passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

New Brother: His Dirty Little Secret - Rozdział #5 - autor Liz Barnet

New Brother: His Dirty Little Secret

/

Rozdział 5

Do zobaczenia

Hailey

Gdy usiadłam w Range Roverze, jego eleganckie matowo-czarne wykończenie natychmiast mnie urzekło, tak samo jak wcześniej jego zewnętrzny wygląd. Coraz wyraźniej widziałam, że mama wcale nie przesadzała, mówiąc o bogactwie tych ludzi—Damiena i Coby’ego.

Jednak bogactwo Damiena nie tłumaczyło jego lodowatego usposobienia. Nie potrafiłam go polubić. W ogóle. Bardziej irytowało mnie to, jak łatwo sprawiał, że traciłam mowę za każdym razem, gdy się odzywał, choć przez większość czasu milczał. Było w nim coś niewytłumaczalnie dziwnego, coś wykraczającego poza zwyczajne normy. Boże, nie wiedziałam, jak to wyrazić; ubranie tego w słowa wydawało się dziwnie niestosowne.

"Powinnaś się zapiąć, Króliczku," rzucił mimochodem, odrywając wzrok od telefonu, gdy uruchamiał samochód.

Naprawdę chciałam mu powiedzieć, żeby mnie tak nie nazywał.

"A, racja," spróbowałam zapiąć pas. Ku mojej frustracji, jakby się zaciął. Jak to możliwe, że pas w zwyczajnym, tanim i brzydkim aucie mojej mamy działał bez zarzutu, a w tym luksusowym samochodzie pojawił się problem?

Co jest nie tak z bogactwem?

To bogactwo, można powiedzieć, w ludzkiej postaci, najwyraźniej zauważyło moją walkę i pochyliło się w moją stronę właśnie w chwili, gdy udało mi się uwolnić pas od tego, na czym się zaczepił. Odruchowo wcisnęłam się głębiej w fotel, wstrzymując oddech, gdy jego perfumy przeniknęły moje zmysły. Nasze spojrzenia się spotkały—chwila, w której głęboko pożałowałam, że pozwoliłam mamie zwykle zajmować się pasami. Gdybym była bardziej ostrożna, może uniknęłabym tej… no, tej sytuacji.

"Madison chyba cię trochę rozpuściła, co?" zauważył, zapinając pas. Jego burzliwe oczy zdawały się przenikać moją duszę, a z naszymi twarzami tak blisko, nie wiedziałam zupełnie, jak zareagować.

"Nie jestem rozpieszczona," zdołałam wyszeptać cicho, a on się zaśmiał, nie odsuwając się nawet po tym, jak skończył zapinać pas.

Dlaczego on się jeszcze nie odsuwał?

"Nie wygląda na to, Hailey," zaśmiał się cicho, kręcąc głową, po czym wreszcie się odchylił.

Cholera! Niemal wolałabym, żeby został przy "Króliczku". Moje imię na jego ustach brzmiało jak aksamit i toczyło się po jego języku niczym jedwab—zbyt przyjemnie dla moich uszu. A nic, co jest zbyt przyjemne, nie wróży dobrze, prawda? Zwłaszcza, gdy dotyczy twojego przyrodniego brata.

Boże, jak bardzo chciałabym, żeby był jedenastoletnim dzieciakiem, a nie dorosłym facetem. Wszystko byłoby o wiele prostsze. Nie musiałabym przejmować się mokrymi snami o moim przyszłym przyrodnim bracie.

Gdy odjechał, poprawił się w fotelu i ruszył, poczułam, jak w końcu wypuszczam oddech, który wstrzymywałam przez cały ten czas.

Przesuwając się na siedzeniu, robiłam wszystko, by uniknąć zapachu jego perfum. Ale wtedy dołożył mi kolejny problem, sięgając po paczkę papierosów i wyciągając jednego, prowadząc jednocześnie jedną ręką. Patrzyłam, jak umieszcza papierosa między długimi palcami, potem na swoich pełnych, różowych ustach, zapalając go stylową srebrną zapalniczką, która rzuciła czerwone płomienie. Światło rozświetliło jego piękne rysy, żar gasł w aucie, gdy zaciągnął się i wypuścił dym do środka.

Ostry, nieprzyjemny zapach sprawił, że instynktownie zmarszczyłam nos, próbując go uniknąć. Mimo wysiłków i tak go wdychałam, przez co zakryłam usta i zaczęłam kaszleć.

O matko! Jak można wytrzymać ten smród? Nie pojmowałam, czemu ludzie palą. To mnie przerastało!

"Nigdy nie paliłaś?" uniósł brew, a podejrzliwość pojawiła się na jego twarzy.

"Nie," wykrztusiłam, szybko opuszczając szybę, by dym miał jak uciec.

"Dlaczego nie?"

On mówił poważnie?

"Bo nigdy nie chciałam?"

Zamilkł, a w kącikach jego ust pojawił się cień uśmiechu, gdy kiwnął głową. Odwracając się, stuknął papierosem w popielniczkę, robiąc mi przysługę bez słowa. Ta nagła uprzejmość wydawała się nie na miejscu, wręcz niepokojąca. Uprzejmość nie pasowała do jego usposobienia.

Ale dlaczego się uśmiechnął? Czy bawiło go, że nie palę? Nie, to nie mogło być to. Musiał być inny powód.

Jaki? Ten facet doprowadzał mnie do szału.

Kilka sekund upłynęło w ciszy, zanim rozległ się charakterystyczny brzęk, a ja zauważyłam, jak podnosi piersiówkę do ust.

On chyba żartuje.

"Nie powinieneś pić i prowadzić," wypaliłam, patrząc, jak bierze łyk. On tylko się zaśmiał, jakby moje słowa go bawiły. Psychol.

"To jak mam niby prowadzić?" rzucił, a w jego oczach błysnął figlarny ognik. Niemal miałam ochotę przewrócić oczami albo nawet wydrapać mu oczy, ale do cholery, były zbyt urzekające—cholera. Naprawdę musiałam się ogarnąć.

Odwróciłam wzrok, udając zainteresowanie widokiem za oknem samochodu, skupiając się na zwyczajnych mijanych budynkach.

"Może prowadzić bezpiecznie?" zasugerowałam, próbując zmienić temat.

Jego śmiech znów rozbrzmiał w aucie.

"Jak nie mam pić, to co mi zostaje? Patrzeć na twoją twarz, Króliczku?" Jego głos zniżył się do szeptu. "Czy to nie byłoby równie odurzające?"

Co do—

Policzki mi zapłonęły, mimo wszystko, i nie odważyłam się spojrzeć mu w oczy.

"Po prostu... rób co chcesz," mruknęłam, wsuwając za ucho kosmyk włosów.

Kilka minut minęło w milczeniu, a ja czułam na sobie jego wzrok przez cały ten czas. W końcu odezwał się znowu, przerywając ciszę: "Zrobię, Króliczku. Ale nie teraz. I może wcale ci się to nie spodoba," przyspieszył.

Co miał na myśli? Dlaczego miałoby mi się nie spodobać?

W końcu zwróciłam się ku niemu, rozważając, czy zadać pytanie. Lecz gdy tylko otworzyłam usta, samochód gwałtownie zahamował.

Z moich ust wyrwał się cichy jęk, gdy przez okno dostrzegłam nasz blok.

"Jesteśmy," oznajmił, pochylając się bliżej, przez co znowu instynktownie wcisnęłam się głębiej w fotel. Zauważył to, a jego dłonie powoli przesunęły się po mojej talii, zanim odpiął pas. Każdy celowy ruch wywoływał mrowienie na mojej skórze.

To nie było dobre—mam na myśli moje myśli.

Przełknęłam ślinę, czując, jak w gardle rośnie gula, a dłonie zaciskają się po bokach, podczas gdy serce waliło mi w piersi.

Spokojnie, Hailey. Po prostu... spokojnie.

"Do zobaczenia na ślubie, Króliczku?" Uśmiech rozjaśnił jego usta, gdy spojrzał na moje wargi.

"C-co?" zająknęłam się.

"Już zapomniałaś?" Jego uśmiech się poszerzył. "Wkrótce zostaniesz moją siostrą, prawda?"

No tak... to prawda. Nie rozumiałam, czemu ta myśl tak bardzo mnie niepokoiła.

"Aha," kiwnęłam szybko głową, rozpaczliwie pragnąc uciec od jego spojrzenia. Sięgnęłam do drzwi, otworzyłam je i wysiadłam, pośpiesznie mamrocząc: "Na razie."

Nie oglądając się na niego, wbiegłam do budynku, choć czułam na sobie jego wzrok do ostatniego kroku.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Nowy dom

Hailey

Głos Isli odbijał się echem tak głośno przez telefon, że instynktownie odsunęłam go od ucha, bojąc się o swoje bębenki.

— Chcesz mi powiedzieć, że twój przyrodni brat jest absurdalnie cholernie przystojny? — Jej ton był prawie wrzaskiem, a moje policzki zapłonęły ze wstydu.

Boże, była za głośna!

— Nigdy tego nie powiedziałam. Dlaczego przekręcasz moje słowa? — syknęłam, czując, jak rumieniec na mojej twarzy jeszcze się nasila.

Sprawiała, że brzmiało to tak, jakbym go obczajała. Ale czy nie obczajałam go? Cholera. Sama byłam zagubiona, jak miałam jej odpowiedzieć?

— Dokładnie tak to zabrzmiało — gwizdnęła Isla, jej ton był cichy, niemal zaczepny. — Więc, jaki masz teraz plan, niewinna Hailey? Wpakowałaś się właśnie w jeszcze większe kłopoty w swoim nowym domu.

On był kłopotem, nie tylko dla mnie, ale dla każdej dziewczyny — przez ten cholerny wygląd. A jednak wyraźnie miał dużo na głowie i dziś widziałam to na własne oczy — był bardzo zajęty.

— Nie masz sensu — próbowałam ją zbyć, ale wiedziałam, że łatwo nie odpuści.

— Kiedy ty w końcu dorośniesz? Masz dwadzieścia lat, na litość boską! Musisz zacząć rozumieć takie rzeczy. Och, Hailey, co ja z tobą zrobię? W tym tempie twoje życie będzie pozbawione jakiejkolwiek pieprzonej przygody!

Nie chciałam tego przyznać, ale dzisiaj to faktycznie była przygoda. Gdy wodziłam wzrokiem od jego skroni do jabłka Adama, obserwując jak uwydatniają się jego żyły, i widząc hipnotyzujący urok jego oczu w zmieniającym się świetle i cieniach hotelu, nie mogłam nie żałować, że wkrótce zostanie moim przyrodnim bratem.

Ale to była rzeczywistość i wymagała, bym powściągnęła uczucia i widziała w nim tylko to — przyrodniego brata — by moje serce nie eksplodowało.

A nawet była lepsza opcja — unikać go.

Tak, byłam całkiem pewna, że uda mi się unikać nawet jego cienia.

— Możesz trochę ściszyć? Praktycznie krzyczysz i bolą mnie uszy!

— Nie mogę z tobą wytrzymać — jęknęła Isla, jej rozczarowanie było wyraźne. — Rób co chcesz, ale bądź ostrożna w jego pobliżu. On wydaje się być czymś zupełnie innym.

— Ale jak? Wydawał mi się całkiem normalny. To tylko moje nerwy, bo, no, przyznam się. Jest niesamowicie przystojny.

— Przynajmniej uznałaś, że jest przystojny — zaśmiała się Isla, jak zwykle mnie drażniąc. — To nowość. Nigdy nie wydajesz się uważać facetów za atrakcyjnych. Przez długi czas martwiłam się, że w końcu mi się oświadczysz.

Jej żarty zawsze trafiały w czuły punkt. Szczerze mówiąc, nienawidziłam ich, zwłaszcza gdy dotyczyły mojej dziewictwa i braku doświadczenia.

Wiedziałam, co robię. Wiedziałam, kiedy być odważna. Kiedy działać. Ale nie chciałam po prostu oddać dziewictwa jak darmowego biletu byle jakiemu dupkowi.

— Zamknij się, Isla.

Isla nazywała moją sytuację „pragnieniami w śpiączce”, ale ja uważałam, że chodzi bardziej o czas lub może jeszcze nie spotkałam właściwej osoby. Ale dzisiaj wydawało się... kurwa! Muszę przestać!

— Co? Wyrażam tylko siebie. Tak czy siak, nie mam dużo czasu — muszę się szykować na randkę z Austinem. Ale ty, moja droga mała dziewicza księżniczko — zaśmiała się Isla — bądź gotowa, bo mam przeczucie, że coś ciekawego cię wkrótce spotka. Może być to nietuzinkowe, ale nie będę cię zniechęcać, bo desperacko potrzebujesz trochę ekscytacji w tym nudnym życiu. Poza tym i tak nie zrozumiesz, dopóki nie doświadczysz tego na własnej skórze. Więc pozbądź się tej wisienki. Ale póki co, powodzenia!

— Co do... —

Rozłączyła się, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć.

Klasyczna Isla, zawsze zostawia mnie z niedopowiedzeniem.

„Pozbądź się tej wisienki?” Zaczerwieniłam się jak burak.

Wypuszczając sfrustrowane westchnienie, odłożyłam telefon i przekręciłam się na brzuch, wciskając twarz w poduszkę. Jej słowa dźwięczały mi w głowie razem z przyjemnym widokiem twarzy Damiena, którą cholernie bardzo chciałabym mieć między swoimi udami…

Cholera! Teraz już się tego nie pozbędę z głowy.

— Isla! Nienawidzę cię — wymamrotałam, mój głos stłumiony przez poduszkę, gdy wcisnęłam w nią twarz.

***

Dzień później…

— Wiesz, wciąż wolałabym, żebyś pozwoliła mi tu zostać — mruknęłam, pakując walizkę, zmagając się z rzeczywistością, że po zaledwie jednej nocy będę się przenosić do zupełnie innego domu w zupełnie innym mieście. Będę mieszkać pod jednym dachem z nowym przyrodnim bratem, całkiem uwięziona, podczas gdy mama i Coby będą się cieszyć swoim dwutygodniowym miesiącem miodowym.

Och, jakże uroczo. Phi!

To nie tak, że nie podobało mi się to, co się dzieje. Naprawdę cieszyłam się szczęściem mamy i Coby'ego. Ale nie podobało mi się, jak nagle moje życie zostało splecione z ich.

Kocham to miejsce. Jest tu prosto i spokojnie. Nie pragnęłam wielkich zmian w życiu, zwłaszcza nie czegoś tak ogromnego, jak to, co teraz czułam. Dla mnie to było wielkie wydarzenie, nie tak jak dla mojej mamy.

— Przerabiałyśmy to już, Hailey — odezwała się mama śpiewnym głosem, pomagając mi pakować rzeczy, starannie składając ubrania, podczas gdy ja zwykle wciskałam je na chybił-trafił i zamykałam walizkę.

Kto by się przejmował takim składaniem, skoro i tak jutro będę musiała wszystko rozpakować, gdy tylko dotrzemy do pałacu Coby'ego? Tą osobą była bez wątpienia moja matka! Miała słabość do porządku. Może dlatego Coby tak ją podziwiał — bo on też wydawał się być zorganizowany.

A... Damien? On również wydawał się być perfekcyjnie poukładany. Nawet bardziej niż mama i Coby.

Pośród tej trójki dziwnie uporządkowanych i opanowanych osób, to ja się wyróżniałam swoim chaosem.

Boże, wciąż nie chciałam opuszczać tego miasta. Częściowo wierzyłam, że Damien mieszka w tym mieście, ale mama rozwiała te złudzenia — okazało się, że nasze spotkanie miało miejsce tylko dlatego, że przyjechał tu na spotkanie biznesowe.

— Ale mamo, pomyśl o tym. Mogłabym tu zostać, a codziennie byśmy rozmawiały przez telefon, prawda? Co za różnica? No, może zajmie nam trochę czasu, żeby się przyzwyczaić, ale w końcu damy radę. Co ty na to? — próbowałam zmiękczyć ton, odchodząc od swojego zwykłego roszczeniowego podejścia, i sądząc po minie mamy, wiedziałam, że już domyśliła się powodu mojej zmiany zachowania.

No tak, nie chciałam się z nią wprowadzać do nowego mieszkania.

— To nie przejdzie, Hailey. I nigdzie się nie przyzwyczaję bez ciebie. Więc przestań już z tymi głupotami.

— Mamo, to takie niesprawiedliwe! — Wstałam, założyłam ręce na biodra i rzuciłam jej wściekłe spojrzenie. Byłam już u kresu wytrzymałości, bo przez ostatnią godzinę próbowałam ją przekonać, a ona w ogóle nie słuchała.

— Najpierw spróbuj być matką, a wtedy nic, dosłownie nic z tego nie wyda ci się niesprawiedliwe.

— Teraz nie jest dla mnie czas, by się ustatkować i mieć dzieci!

— To zostań ze mną, aż przyjdzie odpowiedni czas — odparowała, jak zwykle szybka w ripostach, całkowicie opanowana — tej opanowania tak bardzo jej zazdrościłam.

— Jesteś okropna, mamo — jęknęłam, opadając na łóżko, w końcu pogodzona z gorzką rzeczywistością, że tę kłótnię przegrałam oficjalnie.

— Trudno, jesteś na mnie skazana — zaśmiała się cicho, kontynuując pakowanie.

— Tak, wiem. Ale mam przeczucie, że znienawidzę Los Angeles.

— A ja mam przeczucie, że pokochasz Los Angeles.

— Mylisz się, mamo.

— Nie. Mamy zawsze mają rację, Hailey.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Jego zasady

Hailey

"Możesz pocałować pannę młodą."

Gdy Coby i mama się pocałowali, sala eksplodowała oklaskami i radosnymi gwizdami. To był wystawny ślub, choć uczestniczyła w nim tylko rodzina i przyjaciele znani mojej mamie i Coby'emu. Wylądowaliśmy w Los Angeles poprzedniego wieczoru, zatrzymując się w hotelu do wielkiego dnia. Nasze bagaże i inne rzeczy zostały już przewiezione do rezydencji Coby'ego.

Nie potrafiłam jeszcze określić, co czuję wobec tego ślubu, ale widok szczęścia mamy i Coby'ego roztopił coś we mnie. To były trudne czasy; może w końcu nadchodziły te dobre?

Tak długo, jak mama i Coby będą szczęśliwi w tym małżeństwie, ja też byłam zadowolona. Mimo to wiedziałam, że będę tęsknić za dawnym życiem—miastem, które mnie ukształtowało, znajomymi twarzami, które zostawiłam za sobą, nawet jeśli to była tylko Isla i garstka innych, z którymi dzieliliśmy budynek—krąg był niewielki, ale wystarczał.

"Kocham cię, kochanie"—wyszeptała mama, łzy spływały po jej policzku. Coby starł je drobnym uśmiechem. W jego oczach też błyszczały łzy.

"Też cię kocham, Madison."

Uśmiech rozciągnął mi się na twarzy, gdy ich obserwowałam, otoczonych brawami i wirującymi bukietami.

Byli idealną parą, jak z obrazka.

"Więc chyba akceptujesz to małżeństwo?"—nagle usłyszałam głos za plecami, który wywołał dreszcz i postawił mi włosy na karku. Złapałam gwałtownie oddech i odwróciłam się, trafiając twarzą w czyjąś pierś, odzianą w perfekcyjnie skrojony, drogi garnitur, z którego bił znajomy zapach perfum drażniący moje zmysły.

Boże, ratuj mnie…

Mój wzrok powędrował w górę, aż napotkał twarz Damiena, której dotąd unikałam. Wyglądał jak zawsze świetnie, choć miał lekko potargane włosy; nie były tak schludne jak wtedy. Ale to tylko dodawało mu uroku—nadal był fascynujący.

Ale pytanie paliło mnie od środka—czy właśnie wtargnął na ślub? Przecież wcześniej dokładnie zeskanowałam każdy zakamarek, a nigdzie go nie było.

Nie mógł się spóźnić, prawda?

"Czy… czy właśnie przyszedłeś?" wydukałam.

"Cóż, chyba tak," wzruszył ramionami, stając obok mnie. Nasze dłonie się otarły, więc szybko cofnęłam swoją, a na jego ustach pojawił się chytry uśmieszek.

Diabeł!

"To ślub twojego ojca. Jak możesz być w porządku z tym, że się spóźniasz?"—pytanie wyrwało mi się z ust zanim zdążyłam się powstrzymać i od razu tego pożałowałam, gdy jego przenikliwe, szare oczy utkwiły we mnie z niezachwianym skupieniem.

"To nie jego pierwszy raz, króliczku. Więc luz, śluby to żadna wielka sprawa," odpowiedział, zrzucając marynarkę ze znużonym westchnieniem i rzucając ją na pobliskie krzesło.

"Jesteś zmęczony?"

Jego uśmiech się poszerzył na moje pytanie.

Cholera. Czemu go zasypuję pytaniami? Coś jest ze mną nie tak.

"Martwisz się?"

"Nie! Wcale nie," wzruszyłam ramionami, próbując to zbagatelizować. "Dlaczego miałabym się martwić?"

"To już twoja sprawa, króliczku. Nie będę ci podpowiadał," zaśmiał się, siadając przy mnie, gdy jak większość staliśmy, obserwując Coby'ego i mamę.

Z tym facetem było coś naprawdę nie tak. Nie potrafiłam tego nazwać, ale miał w sobie coś niebezpiecznego, chociaż nie zrobił nic otwarcie alarmującego. Jego obecność… miała w sobie pewną ostrość. Coś nieuchwytnego.

Gdy zauważył, że stoję, niespodziewanie rzucił: "Dlaczego stoisz?" Uniósł brew, a zanim zdążyłam odpowiedzieć, chwycił mnie za nadgarstek i sprawnie posadził z powrotem na krześle.

"Co do cholery?" sapnęłam.

"No proszę… przeklinamy też, co?" Uniósł brwi, a na jego ustach zatańczył uśmiech.

Zalał mnie rumieniec zażenowania, ale nie zamierzałam dać się zdominować nerwom. "Jestem dorosła, dorośli mogą przeklinać, prawda?" odparłam, wiercąc się na krześle, próbując uciec przed jego upajającymi perfumami.

"Ile masz lat? Osiemnaście?" spytał, przechylając głowę i dokładnie lustrując moją reakcję, a jego wyraz twarzy sprawił, że serce waliło mi dziesięć razy szybciej niż zwykle.

Spokojnie, Hailey.

Dasz radę.

"Nie. Mam dwadzieścia," poprawiłam go, dostrzegając lekki ruch w kąciku jego pełnych ust.

"Mam dwadzieścia sześć, Hailey," przypomniał mi, jakby próbując odświeżyć moją pamięć. "A więc ta sześciolatka różnicy daje mi pewne prawo—mianowicie, do dyscyplinowania cię..." Jego palec niespodziewanie przesunął się po boku mojej twarzy, a ja zadrżałam, odruchowo odsuwając się. "W końcu jestem twoim bratem. To obowiązek brata, karać młodszą siostrę, zgadzasz się?"

Karać? Jasne, chyba nie.

"Nie jesteś moim ojcem," wypaliłam zanim zdążyłam się powstrzymać. Na miłość boską—czułam tę presję, czułam jak bardzo już cholernie mi się podoba w sposób, w jaki nie powinien, ale to nie dawało mu prawa dyktować mi, co mam robić.

"I nie zamierzam nim być," zaśmiał się głębokim, gardłowym śmiechem, który sprawił, że przełknęłam ślinę. Budził we mnie uczucia, których nie powinnam czuć—przyznać to było za wcześnie, ale cholera, naprawdę tak było. "Ale jest taka sprawa, króliczku. Skoro Madison się nie ogarnia, ktoś musi, prawda? Jaka szkoda, jeśli to akurat twój przyrodni brat?"

"Nigdy nie chciałam brata, więc się nie liczy," wyrzuciłam z siebie, mój głos był ledwie słyszalny pod jego intensywnym spojrzeniem.

"Czyli nie widzisz mnie jako brata?" Kącik jego ust zadrgał. Te usta wyglądały... apetycznie—o cholera. To było tak złe.

"Jeśli będziesz się tak zachowywać, to nie."

"Tym lepiej."

Co do…

"C-co?"

Znów się zaśmiał cicho, a przez moje ciało przeszedł dreszcz, który próbowałam zignorować, kurczowo trzymając się resztek samokontroli.

Ale wtedy... chwycił podstawę mojego krzesła i przyciągnął je bliżej, aż nasze twarze niemal się stykały. Wstrzymałam oddech, patrząc na niego z zaskoczeniem, niemal zapominając mrugać.

Nie daj się podniecić, Hailey. Nawet nie waż się, do cholery!

Zanim zdążyłam zadać kolejne pytanie, on przemówił.

"Powiem ci coś, króliczku," zaczął, jego głos był cichy i opanowany, a ręka powędrowała, by odgarnąć kosmyk moich włosów za ucho. Wyraz jego twarzy sprawił, że poczułam wilgoć między nogami i czułam, jak mokro robi się na dole—cholera, "mam więcej niż jeden powód, by trzymać cię w ryzach. I ostrzegam cię, moje metody nie są łatwe. To nie coś, na co przygotowała cię twoja kochana mamusia. Raczej nie przypadną ci do gustu, więc może uważaj na te swoje śliczne usta, kiedy jesteś przy mnie?" Jego wzrok przemknął po moich ustach, a w jego oddechu pojawił się ten sam niepokój, co u mnie.

Boże. Jego słowa…

"A jeśli odmówię?"—pytanie wymknęło mi się, gdy nabrałam powietrza, próbując się uspokoić, a w jego hipnotyzujących, szarych oczach przemknął błysk, uśmiechając się bezczelnie.

"Prędzej czy później się przekonasz," odparł, podnosząc się, zabierając swój płaszcz i odchodząc, aż zniknął w tłumie.

O co chodziło Damienowi? Czego on właściwie chciał?

Przesuń w górę, aby kontynuować

New Brother: His Dirty Little Secret

New Brother: His Dirty Little Secret

21 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

21

Treść

Aa