Okej. Może prawie-skakanie z mostu naprawdę miesza ci w głowie. To było jedyne wytłumaczenie, jakie miałam na to, co właśnie robiłam.
Jechałam na tylnym siedzeniu motocyklu Jake’a Robertsa.
Bez kasku.
Wciąż w mojej bluzie z rękawami mokrymi od łez i zapuchniętymi oczami.
— Jesteś pewien, że nie… porywasz mnie? — zapytałam, gdy wiatr smagał mi włosy.
Jake się nie odwrócił, ale słyszałam jego uśmiech w głosie. — Przyszłaś dobrowolnie.
Złapałam się kurczowo jego kurtki i mruknęłam: — Tak jakby.
Jechaliśmy może piętnaście minut — z dala od miasta, z dala od szkoły, z dala od całego świata. Zabrał mnie na krętą, górską drogę, o której nawet nie wiedziałam, że istnieje, a w końcu dotarliśmy do małego punktu widokowego z ławką i szerokim, otwartym widokiem na miasto w dole.
Było… cicho. Kojąco. Złociste od porannego słońca.
Jake zaparkował motocykl i skinął głową w stronę ławki. — To moje miejsce do myślenia.
— Ty myślisz?
Rzucił mi spojrzenie przez ramię. — Spróbuj kiedyś.
Parsknęłam śmiechem i poszłam za nim, siadając na ławce z westchnieniem. Nie wiedziałam, czego się spodziewać, ale na pewno nie tego. Nie spokoju. Nie... czegoś miłego.
— No — odezwał się, siadając obok mnie. — Twoje życie jest nudne, co nie?
Zerknęłam na niego z boku. — O, dzięki bardzo.
— Sama tak mówiłaś.
— Nadal chamskie.
Zignorował mnie. — Otwórz aplikację do notatek.
— Co?
— Twój telefon. Notatki. Otwórz je.
Zmarszczyłam brwi. — Po co?
— Bo napiszesz listę rzeczy do zrobienia przed śmiercią — powiedział, jakby to było oczywiste. — Trzydzieści rzeczy. To po dziesięć na każdy miesiąc wakacji.
Mrugnęłam. — Mówisz serio?
Odwrócił się do mnie całkiem, z uniesioną brwią. — Wyglądam, jakbym żartował?
Wpatrywałam się w niego przez chwilę. Nie wyglądał na sarkastycznego ani zadowolonego z siebie. Po prostu... czekał.
— Naprawdę chcesz to zrobić?
— Powiedziałaś, że nie masz po co żyć — powiedział cicho. — Naprawimy to.
Zamknęłam się na dobre.
Otworzyłam aplikację i siedziałam, patrząc na migający kursor, jakby miał odpowiedzi na wszystkie pytania, których nie znałam.
Jake szturchnął mnie ramieniem. — No dalej.
— Nie wiem nawet, co napisać — wymamrotałam.
— To zacznij od głupot. Co by cię rozśmieszyło? Co sprawiłoby, że poczułabyś... cokolwiek?
Przygryzłam wargę. — To jest głupie.
— Napisz to mimo wszystko.
Więc napisałam.
Zaczęłam powoli, pisałam bez zastanowienia. Zjeść 50 nuggetsów . Pójść nago popływać . Wkręcić się na imprezę na uczelni . Potem większe rzeczy. Powiedzieć rodzicom, że nie chcę być prawniczką . Wyprowadzić się . Stracić dziewictwo przed maturą — przy tym się zawahałam. Ale nie skasowałam tego.
Dodałam Kupić bransoletki przyjaźni z dziewczynami i Wziąć psa o imieniu Masło , bo czemu nie.
Część była głupia. Część bolała. Część była po prostu... moja.
Jake siedział obok mnie cały czas w milczeniu, patrząc na miasto, jakby wcale nie chciał zerkać na ekran. Jakby wiedział, że muszę to zrobić sama.
Kiedy w końcu przestałam pisać, wyszeptałam: — Okej. Skończone.
— Pokaż.
Przycisnęłam telefon do piersi. — Nie ma mowy.
— Ashley.
— Nie.
— Dawaj.
— Niektóre są żenujące!
Nie czekał. Sięgnął i wyrwał mi telefon z rąk jak prawdziwy złodziej.
— Jake! — pisnęłam, sięgając po niego.
Odchylił się, przewijając listę z całkiem niewyraźną miną. Bez uśmiechu. Bez śmiechu. Po prostu... skupiony.
Patrzyłam na niego nerwowo, przygryzając wargę. — Powiedz coś.
Milczał.
W klatce ścisnęło mi się serce. — To głupie, prawda? Co ja w ogóle sobie myślę? I tak nie zrobię połowy z tych rzeczy. Moja mama by mnie zabiła. Szkoła by mnie zabiła. I tak bym się pewnie wystraszyła—
Jake mi przerwał, wstając.
Potem wyciągnął do mnie rękę.
Mrugnęłam. — Co robisz?
— Przypieczętowuję umowę.
— Jaką umowę?
— Ty i ja — powiedział. — Ta lista. Robimy to.
Osłupiałam. — Czekaj, nie — poczekaj. To nie miało—
— Pierwsza rzecz jutro — powiedział, kiwając głową jakby już wszystko było ustalone. — Wychodzimy ze szkoły przed obiadem.
Prawie umarłam na miejscu. — Słucham?!
Uśmiechnął się szeroko. — Napisałaś „uciec z lekcji” — jest na liście.
— Tak, ale nie miałam na myśli TERAZ! Muszę się psychicznie przygotować—
Jake wzruszył ramionami. — Za późno. Odbieram cię o dziesiątej.
— Jake.
— Ashley.
Jęknęłam i opadłam z powrotem na ławkę, zakrywając twarz dłońmi.
— To najgorszy pomysł na świecie.
— Będzie fajnie.
— Zrujnuje mi średnią.
— Uratował ci wakacje.
Zerknęłam na niego przez palce. — Jesteś totalnie szalony.
Znów tylko się uśmiechnął.
I myślę, że może po raz pierwszy od bardzo dawna, moje serce zabiło z innego powodu niż ból.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Patrzyłam na zegar, jakby osobiście próbował zrujnować mi życie.
Jego powolne, bolesne tykanie było jedynym dźwiękiem w klasie — poza skrobaniem ołówków i głosem pani Smith, która usiłowała sprawić, by pre-kalkulus brzmiał ekscytująco. (Nie brzmiał.)
— Ashley.
Wzdrygnęłam się, gdy ołówek uderzył mnie w ramię. Odwróciłam się do Erin, która posyłała mi ten wzrok.
— Co? — szepnęłam.
— Obiad za dwie godziny — powiedziała płasko. — Przestań patrzeć na zegar, jakby był ci dłużny pieniądze.
Wysiliłam się na słaby uśmiech. — Po prostu... jestem rozkojarzona.
Erin zmrużyła oczy. — Przez Travisa?
Oczywiście, że zapytała. Wszyscy pewnie zakładali, że będę płakać w łazience albo słuchać smutnych playlist pod kocem. A nie planować ucieczkę.
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, mój telefon zawibrował.
Wyciągnęłam go z kieszeni, serce już waliło.
Bucketlist Man: Masz pięć minut. Jestem z tyłu twojej szkoły. Jeśli nie wyjdziesz tu za 300 sekund, wchodzę po ciebie. Głośno.
Wpatrywałam się w ekran. Nie zrobiłby tego.
Bucketlist Man: Spróbuj mnie, Waters.
Wczoraj, zanim byłam na tyle głupia, by wymienić się z Jakem numerami, jasno powiedział: „Jeśli mnie zghostujesz, pojawię się. Nie mam oporów przed zrobieniem sceny.” Jego dokładne słowa. Wypalone w mojej duszy.
Spojrzałam na drzwi. Pani Smith coś bazgrała na tablicy o równaniach kwadratowych.
Odwróciłam się znów do Erin, serce waliło mi jak szalone. — Jeśli umrę, powiedz moim rodzicom, że to dla rozwoju osobistego.
Erin uniosła brew. — Co ty do cholery robisz?
Zamknęłam oczy, wyszeptałam szybkie „proszę”, złapałam torbę — i rzuciłam się do wyjścia.
— Ashley Waters! — krzyknęła pani Smith, gdy otwierałam drzwi klasy. — Gdzie ty niby—
Za późno. Już byłam na korytarzu.
Czułam się, jakby każda kamera bezpieczeństwa w szkole obserwowała, jak popełniam najłagodniejsze przestępstwo świata. Ale nie zatrzymałam się, aż dotarłam do tylnych drzwi i wypchnęłam je na oścież.
Jake czekał obok swojego motocykla, bijąc powoli brawo.
