passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Pretend You Love Me - Rozdział #4 - autor itsvlada

Pretend You Love Me

/

Rozdział 4

Rozdział 3

*Dwa lata temu. Pierwszy rok*

Pierwszy tydzień września. Mam piętnaście lat i nigdy w życiu nie pragnęłam czegoś tak bardzo jak tego.

Wentworth Academy. Sama nazwa brzmi jak obietnica—drzwi do świata, w którym dziewczyny takie jak ja nie powinny istnieć.

Trzy lata przygotowywałam się do egzaminu wstępnego, zarywając noce nad pożyczonymi podręcznikami, podczas gdy głosy moich braci przebijały się przez cienkie ściany, wkuwając na pamięć słówka i wzory matematyczne jak modlitwy.

Kiedy przyszło pismo z przyjęciem, mama płakała. Tata dzwonił z więzienia, jego głos był ciężki od dumy: To twoja szansa, mija. Nie pozwól nikomu wmówić sobie inaczej.

Teraz stoję w tych marmurowych korytarzach w moim nienagannie wyprasowanym, używanym mundurku i czuję się jak oszustka, która nosi cudzą skórę.

Ale jestem tutaj. Na przekór wszelkim przeciwnościom, mimo każdej przeszkody, jestem tutaj. I zamierzam to wykorzystać.

Biblioteka staje się moją przystanią. Jest ciszej niż na korytarzach, bezpieczniej niż w stołówce, gdzie zamożni uczniowie gromadzą się w nieprzenikalnych grupkach. Znajduję stolik przy wysokich oknach i zatracam się w książkach, nauce, w kojącym rytmie słów na stronach.

Tam właśnie mnie znajduje.

Najpierw dostrzegam cień—kogoś, kto zasłania popołudniowe światło. Podnoszę wzrok, zirytowana, i oddech zamiera mi w piersi.

Złote włosy łapiące wrześniowe słońce. Niebieskie oczy, które marszczą się w kącikach, gdy się uśmiecha. Miał twarz, która powinna zdobić okładki magazynów i poruszał się po świecie z naturalną pewnością siebie.

Piękny — to była moja pierwsza myśl. Piękny w sposób, w jaki chłopcy z Southside nigdy nie byli—wypolerowany, nieosiągalny, nieskazitelnie czysty.

Tate Mercer—even stypendystka z Southside zna to nazwisko. Syn gubernatora, wentworthowska arystokracja.

Nie ma żadnego powodu, by na mnie patrzył, nie powinien siadać naprzeciwko bez pytania, nie powinien istnieć tak blisko mojej starannie zbudowanej bańki anonimowości.

"Co czytasz?"

Jego głos jest ciepły. Ciekawski. Jakby naprawdę chciał wiedzieć.

Podnoszę okładkę, nienawidząc tego, jak serce mi się zatrzymuje. "Hrabia Monte Christo. To na angielski, ale już czytałam wcześniej."

"Tak?" Pochyla się do przodu, opiera podbródek na dłoni, poświęca mi całą swoją uwagę, jakbym była najciekawszą osobą w pokoju. "Ile razy?"

"Trzy."

"Trzy razy?" Jego brwi idą w górę. "Większość ludzi ledwo przez to przebrnie raz. Co cię w tym pociąga?"

"Zemsta," mówię, a w jego oczach zapala się coś—zaskoczenie, może zainteresowanie. "Traci wszystko, a potem spędza dwadzieścia lat, by stać się na tyle potężnym, żeby zniszczyć tych, którzy go zdradzili. Jest w tym coś satysfakcjonującego."

Tate śmieje się—prawdziwym śmiechem, ciepłym, zaskoczonym i rozradowanym. Ten dźwięk robi coś dziwnego z moją piersią.

"Jesteś kłopotliwa, wiesz?" Uśmiecha się teraz tym swoim szerokim, olśniewającym uśmiechem, który widziałam na zdjęciach towarzyskich, tylko tu wydaje się inny. Osobisty. "Wiem to."

Kłopotliwa. Sposób, w jaki to mówi, sprawia, że policzki mi płoną. Jakby to było coś, czym warto być.

"Jestem Harley," udaje mi się powiedzieć.

"Wiem." Jego uśmiech się pogłębia, a moje głupie serce fika koziołka jak ryba wyrzucona na brzeg. "Jestem Tate. I myślę, że będziemy przyjaciółmi, Harley."

Przez dwa tygodnie pozwalam sobie w to wierzyć.

Szukam mnie między lekcjami, dostosowując krok tak, jakbyśmy znali się od lat.

Zostawia mi miejsce w klasach, które mamy razem—zaraz obok siebie, na tyle blisko, że jego ramię muska moje, kiedy pochyla się, by szepnąć komentarz o naszych nauczycielach.

Jego spostrzeżenia są bystre, zabawne, zuchwałe w sposób, który sprawia, że zasłaniam usta, by ukryć śmiech.

Przekazuje mi karteczki złożone w skomplikowane kształty—łabędzie, gwiazdy, a raz, niemożliwe wręcz, maleńkiego papierowego żurawia. Jego palce muskają moje przy każdej wymianie i każde dotknięcie przesyła przez moją skórę prąd.

"Jesteś zabawniejsza niż wszyscy tutaj," mówi któregoś popołudnia, odprowadzając mnie do szafki.

Korytarz jest zatłoczony, ale idzie tak blisko, że jego ramię styka się z moim przy każdym kroku. "Wszyscy są tacy nudni. Tak pochłonięci tym, kto nosi jakiego projektanta, czyj ojciec podpisał jaką umowę. Ty naprawdę masz coś ciekawego do powiedzenia."

"Może po prostu lepiej ukrywam, jak bardzo jestem nudna," odbijam, ale serce bije mi jak szalone.

"Nie." Zatrzymuje się, więc i ja się zatrzymuję, złapana w grawitację jego uwagi. Jego niebieskie oczy wpatrują się w moje, skupione i ciepłe. "Zauważyłem cię pierwszego dnia. Najpierw nie wiedziałem dlaczego, ale teraz już wiem—jesteś prawdziwa. Wszyscy inni tutaj udają."

Kręci mi się w głowie, czuję lekkość. Jakbym stała na krawędzi czegoś ogromnego, przerażającego i wspaniałego.

"Ledwo mnie znasz," szepczę.

„Wiem wystarczająco.” Podchodzi bliżej, a ja zapominam, jak oddychać. „Wiem, że chcę wiedzieć więcej.”

Tej nocy leżę w łóżku, wpatrując się w sufit, odtwarzając każde słowo, każdy przypadkowy dotyk, każdy raz, gdy nazywał mnie kłopotami tym ciepłem w swoim głosie.

Może Wentworth nie będzie aż tak zły. Może znajdę tu swoje miejsce. Może złoty syn gubernatora naprawdę dostrzega we mnie coś, co warto poznać. Może — a ta myśl sprawia, że przyciskam dłonie do płonących policzków — to właśnie jest uczucie bycia zauważonym.

Zakochuję się w nim. Mocno, szybko i całkowicie wbrew mojemu rozsądkowi.

I nawet nie próbuję się powstrzymać.

***

Ktoś odkrywa mój adres.

Nigdy nie dowiaduję się, kto prowadził śledztwo — prawdopodobnie jedna z dziewczyn, która zauważyła, jak uwaga Tate'a skierowała się na mnie, która zobaczyła, jak się do mnie uśmiechnął, i postanowiła zbadać tę sprawę.

Wieść rozprzestrzenia się w zawrotnym tempie po pozłacanych korytarzach — stypendystka. Southside, bracia w Wolves, ojciec w więzieniu.

Ciepło w oczach Tate'a znika z dnia na dzień.

Przestaje rezerwować mi miejsca. Przestaje odprowadzać mnie na lekcje. Przestaje łapać mój wzrok w zatłoczonych pomieszczeniach. Kiedy próbuję z nim porozmawiać, patrzy przez mnie, jakbym stała się niewidzialna — a może, co gorsza, jakby mój widok sprawiał mu fizyczny ból.

Mówię sobie, że musi być jakieś wytłumaczenie. Jakieś nieporozumienie. Jakaś zewnętrzna siła trzyma go na dystans. Chłopak, który nazywał mnie kłopotami, który mówił, że jestem prawdziwa, który sprawił, że po raz pierwszy w życiu poczułam się zauważona — nie może po prostu zniknąć.

Trzy dni ciszy. Trzy dni czekania, nadziei, wymówek.

Potem mój telefon zaczyna wibrować.

Nieznany numer. Jedna wiadomość: "Za salą gimnastyczną. Po ostatnim dzwonku. Muszę to wyjaśnić."

Moje serce prawie przestaje bić. Potem bije tak szybko, że aż robi mi się niedobrze.

Resztę dnia spędzam w oszołomieniu, ledwo słysząc nauczycieli i odliczając minuty do ostatniego dzwonka. Gdy ten w końcu zabrzmi, niemal biegnę do sali gimnastycznej, a moje serce wali z rozpaczliwą nadzieją.

On chce wyjaśnić. Ma zamiar to naprawić.

Sala gimnastyczna rzuca długie cienie w popołudniowym świetle. Zaokręcam róg, już ćwicząc, co powiem —

Lodowata woda uderza najpierw w moją głowę.

Potem farba — jaskrawoczerwona, gęsta i o zapachu chemikaliów, pokrywająca moje włosy, moją twarz, przenikająca przez używany mundurek aż do skóry. Łapię dech, dławiąc się, tymczasowo oślepiona.

Ze wszystkich stron wybucha śmiech.

Gdy udaje mi się otrzepać oczy, widzę ich. Tate, Brooks, Reid oraz co najmniej tuzin innych wyłania się z kryjówek, z telefonami już uniesionymi i nagrywającymi. Sloane stoi u boku Tate'a, a jej złośliwy uśmiech jest wystarczająco ostry, by przeciąć.

„Oh, mój Boże,” wykrzykuje ktoś, „ona naprawdę przyszła! Naprawdę myślała, że on jej chce!”

„Zapłać,” krzyczy inny głos. „Mówiłam ci, że pobiegnie z miejsca, gdy tylko zagiśnie palec. Dziewczyny z Southside są takie zdesperowane.”

Za mną, na ścianie sali gimnastycznej, ktoś napisał farbą FREE ze strzałką skierowaną w dół, wskazującą miejsce, gdzie stoję.

Przez jeden okropny moment czuję, jak się kurczę. Ogarnia mnie pragnienie ucieczki, by wyrwać się stąd na zawsze, by dać im zwycięstwo, bo walka boli zbyt mocno.

Farba kapała mi do oczu, do ust, smakując miedzią i upokorzeniem. Ich śmiech odbijał się od ścian, otaczając mnie, dusząc mnie.

Ale potem słyszę głos mojego ojca, pewny i stanowczy, taki, jak podczas naszej ostatniej rozmowy, zanim go zabrano.

Nigdy nie pozwól im zobaczyć, jak upadasz, mija. Upadasz na osobności. Publicznie stoisz prosto. Rozumiesz?

Coś twardszego wzbiera we mnie. Coś ukształtowanego na ulicach Southside, podczas gdy obserwowałam, jak moja matka pracowała na dwóch zmianach, ucząc się walczyć, zanim nauczyłam się czytać.

Nie uciekam.

Idę prosto w kierunku Tate'a, farba spływa po mojej twarzy, kapa na chodnik z każdym krokiem. Śmiech cichnie. On patrzy, jak do niego podchodzę, z czymś migoczącym w oczach — może dezorientacją, a może pierwszym oznaką niepewności.

Zatrzymuję się dokładnie przed nim. Uśmiecham się słodko, tak jak Sloane, gdy zaraz miała kogoś zniszczyć.

Następnie uderzam kolanem w jego krocze z całą siłą, którą posiadam.

On zapada się jak papier, z drżącym dźwiękiem wydobywającym się z gardła, a ręce chwytają go, gdy upada na kolana.

Telefony wciąż nagrywają, ale śmiech całkowicie ucichł. Na jego miejsce zapadła szokująca cisza — ta dobra, która oznacza, że zrobiłam coś, czego się nie spodziewali.

Pochylam się, aż moja twarz jest zaledwie kilka centymetrów od jego ucha.

„Założę się, że też się tego nie spodziewałeś,” szepczę.

Następnie prostuję się, obracam i odchodzę. Głowa wysoko. Kręgosłup wyprostowany. Czerwona farba sunie za mną niczym sztandar wojenny.

Ich cisza brzmi głośniej, niż kiedykolwiek mogłby zabrzmieć ich śmiech.

To jest dzień, w którym Harley Valdez przestaje wierzyć w bajki — i zaczyna nienawidzić Tate Mercera całym swoim istnieniem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

*Teraźniejszość*

Jesienny bal charytatywny zamienia wielką salę balową Wentwortha w coś niemal magicznego. Światełka choinkowe rozwieszone pod sklepionym sufitem, eleganckie stroiki na każdym stole, a pod kurtuazyjną rozmową cicho pobrzmiewa klasyczna muzyka.

Zamożni rodzice wypisują czeki z zaskakującą liczbą zer, podczas gdy ich dzieci pozują do zdjęć, które wylądują później w towarzyskich biuletynach.

Nienawidzę każdej sekundy tego wydarzenia.

— Stolik siedem potrzebuje więcej serwetek — mówię, nie odrywając wzroku od clipboarda. — A lodowa rzeźba topnieje szybciej, niż przewidywaliśmy. Ktoś musi podkręcić klimatyzację w zachodnim rogu.

— Ktoś? — Głos Tate’a ocieka irytacją. — Chodzi ci o mnie. Po prostu powiedz, że ja.

W końcu spotykam jego spojrzenie, zachowując idealnie obojętną minę. — Dobrze. Ty. Stolik siedem. Serwetki. Rzeźba lodowa. Klimatyzacja. Było wystarczająco klarownie dla twojego mikromózgu, czy mam to napisać kredką?

Zaciska szczękę, ale chwyta stos serwetek ze stołu z zaopatrzeniem. — Wiesz, większość ludzi zabiłaby za darmową pomoc. Ty się zachowujesz, jakbym osobiście rujnował ci życie samą swoją obecnością.

— Tak właśnie jest. Osobiście rujnujesz mi życie samą swoją obecnością. — Odhaczam kolejną pozycję na moim kolorystycznie podzielonym harmonogramie. — Robisz to od dwóch lat. Jedyna różnica, że teraz musisz to robić, niosąc serwetki.

— Boże, jesteś wyczerpująca… — Rusza w stronę stolika siedem, mamrocząc pod nosem coś jeszcze, czego postanawiam nie dosłyszeć.

Wieczór wlecze się do przodu, a ja zarządzam logistyką z żelazną precyzją — kierując obsługą kateringową, koordynując z zespołem fotograficznym, dbając, by każdy bogaty darczyńca poczuł się odpowiednio dopieszczony.

Tate, zgodnie z przydziałem godzin naprawczych, taszczy sprzęt i wykonuje moje szorstkie polecenia z maksymalnym poziomem zadziorności. Każda interakcja iskrzy od wrogości.

— Twój clipboard jest pokolorowany według kolorów.

Zauważa około ósmej, zaglądając mi przez ramię, gdy przeglądam grafik sprzątania.

— Oczywiście, że jest. Założę się, że nawet twoja nudna szuflada z bielizną jest posegregowana kolorystycznie. A może… czy ty w ogóle masz dość bielizny, żeby wymagała organizacji? Czy to tylko ta jedna nudna para?

— Przynajmniej mam umiejętności organizacyjne — odcinam się. — A ty co masz? Kartę kredytową tatusia i kartotekę policyjną?

— Godziny naprawcze to nie jest kartoteka, Valdez. Ale jestem pewien, że w końcu poznasz różnicę, biorąc pod uwagę bogate doświadczenie twojej rodziny z prawdziwymi przestępstwami.

Za to przydzielam mu sprzątanie łazienek.

Około dziewiątej tłum zaczyna się przerzedzać. Rodzice odbierają swoje rozgrzane szampanem dzieci, darczyńcy ściskają dłonie administratorom, a sala balowa powoli opróżnia się ze wszystkich poza obsługą i członkami samorządu uczniowskiego.

Przeglądam listę zadań do zamknięcia, gdy Tate przecina mi drogę. Jego ramię uderza w moje — nie na tyle mocno, by mnie przewrócić, ale wystarczająco, by rozrzucić moje papiery po marmurowej podłodze.

— Och, przepraszam. — Jego głos ocieka fałszywą troską. — Nie zauważyłem cię. Jesteś taka mała i nieistotna, wiesz? Łatwo cię przeoczyć.

Kucam, by pozbierać kartki, wyobrażając sobie, że dźgam go długopisem. Prosto w szyję. Albo w oko. To byłoby takie satysfakcjonujące.

— Wiesz, co mnie ciekawi? — Mój głos brzmi przyjemnie, gdy wstaję, układając strony. — To, jak bardzo się starasz, żeby mnie dręczyć. To już niemal obsesyjne. Gdybym nie wiedziała lepiej, pomyślałabym, że ci naprawdę zależy na moim istnieniu.

Coś przemknęło mu po twarzy — rysa na tej idealnej, nieosiągalnej masce. Zaciska szczękę, a przez pół sekundy jego wzrok opada na moje usta, zanim znowu podniesie się na moje oczy.

— Nie pochlebiaj sobie. — Jego głos jest niższy niż wcześniej, szorstki. — Dręczenie cię to po prostu rozrywka. Jak szturchanie zdziczałego kota patykiem.

— Ostrożnie. — Przysuwam się na tyle blisko, że czuję delikatny zapach jego perfum, tak blisko, że powietrze między nami wydaje się iskrzyć. Uśmiecham się słodko, nie spuszczając z niego wzroku. — Zdziczałe koty gryzą.

W jego oczach pojawia się cień — ale nie jest to złość, tylko coś gorszego. Coś, co sprawia, że skóra na karku mi cierpnie, a żołądek zapada się, jakbym przegapiła ostatni stopień schodów.

Nie cofa się, nie mruga. Po prostu patrzy mi prosto w oczy, jakby wyzywał mnie, żebym to ja pierwsza się poddała — a ja odmawiam , nawet gdy cisza między nami napina się tak mocno, że niemal słyszę jej brzęczenie.

Jedno uderzenie serca. Drugie. Przełyka ślinę.

Potem odwraca się bez słowa, a brak jego uwagi uderza mnie jak zimny przeciąg. Patrzę, jak odchodzi, a mój puls dudni w miejscach, w których nie powinien — i nienawidzę, że moje ciało najwyraźniej nie rozumie, że mamy go nienawidzić.

O dziesiątej trzydzieści sprzątanie jest już prawie skończone, a pozostali członkowie rady dawno wyszli, ufając, że dopilnuję ostatnich szczegółów. Oczywiście, że tak.

Harley się tym zajmie.

Harley zawsze się wszystkim zajmuje.

Podczas ostatniego obchodu przypominam sobie — ładowarka do telefonu. Zostawiłam ją podłączoną podczas wolnej godziny, w klasie pani Anderson na trzecim piętrze. Telefon ma dwanaście procent baterii, a podróż autobusem do domu zajmuje czterdzieści minut.

Świetnie. Zajebiście świetnie.

Budynek o tej porze jest ponoć pusty, większość świateł już zgaszona, a moje kroki odbijają się echem w klatce schodowej, gdy wchodzę na górę. Korytarz ciągnie się przede mną, ciemny, rozświetlony jedynie przez znaki wyjścia ewakuacyjnego, rzucające czerwone cienie.

Sala pani Anderson jest na samym końcu, za salami językowymi, za—

— Och… Właśnie tam…

Zamieram w pół kroku. Cichy, napięty głos dobiegający skądś z przodu. Sala francuskiego, myślę. Pokój Monsieur Laurenta. Drzwi są lekko uchylone, a przez szczelinę sączy się ciepłe światło, przecinając złotą linią ciemność korytarza.

Powinnam iść dalej, zająć się swoimi sprawami, zabrać ładowarkę i wyjść. Ale nogi same niosą mnie do przodu — powoli, ostrożnie, bezszelestnie. Przez szparę w drzwiach widzę… Co do cholery?

Przez krótką, zamrożoną chwilę nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać ani pojąć, co widzę.

Uczeń klęczy na podłodze, twarz wtulona w kolana Monsieur Laurenta. Nauczyciel opiera się o biurko, głowa odchylona do tyłu, jedna ręka wplątana w włosy chłopaka. Z jego ust spada czułe francuskie słowo, coś jednocześnie tkliwego i okrutnego.

Żołądek podskakuje mi do gardła. To jest złe.

To jest tak głęboko, fundamentalnie złe.

Odsuwam się bez zastanowienia, a mój but piszczy na wypolerowanej podłodze. Chłopak natychmiast podnosi głowę na ten dźwięk.

Nasze spojrzenia spotykają się przez szparę w drzwiach, rozszerzone z czystej, zwierzęcej paniki — strachu ofiary złapanej w pułapkę. Rozpoznaję jego młodą twarz i jasnobrązowe włosy. Twarz, którą widziałam już wcześniej, zawsze kilka kroków za starszym bratem na korytarzu.

Widziałam tę twarz na zdjęciach z towarzyskich wydarzeń. Na fotografiach z dobroczynnych bali, nabożeństw czy wieców wyborczych gubernatora, z idealnie uśmiechniętą rodziną i dopasowanymi strojami.

Ezra Mercer.

Młodszy brat Tate’a.

Rzucam się do ucieczki. Nogi niosą mnie przez korytarz, mijam sale i szafki, aż znajduję pustą klasę i wślizguję się do środka. Opieram się plecami o ścianę, klatka piersiowa unosi się gwałtownie, próbuję złapać oddech.

Myśli krążą mi w głowie. Powinnam to zgłosić, nauczyciel i uczeń — to nadużycie, to nielegalne. Każdy instynkt krzyczy, że powinnam kogoś znaleźć i powiedzieć, co widziałam.

Ale coś mnie powstrzymuje.

Myślę o tym, co by to oznaczało — ujawnienie, skandal. Widziałam, jak Wentworth przeżuwa i wypluwa uczniów za rzeczy znacznie mniej poważne niż to.

Twarz Ezry — młoda, przerażona, wyraźnie tkwiąca po uszy w czymś, czego pewnie nawet nie pojmuje jako zło, zmanipulowany przez dorosłego, który powinien wiedzieć lepiej.

Ciężar sekretu przygniata mi pierś.

Mam teraz amunicję, prawdziwą amunicję.

Jedno słowo do właściwej osoby i doskonała rodzina Tate’a Mercera się rozsypuje. Kampania jego ojca oparta na "tradycyjnych wartościach" upada. Złoty chłopiec wreszcie czuje, jak to jest być zniszczonym przez coś, nad czym nie ma kontroli.

Ta myśl kusi. Po wszystkim, co mi zrobił: farba, okrucieństwo, dwa lata nieustannej udręki — mogłabym go zniszczyć jednym szeptem.

Ale nawet gdy ta fantazja się pojawia, coś we mnie się cofa.

Twarz Ezry. Ten strach w jego oczach. Dziecko, które nie wybrało sobie brata, nie wybrało polityki rodziny, nie wybrało być wplątane w coś tak ciemnego.

Użyć tego, znaczyłoby użyć jego — wykorzystać bezbronnego nastolatka, by zniszczyć jego brata.

Zamykam oczy. W głowie brzmi głos mojego ojca, spokojny i pewny: Nie krzywdzimy dzieci, mija. Nigdy. To granica, której się nie przekracza.

Mogłabym zrujnować Tate’a Mercera tym sekretem. Ale nie zrobię tego — nie w ten sposób, nie przez wykorzystanie dziecka jako broni. Bo rodzina Valdezów stoi ponad tym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Tate’a

Moje drzwi do sypialni otwierają się bez ostrzeżenia, a Ezra wślizguje się do środka jak duch.

Jest blady i drży, oczy ma zaczerwienione, co mówi mi, że płakał. A mój młodszy brat nigdy nie płacze. Nie wtedy, gdy tata na niego krzyczał za to, że rzucił lacrosse, nie wtedy, gdy mama zapomniała o jego urodzinach w zeszłym roku.

Ani razu przez te dwa lata, odkąd się przede mną wyoutował, właśnie w tym pokoju.

„Ez?” Siadam na łóżku, natychmiast czujny. „Co się stało?”

Nie odpowiada od razu. Po prostu stoi z plecami przyciśniętymi do drzwi, trzęsąc się, z ramionami owiniętymi wokół siebie, jakby próbował utrzymać swoje ciało w całości.

Jego usta otwierają się, zamykają, otwierają ponownie—nie wydobywa się z nich żaden dźwięk.

„Przerażasz mnie.” Zsuwam nogi z łóżka, poruszając się powoli, żeby go nie spłoszyć. „Cokolwiek to jest, po prostu mi powiedz. Stało się coś w szkole? Tata ci coś powiedział?”

„Nie mogę.” Ezra kręci głową, gwałtowny ruch, który wygląda niemal jak odruch. „Nie mogę ci powiedzieć. Znienawidzisz mnie, będziesz…”

„Nigdy bym cię nie znienawidził.” Podchodzę do niego, chwytam delikatnie jego ramiona. „Spójrz na mnie. Cokolwiek to jest, poradzimy sobie z tym razem. Tak zawsze robimy, prawda? Ty i ja przeciwko światu.”

Jego śmiech jest złamany, bardziej szloch niż dźwięk. „Nie rozumiesz. To coś innego. To jest o wiele gorsze niż wszystko…”

„Ezra.”

Mój głos jest stanowczy, pewny. Taki ton mam, gdy on wpada w spiralę, gdy jego lęk przejmuje kontrolę i potrzebuje czegoś stałego, czego może się uchwycić.

„Przez dwa lata trzymałem twój sekret. Kłamałem tacie prosto w twarz dla ciebie. Nie ma niczego, co mógłbyś mi powiedzieć, co zmieniłoby to, jak cię postrzegam. Nic. Rozumiesz?”

Przeszukuje moją twarz, rozpaczliwy i przerażony. Widzę w jego oczach wojnę—potrzebę wyznania walczącą z lękiem przed tym, co to wyznanie może go kosztować.

„Obiecujesz?” Jego głos jest ledwie szeptem. „Obiecujesz, że nie będziesz na mnie patrzył inaczej?”

„Obiecuję.” Ściskam jego ramiona. „Powiedz mi, Ez. Proszę.”

Tama pęka, kiedy zaczyna mówić, słowa wylewają się z niego we fragmentach.

„Jest ktoś w szkole. Było… zaczęło się od mentorskiej relacji. On naprawdę słucha, kiedy mówię, Tate. Po raz pierwszy w życiu czuję się widziany. Nie syn gubernatora, nie rodzinne rozczarowanie… po prostu ja.”

Żołądek mi się zaciska. „O kim mówimy?”

Twarz Ezry się załamuje. „Monsieur Laurent.”

To imię uderza mnie fizycznie. Laurent. Młody nauczyciel francuskiego, za którym wszystkie dziewczyny szaleją. Ten, który organizuje popołudniowe wydarzenia kulturalne i zabiera uczniów na „edukacyjne” wycieczki do Montrealu.

„Julian… On mnie rozumie,” Ezra mówi dalej, wyznanie wypływa z niego teraz niepowstrzymanie. „Wiem, że to złe, wiem, że to bardzo złe… Ale nie mogę przestać, a on mówi, że musimy po prostu poczekać, aż skończę szkołę, i wtedy będziemy mogli być razem naprawdę, i—”

„Ezra.” Mój głos jest zdławiony. „Jak długo to trwa?”

„Od zeszłej wiosny. Ale to nie… To nie dlatego tu jestem.” Chwyta mnie za ramiona, jego uścisk jest niemal bolesny. „Ktoś nas dziś widział. W jego klasie. Ona widziała wszystko.”

Krew mi zamarza. „Kto? Kto was widział?”

„Ta dziewczyna z samorządu uczniowskiego. Harley Valdez.”

O kurwa.

Ze wszystkich osób, które mogły poznać sekret mojego brata, to musiała być ona. Dziewczyna, którą dręczyłem przez dwa lata. Dziewczyna, która ma wszelkie powody, by zniszczyć mnie i wszystkich, których kocham.

Nie wierzę…

„Zajmę się tym.” Przyciągam Ezrę do szczelnego uścisku, czując, jak jego ciało drży przy moim. „Nic nie rób, z nikim nie rozmawiaj, nie kontaktuj się z Laurentem. Daj mi tylko chwilę na wymyślenie planu, dobrze?”

„A jeśli już komuś powiedziała? A jeśli tata się dowie? On—”

„Nie dowie się.” Ściskam ramiona Ezry, zmuszając go, by spojrzał mi w oczy. „Nie pozwolę na to. Obiecuję ci, Ez. Naprawię to.”

Ezra przeszukuje moją twarz, rozpaczliwie chcąc mi uwierzyć. W końcu kiwa głową—mały, kruchy ruch, który coś we mnie łamie.

„Okej,” szepcze. „Ufamn ci.”

Te słowa osiadają na mnie jak ciężar, którego nie jestem pewien, czy dam radę unieść.

Odprowadzam go do drzwi, patrzę, jak znika z powrotem w przyciemnionym korytarzu w stronę swojego pokoju. Wygląda na mniejszego, niż powinien, ramiona ma zgarbione do środka, jakby próbował zniknąć. Kiedy drzwi się zamykają z cichym kliknięciem, cisza, która następuje, wydaje się dusząca.

Nie zapalam światła. Zamiast tego opadam na skraj łóżka, pozwalając, aby ciemność mnie otuliła, podczas gdy mój umysł pędzi.

Harley Valdez.

Jej twarz pojawia się w moich myślach bez zaproszenia. Ciepła, brązowa skóra, ostre, ciemne oczy, które nigdy nie mrugają, usta zawsze wygięte w coś niebezpiecznego, gdy zamierza kogoś rozszarpać samymi słowami.

Sposób, w jaki się porusza, wyprostowany kręgosłup i uniesiony podbródek. Jakby była na stałe przygotowana na walkę, o której wie, że nadejdzie.

Jest tak piękna, że czasem mnie to prześladuje. Zawsze to wiedziałem, nawet kiedy próbowałem siebie przekonać, że jest inaczej. Zwłaszcza wtedy, kiedy próbowałem.

Pamiętam, jak pierwszy raz ją zobaczyłem na pierwszym roku, we wrześniu. Siedziała sama w bibliotece, jedwabiste, ciemne włosy opadały jej na twarz, gdy czytała, całkowicie pochłonięta lekturą.

Popołudniowe światło podkreśliło łuk jej kości policzkowej, pełnię ust, i coś w mojej piersi się ścisnęło w sposób, którego wtedy nie rozumiałem.

Nie była jak inne dziewczyny w Wentworth — nie była wypolerowana, perfekcyjna i do bólu nudna. Było w niej coś dzikiego, coś nieoszlifowanego i surowego, co wydawało się bardziej prawdziwe niż cokolwiek w moim pozłacanym świecie.

Kiedy usiadłem obok niej i spojrzała na mnie tymi ostrymi oczami, nieporuszona moim nazwiskiem, twarzą ani niczym innym, poczułem się, jakby uderzył we mnie piorun.

Przez dwa tygodnie pozwalałem sobie być do niej przyciąganym. Rozśmieszałem ją tym suchym humorem, który próbowała ukryć. Szukałem wymówek, by jej dotknąć — muskać palcami, ocierać się ramionami, cokolwiek, by znów poczuć ten iskrzący dotyk.

Kiedy się do mnie uśmiechnęła, naprawdę uśmiechnęła, serce robiło mi rzeczy, których nigdy wcześniej nie doświadczyłem. Nawet teraz, dwa lata później, dokładnie pamiętam, jak wyglądała w tej bibliotece.

Sposób, w jaki odgarniała włosy za ucho, gdy myślała. Przebłysk wrażliwości pod jej zbroją, gdy sądziła, że nikt nie patrzy.

Wpycham to wspomnienie głęboko, gwałtownie, jak zawsze.

Bo potem wkroczyła rzeczywistość.

Jak moi znajomi to zauważyli i Brooks rzucał komentarze o moim "zauroczeniu przypadkiem charytatywnym". I głos ojca rozległ się w mojej głowie: Liczy się wygląd, Tate. Liczą się powiązania. Jeden zły krok i wszystko się rozsypuje.

Więc zrobiłem z Harley cel, nie pokusę. Patrzyłem na jej twarz, gdy spadła na nią farba, i powtarzałem sobie, że to nie ma znaczenia.

A teraz to ona trzyma przyszłość Ezry w swoich rękach.

Jeśli nasz ojciec odkryje prawdę, że jego młodszy gej-syn jest uwikłany w romans z nauczycielem, to nie będzie skandal. To będzie zagłada. Gubernator Mercer zbudował swoją karierę na "tradycyjnych wartościach rodzinnych".

Prędzej zniszczy Ezrę, niż pozwoli mu stać się zagrożeniem.

***

Następnego dnia znajduję Harley przy jej szafce przed pierwszą lekcją.

"Hej." Mówię cicho, ostrożnie. "Możemy chwilę porozmawiać?"

Odwraca się powoli, jej oczy mrużą się z podejrzliwością. "Dlaczego? Skończyły ci się obelgi, czy to nowa strategia?"

"Nie atakuję cię. Chciałem tylko..."

"Co?" Krzyżuje ramiona. "Sprawdzić, co u mnie? Od kiedy obchodzisz się czymkolwiek poza uprzykrzaniem mi życia?"

"Słuchaj, wiem, że mamy wspólną historię. Ale może moglibyśmy po prostu porozmawiać. Jak normalni ludzie."

Jej śmiech jest ostry. "Próbujesz być słodki. Jaki masz w tym interes, Mercer?"

Drwina boli bardziej, niż powinna. Dawne odruchy włączają się, zanim zdążę je powstrzymać.

"Zapomnij," syczę. "Tak bardzo chcesz widzieć w każdym najgorsze. Ale chyba właśnie tak się dzieje, gdy dorasta się na Southside — wszyscy są wrogami, prawda?"

Patrzę, jak jej wyraz twarzy twardnieje, ciemne oczy stają się martwe i zimne.

Cholera. Co jest ze mną nie tak?

"Miłej rozmowy," mówi Harley beznamiętnie, odwracając się z powrotem do swojej szafki. "Zawsze przyjemność, Mercer."

Odchodzę z trzęsącymi się rękami, wiedząc, że to ona ma wszystkie karty, a ja właśnie udowodniłem, że nie potrafię przeprowadzić cywilizowanej rozmowy bez uruchomienia najgorszych instynktów.

Muszę być mądrzejszy. Potrzebuję prawdziwego planu — czegoś, co zneutralizuje niebezpieczeństwo, jakie ona stanowi, czegoś, co ochroni Ezrę.

Harley Valdez nie da się oczarować, nie da się zastraszyć, nie da się przekonać.

Muszę znaleźć coś, czego pragnie wystarczająco mocno, by zawrzeć układ.

Ocalę mojego brata. Za wszelką cenę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Pretend You Love Me

Pretend You Love Me

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa