Hailey
Czas płynął, gdy składaliśmy zamówienia i pojawiały się kolejne dania, a kelner troskliwie się nami zajmował. Damien Black wydawał się zamyślony, jego uwaga rozdzielona między telefon, sporadyczne rozmowy i trzy kieliszki wina, które ozdobiły nasz stół do końca lunchu. Ledwo rzucał mi spojrzenia, a jednak łapałam się na tym, że co jakiś czas zerkam na niego, lustrując go ukradkiem.
A konkluzja była irytująco jasna—był bezbłędny.
Przez cały posiłek desperacko szukałam u niego wad. Dlaczego, sama nie wiedziałam. Może to była żałosna próba przekonania siebie, że jest tylko człowiekiem, omylnym, albo—co bardziej prawdopodobne—z powodu, którego nie chciałam przyznać: by dać sobie powód, by zaprzeczyć... temu, że go lubię.
Nie wiedziałam, czemu chcę go nie lubić. Ale bardzo, bardzo tego chciałam.
To wszystko było pokręcone i świetnie zdawałam sobie z tego sprawę. Ale świadomość niewiele pomagała w podejmowaniu decyzji.
Nie byłam naiwna. Znałam się na rzeczy. Wiedziałam, kiedy pociąga mnie mężczyzna, a teraz, ten mężczyzna przede mną, pociągał mnie w sposób, którego nie rozumiałam. Do tego stopnia, że wyobrażałam go sobie podczas masturbacji—cóż, nazwijcie mnie bezwstydną, ale tak właśnie czułam. Naprawdę miał twarz, którą każda dziewczyna chciałaby sobie wyobrazić między udami.
"No więc, Damien, Madison i ja planujemy pojechać na przejażdżkę. Czy mógłbyś podrzucić Hailey do mieszkania po drodze do biura?"
Oświadczenie Coby'ego zaskoczyło mnie, prawie zakrztusiłam się jedzeniem. Rzuciłam szeroko otwarte spojrzenie na niego, a potem na mamę.
"Co?"
"Nigdy nie informujesz jej o planach z wyprzedzeniem, prawda?" Coby zaśmiał się, spoglądając na mamę, wstając od stołu.
"Gdybym jej powiedziała, nie przyszłaby," mama też się zaśmiała, podnosząc się z miejsca. Więc to była ich intryga? Zamówili dla siebie tylko lekkie dania, żeby spiskować i zacieśniać więź z moim nowoodkrytym starszym bratem sprzed siedmiu lat?
Cholera! To było popieprzone. Nie mogłam znieść spotkania z jego cholernym spojrzeniem, a co dopiero dzielić z nim jazdę samochodem.
Szarpnęłam mamę za sukienkę, kręcąc głową w milczącym błaganiu, by zrezygnowała. Damien to zauważył, ale postanowił milczeć.
Co on myślał? Przez cały lunch był złowieszczo cichy i mogłam się tylko domyślać, jak napięcie będzie narastać podczas tej nadchodzącej jazdy samochodem.
"Damien, kochanie, masz czas? Nie chcę robić ci problemu. Jeśli jesteś zbyt zajęty, Coby i ja możemy ją podrzucić przed wyjazdem," powiedziała mama.
Biorąc pod uwagę, jak pochłaniał go ciąg ważnych telefonów od początku, spodziewałam się grzecznej odmowy. Jednak ku mojemu zaskoczeniu, skinął głową. "Jasne, mogę ją odwieźć. To żaden problem."
Na twarzy mamy pojawił się szeroki uśmiech w odpowiedzi na jego słowa. "Dziękuję, kochanie, i przepraszam za kłopot."
"Świetnie! W takim razie Madison i ja idziemy," ogłosił Coby, klepiąc Damiena po plecach, a jego niespodziewany wzrok utkwił we mnie, nieustępliwy. Mama pochyliła się i pocałowała mnie w policzek.
"Skończ lunch, a potem idźcie, dobrze?"
"Mogę po prostu wziąć taksówkę. On i tak wydaje się zajęty," wyjąkałam, rozpaczliwie próbując uniknąć tej niechcianej podróży do domu.
"Taksówką? Nie ma mowy," Coby stanowczo zaprotestował. "Damien już się zgodził. To nic wielkiego. Nie musisz się martwić, Hailey."
"A-ale..."
"Nie chcesz jechać ze mną samochodem, Króliczku?" przerwał Damien, jakby nie przejął się obecnością naszych rodziców. "Czy jest ktoś inny, z kim wolałabyś być?"
Jego słowa zawisły w powietrzu, naładowane nieoczekiwaną intensywnością. Serce zabiło mi szybciej, zaskoczona jego bezpośredniością, spojrzeniem przeszywającym moje bariery.
Policzki zapłonęły czerwienią.
Ten drań…
Dlaczego musiał to powiedzieć przy Cobym i mamie?
"Nie! To nie tak. Po prostu..." Moja próba wyjaśnienia ugrzęzła, gdy walczyłam, by ubrać prawdę w słowa. Nie chciałam z nim jechać, ale przyznanie się do tego było wykluczone. Jego wysoka sylwetka, napięte mięśnie, sama jego obecność sugerowały, że bez wysiłku mógłby wyrzucić mnie z piętnastego piętra, a ta myśl przeszyła mnie dreszczem.
"A więc to przez chłopaka," chytry uśmiech pojawił się na jego ustach.
"Nie! Wcale nie," wypaliłam.
Boże. Naprawdę nie chodziło o chłopaka... bo nigdy go nie miałam. No, miałam kilka przygód, kilka pocałunków i trochę zabawy, ale nic więcej.
"Więc o co chodzi?" uniósł brew, zakładając ramiona na piersi, a jego uśmiech nie znikał z twarzy.
Ten mężczyzna był diabelsko sprytny, zupełnie inny rodzaj człowieka. Typ diabła, o którego istnieniu nie miałam pojęcia, aż do tego momentu.
A więc diabły mogą się kryć pod ludzką skórą. A Damien był jednym z nich.
"Hailey nigdy nie była w związku, Damien," wtrąciła moja mama, z lekkim rozbawieniem. "Zapewniam cię, to nie to. Po prostu trochę się denerwuje, ale pojedzie z tobą, prawda, Hailey?" Jej wzrok był oczywisty—nie spieprz tego.
Naprawdę oczekiwała, że zbuduję dobrą relację z tym demonem? Był zbyt pociągający, by być prawdziwym i zbyt onieśmielający, by go znieść. Nie chciałam przebywać w jego towarzystwie, a co dopiero jechać z nim samochodem bez ryzyka, że przemoknę z podniecenia.
Ale cholera! Jaką miałam alternatywę? Byłam w kropce.
"Dobrze, pojadę z nim," westchnęłam w końcu z rezygnacją.
W sumie nie było sensu się sprzeczać, bo dosłownie nie miałam żadnych opcji.
"Dobrze," uśmiech mamy odbił się na twarzy Coby'ego, gdy żegnali się i zniknęli z pola widzenia.
Zostaliśmy tylko Damien i ja.
Nasze spojrzenia się spotkały i poczułam, jak wstrzymuję oddech.
"Yy...idziemy?" odezwałam się, przerywając ciszę między nami.
"Twoja mama kazała ci skończyć lunch," odpowiedział rzeczowo.
"Jestem najedzona."
"Nie wyglądasz na najedzoną, prawie nic nie zjadłaś. Więc zakończ tę szopkę i skończ lunch, Króliczku."
Co to za przezwisko? Czy naprawdę przypominam królika? Nie sądzę. Byłam lepsza, niż sugeruje ten pseudonim.
"Nie nazywaj mnie tak..." mruknęłam pod nosem.
"Czemu nie? Pasuje do ciebie," zaśmiał się cicho, z lekką chrypką w głosie, która przeszyła mnie dreszczem, wywołując gęsią skórkę, "A tak w ogóle... Czy naprawdę cię denerwuję, Hailey?" Moja prośba, by nie używał tego przezwiska, nagle wydała się fatalnym błędem.
Nigdy nie prosiłabym, żeby nazywał mnie po imieniu, gdybym wiedziała, że zabrzmi to tak.
Cholera! Naprawdę musiałam się ogarnąć.
"Wcale nie," zająknęłam się, próbując zbyć temat, "Moja mama gada głupoty. Nie jestem zdenerwowana."
"W porządku. To skończ lunch," wzruszył ramionami, zaskakując mnie szybkim przyzwoleniem. Obserwowałam, jak wraca do telefonu, pogrążony w swoich sprawach.
Postanowiłam zająć się sobą, skupiłam się na lunchu, próbując zignorować uporczywe iskry nerwowości, które tańczyły we mnie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Hailey
Gdy usiadłam w Range Roverze, jego eleganckie matowo-czarne wykończenie natychmiast mnie urzekło, tak samo jak wcześniej jego zewnętrzny wygląd. Coraz wyraźniej widziałam, że mama wcale nie przesadzała, mówiąc o bogactwie tych ludzi—Damiena i Coby’ego.
Jednak bogactwo Damiena nie tłumaczyło jego lodowatego usposobienia. Nie potrafiłam go polubić. W ogóle. Bardziej irytowało mnie to, jak łatwo sprawiał, że traciłam mowę za każdym razem, gdy się odzywał, choć przez większość czasu milczał. Było w nim coś niewytłumaczalnie dziwnego, coś wykraczającego poza zwyczajne normy. Boże, nie wiedziałam, jak to wyrazić; ubranie tego w słowa wydawało się dziwnie niestosowne.
"Powinnaś się zapiąć, Króliczku," rzucił mimochodem, odrywając wzrok od telefonu, gdy uruchamiał samochód.
Naprawdę chciałam mu powiedzieć, żeby mnie tak nie nazywał.
"A, racja," spróbowałam zapiąć pas. Ku mojej frustracji, jakby się zaciął. Jak to możliwe, że pas w zwyczajnym, tanim i brzydkim aucie mojej mamy działał bez zarzutu, a w tym luksusowym samochodzie pojawił się problem?
Co jest nie tak z bogactwem?
To bogactwo, można powiedzieć, w ludzkiej postaci, najwyraźniej zauważyło moją walkę i pochyliło się w moją stronę właśnie w chwili, gdy udało mi się uwolnić pas od tego, na czym się zaczepił. Odruchowo wcisnęłam się głębiej w fotel, wstrzymując oddech, gdy jego perfumy przeniknęły moje zmysły. Nasze spojrzenia się spotkały—chwila, w której głęboko pożałowałam, że pozwoliłam mamie zwykle zajmować się pasami. Gdybym była bardziej ostrożna, może uniknęłabym tej… no, tej sytuacji.
"Madison chyba cię trochę rozpuściła, co?" zauważył, zapinając pas. Jego burzliwe oczy zdawały się przenikać moją duszę, a z naszymi twarzami tak blisko, nie wiedziałam zupełnie, jak zareagować.
"Nie jestem rozpieszczona," zdołałam wyszeptać cicho, a on się zaśmiał, nie odsuwając się nawet po tym, jak skończył zapinać pas.
Dlaczego on się jeszcze nie odsuwał?
"Nie wygląda na to, Hailey," zaśmiał się cicho, kręcąc głową, po czym wreszcie się odchylił.
Cholera! Niemal wolałabym, żeby został przy "Króliczku". Moje imię na jego ustach brzmiało jak aksamit i toczyło się po jego języku niczym jedwab—zbyt przyjemnie dla moich uszu. A nic, co jest zbyt przyjemne, nie wróży dobrze, prawda? Zwłaszcza, gdy dotyczy twojego przyrodniego brata.
Boże, jak bardzo chciałabym, żeby był jedenastoletnim dzieciakiem, a nie dorosłym facetem. Wszystko byłoby o wiele prostsze. Nie musiałabym przejmować się mokrymi snami o moim przyszłym przyrodnim bracie.
Gdy odjechał, poprawił się w fotelu i ruszył, poczułam, jak w końcu wypuszczam oddech, który wstrzymywałam przez cały ten czas.
Przesuwając się na siedzeniu, robiłam wszystko, by uniknąć zapachu jego perfum. Ale wtedy dołożył mi kolejny problem, sięgając po paczkę papierosów i wyciągając jednego, prowadząc jednocześnie jedną ręką. Patrzyłam, jak umieszcza papierosa między długimi palcami, potem na swoich pełnych, różowych ustach, zapalając go stylową srebrną zapalniczką, która rzuciła czerwone płomienie. Światło rozświetliło jego piękne rysy, żar gasł w aucie, gdy zaciągnął się i wypuścił dym do środka.
Ostry, nieprzyjemny zapach sprawił, że instynktownie zmarszczyłam nos, próbując go uniknąć. Mimo wysiłków i tak go wdychałam, przez co zakryłam usta i zaczęłam kaszleć.
O matko! Jak można wytrzymać ten smród? Nie pojmowałam, czemu ludzie palą. To mnie przerastało!
"Nigdy nie paliłaś?" uniósł brew, a podejrzliwość pojawiła się na jego twarzy.
"Nie," wykrztusiłam, szybko opuszczając szybę, by dym miał jak uciec.
"Dlaczego nie?"
On mówił poważnie?
"Bo nigdy nie chciałam?"
Zamilkł, a w kącikach jego ust pojawił się cień uśmiechu, gdy kiwnął głową. Odwracając się, stuknął papierosem w popielniczkę, robiąc mi przysługę bez słowa. Ta nagła uprzejmość wydawała się nie na miejscu, wręcz niepokojąca. Uprzejmość nie pasowała do jego usposobienia.
Ale dlaczego się uśmiechnął? Czy bawiło go, że nie palę? Nie, to nie mogło być to. Musiał być inny powód.
Jaki? Ten facet doprowadzał mnie do szału.
Kilka sekund upłynęło w ciszy, zanim rozległ się charakterystyczny brzęk, a ja zauważyłam, jak podnosi piersiówkę do ust.
On chyba żartuje.
"Nie powinieneś pić i prowadzić," wypaliłam, patrząc, jak bierze łyk. On tylko się zaśmiał, jakby moje słowa go bawiły. Psychol.
"To jak mam niby prowadzić?" rzucił, a w jego oczach błysnął figlarny ognik. Niemal miałam ochotę przewrócić oczami albo nawet wydrapać mu oczy, ale do cholery, były zbyt urzekające—cholera. Naprawdę musiałam się ogarnąć.
Odwróciłam wzrok, udając zainteresowanie widokiem za oknem samochodu, skupiając się na zwyczajnych mijanych budynkach.
"Może prowadzić bezpiecznie?" zasugerowałam, próbując zmienić temat.
Jego śmiech znów rozbrzmiał w aucie.
"Jak nie mam pić, to co mi zostaje? Patrzeć na twoją twarz, Króliczku?" Jego głos zniżył się do szeptu. "Czy to nie byłoby równie odurzające?"
Co do—
Policzki mi zapłonęły, mimo wszystko, i nie odważyłam się spojrzeć mu w oczy.
"Po prostu... rób co chcesz," mruknęłam, wsuwając za ucho kosmyk włosów.
Kilka minut minęło w milczeniu, a ja czułam na sobie jego wzrok przez cały ten czas. W końcu odezwał się znowu, przerywając ciszę: "Zrobię, Króliczku. Ale nie teraz. I może wcale ci się to nie spodoba," przyspieszył.
Co miał na myśli? Dlaczego miałoby mi się nie spodobać?
W końcu zwróciłam się ku niemu, rozważając, czy zadać pytanie. Lecz gdy tylko otworzyłam usta, samochód gwałtownie zahamował.
Z moich ust wyrwał się cichy jęk, gdy przez okno dostrzegłam nasz blok.
"Jesteśmy," oznajmił, pochylając się bliżej, przez co znowu instynktownie wcisnęłam się głębiej w fotel. Zauważył to, a jego dłonie powoli przesunęły się po mojej talii, zanim odpiął pas. Każdy celowy ruch wywoływał mrowienie na mojej skórze.
To nie było dobre—mam na myśli moje myśli.
Przełknęłam ślinę, czując, jak w gardle rośnie gula, a dłonie zaciskają się po bokach, podczas gdy serce waliło mi w piersi.
Spokojnie, Hailey. Po prostu... spokojnie.
"Do zobaczenia na ślubie, Króliczku?" Uśmiech rozjaśnił jego usta, gdy spojrzał na moje wargi.
"C-co?" zająknęłam się.
"Już zapomniałaś?" Jego uśmiech się poszerzył. "Wkrótce zostaniesz moją siostrą, prawda?"
No tak... to prawda. Nie rozumiałam, czemu ta myśl tak bardzo mnie niepokoiła.
"Aha," kiwnęłam szybko głową, rozpaczliwie pragnąc uciec od jego spojrzenia. Sięgnęłam do drzwi, otworzyłam je i wysiadłam, pośpiesznie mamrocząc: "Na razie."
Nie oglądając się na niego, wbiegłam do budynku, choć czułam na sobie jego wzrok do ostatniego kroku.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Hailey
Głos Isli odbijał się echem tak głośno przez telefon, że instynktownie odsunęłam go od ucha, bojąc się o swoje bębenki.
— Chcesz mi powiedzieć, że twój przyrodni brat jest absurdalnie cholernie przystojny? — Jej ton był prawie wrzaskiem, a moje policzki zapłonęły ze wstydu.
Boże, była za głośna!
— Nigdy tego nie powiedziałam. Dlaczego przekręcasz moje słowa? — syknęłam, czując, jak rumieniec na mojej twarzy jeszcze się nasila.
Sprawiała, że brzmiało to tak, jakbym go obczajała. Ale czy nie obczajałam go? Cholera. Sama byłam zagubiona, jak miałam jej odpowiedzieć?
— Dokładnie tak to zabrzmiało — gwizdnęła Isla, jej ton był cichy, niemal zaczepny. — Więc, jaki masz teraz plan, niewinna Hailey? Wpakowałaś się właśnie w jeszcze większe kłopoty w swoim nowym domu.
On był kłopotem, nie tylko dla mnie, ale dla każdej dziewczyny — przez ten cholerny wygląd. A jednak wyraźnie miał dużo na głowie i dziś widziałam to na własne oczy — był bardzo zajęty.
— Nie masz sensu — próbowałam ją zbyć, ale wiedziałam, że łatwo nie odpuści.
— Kiedy ty w końcu dorośniesz? Masz dwadzieścia lat, na litość boską! Musisz zacząć rozumieć takie rzeczy. Och, Hailey, co ja z tobą zrobię? W tym tempie twoje życie będzie pozbawione jakiejkolwiek pieprzonej przygody!
Nie chciałam tego przyznać, ale dzisiaj to faktycznie była przygoda. Gdy wodziłam wzrokiem od jego skroni do jabłka Adama, obserwując jak uwydatniają się jego żyły, i widząc hipnotyzujący urok jego oczu w zmieniającym się świetle i cieniach hotelu, nie mogłam nie żałować, że wkrótce zostanie moim przyrodnim bratem.
Ale to była rzeczywistość i wymagała, bym powściągnęła uczucia i widziała w nim tylko to — przyrodniego brata — by moje serce nie eksplodowało.
A nawet była lepsza opcja — unikać go.
Tak, byłam całkiem pewna, że uda mi się unikać nawet jego cienia.
— Możesz trochę ściszyć? Praktycznie krzyczysz i bolą mnie uszy!
— Nie mogę z tobą wytrzymać — jęknęła Isla, jej rozczarowanie było wyraźne. — Rób co chcesz, ale bądź ostrożna w jego pobliżu. On wydaje się być czymś zupełnie innym.
— Ale jak? Wydawał mi się całkiem normalny. To tylko moje nerwy, bo, no, przyznam się. Jest niesamowicie przystojny.
— Przynajmniej uznałaś, że jest przystojny — zaśmiała się Isla, jak zwykle mnie drażniąc. — To nowość. Nigdy nie wydajesz się uważać facetów za atrakcyjnych. Przez długi czas martwiłam się, że w końcu mi się oświadczysz.
Jej żarty zawsze trafiały w czuły punkt. Szczerze mówiąc, nienawidziłam ich, zwłaszcza gdy dotyczyły mojej dziewictwa i braku doświadczenia.
Wiedziałam, co robię. Wiedziałam, kiedy być odważna. Kiedy działać. Ale nie chciałam po prostu oddać dziewictwa jak darmowego biletu byle jakiemu dupkowi.
— Zamknij się, Isla.
Isla nazywała moją sytuację „pragnieniami w śpiączce”, ale ja uważałam, że chodzi bardziej o czas lub może jeszcze nie spotkałam właściwej osoby. Ale dzisiaj wydawało się... kurwa! Muszę przestać!
— Co? Wyrażam tylko siebie. Tak czy siak, nie mam dużo czasu — muszę się szykować na randkę z Austinem. Ale ty, moja droga mała dziewicza księżniczko — zaśmiała się Isla — bądź gotowa, bo mam przeczucie, że coś ciekawego cię wkrótce spotka. Może być to nietuzinkowe, ale nie będę cię zniechęcać, bo desperacko potrzebujesz trochę ekscytacji w tym nudnym życiu. Poza tym i tak nie zrozumiesz, dopóki nie doświadczysz tego na własnej skórze. Więc pozbądź się tej wisienki. Ale póki co, powodzenia!
— Co do... —
Rozłączyła się, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć.
Klasyczna Isla, zawsze zostawia mnie z niedopowiedzeniem.
„Pozbądź się tej wisienki?” Zaczerwieniłam się jak burak.
Wypuszczając sfrustrowane westchnienie, odłożyłam telefon i przekręciłam się na brzuch, wciskając twarz w poduszkę. Jej słowa dźwięczały mi w głowie razem z przyjemnym widokiem twarzy Damiena, którą cholernie bardzo chciałabym mieć między swoimi udami…
Cholera! Teraz już się tego nie pozbędę z głowy.
— Isla! Nienawidzę cię — wymamrotałam, mój głos stłumiony przez poduszkę, gdy wcisnęłam w nią twarz.
***
Dzień później…
— Wiesz, wciąż wolałabym, żebyś pozwoliła mi tu zostać — mruknęłam, pakując walizkę, zmagając się z rzeczywistością, że po zaledwie jednej nocy będę się przenosić do zupełnie innego domu w zupełnie innym mieście. Będę mieszkać pod jednym dachem z nowym przyrodnim bratem, całkiem uwięziona, podczas gdy mama i Coby będą się cieszyć swoim dwutygodniowym miesiącem miodowym.
Och, jakże uroczo. Phi!
To nie tak, że nie podobało mi się to, co się dzieje. Naprawdę cieszyłam się szczęściem mamy i Coby'ego. Ale nie podobało mi się, jak nagle moje życie zostało splecione z ich.
Kocham to miejsce. Jest tu prosto i spokojnie. Nie pragnęłam wielkich zmian w życiu, zwłaszcza nie czegoś tak ogromnego, jak to, co teraz czułam. Dla mnie to było wielkie wydarzenie, nie tak jak dla mojej mamy.
— Przerabiałyśmy to już, Hailey — odezwała się mama śpiewnym głosem, pomagając mi pakować rzeczy, starannie składając ubrania, podczas gdy ja zwykle wciskałam je na chybił-trafił i zamykałam walizkę.
Kto by się przejmował takim składaniem, skoro i tak jutro będę musiała wszystko rozpakować, gdy tylko dotrzemy do pałacu Coby'ego? Tą osobą była bez wątpienia moja matka! Miała słabość do porządku. Może dlatego Coby tak ją podziwiał — bo on też wydawał się być zorganizowany.
A... Damien? On również wydawał się być perfekcyjnie poukładany. Nawet bardziej niż mama i Coby.
Pośród tej trójki dziwnie uporządkowanych i opanowanych osób, to ja się wyróżniałam swoim chaosem.
Boże, wciąż nie chciałam opuszczać tego miasta. Częściowo wierzyłam, że Damien mieszka w tym mieście, ale mama rozwiała te złudzenia — okazało się, że nasze spotkanie miało miejsce tylko dlatego, że przyjechał tu na spotkanie biznesowe.
— Ale mamo, pomyśl o tym. Mogłabym tu zostać, a codziennie byśmy rozmawiały przez telefon, prawda? Co za różnica? No, może zajmie nam trochę czasu, żeby się przyzwyczaić, ale w końcu damy radę. Co ty na to? — próbowałam zmiękczyć ton, odchodząc od swojego zwykłego roszczeniowego podejścia, i sądząc po minie mamy, wiedziałam, że już domyśliła się powodu mojej zmiany zachowania.
No tak, nie chciałam się z nią wprowadzać do nowego mieszkania.
— To nie przejdzie, Hailey. I nigdzie się nie przyzwyczaję bez ciebie. Więc przestań już z tymi głupotami.
— Mamo, to takie niesprawiedliwe! — Wstałam, założyłam ręce na biodra i rzuciłam jej wściekłe spojrzenie. Byłam już u kresu wytrzymałości, bo przez ostatnią godzinę próbowałam ją przekonać, a ona w ogóle nie słuchała.
— Najpierw spróbuj być matką, a wtedy nic, dosłownie nic z tego nie wyda ci się niesprawiedliwe.
— Teraz nie jest dla mnie czas, by się ustatkować i mieć dzieci!
— To zostań ze mną, aż przyjdzie odpowiedni czas — odparowała, jak zwykle szybka w ripostach, całkowicie opanowana — tej opanowania tak bardzo jej zazdrościłam.
— Jesteś okropna, mamo — jęknęłam, opadając na łóżko, w końcu pogodzona z gorzką rzeczywistością, że tę kłótnię przegrałam oficjalnie.
— Trudno, jesteś na mnie skazana — zaśmiała się cicho, kontynuując pakowanie.
— Tak, wiem. Ale mam przeczucie, że znienawidzę Los Angeles.
— A ja mam przeczucie, że pokochasz Los Angeles.
— Mylisz się, mamo.
— Nie. Mamy zawsze mają rację, Hailey.
Przesuń w górę, aby kontynuować