się w mojego męża i jego… jak mam ją w ogóle nazwać? Jego ulepszenie? Jego następczynię? Blondwłosą Rosjankę, która właśnie powiedziała mi, że nasze małżeństwo to „transakcja biznesowa”.

„Żartujesz.” Słowa wychodzą ze mnie jak chrypienie. „To jakiś chory żart.”

Matteo nawet nie mruga. „Potrzebuję spadkobiercy, Serafina. Trzy lata i nic. Anastazja może dać mi to, czego ty nie możesz.”

Ta bezwzględna okrutność uderza mnie jak cegła w twarz. „Czego ja nie mogę?”

„Dzieci.” Mówi to tak, jakby zamawiał kawę. „Rodzina potrzebuje dziedzica. Miałaś swoją szansę.”

„Miałam swoją szansę?” Mój głos się łamie. „Nie próbowaliśmy nawet od tygodni. Ledwo mnie dotykasz.”

Anastazja pochyla się, cała w udawanej sympatii i drapieżnym uśmiechu. „Och, kochanie. Może to dlatego, że był… zajęty.”

Sugestia uderza mnie jak lodowata woda. „Jak długo?”

„Sześć miesięcy,” mówi Matteo. „Może siedem.”

Siedem miesięcy. Siedem pierdolonych miesięcy mnie zdradzał, podczas gdy ja grałam idealną żonę, zastanawiając się, czemu nawet na mnie nie patrzy.

„Ale wiesz co,” kontynuuje Anastazja, kręcąc winem jakbyśmy omawiały plany wakacyjne. „Myślę, że to może się pięknie ułożyć dla wszystkich.”

„Co może się ułożyć?”

„Siostro-żony!” Klaszcze w dłonie, jakby właśnie rozwiązała problem głodu na świecie. „Oczywiście ja będę główną żoną. Tą, która da dziedziców. Ale ty możesz zostać! Jak… jak to się mówi… towarzyszka?”

Patrzę na nią. „Jesteś pierdolnięta?”

„Pomyśl o tym,” mówi Matteo, opierając się w krześle. „Zachowujesz swój styl życia. Swój status. Swoje bezpieczeństwo. A ja dostanę to, czego potrzebuję od kogoś, kto naprawdę może to dać.”

„To jest chore.” Wstaję, krzesło zgrzyta po podłodze. „Wychodzę.”

„Siadaj,” Matteo' głos staje się lodowaty. „Nie skończyliśmy.”

„Właśnie skończyliśmy.”

„Twój ojciec jest winien rodzinie dwa miliony dolarów.”

Zamieram. „Co?”

„Długi hazardowe twojego ojca. Myślałaś, że zapomnieliśmy? Jedynym powodem, dla którego jeszcze nie odzyskaliśmy długu, jesteś ty.”

Restauracja wiruje wokół mnie. Siadam z powrotem, zanim upadnę.

„Właśnie tak,” mruczy Anastazja. „Widzisz więc, kochanie, tak naprawdę nie masz wyboru.”

„To jest szantaż.”

„To jest biznes,” poprawia Matteo. „Jak zawsze.”

Mój telefon wibruje. SMS od Vivianie: Wróć natychmiast do domu. Musimy omówić twoje nowe ustalenia.

„Oni już wiedzą,” szepczę.

„Cała rodzina jest za,” potwierdza Matteo. „Mama uważa to za genialne rozwiązanie. Bianca już planuje nowe układy do spania.”

„Układy do spania?”

„Cóż, nie może mieć dwóch żon w jednym łóżku,” śmieje się Anastazja. „Nie martw się, jestem pewna, że pokój gościnny jest piękny.”

Pokój gościnny. Zostaję zdegradowana do pierdolonego pokoju gościnnego we własnym domu.

„Myślę, że będzie fajnie,” kontynuuje Anastazja. „Jakbyś miała siostrę! Możesz pomóc w przygotowaniach do ślubu. Może popilnować dzieci, kiedy się pojawią.”

Popilnować. Chce, żebym pilnowała jej dzieci z moim mężem.

„To jest chore,” udaje mi się wykrztusić.

„To jest praktyczne,” mówi Matteo. „Zostaniesz panią Verrelli. Po prostu… nie jedyną.”

Mój umysł pustoszeje. Jakby ktoś właśnie odłączył mi mózg i zostawił na autopilocie. To się nie dzieje. To nie może być prawda.

„Potrzebuję czasu do namysłu.”

„Nie ma nad czym myśleć,” mówi Matteo. „Dokumenty są już przygotowane. Możesz je podpisać dziś wieczorem albo jutro rano. Wybór należy do ciebie.”

„Jakie dokumenty?”

„Aneks do naszego kontraktu małżeńskiego. Potwierdzający Anastazję jako moją drugą żonę i główną ‘nosicielkę dziedzica’.”

‘Nosicielka dziedzica’. Jakbym była bydłem, które nie dało potomstwa.

„A jeśli odmówię?”

„Dług twojego ojca staje się natychmiast wymagalny.” Jego uśmiech jest arktyczny. „Plus odsetki. Plus kary. Myślę, że robi się już około czterech milionów.”

Cztery miliony dolarów. Mój ojciec nie ma nawet czterech milionów centów.

„Nie bądź taka smutna, siostro,” Anastazja sięga przez stół, żeby poklepać mnie po dłoni. „To może być cudowne. Będziesz miała pomoc przy wszystkich nudnych obowiązkach żony. I obiecuję, że dobrze zaopiekuję się Matteo.”

To, jak wymawia jego imię, sprawia, że chce mi się wymiotować.

„Nie mogę… Potrzebuję powietrza.”

„Oczywiście,” Matteo daje znak kelnerowi o rachunek. „Ale nie zastanawiaj się zbyt długo. Rodzina czeka.”

Chwiejnym krokiem idę do łazienki, nogi się pode mną uginają. W lustrze wyglądam jak duch. Blada, z podkrążonymi oczami, złamana.

Gdy wracam, oboje patrzą na mnie z uśmiechem, jakbym była szczeniakiem, który właśnie nauczył się nowej sztuczki.

„Gotowa wracać do domu i wszystko to zalegalizować?” pyta słodko Anastazja.

Do domu. Podpisać papiery, które zrobią ze mnie siostro-żonę rosyjskiej celebrytki, która od siedmiu miesięcy pieprzy mojego męża.

„Tak,” słyszę swój głos. „Jestem gotowa.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Serafina

Powrót do posiadłości Verrellich to jak wejście na własny pogrzeb. Z tą różnicą, że wciąż oddycham, co szczerze mówiąc, tylko pogarsza sprawę.

– Anastazja, bella! – Viviana niemal rzuca się na rosyjską księżniczkę, rozkładając ramiona, jakby witała dawno zaginioną córkę. – Witamy w rodzinie!

Stoję tu, kurwa, tuż obok. Trzy lata małżeństwa, a na powitanie dostałam uścisk dłoni i wykład o postawie.

– Dziękuję, pani Verrelli – mruczy Anastazja, przyjmując uścisk tak, jakby jej się należał. – Państwa dom jest przepiękny.

– Nasz dom – poprawia ją Viviana, rzucając mi spojrzenie, które mogłoby ciąć szkło. – Serafina, zabierz płaszcz Anastazji.

Mam zabrać jej płaszcz. Jakbym była cholerną służbą.

– Ja wezmę – mówi Matteo, wchodząc między mnie a jego matkę, zanim zdążę powiedzieć jej, gdzie może sobie wsadzić ten płaszcz.

Mały cud. Mój mąż broni mnie przez jakieś trzydzieści sekund.

– Nie przesadzaj – Bianca pojawia się znikąd, cała w sztucznych uśmiechach i drapieżnej energii. – Sera nie ma nic przeciwko. Prawda, siostro?

Siostro. To słowo smakuje jak trucizna.

– Oczywiście, że nie – kłamię, zabierając płaszcz od Anastazji. Prawdopodobnie kosztuje więcej niż miesięczny czynsz większości ludzi.

– Taka z ciebie dobra dusza – mówi Anastazja, poklepując mnie po policzku jak zwierzaka. – Już widzę, że będziemy najlepszymi przyjaciółkami.

Przyjaciółkami. Jasne. Bo nie ma to jak przespać się z mężem swojej przyjaciółki.

Viviana splata ramię z Anastazją i prowadzi ją do salonu. – Opowiedz mi wszystko o swojej rodzinie. Ruffo to taki szacowny ród.

Szacowny. Gdy Viviana dowiedziała się o mojej rodzinie, przez pół roku opowiadała dowcipy o firmie hydraulicznej mojego ojca.

– Cóż – Anastazja rozsiada się na dobrej sofie – tej, na której nie wolno mi siadać, bo jest „na specjalne okazje” – – mój pradziadek był doradcą Dona.

– Fascynujące! – Viviana klaszcze w dłonie. – Bianca, przynieś dobre wino. Barolo.

Dobre wino. Przez trzy lata piłam domowe białe, smakujące rozczarowaniem.

– Pomogę – zaczynam mówić.

– Nie trzeba – Bianca zbywa mnie gestem. – Po prostu… stój tutaj.

Stój tutaj. Jak mebel. Jasne.

Telefon Matteo zaczyna dzwonić. – Muszę odebrać. Służbowy telefon.

I już po wszystkim. Trzydzieści sekund ochrony minęło.

Ledwo opuszcza pokój, temperatura spada o jakieś dwadzieścia stopni.

– Więc – Viviana zwraca się do mnie, a jej uśmiech robi się ostry jak brzytwa – rozumiesz swoją nową pozycję w tym domu?

– Doskonale – mamroczę.

– Dobrze. Bo tutaj wszystko się zmieni – wskazuje na Anastazję, jakby prezentowała nagrodę. – Anastazja zajmie apartament małżeński, rzecz jasna.

Rzecz jasna. Bo po co właściwa żona miałaby mieć główną sypialnię?

– A gdzie niby ja mam spać?

– Niebieski pokój będzie w sam raz – mówi Viviana. – Ma piękny widok na ogród.

Niebieski pokój. Najmniejsza sypialnia w domu. Używamy jej jako schowka.

– Ależ przytulnie – dodaje Anastazja, nawet nie próbując ukryć drwiny. – Jak mała służbówka.

– Nie jestem służącą.

– Oczywiście, że nie – Bianca wraca z winem, nalewając obfite kieliszki wszystkim oprócz mnie. – Jesteś rodziną. Po prostu… inną rodziną.

Inną rodziną. Niższą rodziną. Rodziną do wyrzucenia.

– Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko – Anastazja sączy wino – ale już zamówiłam nowe pościele do apartamentu. Jedwabne, z Włoch. Wolę coś delikatniejszego.

Mówi o moim łóżku. Mojej pościeli. Moim pokoju.

– I będę potrzebowała, żeby opróżnić garderobę – ciągnie dalej. – Mam nieco więcej ubrań niż… no, to, co tam teraz jest.

Moje ubrania. Chce, żeby moje rzeczy zniknęły.

– To jest chore – mówię.

– Chore – Viviana lodowatym tonem – jest myśleć, że możesz zatrzymać coś, co nigdy nie było naprawdę twoje.

– Jestem jego żoną.

– Byłaś jego pierwszą żoną – poprawia Anastazja. – Czas przeszły. Ja jestem przyszłością.

Zanim zdążę odpowiedzieć, podchodzi do mnie tak blisko, że czuję jej drogie perfumy.

– A jeśli mowa o przyszłości – pochyla się, szepcząc – dziś wieczorem dołączę do Matteo w łóżku. Chciałam, żebyś wiedziała.

Te słowa uderzają mnie fizycznie. – Co?

– Nie możemy przecież tracić czasu, prawda? Rodzina potrzebuje dziedzica, a ja zamierzam go dać – jej uśmiech to czysta trucizna. – Nie martw się, postaram się być cicho. Nie chciałabym zakłócić ci snu w twoim niebieskim pokoiku.

Ręce mi się trzęsą. Naprawdę trzęsą się ze złości.

– Jesteś chora.

– Jestem praktyczna – odpowiada, wracając na swoje miejsce. – Czego ty nigdy nie potrafiłaś.

Viviana kiwa z aprobatą głową. – W końcu kobieta, która rozumie swoje obowiązki.

Obowiązki. Jakby bycie klaczą rozpłodową było jakimś zaszczytem.

– Myślę – mówi Anastazja, rozsiadając się w moim miejscu na sofie – że ten układ będzie idealny. Dla tych, którzy mają znaczenie.

Dla tych, którzy mają znaczenie. Wiadomość zrozumiana.

Już nawet nie jestem człowiekiem. Jestem tylko przeszkodą, którą tolerują, dopóki nie wymyślą, jak się mnie pozbyć na dobre.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Serafina

"Jeśli mnie przeprosisz," mówię, ledwo panując nad głosem, "muszę przenieść swoje rzeczy."

"Oczywiście," Viviana macha ręką. "Idź już. Mamy ważne sprawy do omówienia."

Idę w stronę drzwi, czując ich wzrok na swoich plecach jak noże.

"Och, Serafina?" Anastazja woła słodko.

Zatrzymuję się, nie odwracam.

"Witamy w nowej rodzinnej dynamice. Myślę, że pokochasz to miejsce."

Słowa Anastazji uderzają mnie jak cios w brzuch. Dosłownie. Żołądek mi się przewraca, żółć podchodzi do gardła, jakby moje ciało odrzucało rzeczywistość tego, co właśnie powiedziała.

"Przepraszam," udaje mi się wydusić, potykając się w stronę korytarza.

"Ojej," głos Viviany podąża za mną, ociekając fałszywą troską. "Mam nadzieję, że nie rozkłada cię jakaś choroba."

Ta. Rozkłada mnie świadomość, że moje życie to pieprzony koszmar.

Ledwo docieram do gościnnej łazienki, zanim wszystko się ze mnie wylewa. Trzy lata połykanej dumy, gorzkiego rozczarowania, a teraz to—obraz Anastazji w moim łóżku, z moim mężem, robiących dziedzica, którego najwyraźniej nie mogę dać.

Moje kolana uderzają o zimny marmur, gdy ciało buntuje się przeciwko wszystkiemu. Wino, upokorzenie, ta codzienna okrutność. Rzygam, jakby dusza próbowała uciec przez gardło.

"Serafina?" Głos Matteo zza drzwi. "Wszystko w porządku?"

W porządku? Wymiotuję, podczas gdy twoja narzeczona ogłasza, że dziś w nocy będzie cię pieprzyć w moim łóżku. No po prostu cudownie.

"Zatrucie pokarmowe," chrypię.

"Potrzebujesz—"

"Po prostu odejdź."

Cisza. Potem oddalające się kroki.

Idealnie. Nawet kiedy dosłownie choruję, nie może się pofatygować, by się przejąć.

Chlapię zimną wodą na twarz, unikając swojego odbicia. Wyglądam jak śmierć, i szczerze? To pasuje.

Gdy w końcu wychodzę, w domu panuje cisza. Za cicho. Idę korytarzem w stronę schodów i wtedy to słyszę.

Śmiech. Dochodzi z góry. Z sypialni małżeńskiej.

Mojej sypialni.

Głos Anastazji, niski i zmysłowy: "Jesteś okropny, Matteo."

Jego odpowiedź jest stłumiona, ale słyszę wystarczająco. Intymny ton. Sposób, w jaki do niej mówi—łagodnie, z figlarnym akcentem. Tak, jak rozmawiał ze mną, kiedy byłam na tyle głupia, by wierzyć, że to małżeństwo może być prawdziwe.

Powinnam iść do swojego nowego pokoju. Niebieskiego pokoju. Pokoi dla służby. Powinnam udawać, że ich nie słyszę, udawać, że to nie ma znaczenia.

Zamiast tego stoję tam jak masochistka, słuchając, jak moja następczyni uwodzi mojego męża dwadzieścia stóp nade mną.

"Jesteś tego pewny?" Jego głos niesie się po schodach.

"Czego? Że chcę cię uszczęśliwić? Dać ci to, czego potrzebujesz?"

Czego potrzebujesz. Jakbym była zepsutym sprzętem, który nie spełnił swojej funkcji.

Drzwi do sypialni zamykają się miękkim kliknięciem i wiem dokładnie, co tam się dzieje. Co się zaraz stanie. Co powinno się dziać ze mną przez ostatnie dwa lata, gdyby mój mąż mnie naprawdę chciał.

Odwracam się do odejścia i wtedy mnie to dopada.

Kiedy miałam ostatnią miesiączkę?

Myśl zatrzymuje mnie na schodach. Kiedy to było? Byłam tak zestresowana, tak skupiona na rodzinnej dramie, tak zdruzgotana obojętnością Matteo, że nawet nie śledziłam…

O cholera.

Jestem w niebieskim pokoju—mojej nowej celi—przekopuję kartony z pospiesznie przeniesionymi rzeczami. Gdzieś tu jest awaryjny zapas, który trzymam, bo nigdy nie wiadomo, kiedy może się przydać…

Jest. Test ciążowy z apteki, kupiony miesiące temu podczas strachu, który okazał się niczym.

Ręce mi się trzęsą, gdy czytam instrukcję. Jakbym nie wiedziała, jak to działa. Jakbym przez trzy lata nie miała nadziei, nie bała się, nie zastanawiała się nad tą chwilą.

W maleńkiej łazience z własnym prysznicem—Boże, ten pokój jest żałosny—robię test i kładę go na blacie.

Trzy minuty. Najdłuższe trzy minuty mojego życia.

Z góry słyszę ruch. Głosy. Dźwięk oficjalnego końca mojego małżeństwa w jękach kogoś innego.

Wpatruję się w test, błagając, by został negatywny. Bo dziecko teraz? Dziecko, gdy zaraz zostanę rodzinnym przypadkiem charytatywnym na utrzymaniu? Gdy mój mąż jest na górze z nową żoną?

Włącza się minutnik na moim telefonie.

Dwie kreski.

Dwie pieprzone kreski.

Jestem w ciąży.

Przesuń w górę, aby kontynuować

My Husband Asked For A Second Wife

My Husband Asked For A Second Wife

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa