Nie mogłam przestać myśleć o jego dłoniach.
Nie tylko o tym, jak się poruszały—chociaż, Chryste, poruszały się tak, jakby miały doktorat z odnajdywania każdego zakończenia nerwowego, o którego istnieniu nie miałam pojęcia.
Przede wszystkim chodziło o to, jak mnie dotykał, jakby już mnie posiadał, jakby moje ciało było językiem, którym płynnie posługiwał się od lat.
Dwadzieścia cztery godziny później wciąż czułam fantomowy nacisk jego palców na mojej szyi, we mnie. To, jak sprawiał, że chciałam zapomnieć własne imię i błagać o jego.
Mój wibrator pracował na nadgodziny, odkąd wróciłam do mieszkania, ale to było jak drapanie swędzenia w rękawicach kuchennych.
Zła faktura. Zły rytm. Wszystko nie tak.
„Halo Ziemia, tu Kadet Sophie”, głos Cleo przeciął moją spiralę myśli i zdałam sobie sprawę, że stałam w naszej kuchni nie wiadomo jak długo, z kubkiem kawy w połowie drogi do ust, pewnie wyglądając jak po lobotomii.
„Przepraszam”, mruknęłam, upijając łyk czegoś, co najwyraźniej już ostygło. „Po prostu myślałam.”
„Myślałaś?” Cleo parsknęła śmiechem, wskakując na blat i machając nogami. „Kochana, to nie było myślenie. To było wspominanie całym ciałem. Miałaś ten sam nieprzytomny wzrok, co gdy oglądasz te TikToki z facetami na budowie.”
Gorąco wpełzło mi na szyję. „Nie wiem, o czym mówisz.”
„A jasne. I ja też nie masturbuję się do Audio Porn na Reddicie.” Uśmiechnęła się szelmowsko. „Więc, w skali od jeden do dziesięciu, jak bardzo Tajemniczy Pan poprzestawiał ci meble w środku?”
Zakrztusiłam się kawą. „Jezu, Cleo.”
„Co? Jestem już zaangażowana. Zniknęłaś na jakieś dwadzieścia minut. Potem pojawiłaś się w barze, wyglądając jakby potrąciła cię bardzo atrakcyjna ciężarówka.” Jej oczy się zwęziły. „Poza tym nie miałaś majtek.”
Moja twarz zrobiła się radioaktywna. „Skąd—”
„Bo cię znam, Sophie. Jesteś dziewczyną, która zakłada dopasowany komplet bielizny do ginekologa ‘na wszelki wypadek’. Nie gubisz majtek, chyba że wydarzyło się z nimi coś bardzo ciekawego.”
Ukryłam twarz w dłoniach. „To nie jest rozmowa, na którą jestem gotowa.”
„Szkoda. Czekam na szczegóły już dwadzieścia cztery godziny i zaraz eksploduję z ciekawości.” Pochyliła się konspiracyjnie do przodu. „Był duży? Sprawił, że doszłaś? Wydawałaś te dziwne piszczące dźwięki, których zawsze się wypierasz?”
„Koniec, wychodzę,” oznajmiłam, łapiąc moją torbę podróżną z miejsca przy drzwiach.
„Ucieczka do tatusia ci nie pomoże, twoja kobieca erekcja nie zniknie!” Cleo krzyknęła za mną. „Ale hej, może trochę tradycyjnej rodzinnej dysfunkcji odwróci twoją uwagę od tego, że wreszcie miałaś porządny wstęp i potem uciekłaś jak Kopciuszek z problemami z zaangażowaniem.”
Pokazałam jej środkowy palec bez odwracania się, ale nie miała racji.
Moja rodzina to był chaos w czystej postaci, a teraz chaos wydawał się lepszy niż siedzenie tu i obsesyjne myślenie o facecie, którego imienia nawet nie znałam.
Dwugodzinna podróż pociągiem do domu taty powinna być spokojna. Powinnam była mieć czas na odprężenie, poczytanie książki, może nadrobienie pracy.
Zamiast tego gapiłam się przez okno, wciąż i wciąż odtwarzając w głowie każdą sekundę tego, co wydarzyło się w tamtym VIP-roomie. To, jak sprawił, że poczułam się jedyną kobietą na świecie, a jednocześnie zapomniałam, że powinnam być grzeczną dziewczynką.
Kiedy dojechałam na miejsce, byłam napięta jak sprężyna i pewnie promieniowałam seksualną frustracją wystarczającą, by zasilić małe miasto.
Dom, słodki chaos.
Drzwi wejściowe nie zdążyły się jeszcze nawet dobrze otworzyć, gdy tata rzucił się na mnie jakby byłam kołem ratunkowym, a on tonął w estrogenie i dramie z podstawówki.
„Sophie, dzięki Bogu,” wydyszał, obejmując mnie mocno. „Chyba mam załamanie nerwowe.”
Gdzieś głębiej w domu rozległ się piskliwy płacz mojej młodszej siostry Abby, jakby była mordowana przez kreskówkowe postacie. Madison, moja środkowa siostra, nigdzie nie było widać, co mogło oznaczać, że nie żyje, jest w więzieniu albo zamknięta w pokoju i knuje czyjąś zgubę.
„Co się stało?” spytałam, już w myślach zakasując rękawy.
„Madison została zawieszona za obcięcie jakiejś dziewczynie kucyka nożyczkami do papieru,” powiedział tata, przeczesując włosy tak, że sterczały mu na wszystkie strony. „Abby płacze już trzy godziny, bo jej ulubiona Barbie nie ma głowy—nie pytaj—a ja spaliłem obiad, bo zapomniałem wyłączyć kuchenkę, gdy próbowałem rozplątać światełka choinkowe w pieprzonym marcu.”
Zamrugałam. „Światełka choinkowe?”
„Madison powiedziała, że to lampki do jej pokoju, ale ewidentnie są świąteczne, a teraz jakoś zaplątały się wokół wiatraka sufitowego i chyba przypadkiem stworzyłem zagrożenie pożarowe.”
To było moje życie. Zawsze takie było.
Mama odeszła, gdy miałam trzynaście lat, i od tamtej pory byłam nieoficjalnym rodzinnym menadżerem kryzysowym. To ja pamiętałam o zakupach, wiedziałam, która siostra potrzebuje jakiego rodzaju przytulenia, potrafiłam negocjować traktaty pokojowe między nastoletnimi hormonami a wybuchami w podstawówce.
Miałam dwadzieścia dwa lata i opiekowałam się własną rodziną już prawie dekadę.
„Okej”, powiedziałam, zrzucając torbę i włączając tryb kryzysowy. „Idź, usiądź. Nalej sobie czegoś mocniejszego niż kawa. Ja się tym zajmę.”
Trzy godziny później skutecznie wynegocjowałam zawieszenie broni między Madison a rzeczywistością po tym, jak wróciła z kozy, przekonałam Abby, że bezgłowa Barbie po prostu „ćwiczy na Halloween”, rozplątałam lampki choinkowe bez porażenia prądem i zrobiłam kolację, po której nie trzeba było dzwonić po straż pożarną.
Madison była teraz skulona obok mnie na kanapie, z głową opartą o moje ramię, w końcu przyznając, że może przebicie opon byłego chłopaka nie było najdojrzalszym posunięciem.
„Czułam się po prostu głupio”, wymamrotała w mój sweter. „Wszyscy w szkole widzieli go z tą suką Debby Lister i po prostu... pękłam.”
„Rozumiem”, powiedziałam, głaszcząc jej włosy. „Złamane serce sprawia, że robi się szalone rzeczy.”
„A ty? Robiłaś kiedyś coś wariackiego przez faceta?”
Pomyślałam o tamtej nocy. O całowaniu nieznajomego. O tym, jak pozwoliłam mu dotykać mnie w sposób, który wciąż sprawiał, że ściskałam uda. O tym, jak uciekłam, zanim zdążyłam dowiedzieć się, jak miał na imię, albo czy to, co czułam, było prawdziwe, czy po prostu wynikiem bardzo dobrego alkoholu i jeszcze lepszych rąk.
„Tak”, powiedziałam cicho. „Zdarzyło się.”
Zanim tata zasnął w fotelu, a obie dziewczynki były już w swoich łóżkach, byłam emocjonalnie wyczerpana i fizycznie zmęczona. Chwyciłam kieliszek wina—no dobrze, chwyciłam całą butelkę—i wymknęłam się na tylną werandę.
Nocne powietrze było chłodne na mojej skórze i po raz pierwszy od kilku godzin mogłam oddychać bez poczucia, że ktoś czegoś ode mnie chce. Usiadłam na starych huśtawkach na werandzie, podkuliłam bose stopy pod siebie i pozwoliłam sobie po prostu przez chwilę istnieć.
To był mój schemat. Dbać o wszystkich, aż będę na skraju wyczerpania, a potem kraść takie chwile, by przypomnieć sobie, że wciąż jestem człowiekiem z własnymi pragnieniami, potrzebami i marzeniami.
Pragnieniami, które, jak się okazuje, obejmowały tajemniczych nieznajomych z rozkazującym głosem i dłońmi, które dokładnie wiedziały, jak sprawić, bym zapomniała własne imię.
Telefon zawibrował z wiadomością od Nieznanego numeru. Dziwne.
Otworzyłam ją i zobaczyłam, że sama wiadomość nie zawierała słów. Tylko zdjęcie.
Moje czarne koronkowe majtki, delikatne i nie do pomylenia, trzymane w dużej, męskiej dłoni. O mało nie upuściłam wina, zanim od razu przyszła druga wiadomość:
Nieznany: Zostawiłaś je, Kopciuszku.
Całe moje ciało zrobiło się gorące, potem zimne, potem znowu gorące. Palce mi drżały, gdy odpisywałam:
Ja: Kto to?
Odpowiedź przyszła tak szybko, że musiał czekać:
Nieznany: Serio? Już zapomniałaś o naszym słodkim spotkaniu w prywatnym pokoju klubu?
Gorąco rozlało się w dole brzucha i musiałam odstawić wino, żeby nie wylać go na siebie.
Potem przyszły kolejne wiadomości:
Nieznany: Zniknęłaś, zanim mogłem ci to oddać. Nieznany: Właściwie nie tylko to mógłbym zrobić.
Wpatrywałam się w ekran, serce biło mi jak szalone. Część mnie chciała skasować ten numer, udawać, że ostatniej nocy nie było, wrócić do mojego bezpiecznego, przewidywalnego życia, w którym najbardziej ekscytujące, co robiłam, to układałam kolorowy planer.
Ale większa część mnie—ta, która wciąż tęskniła za jego dotykiem—chciała zobaczyć, jak daleko sięga ta królicza nora.
Ja: Dużo mówisz jak na kogoś, kto nawet nie powiedział mi swojego imienia.
Nieznany: Dużo mówisz jak na kogoś, kto uciekł, zanim mogłem skończyć to, co zaczęliśmy.
Zabrakło mi tchu. Wspomnienie jego dłoni, ust, tego, jak sprawił, że czułam się, jakbym rozpadała się na kawałki, przeszło przez mnie jak błyskawica.
Ja: Może wcale nie uciekałam. Może po prostu kazałam ci się o to postarać.
Nieznany: Tak to nazywasz?
Ja: A jak byś to nazwał?
Tym razem przerwa była dłuższa. Na tyle, że zaczęłam się zastanawiać, czy nie posunęłam się za daleko, czy nie byłam zbyt odważna, czy go nie spłoszyłam.
Nieznany: Nazwałbym to niedokończonymi sprawami.
Moje nogi same się do siebie przycisnęły.
Ja: I co dokładnie zamierzasz z tym zrobić?
Nieznany: To zależy. Masz dość odwagi, żeby się przekonać?
Wpatrywałam się w wiadomość, serce waliło mi jak młot, całe ciało drżało z oczekiwania i strachu w równym stopniu.
Po raz pierwszy w życiu ktoś oferował mi coś wyłącznie dla mnie. Nie dla rodziny, nie dla moich obowiązków, nie dla czyichś oczekiwań.
Tylko dla mnie.
Ja: Spróbuj.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Pociąg powrotny na kampus zawsze przypomina wynurzanie się po trzech dniach tonięcia.
Leżę rozciągnięta na łóżku, gapiąc się na mój kolorystycznie oznaczony planer, jakby miał zaraz spontanicznie się zapalić. Telefon brzęczał mi przez cały weekend—dwa dni tej niebezpiecznej gry w wiadomości.
Każda wiadomość sprawiała, że czułam się tak, jakby wciąż sprawiał, że się rozsypuję tymi cholernie zręcznymi palcami. Nadal nie mam pojęcia, skąd wziął mój numer ani jak naprawdę się nazywa.
Odpowiadałam jak jakaś uzależniona. Wczoraj w końcu pękłam i zapytałam, jak mam go zapisać w kontaktach.
Ja: Jak tam twoje tajemnicze przestępcze życie?
Nieznajomy: Kwitnie. Twoi rodzice wygłaszają ci kazania o odpowiedzialnych wyborach?
Ja: Oczywiście. A tak przy okazji, jak powinnam cię zapisać w telefonie? 'Random Hookup #3' brzmi trochę ostro.
Trzy kropki. Wieczność.
Nieznajomy: 'Private Room Service'.
Prawie się zakrztusiłam kawą. Arogancki drań dokładnie wiedział, co reklamuje—i co dokładnie zostawił niedokończone.
Ja: Jesteś nie do wiary.
Nieznajomy: Ale za to trafny. Zakładam, że pięć gwiazdek.
Nie miał racji. Przewrót w żołądku, irytujący, bo oboje dokładnie wiedzieliśmy, jakiego "serwisu" udzielił mi w tym przyciemnionym pokoju, zanim wszystko zostało przerwane.
No i mamy poniedziałek, a telefon znowu wibruje.
Private Room Service: Jak idzie rodzinne resocjalizowanie?
Pierwszy uśmiech od 72 godzin. Żałosne, ale biorę to.
Ja: Przeżyłam kolejny weekend będąc mamą, której nigdy nie chciałam być. Gdzie jest mój puchar za udział?
Private Room Service: W drodze, razem z rachunkiem za terapię.
Ja: Odważnie zakładasz, że już nie jestem w terapii.
Private Room Service: Jesteś?
Ja: Nie stać mnie. Wszystkie pieniądze wydaję na wino i awaryjne Ubery do rodzinnych kryzysów.
Private Room Service: Co się wydarzyło?
Zaczynam pisać o Madison i jej przygodzie z przebijaniem opony, usuwam. Próbuję o dekapitacji Barbie przez Abby, też usuwam. Ostatecznie zostaję przy:
Ja: Standardowa rodzinna masakra. Moja siostra uważa wandalizm za język miłości.
Private Room Service: To rodzinne?
Ja: Słucham?
Private Room Service: Te destrukcyjne skłonności.
Wpatruję się w telefon. Kto, do cholery, mówi coś takiego? Ja wcale nie jestem destrukcyjna.
Ja: Ewidentnie wcale mnie nie znasz.
Private Room Service: Naprawdę?
Zanim zdążę przeanalizować tę enigmatyczną bzdurę, Cleo wpada przez wspólną łazienkę jakby uciekała z miejsca zbrodni.
"Wyglądasz, jakby ktoś przepuścił cię przez niszczarkę do papieru," oznajmia, a jej owinięte ręcznikiem włosy przeczą prawom grawitacji.
"Czuję się podobnie." Nie odrywam wzroku od telefonu. "Madison poszła w pełen psycho-ex. Abby miała trzygodzinny meltdown. Tata spalił obiad, bo zapatrzył się na lampki świąteczne."
"Lampki świąteczne? Jest marzec."
"Nie pytaj."
"Twoja rodzina sprawia, że moja wydaje się funkcjonalna, a moja mama kiedyś próbowała wyczyścić moje bóle miesiączkowe szałwią."
Telefon znowu wibruje.
Private Room Service: Zamilkłaś.
Ja: Przetwarzam twoje dziwnie osobiste spostrzeżenia na temat moich rzekomych destrukcyjnych skłonności.
Private Room Service: Trafiłem w czuły punkt?
Ja: Marzysz o tym.
Private Room Service: Owszem, marzę. Nerwy są ciekawe.
Co to za pojebana psychologiczna wojna?
"Okej, ta mina," mówi Cleo, rzucając się na moje łóżko, "to zdecydowanie nie trauma rodzinna. To okołoseksualne zamieszanie."
"To nie—"
"Z kim piszesz? I nie mów, że z nikim , bo nikt nie sprawia, że wyglądasz, jakbyś rozwiązywała fizykę kwantową własną cipką."
"Boże, Cleo."
Drzwi eksplodują. Ayden wpada wyglądając, jakby walczył z niedźwiedziem i przegrał.
"Naprawdę umieram," sapie, osuwając się na moje krzesło przy biurku. "Trener chce nas zabić przed regionalnymi."
"Pachniesz, jakby ktoś przeleciał skarpetę z siłowni," stwierdza Cleo z czułością prawdziwej miłości.
"Twój brudny talk zawsze mnie podnieca, kochanie," Ayden rzuca z uśmiechem. "Ale serio, trzy godziny piekła, bo Georgie nie pamięta podstawowych zagrywek."
Znów brzęczy kolejny telefon, co oznacza tylko jedno: nowa wiadomość.
Private Room Service: Nadal przetwarzasz?
Ja: Nadal się zastanawiam, czemu cię to obchodzi.
Private Room Service: Może ciekawi mnie, co sprawia, że działasz.
Ja: Może powinieneś znaleźć zdrowsze hobby.
Private Room Service: Gdzie w tym zabawa?
"Sophie przeżywa całą relację przez SMS," Cleo informuje Aydena.
"Nie przeżywam—"
„Skoro już mówimy o związkach”, Ayden ożywia się jak golden retriever spragniony plotek, „słyszeliście najnowszą herbatkę o profesorze Lewisie?”
No to kurwa zaczynamy.
„O nie, tylko nie ty też”, jęknęłam.
„Co ‘ja też’?” Ayden się szczerzy. „Mówię tylko, że Sarah ze statystyki twierdzi, że jej współlokatorka przespała się z jakimś starszym studentem, który zarzeka się, że Lewis ma całą Czerwoną Komnatę Bólu.”
„Przestań.” Cleo dosłownie wzdycha. „Mogę się już tylko tak bardzo zmoczyć.”
„Jesteście obrzydliwi.”
„Jestem napalona”, poprawia Cleo. „To różnica. Ten facet mógłby mi czytać książkę telefoniczną, a ja bym doszła.”
„To nasz profesor.”
„Jest też przestępczo przystojny. Te garnitury, ten głos, sposób w jaki intelektualnie zabija ludzi…” Otrzepuje się wachlarzem dłoni. „Pozwoliłabym mu dać mi kozę w każdej chwili.”
Private Room Service: Co robisz?
Ja: Słucham, jak moi znajomi rozmawiają o rzekomej seks-loży naszego profesora.
Private Room Service: Interesujący temat.
Ja: Witaj na studiach. Plotkujemy o wszystkim.
Private Room Service: Włącznie z życiem osobistym waszych profesorów?
Zanim zdołam sformułować odpowiedź, która nie sprawi, że zabrzmię jak kompletna katastrofa, Ayden rzuca we mnie poduszką.
„Ten uśmiech na pewno nie jest ‘dla nikogo’”, mówi. „Wyglądasz, jakbyś planowała albo orgazm, albo morderstwo.”
„A czemu nie oba?” Cleo pomaga.
***
Wejście na wykład profesora Lewisa następnego ranka przypomina mi wkroczenie na arenę gladiatorów, gdzie bronią są słowa, a ofiarami GPA.
Tym razem faktycznie przeczytałam lekturę, co w klasie Lewisa jest jak przyniesienie noża na wojnę nuklearną — lepsze niż nic, ale raczej niewystarczające.
On sam stoi na przedzie, wyglądając jakby wyszedł z pierdolonego magazynu „Profesorowie, którzy zniszczą cię akademicko, a ty im za to podziękujesz”. Grafitowy garnitur, idealne włosy, mina sugerująca, że właśnie mentalnie kataloguje intelektualne braki każdego obecnego.
Jego oczy natychmiast znajdują moje.
Kurwa.
„Panno Hale.” Jego głos przecina szum rozmów jak skalpel. „Skoro podczas naszej ostatniej dyskusji była pani tak... zaabsorbowana sprawami osobistymi, może dziś zechce się pani zrehabilitować.”
Każda głowa w sali obraca się w moją stronę. Świetnie. Publiczna egzekucja.
„Z przyjemnością”, odpowiadam, dopasowując ton.
„Wspaniale. Dyscyplinarna władza Foucaulta. Współczesne państwo nadzoru. Połącz kropki.” Jego uśmiech mógłby zamrozić piekło. „Nie spiesz się.”
Czuję pułapkę, ale i tak w nią wchodzę. „Foucault twierdził, że władza dyscyplinarna tworzy posłusznych poddanych poprzez nadzór i normalizację. Model panoptykonu — stała, potencjalna obserwacja kontroluje zachowanie nawet bez faktycznego patrzenia.”
„Wystarczająco.” Ta zbywająca uwaga boli. „Ale brakuje pani niuansu. Rola samodyscypliny?”
„Samodyscyplina staje się zinternalizowanym nadzorem”, mówię, czując narastającą irytację. „Ludzie sami siebie pilnują, kierując się domniemanymi oczekiwaniami społecznymi.”
„Lepiej. Wciąż powierzchownie.” Jego oczy nie opuszczają moich. „Współczesne zastosowania?”
Czuję jak płoną mi policzki. „Platformy społecznościowe funkcjonują jak cyfrowe panoptykony. Użytkownicy wystawiają swoje życie na pokaz przed niewidzialną publicznością, tworząc dobrowolny nadzór, który wzmacnia istniejące struktury władzy, równocześnie tworząc fałszywą iluzję wolności.”
„Marginalnie lepiej.” Protekcjonalność sprawia, że zaciskam szczęki. „Może mniej czasu na prywatne rozmowy, a więcej na rozwijanie pogłębionej analizy.”
Celny cios. Cała sala obserwuje tę akademicką rzeź.
„Wezmę to sobie do serca, panie profesorze”, mówię, ociekając sarkazmem.
„Oby naprawdę. Aktywność na zajęciach: trzydzieści procent oceny.” Jego uśmiech jest drapieżny. „Szkoda by było, gdyby się pani zawiodła.”
Gdy odwraca się, by terroryzować kogoś innego, zapadam się w swoim krześle, serce mi wali.
Cleo nachyla się: „Ja pierdolę, właśnie cię intelektualnie wyruchał na oczach wszystkich.”
„Zamknij się.”
„Totalnie cię to teraz kręci.”
„Wcale nie.”
„Jesteś czerwieńsza niż mój najgorszy okres, dziewczyno.”
„Panno Hale”, głos Lewisa ponownie przecina salę. „Skoro koniecznie chce pani kontynuować zakłócenia, proszę podzielić się przemyśleniami na temat dobrowolnej służalczości.”
Patrzę mu prosto w oczy. „Rozmawiałam akurat o tym, jak niektórzy mylą kontrolę z kompetencją, panie profesorze. Fascynujące zjawisko psychologiczne.”
Coś mignęło mu na twarzy — jakby walczył z uśmiechem. „Rzeczywiście, panno Hale. Rzeczywiście.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Moje życie oficjalnie rozszczepiło się na dwa równoległe wszechświaty psychologicznej wojny.
Wszechświat Pierwszy: Profesor Lewis zamienia każdy wykład w moje osobiste akademickie Igrzyska Śmierci, pełne intelektualnej walki na śmierć i życie oraz takiego kontaktu wzrokowego, który sprawia, że zaczynam się zastanawiać, czy ubrania są w ogóle potrzebne.
Wszechświat Drugi: Tajemniczy Mężczyzna zamienia mój telefon w konfesjonał, w którym ewidentnie wyznaję każdą mroczną myśl na temat pragnienia, by ktoś przejął kontrolę nad moim wiecznie odpowiedzialnym życiem.
Dziś wieczorem leżę rozciągnięta na łóżku o 23:47, gapiąc się na telefon, jakby miał skrywać tajemnice mojej gwałtownie rozplątującej się psychiki.
Private Room Service: Byłaś dziś wieczorem cicho.
Ja: Dochodzę do siebie po kolejnym dniu akademickiego upokorzenia.
Private Room Service: Twój profesor znowu?
Ja: Tak, ma w sobie coś, co sprawia, że czuję się jednocześnie głupia i podniecona. To psychologicznie niepokojące.
Private Room Service: To autorytet cię przyciąga, czy wyzwanie?
Wpatruję się w pytanie, puls przyspiesza. Od tygodni tańczymy wokół tego tematu, ale dziś wieczorem czuję, że to coś innego. Bardziej bezpośrednie. Bardziej niebezpieczne.
Ja: Pewnie oba. Całe życie jestem tą odpowiedzialną, podejmuję decyzje, dbam o wszystkich. Czasami chcę, żeby ktoś inny przejął kontrolę chociaż raz.
Private Room Service: Jaki rodzaj kontroli?
Moje palce zawisają nad klawiaturą. To terytorium, które eksplorowałam tylko w mrocznych romansach ukrywanych na Kindlu, w nocnych fantazjach, po których brakuje mi tchu i trochę się wstydzę.
Ja: Taki, przy którym nie muszę myśleć. Ktoś inny podejmuje decyzje, a ja po prostu... się poddaję.
Private Room Service: Poddajesz się jak?
Ja: Boże, naprawdę chcesz, żebym to rozwinęła?
Private Room Service: Chcę, żebyś była szczera. Całkowita szczerość, albo kończymy.
Ultimatum przeszywa mnie gorącem. Ale też? Idealna okazja. Czas sprawdzić, czy Pan Tajemniczy faktycznie się przejmuje, czy jestem tylko wygodną rozrywką.
Ja: Czasami po prostu chcę, żeby ktoś mówił mi, co mam robić. Jak się poruszać, co założyć, kiedy się odezwać. Chcę, żeby ktoś przejrzał moją misterną kontrolę i po prostu... ją odebrał.
Private Room Service: Masz na myśli kogoś, kto mógłby ci to dać?
O, subtelny. Sam się praktycznie zapakował na prezent.
Oczywista odpowiedź siedzi tam w moich kontaktach pod "Private Room Service", mężczyzna, przez którego rozpadłam się przy ścianie klubu dzięki samym jego palcom i temu rozkazującemu głosowi.
Ale gdzie tu zabawa w oczywistości?
Ja: Właściwie tak. Mój profesor literatury.
Zobaczymy, jakie guziki mogę nacisnąć.
Ja: Czasem wyobrażam sobie go po zajęciach. Zostawia mnie, gdy wszyscy inni wychodzą. Każe mi się pochylić nad jego biurkiem, kiedy poprawia moją "niewystarczającą" analizę. Albo na kolanach...
Wskaźnik pisania pojawia się i znika. Pojawia się znowu. Znika.
Mam go.
Private Room Service: Twój profesor, co?
Ja: Przystojny facet. Ciemne włosy, popielate skronie, oczy, które mogłyby zedrzeć farbę. A jego czarne koszule tak mocno opinały muskularne ramiona... mniam.
Private Room Service: Ciekawy wybór.
Ta ostrożna neutralność jest aż nazbyt wymuszona. Praktycznie czuję, jak zaciska zęby po drugiej stronie ekranu.
Ja: Jesteś zazdrosny, kochanie?
Private Room Service: Nie bywam zazdrosny.
Kłamca. Odpowiedział błyskawicznie.
Private Room Service: Ale nie interesuje mnie fantazja, księżniczko. Jeśli naprawdę chcesz się poddać, musisz to udowodnić.
Użycie pieszczotliwego zwrotu sprawia, że mam dreszcze.
Ja: Udowodnić jak?
Private Room Service: Jutro rano przyjdziesz na uczelnię bez majtek.
Wpatruję się w wiadomość, serce wali mi w piersi.
Ja: Słucham?
Private Room Service: Słyszałaś mnie. Bez bielizny. Cały dzień. Każda lekcja, każda interakcja, każda chwila — będziesz pamiętać, że pod tą śliczną spódniczką jesteś naga.
Ja: To szaleństwo.
Private Room Service: To jest poddanie. Wybór należy do ciebie.
Ja: A jeśli ktoś mnie przyłapie?
Private Room Service: Kto niby? Zamierzasz ogłaszać swoją uległość?
Ja: Nie, ale…
Private Room Service: Ale nic. To nie jest negocjacja. To test. Zdajesz albo oblewasz.
Odkładam telefon, ręce mi się trzęsą. To jest kompletnie szalone. To właśnie przez takie rzeczy ludzie trafiają do aresztu, są wyrzucani ze szkoły, albo gorzej. Ale Boże, już sobie to wyobrażam.
Ryzyko, sekret, to, jak się poczuję za każdym razem, gdy wiatr uniesie moją spódnicę.
Ja: A jeśli to zrobię?
Private Room Service: Wtedy zobaczymy, jak poważnie myślisz o oddaniu kontroli.
Ja: To jest szantaż.
Private Room Service: To jest wybór. Podejmij go.
Patrzę na telefon pełne dziesięć minut, zanim napiszę:
Ja: Dobrze.
Private Room Service: Dobra dziewczynka.
***
Następnego ranka stoję przed szafą, jakbym szykowała się do wojny.
I w pewnym sensie tak jest.
Wybieram czarną spódnicę do połowy uda – nie za krótką, żeby nie było zbyt oczywiste, nie za długą, żeby nie było zbyt bezpiecznie – i dopasowaną białą bluzkę, która nagle wydaje się zbyt odkrywająca, chociaż miałam ją na sobie już dziesiątki razy.
Brak bielizny jest natychmiastowo, przytłaczająco odczuwalny.
Każdy krok przez dziedziniec wydaje się ogłoszeniem. Poranny wiatr unosi moją spódnicę i muszę się powstrzymywać, by jej nie przytrzymać.
Jestem nadmiernie świadoma wszystkiego – tego, jak materiał przesuwa się po nagiej skórze, tego, jak muszę uważać, gdy siadam, tego, jak każde męskie spojrzenie wydaje się mieć rentgenowską moc.
Kiedy docieram do sali wykładowej profesora Lewisa, jestem napięta jak sprężyna.
Siadam na swoim stałym miejscu – trzecim rzędzie, na środku – i natychmiast żałuję każdej decyzji, która mnie tu doprowadziła. Drewniane krzesło jest zimne na moich nagich udach i muszę ostrożnie krzyżować nogi, żeby zachować choć odrobinę przyzwoitości.
Profesor Lewis wchodzi jakby był właścicielem świata, a dzisiaj to poczucie własności wydaje się bardziej osobiste niż kiedykolwiek. Jego wzrok omiata salę w swoim zwyczajowym drapieżnym przeglądzie, a gdy zatrzymuje się na mnie, coś mignęło mu w oczach.
Rozpoznanie? Podejrzenie? A może tylko projektuję własne poczucie winy na jego doskonale neutralny wyraz twarzy?
– Dziś będziemy rozmawiać o dynamice władzy w instytucjach – zaczyna.
Oczywiście.
– Panno Hale – mówi, a całe moje ciało sztywnieje. – Skoro wydaje się pani dziś szczególnie... czujna, może pani zacznie.
– Ja... Jakie jest pytanie?
– Pytanie brzmi, czy władza instytucjonalna z natury deprawuje, czy po prostu ujawnia istniejące już wady charakteru. – Jego spojrzenie nie odrywa się od mojego. – Jakie są pani przemyślenia?
Przesuwam się na krześle, boleśnie świadoma, jak ten ruch wpływa na moją nagą skórę.
– Myślę, że dynamika władzy jest bardziej złożona niż samo zepsucie – udaje mi się odpowiedzieć. – Czasami ludzie pragną władzy, bo tęsknią za kontrolą, a czasami ta kontrola zostaje im narzucona.
– Ciekawe rozróżnienie. A które, pani zdaniem, jest bardziej niebezpieczne?
To pytanie wydaje się naładowane znaczeniem, którego nie potrafię rozszyfrować.
– Ci, którzy jej pragną – mówię. – Bo sięgną po każdy środek, by ją zdobyć.
– Nawet po uległość? – Słowo zawisa między nami jak wyzwanie. Serce zaczyna mi bić szybciej.
– Zwłaszcza uległość – odpowiadam, zaskoczona własną śmiałością. – Bo dobrowolnie oddana uległość jest najpotężniejszym darem, jaki można komuś ofiarować.
Cisza w sali jest ogłuszająca. Twarz profesora Lewisa jest nieczytelna, ale coś w jego oczach sprawia, że łapie mnie oddech.
– Bardzo przenikliwe, panno Hale. – Jego głos jest teraz miękki, niemal intymny mimo pełnej sali studentów. – Władza i poddanie to rzeczywiście dwie strony tej samej monety.
Resztę wykładu spędzam, próbując skupić się na czymkolwiek innym niż jego spojrzenie, niż to, jak jego słowa zdają się mieć podwójne znaczenie, niż każdy ruch na krześle przypominający mi o mojej całkowitej nagości.
Gdy wychodzę z sali na korytarz, telefon wibruje.
Private Room Service: Jak się czujesz?
Ręce mi się trzęsą, gdy odpisuję:
Ja: Jakbym traciła rozum.
Private Room Service: Dobrze. To znaczy, że wreszcie zaczynasz zwracać uwagę.
Ja: Na co?
Private Room Service: Na to, czego naprawdę chcesz.
Podnoszę wzrok i widzę Cleo machającą do mnie na końcu korytarza, dając mi znak, że idzie do swojego przyjaciela od seksu. Pokazuję jej kciuk w górę.
Private Room Service: To dopiero początek, księżniczko. Jesteś gotowa na więcej?
Ja: Tak.
Przesuń w górę, aby kontynuować