passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

One Night, Nine Months, Forever - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

One Night, Nine Months, Forever

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Chaos mojego rodzinnego domu przywitał mnie, zanim jeszcze dotarłam do drzwi. Słyszałam bliźniaczki przez cienkie ściany — śmiały się, kłóciły, pewnie jedno i drugie.

Ich głosy niosły się korytarzem bloku, jakby to one były tu właścicielkami. Te znajome dźwięki oplatały mnie — w równym stopniu dawały poczucie bezpieczeństwa i klaustrofobii.

Nic się nie zmieniło.

Mieszkanie wciąż było małe, wciąż zagracone, wciąż kipiące energią, która nie mieściła się w tych metrach kwadratowych. Nawet gdy dziewczynki były już starsze, dom nie uspokoił się ani trochę.

Nie byłam pewna, czy kiedykolwiek się uspokoi.

"Kitty!" Dwa ciała zderzyły się ze mną z siłą małych huraganów, ramiona oplotły mi talię, głosy nachodziły na siebie w podekscytowanym chaosie. "Jesteś! Czemu nam nie powiedziałaś, że przyjdziesz? Pokażemy ci taniec, którego się nauczyłyśmy? Ćwiczyłyśmy przez cały tydzień—"

"Ja ćwiczyłam," poprawiła Maya, szturchając siostrę. "Lily ciągle psuje drugą część."

"Nieprawda!"

Zaśmiałam się i przytuliłam je równie mocno.

Te dziewczynki były jednym z moich nielicznych słabych punktów, szczeliną w zbroi, którą tak starannie budowałam. Miały już dwanaście lat, same długie kończyny i nieskończona energia, a za każdym razem, gdy je widziałam, przypominałam sobie, dlaczego tak zawzięcie walczę.

Nie tylko dla siebie. Dla nich.

Dla przyszłości, w której nie będą musiały liczyć każdy grosz, nosić po kimś ubrania ani udawać, że nie są głodne, gdy lodówka jest pusta.

"Obejrzę taniec później, obiecuję." Delikatnie wyplątałam się z ich objęć. "Muszę najpierw porozmawiać z mamą, dobrze? Dorosłe sprawy."

Ich twarze opadły w idealnej synchronii. "Nudne dorosłe sprawy?"

"Najnudniejsze. Ale wam to wynagrodzę."

Rozbiegły się niechętnie, wyczuwając zmianę w moim głosie, a ja ruszyłam do kuchni.

Mama była tam, jak się spodziewałam, stała przy blacie z ściereczką na ramieniu, a zmęczenie było wypisane na każdej linii jej twarzy.

Miała tylko czterdzieści cztery lata, ale wyglądała starzej — lata podwójnych zmian i samotnego wychowania dzieci odcisnęły swoje piętno. Jej problemy z sercem nie pomagały.

"Kitty." Uśmiechnęła się na mój widok, ale jej oczy już mnie lustrowały, już były podejrzliwe. "To niespodzianka. Wszystko w porządku?"

"Wszystko dobrze." Usiadłam przy małym stole i przybrałam swobodny ton. "Chciałam tylko sprawdzić, jak sobie radzicie. Jak dziewczynki dają sobie radę w szkole w tym semestrze?"

Rozmawiałyśmy, a ja kluczyłam wokół prawdziwego powodu mojej wizyty, jakbym obchodziła naładowany kabel, mając nadzieję, że jakoś to wygładzę, złagodzę cios.

Mama nie dała się nabrać. Znała mnie całe życie, umiała mnie czytać lepiej niż ktokolwiek. Po dziesięciu minutach mojego oczywistego zwlekania odstawiła filiżankę z kawą i spojrzała na mnie wzrokiem, który obnażał wszystkie moje obrony.

"Katherine."

Pełne imię. Nigdy nie wróżyło to nic dobrego.

"Wiem, kiedy coś jest nie tak. Wiem, kiedy moja córka mnie odwiedza, bo tęskni, a kiedy przychodzi, bo czegoś potrzebuje. Więc po prostu mi powiedz."

Otworzyłam usta, żeby znowu odbić piłeczkę, ale słowa nie chciały przejść przez gardło.

Prawda ciążyła mi w piersi, napierała na żebra, domagała się wypuszczenia. Nie mogłam wiecznie tańczyć wokół niej.

"Jestem w ciąży."

Cisza, która nastąpiła, była ogłuszająca. Twarz mamy przeszła przez całą gamę emocji: szok, niedowierzanie, coś, co wyglądało prawie jak żałoba, zanim zastygła w bladym, wstrząśniętym bezruchu.

Opadła na krzesło, jedną ręką przyciskając się do klatki piersiowej, a ja wpadłam w panikę.

"Mamo, serce—nie denerwuj się, dobrze? To nie jest katastrofa. Da się to naprawić." Mówiłam za szybko, próbując uspokoić nas obie. "Potrzebuję tylko trochę pomocy, żeby pokryć koszty, a potem to się skończy."

Patrzyła na mnie długo. Gdy w końcu się odezwała, jej głos był stanowczy w sposób, którego się nie spodziewałam. "Nie."

"Co?"

"Nie dam ci na to pieniędzy." Pokręciła powoli głową, a jej wyraz twarzy stwardniał. "Nie teraz. Nigdy. Przepraszam, Kitty, ale nie mogę ci pomóc zakończyć tej ciąży."

Te słowa uderzyły mnie jak policzek. Przygotowałam się na rozczarowanie, kazania, na ciężkie milczenie matczynej dezaprobaty.

Nie przygotowałam się na kategoryczną odmowę.

"Mamo, bądź rozsądna. Mam dwadzieścia dwa lata. Wciąż studiuję. Mam plany—prawdziwe plany, takie, w których dziecko nie wywraca wszystkiego, na co pracowałam."

Starałam się mówić spokojnie, rzeczowo, wykładałam fakty jak biznesową propozycję.

"To nie jest debata o filozofii czy moralności. To matematyka. Nie stać mnie na dziecko. Nie stać mnie na stratę przyszłości."

"To wymyślimy coś innego." Podniosła podbródek, uparta w sposób, który dobrze znałam, bo sama go odziedziczyłam. "Możemy sprzedać mieszkanie. Wezmę dodatkowe zmiany w pracy, złapię drugą robotę, jeśli trzeba. Pożyczymy od znajomych, zastawię biżuterię po twojej babci. Wszystko, tylko nie to."

"Mamo, słyszysz siebie?" Frustracja wezbrała we mnie, zanim zdążyłam ją zatrzymać. "Mówisz o zniszczeniu swojego życia, mojego i dziewczynek, po co? Dla kupki komórek?"

Jej twarz stwardniała, pojawił się w jej oczach rzadki chłód, który widziałam tylko kilka razy w życiu.

"Nie waż się tak mówić o swoim dziecku. To nie tylko komórki—to żywa istota, przyszły człowiek, życie, które zasługuje na szansę. Wychowałam cię lepiej, Katherine. Wychowałam cię, żebyś ceniła życie."

"Wychowałaś mnie, żeby być mądrą!" Słowa wyrwały się ze mnie. "Wychowałaś mnie, żebym coś osiągnęła, żebym nie powtórzyła twoich błędów. A teraz co—chcesz, żebym to wszystko wyrzuciła? Nieszczęście kocha towarzystwo, więc chcesz mnie w tym samym potrzasku, w którym tkwisz od dwudziestu lat?"

W momencie, gdy to powiedziałam, wiedziałam, że posunęłam się za daleko.

Twarz mamy na chwilę się załamała, potem znowu stwardniała, ból i złość walczyły w jej oczach. "Zawsze byłaś zimna."

Jej głos był teraz cichy, ale ranił bardziej niż krzyk.

"Zawsze myślałaś, że jesteś lepsza od tego miejsca, lepsza ode mnie, lepsza od tej rodziny… Może to wszechświat cię uczy pokory, Kitty. Może to Bóg pokazuje ci, że nie masz tyle kontroli, ile ci się wydaje."

Wstałam tak gwałtownie, że krzesło zgrzytnęło o podłogę. "Przyszłam tu po pomoc. Najwyraźniej to był błąd."

"Kitty, zaczekaj…"

Ale już mnie nie było, drzwi zamknęły się za mną zbyt mocno.

Tego wieczoru siedziałam w swoim pokoju w akademiku, gapiąc się w ścianę i przeliczając liczby, o których już wiedziałam, że się nie zsumują. Moje stypendium nie wystarczało. Oszczędności były żartem. Każda opcja, którą miałam, przepadła.

Pukanie do drzwi wyrwało mnie z tej spirali.

Brianna stała w korytarzu, trzymając kopertę. Wcisnęła mi ją w ręce bez słowa wyjaśnienia, bez zbędnych ceregieli. W środku była gotówka — dokładnie tyle, ile trzeba na zabieg, plus coś ekstra.

"Bri..." Patrzyłam na nią oszołomiona. "Skąd to masz?"

"Po prostu weź. Nie martw się, nie będzie żadnych problemów." Jej ton był lekki, ale coś migotało w jej oczach — coś bolesnego, o czym nie chciała rozmawiać.

Wiedziałam. Wiedziałam dokładnie, skąd pochodziły te pieniądze.

Jej rodzina. Ludzie, z którymi zerwała kontakty przed studiami, dom, z którego uciekła, drzwi, które z takim trudem zamknęła. A jednak wróciła. Dla mnie.

Cena tej koperty była znacznie większa niż pieniądze.

Nie miałam słów, by to wyrazić, więc nawet nie próbowałam ich szukać. Odłożyłam kopertę na bok, przyciągnęłam ją do siebie i mocno przytuliłam. Ona odwzajemniła uścisk równie mocno i żadna z nas nic nie powiedziała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Poczekalnia kliniki była dokładnie taka, jakiej się spodziewałam – i jednocześnie niczym, czego bym pragnęła: sterylne białe ściany, niewygodne plastikowe krzesła i cisza tak gęsta, że aż przytłaczająca.

Inne kobiety siedziały rozproszone w przestrzeni, każda pogrążona w swojej prywatnej walce, starannie unikając kontaktu wzrokowego z resztą. Wszystkie byłyśmy tu z tego samego powodu i żadna z nas nie chciała tego uznać.

Brianna siedziała obok mnie, jej noga podskakiwała z nerwową energią. Uparła się, by przyjść, mimo moich protestów, że dam sobie radę sama.

– Nie wejdziesz tam sama – powiedziała tonem, który nie pozostawiał miejsca na sprzeciw.

Teraz była tu ze mną, promieniując wspierającym niepokojem, podczas gdy ja wypełniałam formularze pewną ręką. Imię. Data urodzenia. Dane ubezpieczenia. Historia medyczna.

Każde pytanie traktowałam jak zadanie do wykonania, nie pozwalając sobie poczuć nic poza praktycznymi krokami przede mną.

To był problem do rozwiązania, nic więcej.

Komplikacja, którą trzeba usunąć.

Do popołudnia koszmar miał się skończyć, a ja mogłam zacząć odbudowywać wszystko, co prawie straciłam.

Pielęgniarka wywołała moje nazwisko, a ja poszłam za nią korytarzem pachnącym antyseptykiem i niepokojem. Zaprowadziła mnie do prywatnego pokoju, wręczyła szpitalną koszulę i wyjaśniła procedurę spokojnym, wyćwiczonym głosem.

Kiwnęłam głową, chłonąc informacje, choć właściwie ich nie słyszałam.

Przebierz się. Czekaj. Oddychaj. To wkrótce się skończy.

Byłam o kilka minut od zostawienia tego za sobą, gdy drzwi nagle się otworzyły.

Arnold Ashford, ojciec Damona, wszedł do pokoju jakby był jego właścicielem – co, znając takich ludzi jak on, pewnie byłby w stanie zrobić, gdyby tylko chciał.

Był wysoki, imponujący, srebro przeplatało się z brązem w jego włosach, wystylizowanych z precyzją, która krzyczała „stare pieniądze”. Garnitur, który miał na sobie, najprawdopodobniej kosztował więcej niż miesięczna pensja mojej matki.

Wszystko w nim emanowało autorytetem – tym rodzajem, który sprawia, że ludzie ustępują miejsca bez pytania i przepraszają za samą obecność.

Za nim, niechętnie, podążał Damon.

Żołądek zapadł mi się do samego dna.

Widzieć patriarchę imperium Ashfordów w klinicznej sali było surrealistyczne, jak sen gorączkowy, z którego nie mogłam się obudzić. Ale obecność Damona czyniła to gorszym – sprawiała, że wszystko było prawdziwe.

Wyglądał, jakby wolał być gdziekolwiek indziej na świecie, z zaciśniętą szczęką i wzrokiem utkwionym gdzieś poza moim ramieniem. Nie patrzył na mnie bezpośrednio.

Zanim zdążyłam zareagować, Brianna wpadła za nimi do pokoju, niemal drżąc z wściekłości.

– Kitty, kochanie, mam nadzieję, że jesteś ubrana! Próbowałam ich powstrzymać, ale ci zboczeńcy po prostu wparowali do twojego pokoju jakby należał do nich!

Arnold nawet na nią nie spojrzał.

Zwrócił się do kogoś na korytarzu, jednym poleceniem – cicho, ale absolutnie – i personel medyczny, który przygotowywał się do mojego zabiegu, po prostu… wyszedł.

Ich sprzeciw zgasł, zanim zdołał zabrzmieć, połknięty przez ciężar nazwiska Ashford.

Po chwili perswazji i domyślnym zagrożeniu tym, co spotyka ludzi stających mu na drodze, Brianna również została wyprowadzona, mimo jej głośnych protestów i kreatywnych przekleństw.

Drzwi się zamknęły. Zostałam z nimi sama, mając na sobie tylko cienką szpitalną koszulę i moją wściekłość.

– Co, do diabła, wam się wydaje, że robicie?! – Nie próbowałam ukrywać wściekłości – nie widziałam w tym sensu. – Co daje wam prawo wpraszać się do prywatnej placówki medycznej i przerywać zabieg, który nie ma z wami nic wspólnego?

Arnold patrzył na mnie z dystansem człowieka oceniającego inwestycję. Jego wyraz twarzy nie drgnął na mój ton. Jeśli już, wydawał się lekko pod wrażeniem.

– Zastanawiasz się, jak dowiedziałem się o twojej sytuacji.

Ton Arnolda był niemal znudzony, jakby tłumaczył coś oczywistego powolnemu dziecku.

– Mam ludzi, którzy zajmują się podobnymi sprawami. Kiedy imię mojego syna pojawia się w związku z młodą kobietą, zwracam uwagę.

– Ludzi – powtórzyłam płasko. – Miał pan ludzi, którzy mnie szpiegowali?

– Prowadziłem śledztwo. Jest różnica.

Wyprostował mankiety z nonszalancką obojętnością.

– Świadkowie widzieli ciebie i Damona razem... dość entuzjastycznie. A twoja sąsiadka, urocza kobieta, bardzo zatroskana losem młodej studentki za ścianą, zauważyła test ciążowy w twoim śmietniku.

To naruszenie uderzyło mnie jak fizyczny cios. Moi sąsiedzi. Moi znajomi z uczelni. Przypadkowi barmani. Wszyscy karmili sieć szpiegów tego człowieka informacjami.

– Grzebaliście w moich śmieciach?

– Osobiście nie. To byłoby niegodne – na jego twarzy przemknął ledwie widoczny uśmiech. – Ale kiedy kilka źródeł potwierdza tę samą historię, uznaję, że trzeba działać.

Coś musiało odbić się na mojej twarzy, bo Arnold kontynuował bez czekania na odpowiedź.

– Złożę ci propozycję, panno Morrow. Urodzisz dziecko i poślubisz mojego syna. Damon nie był dość rozsądny, by trzymać spodnie na sobie, więc teraz poniesie konsekwencje jak mężczyzna. Rodzina Ashfordów nie zostawia niedokończonych spraw, a nieślubne dziecko w obiegu to niedopuszczalna komplikacja.

Omalo się nie roześmiałam z absurdu.

– Obciążajcie Damona odpowiedzialnością, ile tylko chcecie. Co to ma wspólnego ze mną? Nie wciągajcie mnie w wasze chore rodzinne wojny.

– Nosisz dziedzica Ashfordów. To sprawia, że jesteś bardzo zaangażowana.

– Pozbędę się tej ciąży.

Mój głos był ostry mimo mojej kruchości; mimo koszuli, zimnego pokoju i dysproporcji sił, która krzyczała z każdego kąta.

– Nie obchodzi mnie, co pan myśli, i na pewno nie zniszczę swojej przyszłości, wiążąc się przymusowo z człowiekiem, którego ledwie mogę znieść.

Wyraz Arnolda wciąż się nie zmieniał. Spodziewał się oporu. Może nawet go szanował, w tym swoim chłodnym, wyrachowanym stylu. Wtedy padła propozycja pieniędzy.

Kwota była tak ogromna, że musiałam usłyszeć ją dwa razy, zanim mój umysł ją ogarnął.

Wystarczająco, by zapewnić mojej rodzinie byt do końca życia. Wystarczająco, by spłacić rachunki medyczne mojej matki i jeszcze więcej.

Wystarczająco, by bliźniaki poszły na studia – te dobre, z bibliotekami, szansami i perspektywami. Wystarczająco, by kupić dom, który się nie rozpada.

Dość, by wymazać wszystkie finansowe problemy, jakie kiedykolwiek znałam.

Zawahałam się. Na moment. Lekkie drgnienie, którego nie zdołałam ukryć wystarczająco szybko.

Arnold to zauważył – oczywiście, że tak.

Ludzie tacy jak on to drapieżcy; zostali stworzeni, by wyczuwać słabość.

– Nie dam się kupić. – Słowa były stanowcze, ale pewność siebie, która była wcześniej, teraz miała już drobne pęknięcia. – Nie dam sobą sterować.

– Nie proszę cię o decyzję dzisiaj.

Głos Arnolda był teraz cierpliwy, niemal łagodny – w sposób groźniejszy niż wcześniejszy chłód.

– Weź kilka dni. Przemyśl to dobrze. Zastanów się, co to może oznaczać dla twojej rodziny. – Pauza. – Ale dzisiejszy zabieg jest odwołany. To nie podlega negocjacjom.

Chciałam się sprzeciwić, krzyknąć, że nie może mi tego zrobić, ale personelu już nie było. Zabieg został odroczony na czas nieokreślony przez człowieka, którego wpływy sięgały dalej, niż mogłam sobie wyobrazić.

Arnold ruszył do drzwi, po czym się zatrzymał. Gdy odezwał się ponownie, z jego głosu zniknęła biznesowa ogłada, zastąpiona czymś twardszym.

– Bez względu na to, co zdecydujesz, trzymasz język za zębami na temat tej ciąży i udziału mojego syna. Nazwisko Ashfordów nie jest mieszane w plotki i skandale.

Te słowa brzmiały jak groźba – złamiesz nakaz, poniesiesz konsekwencje, na które cię nie stać.

Wyszedł, a Damon podążył za nim – wciąż milczący, wciąż unikający mojego wzroku.

Drzwi zamknęły się z cichym trzaskiem, a ja zostałam sama w sterylnym pokoju, wciąż w szpitalnej koszuli, a rozwiązanie, po które tu przyszłam, stało się nagle nieosiągalne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Drzwi kliniki zamknęły się za nami, a ja wciąż nie czułam nóg. Moje ciało poruszało się na autopilocie, podczas gdy umysł gorączkowo analizował konsekwencje wszystkiego, co właśnie się wydarzyło.

Propozycja Arnolda Ashforda odbijała się echem w mojej głowie niczym piosenka, której nie mogłam przestać słyszeć.

Pieniądze. Małżeństwo. Groźba owinięta w jedwab i dostarczona z uśmiechem. Świadkowie, którzy nieświadomie wrzucili mnie prosto w paszcze rekinów.

Brianna była przeciwieństwem mojej ciszy.

"Co ci powiedzieli? Czego chciał ten stary drań? Przysięgam na Boga, Kitty, jeśli ci groził, znajdę sposób, żeby zatruć mu życie."

Była głośna, oburzona, jej głos narastał z każdym krokiem w stronę parkingu.

"Nie obchodzi mnie, ile ma pieniędzy — bogaci krwawią tak samo jak wszyscy inni, a ja wiem, gdzie kupić nóż."

"Bri."

"A Damon po prostu stał tam jak bezużyteczna dekoracja! Co to za facet pozwala ojcu wtargnąć do placówki medycznej i terroryzować kobietę, która nosi jego dziecko? Tchórz, ot co. Bezkręgowy, rozpuszczony przez fundusz powierniczy tchórz, który nigdy nie musiał—"

"Brianna." Zatrzymałam się, a ona niemal na mnie wpadła. "Musisz oddychać."

Wzięła oddech. Niewiele to pomogło. "Oddycham. Ale też knuję. Te dwie rzeczy się nie wykluczają."

Już miałam odpowiedzieć, kiedy go zauważyłam — Damona, opartego o lśniące czarne auto na parkingu, z założonymi rękami, wyraźnie czekającego.

Na mnie.

Brianna zobaczyła go w tej samej chwili co ja. Natychmiast się napięła, stając między nami jak ludzka tarcza, każda linia jej ciała krzyczała ochronnym gniewem.

"O, nie ma mowy. Nie dam mu cię zaskoczyć drugi raz w ciągu jednego dnia. Nie zostawię cię z nim samą."

"Poradzę sobie."

"Kitty…"

"Idź." Zmiękczyłam głos, choć odrobinę. "Zadzwonię do ciebie później. Obiecuję."

Zawahała się, rzucając Damonowi spojrzenie, które obiecywało twórczą przemoc, gdyby spróbował czegokolwiek. Miał na tyle rozumu, by wyglądać na skrępowanego.

W końcu, z niechęcią, ruszyła do swojego samochodu, dwa razy odwracając się za siebie, zanim odjechała z wyraźnym oporem.

Podeszłam do Damona z zbroją szczelnie nałożoną.

Wyglądał tu inaczej niż w klinice — mniej jak cień ojca, bardziej jak on sam, co wcale nie było zaletą. Zwykła, leniwa pewność siebie gdzieś zniknęła.

Cokolwiek miał powiedzieć, nie był z tego zadowolony.

Przygotowałam się na drugą rundę ashfordowskich metod nacisku. Może powtórzy żądania ojca w łagodniejszym wydaniu, ubierze je w czar i fałszywą troskę.

Zachowaj dziecko. Przyjmij umowę. Dostosuj się jak grzeczna dziewczynka.

Zamiast tego powiedział: "Nie zgadzaj się."

Mrugnęłam. "Co?"

"Cokolwiek zaoferował ci mój ojciec, cokolwiek ci powiedział — nie zgadzaj się na to."

Jego głos był naglący, niemal błagalny, pozbawiony tej beztroskiej łatwości, do której się przyzwyczaiłam.

"Sam znajdę pieniądze, żeby ci zapłacić. Pomogę ci wyjechać z kraju, jeśli będzie trzeba, zacząć od nowa tam, gdzie on cię nie dosięgnie. Po prostu nie pozwól, żeby nas oboje wciągnął w ten koszmar."

Te słowa zabrzmiały fałszywie. Wszystko tutaj brzmiało fałszywie.

Moja złość wybuchła natychmiast, gorąca i gwałtowna.

"Pozwól, że się upewnię, czy dobrze rozumiem — to ty boisz się być w coś wciągnięty? Ty? Facet, który mnie zapłodnił i wrócił do wygodnego życia, podczas gdy ja sama mierzyłam się z konsekwencjami?"

"To nie—"

"To ja cię wciągam? Przepraszam, to moje nasienie cię zapłodniło czy odwrotnie?"

Jego szczęka się zacisnęła, pod maską troski pojawiła się frustracja.

"To ty mnie o to poprosiłaś! Dosłownie powiedziałaś, żebym się nie martwił o zabezpieczenie, że bierzesz tabletki, że wszystko jest w porządku. Po prostu podążałem za twoim sygnałem."

"I miałeś tyle rozsądku, żeby odmówić? O, czekaj—nie miałeś, bo myślałeś czymś innym niż głową."

"Byłem kompletnie pijany!"

"Ja też!" Mój głos podniósł się do jego tonu, a kłótnia iskrzyła między nami jak nagi przewód. "Skończymy już zrzucać winę? Teraz możesz mnie zostawić i pozwolić mi ogarnąć bałagan, który oboje zrobiliśmy?"

Staliśmy na parkingu, oboje ciężko oddychając, a napięcie było tak gęste, że mogłam je poczuć w ustach. Damon powoli wypuścił powietrze, widocznie zmuszając się do opanowania, choć napięcie widać było w każdej linii jego ciała.

"Nie masz pojęcia, w co się pakujesz, jeśli przyjmiesz propozycję mojego ojca." Jego głos był teraz cichszy, ale nie mniej pilny. "Wymuszone małżeństwo nie byłoby żadnym układem biznesowym, tylko kolejnym łańcuchem na naszych szyjach."

Słuchałam. Wychwyciłam każde słowo.

I nie czułam nic.

Nic poza zimnym rozpoznaniem schematu, który widziałam już sto razy — bogate dzieci panikujące, gdy ich wygodne życie napotykało najmniejszy wstrząs.

Nie martwił się o mnie. Nie myślał o tym, co poświęcam, co mogę stracić, jak sobie poradzę, jeśli wszystko się rozsypie. Myślał o sobie, jak to ludzie tacy jak on mają w zwyczaju.

"Wyjaśnijmy sobie coś."

Mój głos był płaski, urwany, pozbawiony ciepła.

"Nie chcę być z tobą związana bardziej, niż ty chcesz być związany ze mną. Małżeństwo, kontrakt, dziecko — żadne z tego nie pasuje do życia, które buduję. Nie zamierzam pozwolić twojej rodzinie zniszczyć moich planów."

"Dobrze." Pokiwał głową, ale na jego twarzy przemknęło coś nieuchwytnego. "Więc jesteśmy po tej samej stronie."

"Najwyraźniej tak."

Staliśmy tam jak dwie osoby negocjujące zawieszenie broni, a nie omawiające wspólną przyszłość. Żadnej wspólnej płaszczyzny poza wzajemnym odrzuceniem, żadnej więzi oprócz przypadku, który nas tu sprowadził.

Damon odwrócił się, wsuwając ręce do kieszeni. Zrobił kilka kroków, po czym zatrzymał się i rzucił przez ramię ostatnie zdanie. Jego głos był twardszy niż wcześniej, pozbawiony desperacji, pełen czegoś zimniejszego.

"Jeśli będziesz na tyle głupia, żeby przyjąć ofertę mojego ojca, sprawię, że tego pożałujesz."

I odszedł, wsiadając do drogiego auta i odjeżdżając, nie oglądając się za siebie.

Patrzyłam, jak odjeżdża, jego słowa wisiały w powietrzu — obietnica czy groźba, nie potrafiłam rozstrzygnąć. Powinnam czuć się uspokojona.

Byliśmy po tej samej stronie. Żadne z nas tego nie chciało.

Zamiast tego czułam się tylko bardziej samotna niż wcześniej. Uwięziona między presją Arnolda a ostrzeżeniem Damona. Żadnej jasnej drogi naprzód.

Decyzja, której nigdy nie chciałam podjąć, i żadnej dobrej opcji do wyboru.

Przesuń w górę, aby kontynuować

One Night, Nine Months, Forever

One Night, Nine Months, Forever

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa