"Panie Patterson, z całym szacunkiem, to nie ma sensu."
Słowa opuszczają moje usta, zanim zdążę je powstrzymać. Każda głowa członka rady odwraca się w moją stronę, a ja czuję ciężar ich spojrzeń.
Pan Patterson mruga na mnie zza okularów w drucianej oprawie. "Słucham?"
Trzymam głos równy, profesjonalny, choć puls wali mi w gardło. "Tate Mercer i ja mamy... skomplikowaną historię. Łączenie nas razem jest przeciwskuteczne. Są inni członkowie rady, którzy mogliby nadzorować jego godziny."
Cisza, która zapada potem, jest ogłuszająca. Wyraz twarzy pana Pattersona zmienia się w coś, co przypomina niemal litość.
"Panno Valdez, rozumiem pani obawy, ale ta decyzja zapadła na szczeblu administracji. Ma pani najwyższy wskaźnik odpowiedzialności w radzie i, szczerze mówiąc, właśnie takiej stanowczej ręki pan Mercer wyraźnie potrzebuje. Proszę traktować to jako dowód uznania dla pani kompetencji."
Dowód uznania, zaszczyt. Jasne.
"Ale..."
"Sprawa jest zamknięta." Jego ton twardnieje, sygnalizując koniec dyskusji. "Oczekuję cotygodniowych raportów z postępów. Panie Mercer, od jutra po ostatniej lekcji będzie się pan zgłaszał do panny Valdez. Są pytania?"
Tate przeciąga się w swoim krześle jak kot w słonecznym promieniu, kompletnie niewzruszony. "Krystalicznie jasno, proszę pana."
Pan Patterson kiwa głową i zbiera swoje papiery. "Świetnie. Zostawiam was zatem."
Drzwi cicho się zamykają, a sala natychmiast wybucha szeptanymi rozmowami. Udaję, że porządkuję dokumenty, podczas gdy wokół mnie wiruje plotka, ale ledwo cokolwiek z tego przyswajam.
Krzesło zgrzyta obok mnie.
Grant Daniels, obecny przewodniczący samorządu uczniowskiego, pochyla się blisko. To jeden z nielicznych ludzi w Wentworth, którzy okazali mi prawdziwą życzliwość.
"W porządku?" pyta cicho, jego brązowe oczy lustrują moją twarz. "To było... sporo."
"W porządku," kłamię. "Po prostu przetwarzam."
Grant zerka w stronę Tate'a, którego teraz otaczają ciekawscy członkowie rady zasypujący go pytaniami, które z wyraźną przyjemnością zbywa. "Wiesz, co się stało, prawda? Z tą imprezą przy basenie?"
"Tylko plotki."
"To było w szkolnej pływalni, po godzinach. Jakoś zdobył klucze—nikt nie wie jak."
Grant mówi cicho.
"Czterdzieści osób, może więcej. Beczki piwa, twardy alkohol, wszystko. Wybili trzy okna i kompletnie zniszczyli ten posąg na wschodnim dziedzińcu. Ten, który rodzina Montgomery podarowała w latach pięćdziesiątych."
Patrzę jak Tate śmieje się z czegoś, co powiedział jeden z innych członków, bije od niego ta naturalna charyzma. "I za to dostaje godziny naprawcze? Każdy inny byłby wyrzucony ze szkoły."
"Właśnie o to chodzi. Kiedy administracja zaczęła śledztwo, Brooks i Reid, jego najlepsi przyjaciele od gimnazjum, nie zawahali się ani chwili."
Wyraz twarzy Granta się napina.
"Wskazali winnego w sekundę—pomysł Tate'a, klucze Tate'a, impreza Tate'a. Twierdzili, że byli tylko gośćmi i wyszli wcześniej."
Powinnam czuć satysfakcję. Karma, w końcu, dopadła chłopaka, który uczynił moje życie piekłem. Ale patrząc teraz na Tate'a, ten wyuczony uśmiech, te zimne oczy, czuję tylko zmęczenie.
"Dzięki, że mi powiedziałeś," mówię.
Grant kiwa głową, po czym zawiesza głos. "Jeśli to coś znaczy, głosowałem przeciwko waszemu połączeniu. Patterson mnie przegłosował."
"Doceniam to."
Sala wreszcie zaczyna się opróżniać, członkowie rady zbierają swoje rzeczy i kierują się do drzwi.
Tate nie ruszył się ze swojej rozpartej pozycji, obserwuje mnie tymi nieodgadnionymi, niebieskimi oczami. Nie mogę się powstrzymać.
"Musi boleć," mówię chłodno, przewieszając torbę przez ramię, "kiedy twoi lojalni przyjaciele zostawiają cię, byś sam poniósł konsekwencje."
Jego szczęka się zaciska, pod skórą drga mięsień, ale nic nie mówi. Po prostu patrzy na mnie wyrazem, którego nie potrafię rozszyfrować—coś pomiędzy gniewem a czymś jeszcze, czymś, co niemal przypomina zmęczenie.
Nie czekam na odpowiedź i wychodzę z podniesioną głową, odmawiając mu satysfakcji z nawet jednego spojrzenia za siebie.
***
Autobus się spóźnia, bo oczywiście, że tak.
Czekam na przystanku piętnaście minut, patrząc jak luksusowe samochody suną obok, wioząc moich kolegów do ich rezydencji i apartamentów. Kiedy autobus w końcu z jękiem zatrzymuje się przede mną, popołudniowe światło zaczęło już blednąć.
Znajduję miejsce z tyłu i opieram czoło o brudną szybę, patrząc jak wypielęgnowane trawniki Wentworth ustępują miejsca pasażom handlowym, potem lombardom, a w końcu znajomej degradacji Southside.
Ten kontrast uderza mnie każdego dnia, ale dziś wydaje się ostrzejszy. Bardziej brutalny.
Winda w moim budynku jest "w naprawie" od trzech miesięcy. Kartka przyklejona do drzwi pożółkła na brzegach, numer do firmy serwisowej dawno już nieaktualny.
Wchodzę sześć pięter po schodach, nogi płoną bólem, a za mną ciągnie się słaby zapach wilgoci w klatce schodowej.
W końcu w domu. Słyszę krzyki, zanim jeszcze włożę klucz do zamka.
— Zupełnie przesadziłeś, Diego! Nie możesz po prostu pojawić się z chłopakami i zastraszać płacących klientów!
— Okazał nam brak szacunku! Słyszałaś, co powiedział o Tacie.
— Nie obchodzi mnie, co powiedział! Staramy się prowadzić legalny biznes!
Otwieram drzwi i widzę Mateo i Diego stojących naprzeciwko siebie na środku naszego ciasnego salonu, twarze mają tuż przy sobie.
Okulary do czytania Mateo zsunięte na czoło, papiery rozrzucone po kuchni. Pięści Diego są zaciśnięte przy bokach, szczęka napięta od ledwo powstrzymywanej wściekłości.
Rafael opiera się o kuchenny blat, obserwuje starcie z tym swoim nieodgadnionym wyrazem twarzy, który ma zawsze.
Aro siedzi nieruchomo na kanapie, zużyty szkicownik zapomniany na kolanach, wygląda jakby chciał zniknąć w poduszkach.
— Co się stało? — pytam, rzucając torbę przy drzwiach.
Obaj, Mateo i Diego, odwracają się w moją stronę. Diego odzywa się pierwszy.
— Jakiś bogaty dupek przyszedł dziś do warsztatu. Potrzebował naprawy skrzyni biegów, przyjechał aż z zachodniej części miasta. Ledwo zobaczył Aro i kilku jego kumpli stojących na zewnątrz, zrobił się blady jak ściana.
Głos Diego ocieka goryczą.
— Zapytał Mateo, czy to "operacja gangu". Mateo powiedział nie, bo próbujemy być legalni, a ten i tak wyszedł. Powiedział, że woli zapłacić podwójnie gdzie indziej niż pozwolić, by "tacy jak my" dotykali jego samochodu.
— Więc Diego uznał, że odpowiednią reakcją będzie kazać chłopakom śledzić go do auta i wystraszyć na śmierć — przerywa Mateo ostrym tonem. — I właśnie przez takie rzeczy ludzie myślą, że jesteśmy przestępcami!
— My jesteśmy przestępcami, Mateo! Czy zapomniałeś o tym, bawiąc się w biznesmena?
— Próbuję zbudować coś prawdziwego! Coś, co nie skończy się dla nas wszystkich więzieniem jak dla Taty!
To słowo zawisa w powietrzu jak strzał z pistoletu. Wszyscy nieruchomieją.
— Nie — mówi Diego cicho, niebezpiecznie. — Nie waż się używać Taty przeciwko mnie.
— Możecie obaj przestać? — Mój głos podnosi się, choć tego nie chcę.
Odwracają się w moją stronę.
— Właśnie spędziłam osiem godzin w szkole, gdzie ludzie mówią mi prosto w twarz, że jestem "śmieciem z Southside", a wracam do domu na takie coś? Wy się drzecie przez jakiegoś bogatego dupka, który i tak by nas oceniał, niezależnie od tego, co Diego zrobił albo nie zrobił?
Twarz Diego twardnieje. — Czyli co, mamy to wszystko znosić? Pozwalać im nas obrażać i się uśmiechać?
— Znosić to codziennie! — warczę. — Codziennie wchodzę do tamtej szkoły i pozwalam im na siebie patrzeć z góry, bo alternatywą jest udowodnienie każdego stereotypu, w który już wierzą. Więc tak, Diego, czasem trzeba to znieść. Czasem to jedyny sposób, żeby przetrwać.
— I to jest właśnie różnica między mną a tobą, mała siostro. — Głos Diego jest teraz lodowaty. — Ja nie wierzę w przetrwanie. Ja wierzę w walkę.
— I zobacz, dokąd nas to doprowadziło — mówię. — Tata siedzi w więzieniu, warsztat ledwo zipie, a ja próbuję być pierwszą Valdez, która naprawdę się stąd wyrwie.
Słowa trafiają mocniej, niż zamierzałam. Widzę błysk bólu w oczach Diego, zanim pochłania go złość.
— Wyrwać się? — powtarza. — Myślisz, że to robisz? Uciekasz? Myślisz, że jak zdobędziesz jakiś wypasiony dyplom, to przestaniesz być jedną z nas? Przestaniesz być Valdez?
— To nie tak, że ja…
— Daruj sobie. — Chwyta kurtkę z oparcia krzesła. — Mam dość słuchania kazania o przetrwaniu od księżniczki stypendiów.
Wychodzi, zanim ktokolwiek zdąży go powstrzymać, a trzaśnięcie drzwiami odbija się echem po cienkich ścianach.
Stoję tam, ciężko oddychając, ręce mi się trzęsą przy bokach. Mateo wygląda na wykończonego. Rafael nadal patrzy tym swoim kalkulującym wzrokiem. Aro skulił się w sobie, jakby chciał stać się niewidzialny.
— Harley — mówi cicho Mateo.
— Idę do swojego pokoju — odpowiadam, a mój głos brzmi pusto, nawet w moich własnych uszach.
Później, w ciemności, wpatruję się w sufit i próbuję opróżnić umysł — nie działa.
Twarz Tate'a Mercera ciągle pojawia się przed oczami.
Nienawidzę, że zajmuje miejsce w mojej głowie. Nienawidzę, że nawet teraz, po wszystkim, jakaś głupia część mnie pamięta, jak to było wcześniej — w pierwszej klasie, przez te pierwsze dwa tygodnie, gdy byłam na tyle naiwna, by wierzyć, że jego uśmiech coś znaczy.
Zanim okrucieństwo stwardniało. Zanim zrozumiałam, jakim wrogiem się stanie.
Wszystko poszło źle już od pierwszego dnia.
Przesuń w górę, aby kontynuować
*Dwa lata temu. Pierwszy rok*
Pierwszy tydzień września. Mam piętnaście lat i nigdy w życiu nie pragnęłam czegoś tak bardzo jak tego.
Wentworth Academy. Sama nazwa brzmi jak obietnica—drzwi do świata, w którym dziewczyny takie jak ja nie powinny istnieć.
Trzy lata przygotowywałam się do egzaminu wstępnego, zarywając noce nad pożyczonymi podręcznikami, podczas gdy głosy moich braci przebijały się przez cienkie ściany, wkuwając na pamięć słówka i wzory matematyczne jak modlitwy.
Kiedy przyszło pismo z przyjęciem, mama płakała. Tata dzwonił z więzienia, jego głos był ciężki od dumy: To twoja szansa, mija. Nie pozwól nikomu wmówić sobie inaczej.
Teraz stoję w tych marmurowych korytarzach w moim nienagannie wyprasowanym, używanym mundurku i czuję się jak oszustka, która nosi cudzą skórę.
Ale jestem tutaj. Na przekór wszelkim przeciwnościom, mimo każdej przeszkody, jestem tutaj. I zamierzam to wykorzystać.
Biblioteka staje się moją przystanią. Jest ciszej niż na korytarzach, bezpieczniej niż w stołówce, gdzie zamożni uczniowie gromadzą się w nieprzenikalnych grupkach. Znajduję stolik przy wysokich oknach i zatracam się w książkach, nauce, w kojącym rytmie słów na stronach.
Tam właśnie mnie znajduje.
Najpierw dostrzegam cień—kogoś, kto zasłania popołudniowe światło. Podnoszę wzrok, zirytowana, i oddech zamiera mi w piersi.
Złote włosy łapiące wrześniowe słońce. Niebieskie oczy, które marszczą się w kącikach, gdy się uśmiecha. Miał twarz, która powinna zdobić okładki magazynów i poruszał się po świecie z naturalną pewnością siebie.
Piękny — to była moja pierwsza myśl. Piękny w sposób, w jaki chłopcy z Southside nigdy nie byli—wypolerowany, nieosiągalny, nieskazitelnie czysty.
Tate Mercer—even stypendystka z Southside zna to nazwisko. Syn gubernatora, wentworthowska arystokracja.
Nie ma żadnego powodu, by na mnie patrzył, nie powinien siadać naprzeciwko bez pytania, nie powinien istnieć tak blisko mojej starannie zbudowanej bańki anonimowości.
"Co czytasz?"
Jego głos jest ciepły. Ciekawski. Jakby naprawdę chciał wiedzieć.
Podnoszę okładkę, nienawidząc tego, jak serce mi się zatrzymuje. "Hrabia Monte Christo. To na angielski, ale już czytałam wcześniej."
"Tak?" Pochyla się do przodu, opiera podbródek na dłoni, poświęca mi całą swoją uwagę, jakbym była najciekawszą osobą w pokoju. "Ile razy?"
"Trzy."
"Trzy razy?" Jego brwi idą w górę. "Większość ludzi ledwo przez to przebrnie raz. Co cię w tym pociąga?"
"Zemsta," mówię, a w jego oczach zapala się coś—zaskoczenie, może zainteresowanie. "Traci wszystko, a potem spędza dwadzieścia lat, by stać się na tyle potężnym, żeby zniszczyć tych, którzy go zdradzili. Jest w tym coś satysfakcjonującego."
Tate śmieje się—prawdziwym śmiechem, ciepłym, zaskoczonym i rozradowanym. Ten dźwięk robi coś dziwnego z moją piersią.
"Jesteś kłopotliwa, wiesz?" Uśmiecha się teraz tym swoim szerokim, olśniewającym uśmiechem, który widziałam na zdjęciach towarzyskich, tylko tu wydaje się inny. Osobisty. "Wiem to."
Kłopotliwa. Sposób, w jaki to mówi, sprawia, że policzki mi płoną. Jakby to było coś, czym warto być.
"Jestem Harley," udaje mi się powiedzieć.
"Wiem." Jego uśmiech się pogłębia, a moje głupie serce fika koziołka jak ryba wyrzucona na brzeg. "Jestem Tate. I myślę, że będziemy przyjaciółmi, Harley."
Przez dwa tygodnie pozwalam sobie w to wierzyć.
Szukam mnie między lekcjami, dostosowując krok tak, jakbyśmy znali się od lat.
Zostawia mi miejsce w klasach, które mamy razem—zaraz obok siebie, na tyle blisko, że jego ramię muska moje, kiedy pochyla się, by szepnąć komentarz o naszych nauczycielach.
Jego spostrzeżenia są bystre, zabawne, zuchwałe w sposób, który sprawia, że zasłaniam usta, by ukryć śmiech.
Przekazuje mi karteczki złożone w skomplikowane kształty—łabędzie, gwiazdy, a raz, niemożliwe wręcz, maleńkiego papierowego żurawia. Jego palce muskają moje przy każdej wymianie i każde dotknięcie przesyła przez moją skórę prąd.
"Jesteś zabawniejsza niż wszyscy tutaj," mówi któregoś popołudnia, odprowadzając mnie do szafki.
Korytarz jest zatłoczony, ale idzie tak blisko, że jego ramię styka się z moim przy każdym kroku. "Wszyscy są tacy nudni. Tak pochłonięci tym, kto nosi jakiego projektanta, czyj ojciec podpisał jaką umowę. Ty naprawdę masz coś ciekawego do powiedzenia."
"Może po prostu lepiej ukrywam, jak bardzo jestem nudna," odbijam, ale serce bije mi jak szalone.
"Nie." Zatrzymuje się, więc i ja się zatrzymuję, złapana w grawitację jego uwagi. Jego niebieskie oczy wpatrują się w moje, skupione i ciepłe. "Zauważyłem cię pierwszego dnia. Najpierw nie wiedziałem dlaczego, ale teraz już wiem—jesteś prawdziwa. Wszyscy inni tutaj udają."
Kręci mi się w głowie, czuję lekkość. Jakbym stała na krawędzi czegoś ogromnego, przerażającego i wspaniałego.
"Ledwo mnie znasz," szepczę.
„Wiem wystarczająco.” Podchodzi bliżej, a ja zapominam, jak oddychać. „Wiem, że chcę wiedzieć więcej.”
Tej nocy leżę w łóżku, wpatrując się w sufit, odtwarzając każde słowo, każdy przypadkowy dotyk, każdy raz, gdy nazywał mnie kłopotami tym ciepłem w swoim głosie.
Może Wentworth nie będzie aż tak zły. Może znajdę tu swoje miejsce. Może złoty syn gubernatora naprawdę dostrzega we mnie coś, co warto poznać. Może — a ta myśl sprawia, że przyciskam dłonie do płonących policzków — to właśnie jest uczucie bycia zauważonym.
Zakochuję się w nim. Mocno, szybko i całkowicie wbrew mojemu rozsądkowi.
I nawet nie próbuję się powstrzymać.
***
Ktoś odkrywa mój adres.
Nigdy nie dowiaduję się, kto prowadził śledztwo — prawdopodobnie jedna z dziewczyn, która zauważyła, jak uwaga Tate'a skierowała się na mnie, która zobaczyła, jak się do mnie uśmiechnął, i postanowiła zbadać tę sprawę.
Wieść rozprzestrzenia się w zawrotnym tempie po pozłacanych korytarzach — stypendystka. Southside, bracia w Wolves, ojciec w więzieniu.
Ciepło w oczach Tate'a znika z dnia na dzień.
Przestaje rezerwować mi miejsca. Przestaje odprowadzać mnie na lekcje. Przestaje łapać mój wzrok w zatłoczonych pomieszczeniach. Kiedy próbuję z nim porozmawiać, patrzy przez mnie, jakbym stała się niewidzialna — a może, co gorsza, jakby mój widok sprawiał mu fizyczny ból.
Mówię sobie, że musi być jakieś wytłumaczenie. Jakieś nieporozumienie. Jakaś zewnętrzna siła trzyma go na dystans. Chłopak, który nazywał mnie kłopotami, który mówił, że jestem prawdziwa, który sprawił, że po raz pierwszy w życiu poczułam się zauważona — nie może po prostu zniknąć.
Trzy dni ciszy. Trzy dni czekania, nadziei, wymówek.
Potem mój telefon zaczyna wibrować.
Nieznany numer. Jedna wiadomość: "Za salą gimnastyczną. Po ostatnim dzwonku. Muszę to wyjaśnić."
Moje serce prawie przestaje bić. Potem bije tak szybko, że aż robi mi się niedobrze.
Resztę dnia spędzam w oszołomieniu, ledwo słysząc nauczycieli i odliczając minuty do ostatniego dzwonka. Gdy ten w końcu zabrzmi, niemal biegnę do sali gimnastycznej, a moje serce wali z rozpaczliwą nadzieją.
On chce wyjaśnić. Ma zamiar to naprawić.
Sala gimnastyczna rzuca długie cienie w popołudniowym świetle. Zaokręcam róg, już ćwicząc, co powiem —
Lodowata woda uderza najpierw w moją głowę.
Potem farba — jaskrawoczerwona, gęsta i o zapachu chemikaliów, pokrywająca moje włosy, moją twarz, przenikająca przez używany mundurek aż do skóry. Łapię dech, dławiąc się, tymczasowo oślepiona.
Ze wszystkich stron wybucha śmiech.
Gdy udaje mi się otrzepać oczy, widzę ich. Tate, Brooks, Reid oraz co najmniej tuzin innych wyłania się z kryjówek, z telefonami już uniesionymi i nagrywającymi. Sloane stoi u boku Tate'a, a jej złośliwy uśmiech jest wystarczająco ostry, by przeciąć.
„Oh, mój Boże,” wykrzykuje ktoś, „ona naprawdę przyszła! Naprawdę myślała, że on jej chce!”
„Zapłać,” krzyczy inny głos. „Mówiłam ci, że pobiegnie z miejsca, gdy tylko zagiśnie palec. Dziewczyny z Southside są takie zdesperowane.”
Za mną, na ścianie sali gimnastycznej, ktoś napisał farbą FREE ze strzałką skierowaną w dół, wskazującą miejsce, gdzie stoję.
Przez jeden okropny moment czuję, jak się kurczę. Ogarnia mnie pragnienie ucieczki, by wyrwać się stąd na zawsze, by dać im zwycięstwo, bo walka boli zbyt mocno.
Farba kapała mi do oczu, do ust, smakując miedzią i upokorzeniem. Ich śmiech odbijał się od ścian, otaczając mnie, dusząc mnie.
Ale potem słyszę głos mojego ojca, pewny i stanowczy, taki, jak podczas naszej ostatniej rozmowy, zanim go zabrano.
Nigdy nie pozwól im zobaczyć, jak upadasz, mija. Upadasz na osobności. Publicznie stoisz prosto. Rozumiesz?
Coś twardszego wzbiera we mnie. Coś ukształtowanego na ulicach Southside, podczas gdy obserwowałam, jak moja matka pracowała na dwóch zmianach, ucząc się walczyć, zanim nauczyłam się czytać.
Nie uciekam.
Idę prosto w kierunku Tate'a, farba spływa po mojej twarzy, kapa na chodnik z każdym krokiem. Śmiech cichnie. On patrzy, jak do niego podchodzę, z czymś migoczącym w oczach — może dezorientacją, a może pierwszym oznaką niepewności.
Zatrzymuję się dokładnie przed nim. Uśmiecham się słodko, tak jak Sloane, gdy zaraz miała kogoś zniszczyć.
Następnie uderzam kolanem w jego krocze z całą siłą, którą posiadam.
On zapada się jak papier, z drżącym dźwiękiem wydobywającym się z gardła, a ręce chwytają go, gdy upada na kolana.
Telefony wciąż nagrywają, ale śmiech całkowicie ucichł. Na jego miejsce zapadła szokująca cisza — ta dobra, która oznacza, że zrobiłam coś, czego się nie spodziewali.
Pochylam się, aż moja twarz jest zaledwie kilka centymetrów od jego ucha.
„Założę się, że też się tego nie spodziewałeś,” szepczę.
Następnie prostuję się, obracam i odchodzę. Głowa wysoko. Kręgosłup wyprostowany. Czerwona farba sunie za mną niczym sztandar wojenny.
Ich cisza brzmi głośniej, niż kiedykolwiek mogłby zabrzmieć ich śmiech.
To jest dzień, w którym Harley Valdez przestaje wierzyć w bajki — i zaczyna nienawidzić Tate Mercera całym swoim istnieniem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
*Teraźniejszość*
Jesienny bal charytatywny zamienia wielką salę balową Wentwortha w coś niemal magicznego. Światełka choinkowe rozwieszone pod sklepionym sufitem, eleganckie stroiki na każdym stole, a pod kurtuazyjną rozmową cicho pobrzmiewa klasyczna muzyka.
Zamożni rodzice wypisują czeki z zaskakującą liczbą zer, podczas gdy ich dzieci pozują do zdjęć, które wylądują później w towarzyskich biuletynach.
Nienawidzę każdej sekundy tego wydarzenia.
— Stolik siedem potrzebuje więcej serwetek — mówię, nie odrywając wzroku od clipboarda. — A lodowa rzeźba topnieje szybciej, niż przewidywaliśmy. Ktoś musi podkręcić klimatyzację w zachodnim rogu.
— Ktoś? — Głos Tate’a ocieka irytacją. — Chodzi ci o mnie. Po prostu powiedz, że ja.
W końcu spotykam jego spojrzenie, zachowując idealnie obojętną minę. — Dobrze. Ty. Stolik siedem. Serwetki. Rzeźba lodowa. Klimatyzacja. Było wystarczająco klarownie dla twojego mikromózgu, czy mam to napisać kredką?
Zaciska szczękę, ale chwyta stos serwetek ze stołu z zaopatrzeniem. — Wiesz, większość ludzi zabiłaby za darmową pomoc. Ty się zachowujesz, jakbym osobiście rujnował ci życie samą swoją obecnością.
— Tak właśnie jest. Osobiście rujnujesz mi życie samą swoją obecnością. — Odhaczam kolejną pozycję na moim kolorystycznie podzielonym harmonogramie. — Robisz to od dwóch lat. Jedyna różnica, że teraz musisz to robić, niosąc serwetki.
— Boże, jesteś wyczerpująca… — Rusza w stronę stolika siedem, mamrocząc pod nosem coś jeszcze, czego postanawiam nie dosłyszeć.
Wieczór wlecze się do przodu, a ja zarządzam logistyką z żelazną precyzją — kierując obsługą kateringową, koordynując z zespołem fotograficznym, dbając, by każdy bogaty darczyńca poczuł się odpowiednio dopieszczony.
Tate, zgodnie z przydziałem godzin naprawczych, taszczy sprzęt i wykonuje moje szorstkie polecenia z maksymalnym poziomem zadziorności. Każda interakcja iskrzy od wrogości.
— Twój clipboard jest pokolorowany według kolorów.
Zauważa około ósmej, zaglądając mi przez ramię, gdy przeglądam grafik sprzątania.
— Oczywiście, że jest. Założę się, że nawet twoja nudna szuflada z bielizną jest posegregowana kolorystycznie. A może… czy ty w ogóle masz dość bielizny, żeby wymagała organizacji? Czy to tylko ta jedna nudna para?
— Przynajmniej mam umiejętności organizacyjne — odcinam się. — A ty co masz? Kartę kredytową tatusia i kartotekę policyjną?
— Godziny naprawcze to nie jest kartoteka, Valdez. Ale jestem pewien, że w końcu poznasz różnicę, biorąc pod uwagę bogate doświadczenie twojej rodziny z prawdziwymi przestępstwami.
Za to przydzielam mu sprzątanie łazienek.
Około dziewiątej tłum zaczyna się przerzedzać. Rodzice odbierają swoje rozgrzane szampanem dzieci, darczyńcy ściskają dłonie administratorom, a sala balowa powoli opróżnia się ze wszystkich poza obsługą i członkami samorządu uczniowskiego.
Przeglądam listę zadań do zamknięcia, gdy Tate przecina mi drogę. Jego ramię uderza w moje — nie na tyle mocno, by mnie przewrócić, ale wystarczająco, by rozrzucić moje papiery po marmurowej podłodze.
— Och, przepraszam. — Jego głos ocieka fałszywą troską. — Nie zauważyłem cię. Jesteś taka mała i nieistotna, wiesz? Łatwo cię przeoczyć.
Kucam, by pozbierać kartki, wyobrażając sobie, że dźgam go długopisem. Prosto w szyję. Albo w oko. To byłoby takie satysfakcjonujące.
— Wiesz, co mnie ciekawi? — Mój głos brzmi przyjemnie, gdy wstaję, układając strony. — To, jak bardzo się starasz, żeby mnie dręczyć. To już niemal obsesyjne. Gdybym nie wiedziała lepiej, pomyślałabym, że ci naprawdę zależy na moim istnieniu.
Coś przemknęło mu po twarzy — rysa na tej idealnej, nieosiągalnej masce. Zaciska szczękę, a przez pół sekundy jego wzrok opada na moje usta, zanim znowu podniesie się na moje oczy.
— Nie pochlebiaj sobie. — Jego głos jest niższy niż wcześniej, szorstki. — Dręczenie cię to po prostu rozrywka. Jak szturchanie zdziczałego kota patykiem.
— Ostrożnie. — Przysuwam się na tyle blisko, że czuję delikatny zapach jego perfum, tak blisko, że powietrze między nami wydaje się iskrzyć. Uśmiecham się słodko, nie spuszczając z niego wzroku. — Zdziczałe koty gryzą.
W jego oczach pojawia się cień — ale nie jest to złość, tylko coś gorszego. Coś, co sprawia, że skóra na karku mi cierpnie, a żołądek zapada się, jakbym przegapiła ostatni stopień schodów.
Nie cofa się, nie mruga. Po prostu patrzy mi prosto w oczy, jakby wyzywał mnie, żebym to ja pierwsza się poddała — a ja odmawiam , nawet gdy cisza między nami napina się tak mocno, że niemal słyszę jej brzęczenie.
Jedno uderzenie serca. Drugie. Przełyka ślinę.
Potem odwraca się bez słowa, a brak jego uwagi uderza mnie jak zimny przeciąg. Patrzę, jak odchodzi, a mój puls dudni w miejscach, w których nie powinien — i nienawidzę, że moje ciało najwyraźniej nie rozumie, że mamy go nienawidzić.
O dziesiątej trzydzieści sprzątanie jest już prawie skończone, a pozostali członkowie rady dawno wyszli, ufając, że dopilnuję ostatnich szczegółów. Oczywiście, że tak.
Harley się tym zajmie.
Harley zawsze się wszystkim zajmuje.
Podczas ostatniego obchodu przypominam sobie — ładowarka do telefonu. Zostawiłam ją podłączoną podczas wolnej godziny, w klasie pani Anderson na trzecim piętrze. Telefon ma dwanaście procent baterii, a podróż autobusem do domu zajmuje czterdzieści minut.
Świetnie. Zajebiście świetnie.
Budynek o tej porze jest ponoć pusty, większość świateł już zgaszona, a moje kroki odbijają się echem w klatce schodowej, gdy wchodzę na górę. Korytarz ciągnie się przede mną, ciemny, rozświetlony jedynie przez znaki wyjścia ewakuacyjnego, rzucające czerwone cienie.
Sala pani Anderson jest na samym końcu, za salami językowymi, za—
— Och… Właśnie tam…
Zamieram w pół kroku. Cichy, napięty głos dobiegający skądś z przodu. Sala francuskiego, myślę. Pokój Monsieur Laurenta. Drzwi są lekko uchylone, a przez szczelinę sączy się ciepłe światło, przecinając złotą linią ciemność korytarza.
Powinnam iść dalej, zająć się swoimi sprawami, zabrać ładowarkę i wyjść. Ale nogi same niosą mnie do przodu — powoli, ostrożnie, bezszelestnie. Przez szparę w drzwiach widzę… Co do cholery?
Przez krótką, zamrożoną chwilę nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać ani pojąć, co widzę.
Uczeń klęczy na podłodze, twarz wtulona w kolana Monsieur Laurenta. Nauczyciel opiera się o biurko, głowa odchylona do tyłu, jedna ręka wplątana w włosy chłopaka. Z jego ust spada czułe francuskie słowo, coś jednocześnie tkliwego i okrutnego.
Żołądek podskakuje mi do gardła. To jest złe.
To jest tak głęboko, fundamentalnie złe.
Odsuwam się bez zastanowienia, a mój but piszczy na wypolerowanej podłodze. Chłopak natychmiast podnosi głowę na ten dźwięk.
Nasze spojrzenia spotykają się przez szparę w drzwiach, rozszerzone z czystej, zwierzęcej paniki — strachu ofiary złapanej w pułapkę. Rozpoznaję jego młodą twarz i jasnobrązowe włosy. Twarz, którą widziałam już wcześniej, zawsze kilka kroków za starszym bratem na korytarzu.
Widziałam tę twarz na zdjęciach z towarzyskich wydarzeń. Na fotografiach z dobroczynnych bali, nabożeństw czy wieców wyborczych gubernatora, z idealnie uśmiechniętą rodziną i dopasowanymi strojami.
Ezra Mercer.
Młodszy brat Tate’a.
Rzucam się do ucieczki. Nogi niosą mnie przez korytarz, mijam sale i szafki, aż znajduję pustą klasę i wślizguję się do środka. Opieram się plecami o ścianę, klatka piersiowa unosi się gwałtownie, próbuję złapać oddech.
Myśli krążą mi w głowie. Powinnam to zgłosić, nauczyciel i uczeń — to nadużycie, to nielegalne. Każdy instynkt krzyczy, że powinnam kogoś znaleźć i powiedzieć, co widziałam.
Ale coś mnie powstrzymuje.
Myślę o tym, co by to oznaczało — ujawnienie, skandal. Widziałam, jak Wentworth przeżuwa i wypluwa uczniów za rzeczy znacznie mniej poważne niż to.
Twarz Ezry — młoda, przerażona, wyraźnie tkwiąca po uszy w czymś, czego pewnie nawet nie pojmuje jako zło, zmanipulowany przez dorosłego, który powinien wiedzieć lepiej.
Ciężar sekretu przygniata mi pierś.
Mam teraz amunicję, prawdziwą amunicję.
Jedno słowo do właściwej osoby i doskonała rodzina Tate’a Mercera się rozsypuje. Kampania jego ojca oparta na "tradycyjnych wartościach" upada. Złoty chłopiec wreszcie czuje, jak to jest być zniszczonym przez coś, nad czym nie ma kontroli.
Ta myśl kusi. Po wszystkim, co mi zrobił: farba, okrucieństwo, dwa lata nieustannej udręki — mogłabym go zniszczyć jednym szeptem.
Ale nawet gdy ta fantazja się pojawia, coś we mnie się cofa.
Twarz Ezry. Ten strach w jego oczach. Dziecko, które nie wybrało sobie brata, nie wybrało polityki rodziny, nie wybrało być wplątane w coś tak ciemnego.
Użyć tego, znaczyłoby użyć jego — wykorzystać bezbronnego nastolatka, by zniszczyć jego brata.
Zamykam oczy. W głowie brzmi głos mojego ojca, spokojny i pewny: Nie krzywdzimy dzieci, mija. Nigdy. To granica, której się nie przekracza.
Mogłabym zrujnować Tate’a Mercera tym sekretem. Ale nie zrobię tego — nie w ten sposób, nie przez wykorzystanie dziecka jako broni. Bo rodzina Valdezów stoi ponad tym.
Przesuń w górę, aby kontynuować