— Brawo — powiedział z uśmiechem. — Oficjalnie zwiałaś z lekcji.
Jęknęłam. — Już cię nienawidzę.
— Nieprawda. — Chwycił moją torbę i podał mi kask. — Wsiadaj.
— Dokąd teraz jedziemy? — zapytałam.
Nie odpowiedział.
Bo oczywiście, że nie.
Jechaliśmy może dziesięć minut. Spodziewałam się baru, parku, albo czegoś choć trochę fajnego.
Zamiast tego Jake zaparkował pod biblioteką.
Zamrugałam. — Serio?
Wciągnął mnie do środka bez słowa.
— Jake — syknęłam. — Co robimy?
Szperał w mojej torbie, aż znalazł mój telefon — wciąż wibrujący od powiadomień. Moja mama. Dziesięć połączeń i wciąż rośnie.
Jake spojrzał na ekran. — Zawsze tyle dzwoni?
— Tylko kiedy właśnie rujnuję sobie przyszłość.
Kiwnął głową, po czym przeszedł na sam tył, gdzie powieści romansowe stały równo w cichych rzędach.
I po prostu... wsunął mój telefon za książki.
— Co ty robisz?! — wyszeptałam z przerażeniem.
— To jest na twojej liście, prawda?
Moje usta się otworzyły. Potem zamknęły. Potem znów otworzyły.
— Naprawdę to przeczytałeś?
Obdarzył mnie spojrzeniem. — To ty napisałaś „schować telefon za działem romansów i mieć nadzieję, że znajdzie go ktoś przystojny”.
Chciałam zapaść się pod ziemię. — To miało być symboliczne!
Jake się uśmiechnął. — Jasne... Tylko że twoja symbolika ma teraz szansę zostać znaleziona przez osiemdziesięcioletnią bibliotekarkę.
Jęknęłam, zakrywając twarz rękami. — To jest takie głupie.
Wzruszył ramionami. — Może. Ale teraz mamy dwa z trzydziestu.
Podejrzałam go przez palce. — Co dalej?
Wyglądał na zbyt zadowolonego jak na mój gust. — Kąpiel nago.
Zakrztusiłam się. — Absolutnie nie.
— Jest na liście.
— Tak, ale gdzieś w połowie! To ma swój rytm! Stopniowanie!
Jake pochylił się bliżej. — Sama to wpisałaś, Ashley.
— Nie myślałam, że od tego zacznę!
— Nie zaczynamy od tego. Kontynuujemy.
Chwyciłam go za ramię. — Serio myślisz, że zdejmę ciuchy i wskoczę z tobą do jeziora?!
Nawet nie mrugnął. — Możesz zostawić bieliznę. Nie jestem potworem.
— Och, dzięki. To wszystko zmienia.
Jake uniósł brew. — Albo możemy wrócić do szkoły i wyjaśnić pani Smith, czemu postanowiłaś uciec.
Moja dusza opuściła ciało.
Ruszył w stronę wyjścia.
— Jake!
Odwrócił się, idąc tyłem. — No chodź, Waters. Mówiłaś, że chcesz coś poczuć. Zacznijmy od zamarznięcia.
A ponieważ moje życie już się rozsypało, a moje nogi przestały słuchać rozumu...
Poszłam za nim.
Boże, ratuj mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Czekaj. Żartujesz sobie, prawda?”
Jake nie odpowiedział. Po prostu jechał dalej — głębiej w las, gdzie drzewa robiły się wyższe, drogi węższe, a zasięg w moim telefonie cicho zniknął z mapy.
„Jake,” powiedziałam, ściskając mocniej jego kurtkę. „Nie zamierzasz chyba naprawdę zabrać mnie do jakiejś chatki z horroru?”
Cisza.
Przyspieszył tylko trochę, jakby rozbawiła go moja panika.
Nie wiedziałam, co mnie bardziej denerwowało — to, że byliśmy sami pośrodku niczego, czy to, że wcale nie przeszkadzało mi być z nim sam na sam pośrodku niczego.
Motocykl w końcu zwolnił i zatrzymał się przy ukrytej polanie, otoczonej wysokimi sosnami. Zsunęłam się i rozejrzałam.
Prywatne jezioro. Spokojne, ciche, gładkie jak lustro. Mała drewniana chatka stała nieopodal, wtulona w drzewa, jakby zawsze tu była.
Jake zszedł z motocykla, zapalił papierosa i zaciągnął się długim haustem, jakby to wszystko było zupełnie normalne.
