Trzy dni zlewają się w jedno, niekończący się cykl siedzenia na tym krześle, patrzenia w monitory, liczenia piknięć i trzymania dłoni, która nigdy nie ściska mojej z powrotem.
Nie opuściłam szpitala poza szybkim prysznicem, żyjąc głównie dzięki jedzeniu, które przynoszą Cole i Derek, którego prawie nie dotykam, kawie wypijanej litrami i czystym ubraniom, w które przebieram się w łazience na końcu korytarza.
Rankiem trzeciego dnia wreszcie to się dzieje.
Patrzę na twarz Ryana, kiedy jego palce drgają pod kocem—mały ruch, prawie niezauważalny, ale obserwowałam go tak uważnie, że wyłapuję to natychmiast.
— Ryan?
Jego brwi marszczą się, pojawia się zagłębienie między nimi.
— Ryan, słyszysz mnie?
Jego powieki trzepoczą raz, potem drugi, a potem powoli i boleśnie otwierają się. Najpierw na jego twarz wstępuje zamieszanie, kiedy wzrok błądzi po pokoju. Widzę, jak usiłuje poskładać, gdzie jest, co się stało.
Potem jego oczy znajdują mnie i pojawia się rozpoznanie.
— Grace...
Kompletnie się rozsypuję, szloch wyrywa się ze mnie, zanim zdołam go powstrzymać, rzucam się na niego. Pachnie środkami dezynfekującymi, ale jest ciepły, oddycha, wrócił.
— Myślałam, że cię straciłam... — szepczę wtulona w jego pierś między szlochami. — Myślałam, że już cię nie ma...
Dłoń Ryana unosi się słabo, drżącymi palcami odnajduje moje włosy i przytrzymuje mnie tam tym niewielkim siłami, które mu pozostały.
— Jestem tutaj — chrypi. — Nic mi nie jest.
— Tak się bałam... Boże, Ryan, tak bardzo się bałam!
— Wiem. Przepraszam.
Przez krótką chwilę wszystko jest dobrze—potem drzwi się otwierają i wszystko się zmienia.
Do pokoju wchodzi mężczyzna w białym fartuchu—siwe włosy, życzliwe oczy za okularami w drucianych oprawkach, niesie clipboard i ma wyraz twarzy, którego nauczyłam się bać przez ostatnie trzy dni.
— Panie Mitchell. Miło widzieć pana przytomnego. — Skinął mi z profesjonalną uprzejmością. — Pani Mitchell. Jestem dr Patterson. Nadzorowałem opiekę nad pani mężem.
Ryan próbuje się podnieść, krzywi się z bólu i opada z powrotem na poduszki z wyraźną frustracją.
— Co mi się stało?
— Był pan w poważnym wypadku samochodowym. Czy coś pan z tego pamięta?
Brwi Ryana znów się marszczą, gdy przeszukuje pamięć. — Jeleń. Pamiętam jelenia. A potem...
— Samochód dachował. Odniosłeś poważne obrażenia. — Dr Patterson podchodzi bliżej, jego postawa staje się poważniejsza. — Muszę omówić z wami wasze urazy. Mogę?
Biorę Ryana za rękę, pozwala mi na to, choć jego uścisk wydaje się inny—niepewny, waha się.
— Proszę powiedzieć — mówi Ryan.
Głos dr. Pattersona staje się spokojny i kliniczny, głos człowieka, który setki razy przekazywał złe wiadomości.
— Uderzenie skoncentrowało się na dolnej części ciała. Doszło do uszkodzeń wewnętrznych—krwotoków wymagających pilnej operacji. Udało się naprawić większość.
— Większość?
— Nogi się zagoją. Konieczna będzie rehabilitacja, ale znów pan będzie chodził. Z czasem odzyska pan pełną sprawność.
Ulga spływa na mnie jak ciepła woda—będzie chodził, wyzdrowieje, poradzimy sobie z rehabilitacją.
— Jest coś jeszcze — mówię cicho, czytając z twarzy lekarza. — Prawda?
Dr Patterson waha się przez ułamek sekundy, ale to wystarczy, by ścisnęło mi się serce.
— Panie Mitchell, w ramach oceny powrotu do zdrowia wykonaliśmy kompleksowe badania. — Lekarz robi pauzę, zagląda do clipboardu. — Wyniki badań płodności wykazały, że ma pan schorzenie zwane azoospermią. Brak żywotnych plemników.
Uścisk Ryana na mojej dłoni staje się bolesny. — Co to znaczy?
— To znaczy... — Lekarz dobiera słowa z wyraźną ostrożnością. — To nie jest wynik wypadku. To stan istniejący już wcześniej. Wypadek nie spowodował pańskiej niepłodności—już wcześniej był pan niepłodny.
Cisza, która zapada potem, jest ogłuszająca, miażdżąca swoim ciężarem. Osiemnaście miesięcy prób, osiemnaście miesięcy, gdy myślałam, że to może moja wina, zastanawiając się, czy to ja jestem "zepsuta".
Z twarzy Ryana odpływa cały kolor, odsuwa swoją dłoń z mojej—nie gwałtownie ani ze złością, po prostu zsuwa ją i kładzie na brzuchu, tworząc dystans.
— Ryan? — sięgam do niego drugą ręką, rozpaczliwie próbując utrzymać kontakt. — Ryan, popatrz na mnie.
Oddala się jeszcze bardziej, odwracając twarz w stronę okna.
— Ryan, proszę...
— Kiedy mogę wrócić do domu? — Jego głos jest płaski i pusty, to głos obcego dochodzący z ust mojego męża.
Dr Patterson niespokojnie poprawia się na nogach pod wpływem nagłego napięcia. — Chcielibyśmy pana jeszcze poobserwować. Jeszcze co najmniej kilka dni. Pana organizm przeszedł poważną traumę.
— Jutro.
— Panie Mitchell, naprawdę zalecałbym—
— Czy to możliwe? Czy mogę wyjść jutro?
Lekarz wzdycha ciężko. — Technicznie tak. Ale to ryzykowne. Potrzebuje pan nadzoru. Odpowiednia rekonwalescencja wymaga czasu.
— Jutro — powtarza Ryan, to już nie pytanie, lecz decyzja.
Próbuję jeszcze raz, dotykam jego ramienia, zmuszając go do kontaktu. — Ryan, nie musimy wszystkiego rozstrzygać teraz. Musimy skupić się na twoim zdrowiu.
Wpatruje się w sufit, jakby szukał tam odpowiedzi, których nie mogę zobaczyć, nie chce spojrzeć mi w oczy.
— Dzieci... mamy przecież opcje. Jest wiele sposobów na stworzenie rodziny, które nie wymagają... — urywam, bo słowa wydają się nieporadne i nie na miejscu. — Znajdziemy rozwiązanie. Razem.
Nic—wciąż wpatruje się w ten sufit z rozpaczliwą intensywnością.
— Ryan, proszę, porozmawiaj ze mną. Powiedz, o czym myślisz.
— Chcę do domu. — Jego głos ledwie słychać. — Tylko tego chcę. Chcę po prostu do domu.
Coś we mnie pęka z głośnym trzaskiem.
To nie on—to nie ten mężczyzna, który trzy dni temu pojechał na ryby, który miał w głowie cały nasz wspólny plan, dopracowany do najdrobniejszych szczegółów.
Tamten człowiek zniknął, a osoba leżąca teraz w tym szpitalnym łóżku to ktoś zupełnie inny—ktoś złamany w sposób, który nie ma nic wspólnego z jego ciałem.
Dr Patterson chrząka nerwowo. — Zostawię państwa samych. Jutro rano omówimy wypis.
Wychodzi, a drzwi zamykają się za nim z przerażającą ostatecznością.
Siedzę w ciszy obok mojego męża, człowieka, którego kocham od sześciu lat, wokół którego budowałam całe swoje życie, i patrzę, jak odmawia spojrzenia na mnie.
Znów sięgam po jego dłoń i tym razem nie odsuwa jej, ale też nie ściska mojej. Jego palce leżą bezwładnie w mojej dłoni, jak martwe.
— Kocham cię — szepczę w tę okropną ciszę. — Bez względu na wszystko. To się nie zmienia.
Ryan zamyka oczy.
— Jestem zmęczony — mówi. — Muszę spać.
Chcę krzyczeć, chcę go potrząsnąć, chcę zmusić, by na mnie spojrzał i zobaczył, że wciąż tu jestem, że wciąż jesteśmy "my", że to nie musi zniszczyć wszystkiego, co zbudowaliśmy. Ale nie robię nic z tych rzeczy.
Siedzę na swoim krześle i trzymam jego bezwładną dłoń, patrząc, jak udaje, że śpi, podczas gdy coś w moim mężu umiera.
I nie wiem, jak to odzyskać.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Tygodnie zlewają się w jedną mgłę ostrożnych ruchów i narastającej ciszy.
Ryan wraca do domu na wózku inwalidzkim, który lekarze zapewniają, że jest tymczasowy, ale coś innego pękło w tamtym szpitalnym pokoju, coś, czego lekarze nie widzą na swoich skanach ani nie potrafią zmierzyć swoimi testami.
"Potrzebujesz czegoś?" pytam, wwożąc go do salonu z wyćwiczoną troską. "Wody? Jedzenia? Mogę zrobić obiad—kanapkę z indykiem, taką jak lubisz."
"Nic mi nie trzeba."
"Nie jadłeś od śniadania. Musisz mieć siłę, żeby się wyzdrowieć."
"Powiedziałem, że nic mi nie trzeba, Grace." Jego głos jest płaski i pusty, pozbawiony ciepła, które znałam przez sześć lat.
Nie patrzy na mnie—tak naprawdę nie spojrzał mi w oczy od tamtego szpitalnego pokoju, kiedy wszystko się zmieniło.
Zatrzymuję wózek przy oknie, poprawiając koc, który owinęłam wokół niego dziś rano.
Kiedyś kochał siedzieć tu leniwe niedziele, oglądać dzieciaki z sąsiedztwa grające w koszykówkę na ulicy, komentować ich styl. Teraz patrzy w nicość oczami, które zdają się niczego nie widzieć.
"Ryan, proszę. Porozmawiaj ze mną o czymkolwiek, nie obchodzi mnie o czym. Po prostu powiedz coś."
Jego szczęka się zaciska, a oczy zostają utkwione w jakimś odległym punkcie, którego nie potrafię zobaczyć ani zrozumieć.
"Jestem zmęczony," mówi w końcu tymi samymi słowami, których używał każdego dnia od powrotu do domu. "Leczę się i potrzebuję czasu."
Klękam obok wózka, biorąc jego dłoń w obie moje. "Jestem twoją żoną. Cokolwiek przechodzisz, nie musisz przechodzić przez to sam. W zdrowiu i w chorobie, pamiętasz?"
Wyciąga dłoń i chowa ją pod kocem, jakby chciał ją przede mną ochronić.
"Muszę odpocząć," mówi. "Możesz mnie odwieźć do sypialni?"
Wiozę go korytarzem w przygniatającej ciszy, pomagam przesiąść się na łóżko i zasłaniam zasłony, żeby zablokować popołudniowe słońce.
Natychmiast odwraca twarz do ściany, odprawiając mnie bez słowa, a ja stoję w progu i patrzę, jak mój mąż znika w sobie kawałek po kawałku.
Tamtej nocy próbuję ponownie, z nową determinacją.
Siadam obok niego na łóżku i przeciągam palcami po jego włosach, tak jak kiedyś lubił, tak jak to sprawiało, że mruczał z zadowoleniem i przyciągał mnie bliżej do leniwych pocałunków.
Teraz wzdryga się, jakby mój dotyk go parzył.
"Ryan..."
"Nie."
"Nie co? Nie mogę dotknąć własnego męża?"
"Nie mogę teraz, Grace. Po prostu nie mogę."
"Nie możesz pozwolić mi być twoją żoną?" Mój głos łamie się z frustracji i bólu.
Odwraca głowę i patrzy w ścianę.
"Nadal tu jestem," szepczę desperacko. "Nadal jestem twoją żoną. To się nie zmieniło."
"Wszystko się zmieniło."
"Nie to. Nie my. Nie to, co dla siebie znaczymy."
Śmieje się—pusto, złamanym głosem.
"Nie rozumiesz," mówi cicho. "Za każdym razem, gdy na ciebie patrzę, widzę to, czego nigdy nie mogłem ci dać. Rodzinę, którą planowaliśmy, dzieci, o których rozmawialiśmy—to nigdy nie było możliwe, a ja nawet nie jestem wystarczająco mężczyzną, żeby—"
Urwał, potrząsając głową, nie mogąc dokończyć zdania.
"Ryan, to dla mnie nie ma znaczenia..."
"Dla mnie ma." W końcu na mnie patrzy—jego oczy są zaczerwienione i puste. "Proszę. Po prostu zostaw mnie dziś w spokoju."
Przełykam słowa, które chciałam powiedzieć, i wstaję z łóżka. W łazience przebieram się w bieliznę, którą kiedyś kochał—czarną koronkę i jedwab.
Materiał przylega do każdej krzywizny, a ja pamiętam, jak jego oczy ciemniały, gdy mnie w tym widział, jak sięgał po mnie, zanim jeszcze zdążyłam przejść przez pokój.
Gdy wychodzę, zerka na mnie raz, ogarnia mnie wzrokiem i odwraca się, by patrzeć w ścianę. "Dobranoc, Grace."
Stoję tam w koronce i jedwabiu, czując się bardziej naga, niż pozwala na to materiał, bardziej obnażona, niż gdybym nie miała na sobie nic, bardziej odrzucona, niż kiedykolwiek w życiu.
"Dobranoc," udaje mi się powiedzieć, a słowo smakuje jak popiół na języku.
Wkładam się pod kołdrę obok niego, a on leży na samym brzegu łóżka, tak daleko ode mnie, jak tylko się da, nie spadając. Patrzę na jego plecy, obserwując, jak ramiona unoszą się i opadają przy każdym oddechu.
"Kocham cię," szepczę w ciemności.
Nie odpowiada.
Nigdy nie czułam się bardziej samotna w swoim małżeństwie niż teraz, leżąc kilka centymetrów od męża, a czując, jakby był na zupełnie innej planecie.
***
Sny zaczynają się w następnym tygodniu, z gwałtowną intensywnością.
Dłonie Cole'a obejmują moje biodra mocno i stanowczo, przyciągając mnie do siebie, podczas gdy jego usta suną w dół po mojej szyi.
Jego zęby muskają mój obojczyk, usta suną niżej, poniżej piersi i dalej, powoli, po brzuchu.
To wyrzeźbione tors przylega do mojej nagiej skóry, same mięśnie i ciepłe ciało, silne ramiona przytrzymują mnie w miejscu z dokładnie taką siłą, za którą tęskniłam.
Te niebieskie oczy palą się, gdy ustawia się między moimi udami, z tym pewnym siebie uśmieszkiem, który sprawia, że mój brzuch się napina.
Jego głos brzmi nisko i ochryple, przesycony pożądaniem: "Myślałem o tym tak długo, Grace. Nie masz pojęcia."
"Nie powinniśmy... nie możemy—"
"Nie obchodzi mnie to. A ciebie?"
Nie czeka na odpowiedź, tylko przygniata mnie swoim ciężarem, mięśnie napinają się, gdy się porusza—najpierw powoli, drażniąc, potem coraz głębiej i szybciej, z narastającą intensywnością.
Mój grzbiet wygina się w łuk, gdy paznokcie drapią jego ramiona, a jego imię wyrywa się z mojego gardła.
"Powiedz mi, jak się czujesz."
"Dobrze... Boże, Cole, to takie..."
Budzę się, dysząc, z sercem bijącym jak oszalałe, koszulka wilgotna od potu, a między udami jestem mokra i rozpalona.
Wtedy wstyd spada na mnie jak fala przypływu.
Ryan leży obok mnie, a ja właśnie śniłam, że jego najlepszy przyjaciel pieprzył mnie z taką realnością, że robi mi się niedobrze.
Przyciskam dłonie do twarzy, próbując zwolnić oddech i przepędzić podniecenie, które wciąż pulsuje w moim ciele jak elektryczność.
Wysuwam się z łóżka i idę do łazienki, zamykając drzwi na klucz trzęsącymi się rękami. W lustrze widzę nieznajomą—zarumienione policzki, rozszalałe oczy, rozchylone wargi, kobietę, której nie poznaję patrzącą na mnie.
Co jest ze mną nie tak?
Ryan jest rozbity, potrzebuje cierpliwości i wsparcia, potrzebuje, żebym przy nim trwała. A ja zamiast tego coraz częściej i z coraz większymi szczegółami śnię o rękach innego mężczyzny na moim ciele.
Ściskam umywalkę tak mocno, że bieleją mi knykcie, pochylam głowę, a klatka piersiowa unosi się i opada gwałtownie.
To nic nie znaczy—tylko sny, tylko ciało reagujące na tygodnie odrzucenia i samotności. To biologia, hormony, potrzeba fizyczna, nic więcej.
Ale wstyd nie przejmuje się logiką, a wstyd wie, co poczułam, gdy się obudziłam. Chlapię zimną wodą twarz, potem patrzę sobie w oczy w lustrze z wymuszoną determinacją.
"Ogarnij się," szepczę ostro. "To najlepszy przyjaciel twojego męża. Jest poza zasięgiem."
Kobieta w lustrze wcale nie wygląda na przekonaną.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Cole i Derek stają się stałymi bywalcami w naszym domu, pojawiając się niemal codziennie, zdeterminowani, by pomóc na każdy możliwy sposób.
Derek przejmuje zupełnie kuchnię, zjawiając się z torbami zakupów, zanim jeszcze wypiję poranną kawę, wypełniając lodówkę świeżymi warzywami i chudym mięsem.
„Usiądź”, mówi, delikatnie, ale stanowczo popychając mnie w stronę stołu. „Ja się tym zajmę.”
„Derek, nie musisz—”
„Wiem, że nie muszę. Chcę.” Zaczyna rozpakowywać składniki. „Kiedy ostatni raz zjadłaś porządny posiłek? Kawa się nie liczy.”
Próbuję sobie przypomnieć i nie mogę, co najwyraźniej widać po mojej minie.
„Tak myślałem.” Wskazuje na krzesło z udawaną surowością. „Siadaj i odpocznij. Zapędzasz się w kozi róg, a to nikomu nie pomaga.”
„Wszystko ze mną w porządku.”
„Nie, nie jest—schudłaś, chociaż nie musiałaś, masz cienie pod oczami i żyjesz na kofeinie i zmartwieniach.”
Chcę się sprzeciwić, ale zmęczenie zwycięża i zapadam się w krzesło, obserwując, jak Derek porusza się po mojej kuchni, jakby należała już do niego, jakby to było jego królestwo.
„Ryan ma szczęście, że cię ma”, mówię cicho.
Derek zatrzymuje się w krojeniu warzyw, patrząc na mnie tymi ciepłymi, brązowymi oczami, które zawsze wydają się rozumieć więcej, niż powinny. „To on ma szczęście, że ma ciebie , Grace. Nie zapominaj o tym.”
Nie wierzę mu, ale i tak kiwam głową.
Cole zajmuje się rehabilitacją. Patrzę z progu, jak prowadzi Ryana przez ćwiczenia. Wspiera go podczas nauki chodzenia, trzyma go stabilnie, gdy nogi grożą odmówieniem posłuszeństwa.
„Dalej, stary. Jeszcze trzy kroki.”
„Nie mogę.” Głos Ryana łamie się rezygnacją. „Moje nogi nie—”
„Z nogami wszystko w porządku. To głowa jest problemem.” Cole poprawia uchwyt, rozkładając ciężar Ryana na nowo. „Jeszcze trzy kroki. Potem koniec na dziś.”
Ryan zaciska zęby i stawia jeden bolesny krok, potem drugi, potem trzeci.
„No właśnie.” Cole uśmiecha się z prawdziwą dumą. „A nie mówiłem?”
„Nienawidzę cię,” mamrocze Ryan bez złości.
„Nie, nie nienawidzisz. Kochasz mnie. Jestem twoją ulubioną osobą.”
„Jesteś najgorszą osobą, jaką znam.”
„A jednak tu jestem, trzymam cię na nogach.” Cole z wprawą pomaga mu wrócić na wózek. „Ta sama pora jutro?”
Ryan wzdycha z rezygnacją. „Mam wybór?”
„Nie.”
Są cudownymi ludźmi, prawdziwymi przyjaciółmi, którzy pojawiają się każdego dnia bez narzekania i oczekiwań. A ja jestem okropną żoną, bo nie mogę przestać patrzeć na Cole’a z intensywnością, która mnie przeraża.
Zauważam wszystko—jak jego koszulka podnosi się, gdy podnosi Ryana, odsłaniając pasek opalonego brzucha, od którego robi mi się sucho w ustach.
Jak napinają się jego bicepsy, gdy podtrzymuje ciężar mojego męża, mięśnie przesuwające się pod skórą w sposób, który sprawia, że wyobrażam sobie te ramiona obejmujące mnie zamiast niego.
Żyły na jego przedramionach przypominają rzeki, które chciałabym śledzić językiem, aż dotrę do jego palców.
Jego niski śmiech odbija się echem po domu długo po jego wyjściu, a jego zapach—czysty pot i coś drzewnego—unosi się w pokojach, na meblach, w powietrzu, które wdycham głębiej, gdy przechodzi obok.
Przechylam się bliżej, gdy mówi, tylko po to, by złapać więcej tego zapachu, patrzę, jak jego usta układają słowa, których ledwo słyszę, bo zbyt skupiam się na kształcie jego warg.
Fantazje pochłaniają mnie teraz z nieustępliwą siłą. W ciągu dnia, gdy Cole pracuje z Ryanem w salonie, mój umysł wędruje w coraz ciemniejsze rejony.
Wyobrażam sobie, jak przyciska mnie do kuchennego blatu, jego usta łapczywe na mojej szyi, gdy dłonie z desperacją unoszą moją sukienkę na uda.
Wyobrażam sobie go w moim łóżku, to doskonałe ciało pochylone nade mną, niebieskie oczy ciemne od pożądania, gdy rozchyla moje nogi i osiada między nimi, jakby to było jego miejsce.
Wyobrażam sobie, jak jego palce suną tam, gdzie zwykle był Ryan, ale wolniej, bardziej świadomie, wydobywając ze mnie dźwięki, jakich nigdy wcześniej nie wydałam, bo nikt nie dotykał mnie w ten sposób.
Potrząsam gwałtownie głową, zmuszając się do skupienia. Ale to nie pomaga—obrazy wracają raz za razem, coraz wyraźniejsze.
Pewnej nocy nie wytrzymuję już dłużej.
Ryan śpi głęboko, dom spowija cisza, a ja stoję w łazience, zaciskając dłonie na krawędzi umywalki, próbując oddychać przez ból między nogami, który nie ustępuje, cokolwiek bym zrobiła.
Patrzę na siebie w lustrze—rumiane policzki, ciemne oczy, kobieta na krawędzi czegoś niebezpiecznego i nieuniknionego.
„Nie rób tego”, szepczę rozpaczliwie do swojego odbicia. „Nie rób tego.”
Ale moja ręka już się porusza, wsuwając się pod gumkę piżamy i odnajdując wilgoć, która była tam cały dzień.
Zamykam oczy i natychmiast pojawia się twarz Cole’a—ten pewny siebie uśmiech, te niebieskie oczy płonące głodem skierowane wprost na mnie.
Wyobrażam go sobie za mną, przyciśniętego do moich pleców, podczas gdy jego oddech jest gorący na mojej szyi, a jego dłoń zastępuje moją.
„Myślałaś o tym, prawda?” Jego głos w mojej głowie jest niski i ochrypły od pożądania. „Myślałaś o mnie, leżąc obok niego.”
„Tak”, szepczę w pustej łazience.
„Taka niegrzeczna dziewczynka. Pokaż mi, jak bardzo tego chcesz.”
Moje palce poruszają się szybciej, zataczając kręgi i pieszcząc z narastającą desperacją, budując coś, czego potrzebuję bardziej niż oddechu.
Wyobrażam sobie go we mnie—głęboko, rozciągającego mnie w sposób, w jaki Ryan nigdy tego nie robił, jego biodra uderzające o moje z siłą, ręce ściskające mnie tak mocno, że zostawiłyby ślady, które bym pielęgnowała.
„Właśnie tak. Puść się dla mnie. Chcę usłyszeć, jak się rozpadniesz.”
Napięcie narasta, zwija się ciasno w moim brzuchu, a ja zagryzam wargę tak mocno, że czuję smak krwi, by nie krzyknąć. Jego imię rozbrzmiewa w mojej głowie jak modlitwa: Cole, Cole, Cole .
Orgazm wybucha we mnie zduszonym westchnieniem, uda drżą, plecy wyginają się w łuk, gdy fala rozkoszy przechodzi przeze mnie.
Przez jedną oślepiającą chwilę istnieje tylko czyste, przytłaczające uwolnienie—spełnienie, którego pragnęłam od tygodni, wreszcie osiągnięte.
Potem zapada cisza, a fantazja rozpływa się w nicość. Zostaję sama w łazience z dłonią między nogami, dysząc i drżąc po tym, jak szczytowałam, myśląc o najlepszym przyjacielu mojego męża.
Wina zalewa mnie z siłą lodowatej wody w żyłach.
Szarpnięciem wyciągam rękę i odkręcam kran, szorując palce tak długo, aż skóra robi się czerwona, potem surowa, jakby można było zmyć to, co się właśnie wydarzyło.
„Co z tobą nie tak?” syczę do siebie z wściekłością. „Co do diabła z tobą nie tak?”
Zakładam kran i wycieram ręce, zmuszając się, by spojrzeć w lustro jeszcze raz. Patrzy na mnie obca kobieta—nie rozpoznaję osoby, w którą się zmieniam, nie wiem, jak to zatrzymać, a najgorsze—nie wiem, czy chcę.
Wstyd, poczucie winy i nienawiść do siebie—żadne z nich nie jest silniejsze niż pożądanie, które pochłania mnie coraz bardziej każdego dnia.
Gaszę światło w łazience i wsuwam się z powrotem do łóżka obok męża, który się nie porusza, nie sięga po mnie i nie wie, co właśnie zrobiłam. Kanion zimnych prześcieradeł rozciąga się między nami, z każdym dniem coraz szerszy.
Wpatruję się w sufit i powtarzam sobie, że to się nie powtórzy, że postaram się bardziej, będę lepsza, będę żoną, której Ryan potrzebuje.
Ale już wiem, że kłamię.
Nie potrafię przestać.
Przesuń w górę, aby kontynuować