Rozejrzałam się. „Zamierzasz mnie teraz zabić, czy później?”
Nie odpowiedział. Po prostu ruszył przed siebie.
„Super,” mruknęłam, idąc za nim. „Uwielbiam tę naszą komunikację.”
Poprowadził mnie przez drzewa, aż dotarliśmy na brzeg jeziora. Było pięknie. Dziko. Nietknięte. Słońce mieniło się na tafli wody, a wszystko pachniało sosną i świeżym powietrzem.
Jake zatrzymał się przy wodzie, zdjął skórzaną kurtkę i rzucił ją na pień. Czarny t-shirt opinał go na tyle, by podkreślić szczupłe mięśnie i tatuaże wystające spod rękawów. Kiedy spojrzał na mnie przez ramię, odwróciłam wzrok w pośpiechu.
Nienawidziłam, jak przewracało mi się w żołądku.
„Co to za miejsce?” zapytałam.
„Brata,” odpowiedział, zaciągając się papierosem. „Zostawił mi je.”
W tych słowach było coś ciężkiego, ale nie drążyłam.
Zamiast tego odwróciłam się z powrotem do jeziora — i podskoczyłam, gdy Jake powiedział: „Rozbieraj się.”
„Słucham?!”
Uniósł brew. „Nago do wody, pamiętasz?”
„Pamiętam, że robiłam listę,” powiedziałam. „Nie pamiętam, żebym podpisywała umowę z diabłem.”
„Za późno,” uśmiechnął się złośliwie. „Na liście było ‘kąpiel nago’. Dawaj.”
Skrzyżowałam ramiona. „Jesteś taki zboczony.”
Zrobił krok bliżej, patrząc mi prosto w oczy. „Proszę cię. Nawet mnie nie kusi. Widziałem nagie o wiele ładniejsze dziewczyny.”
Szczęka mi opadła. „Naprawdę?! Mówisz to na serio?!”
„Całkowicie.”
„Jesteś obrzydliwy.”
„A ty zwlekasz.”
Zatkało mnie. „Naprawdę to powiedziałeś. Na głos.”
Jake tylko wzruszył ramionami i rzucił papierosa na ziemię, miażdżąc go butem.
„Moi rodzice mnie zabiją, jeśli wrócę do domu z mokrymi włosami i bez wyjaśnienia.”
Nie powiedział nic. Zrobił tylko kolejny krok w moją stronę.
Odsunęłam się. Odruchem.
Kolejny krok. Kolejny mój odskok.
Aż się potknęłam.
Jego ramiona natychmiast mnie złapały — znowu — dłonie zacisnęły się na mojej talii, przyciągając mnie do siebie.
„Zawsze tak łatwo się przewracasz, Waters?” mruknął.
Czułam jego ciepło, oddech muskający policzek. Serce mi wariowało.
„Nie schlebiaj sobie,” powiedziałam, odsuwając go.
Ale śmiałam się. I nienawidziłam, jak dobrze się z tym czułam.
Jake przechylił głowę, mrużąc oczy. „Co, boisz się dokończyć?”
„Nie boję się.”
„To udowodnij.”
Zmrużyłam oczy. „Dobra. Ale ty pierwszy.”
Uśmiechnął się łobuzersko. „Myślałem, że nigdy nie poprosisz.”
I bez wahania — zaczął się rozbierać.
Buty. Skarpetki. Koszulka. Spodnie.
Rozbierał się, jakby w ogóle go to nie obchodziło — jakby bycie nagim w lesie, podczas gdy ja patrzę, było czymś najnormalniejszym na świecie.
Odwróciłam się w chwili, gdy jego dżinsy opadły na ziemię.
„O mój Boże ,” sapnęłam. „Jesteś nienormalny!”
„No dalej, Waters!” zawołał, już wchodząc do wody. „To ty wpisałaś to na listę!”
„Tak, ale nie z tobą ! Miałam na myśli raczej noc nad jeziorem, samotnie, poetycko — nie to.”
„Nie ma odwrotu.”
Rzuciłam okiem przez ramię. Stał już po pas w wodzie, włosy mokre, ramiona lśniły w słońcu, a on wyraźnie świetnie się bawił.
„Twoja kolej,” powiedział.
Serce waliło mi tak mocno, że czułam je w uszach.
Ale już łapałam za brzeg swojej bluzy.
I nie przestałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować