passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Pretend You Love Me - Rozdział #5 - autor itsvlada

Pretend You Love Me

/

Rozdział 5

Rozdział 4

*Teraźniejszość*

Jesienny bal charytatywny zamienia wielką salę balową Wentwortha w coś niemal magicznego. Światełka choinkowe rozwieszone pod sklepionym sufitem, eleganckie stroiki na każdym stole, a pod kurtuazyjną rozmową cicho pobrzmiewa klasyczna muzyka.

Zamożni rodzice wypisują czeki z zaskakującą liczbą zer, podczas gdy ich dzieci pozują do zdjęć, które wylądują później w towarzyskich biuletynach.

Nienawidzę każdej sekundy tego wydarzenia.

— Stolik siedem potrzebuje więcej serwetek — mówię, nie odrywając wzroku od clipboarda. — A lodowa rzeźba topnieje szybciej, niż przewidywaliśmy. Ktoś musi podkręcić klimatyzację w zachodnim rogu.

— Ktoś? — Głos Tate’a ocieka irytacją. — Chodzi ci o mnie. Po prostu powiedz, że ja.

W końcu spotykam jego spojrzenie, zachowując idealnie obojętną minę. — Dobrze. Ty. Stolik siedem. Serwetki. Rzeźba lodowa. Klimatyzacja. Było wystarczająco klarownie dla twojego mikromózgu, czy mam to napisać kredką?

Zaciska szczękę, ale chwyta stos serwetek ze stołu z zaopatrzeniem. — Wiesz, większość ludzi zabiłaby za darmową pomoc. Ty się zachowujesz, jakbym osobiście rujnował ci życie samą swoją obecnością.

— Tak właśnie jest. Osobiście rujnujesz mi życie samą swoją obecnością. — Odhaczam kolejną pozycję na moim kolorystycznie podzielonym harmonogramie. — Robisz to od dwóch lat. Jedyna różnica, że teraz musisz to robić, niosąc serwetki.

— Boże, jesteś wyczerpująca… — Rusza w stronę stolika siedem, mamrocząc pod nosem coś jeszcze, czego postanawiam nie dosłyszeć.

Wieczór wlecze się do przodu, a ja zarządzam logistyką z żelazną precyzją — kierując obsługą kateringową, koordynując z zespołem fotograficznym, dbając, by każdy bogaty darczyńca poczuł się odpowiednio dopieszczony.

Tate, zgodnie z przydziałem godzin naprawczych, taszczy sprzęt i wykonuje moje szorstkie polecenia z maksymalnym poziomem zadziorności. Każda interakcja iskrzy od wrogości.

— Twój clipboard jest pokolorowany według kolorów.

Zauważa około ósmej, zaglądając mi przez ramię, gdy przeglądam grafik sprzątania.

— Oczywiście, że jest. Założę się, że nawet twoja nudna szuflada z bielizną jest posegregowana kolorystycznie. A może… czy ty w ogóle masz dość bielizny, żeby wymagała organizacji? Czy to tylko ta jedna nudna para?

— Przynajmniej mam umiejętności organizacyjne — odcinam się. — A ty co masz? Kartę kredytową tatusia i kartotekę policyjną?

— Godziny naprawcze to nie jest kartoteka, Valdez. Ale jestem pewien, że w końcu poznasz różnicę, biorąc pod uwagę bogate doświadczenie twojej rodziny z prawdziwymi przestępstwami.

Za to przydzielam mu sprzątanie łazienek.

Około dziewiątej tłum zaczyna się przerzedzać. Rodzice odbierają swoje rozgrzane szampanem dzieci, darczyńcy ściskają dłonie administratorom, a sala balowa powoli opróżnia się ze wszystkich poza obsługą i członkami samorządu uczniowskiego.

Przeglądam listę zadań do zamknięcia, gdy Tate przecina mi drogę. Jego ramię uderza w moje — nie na tyle mocno, by mnie przewrócić, ale wystarczająco, by rozrzucić moje papiery po marmurowej podłodze.

— Och, przepraszam. — Jego głos ocieka fałszywą troską. — Nie zauważyłem cię. Jesteś taka mała i nieistotna, wiesz? Łatwo cię przeoczyć.

Kucam, by pozbierać kartki, wyobrażając sobie, że dźgam go długopisem. Prosto w szyję. Albo w oko. To byłoby takie satysfakcjonujące.

— Wiesz, co mnie ciekawi? — Mój głos brzmi przyjemnie, gdy wstaję, układając strony. — To, jak bardzo się starasz, żeby mnie dręczyć. To już niemal obsesyjne. Gdybym nie wiedziała lepiej, pomyślałabym, że ci naprawdę zależy na moim istnieniu.

Coś przemknęło mu po twarzy — rysa na tej idealnej, nieosiągalnej masce. Zaciska szczękę, a przez pół sekundy jego wzrok opada na moje usta, zanim znowu podniesie się na moje oczy.

— Nie pochlebiaj sobie. — Jego głos jest niższy niż wcześniej, szorstki. — Dręczenie cię to po prostu rozrywka. Jak szturchanie zdziczałego kota patykiem.

— Ostrożnie. — Przysuwam się na tyle blisko, że czuję delikatny zapach jego perfum, tak blisko, że powietrze między nami wydaje się iskrzyć. Uśmiecham się słodko, nie spuszczając z niego wzroku. — Zdziczałe koty gryzą.

W jego oczach pojawia się cień — ale nie jest to złość, tylko coś gorszego. Coś, co sprawia, że skóra na karku mi cierpnie, a żołądek zapada się, jakbym przegapiła ostatni stopień schodów.

Nie cofa się, nie mruga. Po prostu patrzy mi prosto w oczy, jakby wyzywał mnie, żebym to ja pierwsza się poddała — a ja odmawiam , nawet gdy cisza między nami napina się tak mocno, że niemal słyszę jej brzęczenie.

Jedno uderzenie serca. Drugie. Przełyka ślinę.

Potem odwraca się bez słowa, a brak jego uwagi uderza mnie jak zimny przeciąg. Patrzę, jak odchodzi, a mój puls dudni w miejscach, w których nie powinien — i nienawidzę, że moje ciało najwyraźniej nie rozumie, że mamy go nienawidzić.

O dziesiątej trzydzieści sprzątanie jest już prawie skończone, a pozostali członkowie rady dawno wyszli, ufając, że dopilnuję ostatnich szczegółów. Oczywiście, że tak.

Harley się tym zajmie.

Harley zawsze się wszystkim zajmuje.

Podczas ostatniego obchodu przypominam sobie — ładowarka do telefonu. Zostawiłam ją podłączoną podczas wolnej godziny, w klasie pani Anderson na trzecim piętrze. Telefon ma dwanaście procent baterii, a podróż autobusem do domu zajmuje czterdzieści minut.

Świetnie. Zajebiście świetnie.

Budynek o tej porze jest ponoć pusty, większość świateł już zgaszona, a moje kroki odbijają się echem w klatce schodowej, gdy wchodzę na górę. Korytarz ciągnie się przede mną, ciemny, rozświetlony jedynie przez znaki wyjścia ewakuacyjnego, rzucające czerwone cienie.

Sala pani Anderson jest na samym końcu, za salami językowymi, za—

— Och… Właśnie tam…

Zamieram w pół kroku. Cichy, napięty głos dobiegający skądś z przodu. Sala francuskiego, myślę. Pokój Monsieur Laurenta. Drzwi są lekko uchylone, a przez szczelinę sączy się ciepłe światło, przecinając złotą linią ciemność korytarza.

Powinnam iść dalej, zająć się swoimi sprawami, zabrać ładowarkę i wyjść. Ale nogi same niosą mnie do przodu — powoli, ostrożnie, bezszelestnie. Przez szparę w drzwiach widzę… Co do cholery?

Przez krótką, zamrożoną chwilę nie mogę się ruszyć. Nie mogę oddychać ani pojąć, co widzę.

Uczeń klęczy na podłodze, twarz wtulona w kolana Monsieur Laurenta. Nauczyciel opiera się o biurko, głowa odchylona do tyłu, jedna ręka wplątana w włosy chłopaka. Z jego ust spada czułe francuskie słowo, coś jednocześnie tkliwego i okrutnego.

Żołądek podskakuje mi do gardła. To jest złe.

To jest tak głęboko, fundamentalnie złe.

Odsuwam się bez zastanowienia, a mój but piszczy na wypolerowanej podłodze. Chłopak natychmiast podnosi głowę na ten dźwięk.

Nasze spojrzenia spotykają się przez szparę w drzwiach, rozszerzone z czystej, zwierzęcej paniki — strachu ofiary złapanej w pułapkę. Rozpoznaję jego młodą twarz i jasnobrązowe włosy. Twarz, którą widziałam już wcześniej, zawsze kilka kroków za starszym bratem na korytarzu.

Widziałam tę twarz na zdjęciach z towarzyskich wydarzeń. Na fotografiach z dobroczynnych bali, nabożeństw czy wieców wyborczych gubernatora, z idealnie uśmiechniętą rodziną i dopasowanymi strojami.

Ezra Mercer.

Młodszy brat Tate’a.

Rzucam się do ucieczki. Nogi niosą mnie przez korytarz, mijam sale i szafki, aż znajduję pustą klasę i wślizguję się do środka. Opieram się plecami o ścianę, klatka piersiowa unosi się gwałtownie, próbuję złapać oddech.

Myśli krążą mi w głowie. Powinnam to zgłosić, nauczyciel i uczeń — to nadużycie, to nielegalne. Każdy instynkt krzyczy, że powinnam kogoś znaleźć i powiedzieć, co widziałam.

Ale coś mnie powstrzymuje.

Myślę o tym, co by to oznaczało — ujawnienie, skandal. Widziałam, jak Wentworth przeżuwa i wypluwa uczniów za rzeczy znacznie mniej poważne niż to.

Twarz Ezry — młoda, przerażona, wyraźnie tkwiąca po uszy w czymś, czego pewnie nawet nie pojmuje jako zło, zmanipulowany przez dorosłego, który powinien wiedzieć lepiej.

Ciężar sekretu przygniata mi pierś.

Mam teraz amunicję, prawdziwą amunicję.

Jedno słowo do właściwej osoby i doskonała rodzina Tate’a Mercera się rozsypuje. Kampania jego ojca oparta na "tradycyjnych wartościach" upada. Złoty chłopiec wreszcie czuje, jak to jest być zniszczonym przez coś, nad czym nie ma kontroli.

Ta myśl kusi. Po wszystkim, co mi zrobił: farba, okrucieństwo, dwa lata nieustannej udręki — mogłabym go zniszczyć jednym szeptem.

Ale nawet gdy ta fantazja się pojawia, coś we mnie się cofa.

Twarz Ezry. Ten strach w jego oczach. Dziecko, które nie wybrało sobie brata, nie wybrało polityki rodziny, nie wybrało być wplątane w coś tak ciemnego.

Użyć tego, znaczyłoby użyć jego — wykorzystać bezbronnego nastolatka, by zniszczyć jego brata.

Zamykam oczy. W głowie brzmi głos mojego ojca, spokojny i pewny: Nie krzywdzimy dzieci, mija. Nigdy. To granica, której się nie przekracza.

Mogłabym zrujnować Tate’a Mercera tym sekretem. Ale nie zrobię tego — nie w ten sposób, nie przez wykorzystanie dziecka jako broni. Bo rodzina Valdezów stoi ponad tym.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Tate’a

Moje drzwi do sypialni otwierają się bez ostrzeżenia, a Ezra wślizguje się do środka jak duch.

Jest blady i drży, oczy ma zaczerwienione, co mówi mi, że płakał. A mój młodszy brat nigdy nie płacze. Nie wtedy, gdy tata na niego krzyczał za to, że rzucił lacrosse, nie wtedy, gdy mama zapomniała o jego urodzinach w zeszłym roku.

Ani razu przez te dwa lata, odkąd się przede mną wyoutował, właśnie w tym pokoju.

„Ez?” Siadam na łóżku, natychmiast czujny. „Co się stało?”

Nie odpowiada od razu. Po prostu stoi z plecami przyciśniętymi do drzwi, trzęsąc się, z ramionami owiniętymi wokół siebie, jakby próbował utrzymać swoje ciało w całości.

Jego usta otwierają się, zamykają, otwierają ponownie—nie wydobywa się z nich żaden dźwięk.

„Przerażasz mnie.” Zsuwam nogi z łóżka, poruszając się powoli, żeby go nie spłoszyć. „Cokolwiek to jest, po prostu mi powiedz. Stało się coś w szkole? Tata ci coś powiedział?”

„Nie mogę.” Ezra kręci głową, gwałtowny ruch, który wygląda niemal jak odruch. „Nie mogę ci powiedzieć. Znienawidzisz mnie, będziesz…”

„Nigdy bym cię nie znienawidził.” Podchodzę do niego, chwytam delikatnie jego ramiona. „Spójrz na mnie. Cokolwiek to jest, poradzimy sobie z tym razem. Tak zawsze robimy, prawda? Ty i ja przeciwko światu.”

Jego śmiech jest złamany, bardziej szloch niż dźwięk. „Nie rozumiesz. To coś innego. To jest o wiele gorsze niż wszystko…”

„Ezra.”

Mój głos jest stanowczy, pewny. Taki ton mam, gdy on wpada w spiralę, gdy jego lęk przejmuje kontrolę i potrzebuje czegoś stałego, czego może się uchwycić.

„Przez dwa lata trzymałem twój sekret. Kłamałem tacie prosto w twarz dla ciebie. Nie ma niczego, co mógłbyś mi powiedzieć, co zmieniłoby to, jak cię postrzegam. Nic. Rozumiesz?”

Przeszukuje moją twarz, rozpaczliwy i przerażony. Widzę w jego oczach wojnę—potrzebę wyznania walczącą z lękiem przed tym, co to wyznanie może go kosztować.

„Obiecujesz?” Jego głos jest ledwie szeptem. „Obiecujesz, że nie będziesz na mnie patrzył inaczej?”

„Obiecuję.” Ściskam jego ramiona. „Powiedz mi, Ez. Proszę.”

Tama pęka, kiedy zaczyna mówić, słowa wylewają się z niego we fragmentach.

„Jest ktoś w szkole. Było… zaczęło się od mentorskiej relacji. On naprawdę słucha, kiedy mówię, Tate. Po raz pierwszy w życiu czuję się widziany. Nie syn gubernatora, nie rodzinne rozczarowanie… po prostu ja.”

Żołądek mi się zaciska. „O kim mówimy?”

Twarz Ezry się załamuje. „Monsieur Laurent.”

To imię uderza mnie fizycznie. Laurent. Młody nauczyciel francuskiego, za którym wszystkie dziewczyny szaleją. Ten, który organizuje popołudniowe wydarzenia kulturalne i zabiera uczniów na „edukacyjne” wycieczki do Montrealu.

„Julian… On mnie rozumie,” Ezra mówi dalej, wyznanie wypływa z niego teraz niepowstrzymanie. „Wiem, że to złe, wiem, że to bardzo złe… Ale nie mogę przestać, a on mówi, że musimy po prostu poczekać, aż skończę szkołę, i wtedy będziemy mogli być razem naprawdę, i—”

„Ezra.” Mój głos jest zdławiony. „Jak długo to trwa?”

„Od zeszłej wiosny. Ale to nie… To nie dlatego tu jestem.” Chwyta mnie za ramiona, jego uścisk jest niemal bolesny. „Ktoś nas dziś widział. W jego klasie. Ona widziała wszystko.”

Krew mi zamarza. „Kto? Kto was widział?”

„Ta dziewczyna z samorządu uczniowskiego. Harley Valdez.”

O kurwa.

Ze wszystkich osób, które mogły poznać sekret mojego brata, to musiała być ona. Dziewczyna, którą dręczyłem przez dwa lata. Dziewczyna, która ma wszelkie powody, by zniszczyć mnie i wszystkich, których kocham.

Nie wierzę…

„Zajmę się tym.” Przyciągam Ezrę do szczelnego uścisku, czując, jak jego ciało drży przy moim. „Nic nie rób, z nikim nie rozmawiaj, nie kontaktuj się z Laurentem. Daj mi tylko chwilę na wymyślenie planu, dobrze?”

„A jeśli już komuś powiedziała? A jeśli tata się dowie? On—”

„Nie dowie się.” Ściskam ramiona Ezry, zmuszając go, by spojrzał mi w oczy. „Nie pozwolę na to. Obiecuję ci, Ez. Naprawię to.”

Ezra przeszukuje moją twarz, rozpaczliwie chcąc mi uwierzyć. W końcu kiwa głową—mały, kruchy ruch, który coś we mnie łamie.

„Okej,” szepcze. „Ufamn ci.”

Te słowa osiadają na mnie jak ciężar, którego nie jestem pewien, czy dam radę unieść.

Odprowadzam go do drzwi, patrzę, jak znika z powrotem w przyciemnionym korytarzu w stronę swojego pokoju. Wygląda na mniejszego, niż powinien, ramiona ma zgarbione do środka, jakby próbował zniknąć. Kiedy drzwi się zamykają z cichym kliknięciem, cisza, która następuje, wydaje się dusząca.

Nie zapalam światła. Zamiast tego opadam na skraj łóżka, pozwalając, aby ciemność mnie otuliła, podczas gdy mój umysł pędzi.

Harley Valdez.

Jej twarz pojawia się w moich myślach bez zaproszenia. Ciepła, brązowa skóra, ostre, ciemne oczy, które nigdy nie mrugają, usta zawsze wygięte w coś niebezpiecznego, gdy zamierza kogoś rozszarpać samymi słowami.

Sposób, w jaki się porusza, wyprostowany kręgosłup i uniesiony podbródek. Jakby była na stałe przygotowana na walkę, o której wie, że nadejdzie.

Jest tak piękna, że czasem mnie to prześladuje. Zawsze to wiedziałem, nawet kiedy próbowałem siebie przekonać, że jest inaczej. Zwłaszcza wtedy, kiedy próbowałem.

Pamiętam, jak pierwszy raz ją zobaczyłem na pierwszym roku, we wrześniu. Siedziała sama w bibliotece, jedwabiste, ciemne włosy opadały jej na twarz, gdy czytała, całkowicie pochłonięta lekturą.

Popołudniowe światło podkreśliło łuk jej kości policzkowej, pełnię ust, i coś w mojej piersi się ścisnęło w sposób, którego wtedy nie rozumiałem.

Nie była jak inne dziewczyny w Wentworth — nie była wypolerowana, perfekcyjna i do bólu nudna. Było w niej coś dzikiego, coś nieoszlifowanego i surowego, co wydawało się bardziej prawdziwe niż cokolwiek w moim pozłacanym świecie.

Kiedy usiadłem obok niej i spojrzała na mnie tymi ostrymi oczami, nieporuszona moim nazwiskiem, twarzą ani niczym innym, poczułem się, jakby uderzył we mnie piorun.

Przez dwa tygodnie pozwalałem sobie być do niej przyciąganym. Rozśmieszałem ją tym suchym humorem, który próbowała ukryć. Szukałem wymówek, by jej dotknąć — muskać palcami, ocierać się ramionami, cokolwiek, by znów poczuć ten iskrzący dotyk.

Kiedy się do mnie uśmiechnęła, naprawdę uśmiechnęła, serce robiło mi rzeczy, których nigdy wcześniej nie doświadczyłem. Nawet teraz, dwa lata później, dokładnie pamiętam, jak wyglądała w tej bibliotece.

Sposób, w jaki odgarniała włosy za ucho, gdy myślała. Przebłysk wrażliwości pod jej zbroją, gdy sądziła, że nikt nie patrzy.

Wpycham to wspomnienie głęboko, gwałtownie, jak zawsze.

Bo potem wkroczyła rzeczywistość.

Jak moi znajomi to zauważyli i Brooks rzucał komentarze o moim "zauroczeniu przypadkiem charytatywnym". I głos ojca rozległ się w mojej głowie: Liczy się wygląd, Tate. Liczą się powiązania. Jeden zły krok i wszystko się rozsypuje.

Więc zrobiłem z Harley cel, nie pokusę. Patrzyłem na jej twarz, gdy spadła na nią farba, i powtarzałem sobie, że to nie ma znaczenia.

A teraz to ona trzyma przyszłość Ezry w swoich rękach.

Jeśli nasz ojciec odkryje prawdę, że jego młodszy gej-syn jest uwikłany w romans z nauczycielem, to nie będzie skandal. To będzie zagłada. Gubernator Mercer zbudował swoją karierę na "tradycyjnych wartościach rodzinnych".

Prędzej zniszczy Ezrę, niż pozwoli mu stać się zagrożeniem.

***

Następnego dnia znajduję Harley przy jej szafce przed pierwszą lekcją.

"Hej." Mówię cicho, ostrożnie. "Możemy chwilę porozmawiać?"

Odwraca się powoli, jej oczy mrużą się z podejrzliwością. "Dlaczego? Skończyły ci się obelgi, czy to nowa strategia?"

"Nie atakuję cię. Chciałem tylko..."

"Co?" Krzyżuje ramiona. "Sprawdzić, co u mnie? Od kiedy obchodzisz się czymkolwiek poza uprzykrzaniem mi życia?"

"Słuchaj, wiem, że mamy wspólną historię. Ale może moglibyśmy po prostu porozmawiać. Jak normalni ludzie."

Jej śmiech jest ostry. "Próbujesz być słodki. Jaki masz w tym interes, Mercer?"

Drwina boli bardziej, niż powinna. Dawne odruchy włączają się, zanim zdążę je powstrzymać.

"Zapomnij," syczę. "Tak bardzo chcesz widzieć w każdym najgorsze. Ale chyba właśnie tak się dzieje, gdy dorasta się na Southside — wszyscy są wrogami, prawda?"

Patrzę, jak jej wyraz twarzy twardnieje, ciemne oczy stają się martwe i zimne.

Cholera. Co jest ze mną nie tak?

"Miłej rozmowy," mówi Harley beznamiętnie, odwracając się z powrotem do swojej szafki. "Zawsze przyjemność, Mercer."

Odchodzę z trzęsącymi się rękami, wiedząc, że to ona ma wszystkie karty, a ja właśnie udowodniłem, że nie potrafię przeprowadzić cywilizowanej rozmowy bez uruchomienia najgorszych instynktów.

Muszę być mądrzejszy. Potrzebuję prawdziwego planu — czegoś, co zneutralizuje niebezpieczeństwo, jakie ona stanowi, czegoś, co ochroni Ezrę.

Harley Valdez nie da się oczarować, nie da się zastraszyć, nie da się przekonać.

Muszę znaleźć coś, czego pragnie wystarczająco mocno, by zawrzeć układ.

Ocalę mojego brata. Za wszelką cenę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Perspektywa Harley

Skrzydło artystyczne jest puste podczas przerwy na lunch — dlatego tu przychodzę. Cisza, zapach terpentyny i gliny, niedokończone rzeźby stojące jak zamarznięte duchy.

To jedyne miejsce w Wentworth, gdzie mogę oddychać bez poczucia bycia obserwowaną.

Upuszczam torbę obok stołka poplamionego farbą i opieram się o stół roboczy, pozwalając, by cisza otuliła mnie niczym koc.

Moje palce odnajdują zaschniętą smugę kobaltu na słojach drewna i bezwiednie ją śledzą, podczas gdy napięcie w moich ramionach zaczyna się rozplątywać.

Ale mój umysł nie współpracuje — wciąż wraca do niego, do tego korytarza.

Do tego, jak ciało Tate’a przycisnęło mnie do ściany, jakby posiadał każdy centymetr przestrzeni między nami, i do tego, jak mu na to pozwoliłam — o ułamek sekundy za długo, o oddech za dużo.

Do tego, jak jego wzrok zsunął się na moje usta i poczułam to wszędzie, jak gorący drut przeciągnięty przez środek klatki piersiowej.

Nienawidzę, że to zauważyłam. Jeszcze bardziej nienawidzę, że wciąż to zauważam — odtwarzam to klatka po klatce, jakby moja podświadomość tworzyła muzealną wystawę poświęconą linii szczęki Tate’a Mercera i temu, jak jego głos się obniża, kiedy próbuje nie stracić kontroli.

Przestań.

Mocniej wciskam palce w zaschniętą farbę i uświadamiam sobie, że wstrzymywałam oddech.

Zmuszam się, by wypuścić powietrze i skupić na ciszy. Przez kilka minut prawie mi się udaje. Słychać tylko odległy szum wentylacji i stłumiony gwar stołówki dwa korytarze dalej.

Świat toczy się beze mnie. Zamykam oczy, dlatego nie zauważam kroków, dopóki już nie ucichły.

Półka się porusza. Cichy skrzyp metalu, ledwie słyszalny — jakby ktoś, kto długo był nieruchomy, w końcu zdecydował się ruszyć.

"Wiem, że nas widziałaś."

Oczy mi się szeroko otwierają.

Ezra wychodzi zza regału z przyborami, jego twarz napięta niepokojem. Wygląda teraz młodziej niż na siedemnaście lat — bezbronny w sposób, który sprawia, że ściska mnie w piersi, choć nie chcę.

Zachowuję kamienną twarz, przechylając głowę, jakbym nie rozumiała. "Kogo? O czym ty mówisz?"

"Nie." Jego głos łamie się na tym słowie. "Proszę, nie udawaj. Widziałem twoją twarz przez drzwi. Doskonale wiesz, o czym mówię."

Pozory się sypią i nie ma sensu ich podtrzymywać — oboje wiemy, co zobaczyłam w tamtej klasie.

Obraz znów przebłyskuje mi przed oczami, niechciany: Ezra na kolanach, dłoń Monsieur Laurenta w jego włosach, miękkie francuskie słowa, od których skręcił mi się żołądek.

"Okej," mówię cicho. "Widziałam. I co teraz?"

"Nie możesz nikomu powiedzieć." Przesuwa się bliżej, desperacja wybrzmiewa w każdym słowie. "Proszę. Nie rozumiesz, co by się stało, gdyby to wyszło na jaw. Mój ojciec, on by..." Jego głos całkiem się załamuje. "Proszę. Błagam cię."

Coś mi się ściska w klatce piersiowej. Słyszałam już ten ton — surowy strach kogoś, czyj cały świat wisi na włosku. Sama go czułam, stojąc na korytarzach Wentworth, gdy koledzy wyśmiewali mnie z powodu mojego ojca, moich braci, mojego adresu.

Uważnie dobieram następne słowa.

"Ezra, mogę cię o coś zapytać? Ta relacja z Laurentem... Jak to się w ogóle zaczęło?"

Marszczy brwi, mieszając strach z dezorientacją. "Co to ma za znaczenie?"

"Po prostu odpowiedz."

"On... on mnie zauważył. Na lekcji. Powiedział, że mam potencjał, że jestem inny niż pozostali uczniowie."

Twarz Ezry nieco łagodnieje, panika ustępuje czemuś niemal marzycielskiemu. Te słowa uderzają mnie jak kamienie. Rozpoznaję je — nie szczegóły, ale ich kształt.

To desperacka potrzeba uwierzenia, że ktoś wreszcie cię dostrzegł.

"Ezra..." Staram się mówić łagodnie, tak jak kiedyś do Aro, kiedy był młodszy i jeszcze wierzył, że świat może być dobry. "Nauczyciel, który naprawdę by się o ciebie troszczył, nie postawiłby cię w takiej sytuacji. Nie ryzykowałby twojej przyszłości, twojego bezpieczeństwa, twojej reputacji... Nie, jeśli naprawdę by cię kochał."

Jego szczęka od razu się zaciska, obronnie. "Nie znasz go. Nie wiesz, co nas łączy."

"Masz rację, nie wiem." Widziałam ten wyraz w swoim lustrze — desperackie trzymanie się czegoś, co wydaje się miłością, nawet jeśli wszelkie znaki ostrzegają przed niebezpieczeństwem. Naciskanie nic nie da. Nigdy nie daje. "Chcę tylko powiedzieć... bądź ostrożny. Tyle."

"Powiesz komuś czy nie?" Słowa brzmią ostro, ale słyszę ukryty w nich strach.

Patrzę mu prosto w oczy, dając do zrozumienia, że mówię poważnie. "Nie powiem nikomu, Ezra. Obiecuję."

"Dlaczego?" Podejrzliwość mignęła na jego twarzy. „Nienawidzisz mojego brata, wiem o tym. To by go zniszczyło, zniszczyło całą moją rodzinę. Dlaczego byś tego nie wykorzystała?"

„Bo nie jesteś bronią.” Prawda tego osiada we mnie ciężko i pewnie. „Jakiekolwiek mam problemy z Tatem, to nie ty je spowodowałeś. Masz siedemnaście lat i wplątałeś się w coś, co nigdy nie powinno się wydarzyć. Nie zamierzam tego pogarszać.”

Ezra szuka mojego spojrzenia, wyraźnie wątpiąc w moją szczerość. Cisza przeciąga się między nami, gęsta od niewypowiedzianych pytań.

„Dziękuję,” w końcu mówi. Słowa brzmią pusto, niepewnie—jakby chciał mi uwierzyć, ale nie potrafił.

„Nie musisz mi dziękować. Po prostu… pomyśl o tym, co powiedziałam. O Monsieur Laurencie.”

Na tym rozmowa powinna się skończyć. Powinniśmy odejść, wrócić do naszych oddzielnych światów, udawać, że to nigdy się nie wydarzyło.

Jestem gotowa się odwrócić, kiedy pojawia się Tate. Wychodzi zza rogu w skrzydle plastycznym, a gdy tylko nas razem zauważa, jego oczy ciemnieją i stają się niebezpieczne—ma wyraz drapieżnika, który wykrył zagrożenie blisko czegoś, co przysiągł chronić.

„Co tu się, do cholery, dzieje?” Idzie w naszym kierunku, w każdym geście napięcie. „Ezra, odejdź od niej.”

„Tate, wszystko w porządku.” Ezra staje między nami, podnosi ręce. „Ona nic nie powie. Obiecała…”

„I po prostu jej uwierzyłeś?!” Głos Tate’a podnosi się, pełen niedowierzania. „Chryste, Ez, ona od dwóch lat tylko czeka na okazję, żeby mnie zniszczyć. Myślisz, że przepuści taką szansę z dobroci serca?”

„Stoję tuż obok,” mówię płasko. „Możesz spróbować zwrócić się do mnie bezpośrednio, zamiast mówić o mnie jak o meblu.”

Oczy Tate’a natychmiast skupiają się na moich, płonące furią. „Muszę z tobą porozmawiać. Prywatnie. Teraz.”

„Tate, nie ma potrzeby…” zaczyna Ezra.

„Idź na lekcję, Ezra.” Głos Tate’a nie pozostawia miejsca na sprzeciw. „Ja się tym zajmę.”

Ezra waha się, patrzy na nas z oczywistym niepokojem. Ale najwyraźniej całe życie podążał za starszym bratem i stare nawyki trudno wykorzenić. Wycofuje się, rzucając ostatnie niepewne spojrzenie przez ramię, zanim znika za rogiem.

Gdy tylko znika, Tate chwyta mnie za ramię. Jego uścisk jest stanowczy, ale nie do końca bolesny, gdy ciągnie mnie za róg do wąskiej wnęki między szafkami na materiały.

Z dala od świadków. Z dala od kogokolwiek, kto mógłby coś usłyszeć.

„Puść mnie,” syczę.

„Zamknij się.” Jego głos jest cichy, groźny, ledwie słyszalny. „Nie obchodzi mnie, co powiedziałaś Ezrze. Nie obchodzi mnie, jakie dałaś obietnice. Jeśli jedno słowo o tym wycieknie, jedno słowo, zamienię twoje życie w piekło. To, co dotąd przeżyłaś? To była moja łagodność.”

„Już powiedziałam twojemu bratu, że nic nie powiem. Mówiłam serio.”

„Jasne.” Warga Tate’a wykrzywia się w coś paskudnego. „Możesz wciskać te bzdury Ezrze, bo jest na tyle naiwny, by ci uwierzyć. Ja nie. Przez takich jak ty widzę na wylot, Valdez. Czekasz tylko na idealny moment, żeby zaatakować. Wtedy, kiedy najbardziej ci się to opłaci.”

„Nie wiem, co masz w oczach,” odpowiadam ostro, odpychając go mocno od klatki piersiowej, „ale twoje promienie rentgenowskie są ewidentnie wadliwe.”

Jest twardy pod moimi dłońmi, ciepły. Ten kontakt przesyła coś elektrycznego przez moje palce—coś, czego nie chcę zauważać. A potem, jednym płynnym ruchem, Tate przyciska mnie do ściany.

Jego ciało napiera na moje, klatka piersiowa przy klatce piersiowej, ramiona oparte po obu stronach mojej głowy. Czuję bijące od niego ciepło, zapach mydła i czegoś drzewnego pod nim. Jego twarz jest tuż przy mojej, tak blisko, że widzę pojedyncze ciemniejsze plamki w jego niebieskich oczach.

Tak blisko, że czuję ciepło jego oddechu na moich ustach.

„Ostrzegam cię,” mamrocze, głosem niskim i chropowatym. „Trzymaj się z dala od mojego brata. Siedź cicho. Albo przysięgam na Boga, że—”

„Że co?” Mój głos brzmi pewniej, niż się czuję. „Oblejesz mnie farbą? Rozpuścisz kolejne plotki? Już zrobiłeś najgorsze, Mercer. A ja wciąż tu stoję.”

Coś miga w jego oczach—coś, co nie jest do końca gniewem. Jego wzrok na ułamek sekundy opada na moje usta, po czym gwałtownie wraca na oczy. I już go nie ma. Odpuszcza ścianę, cofa się, odchodzi bez słowa.

Zostaję przyciśnięta do zimnego kamienia, z sercem tłukącym się tak mocno, że czuję je w gardle.

Zmuszam się, by skupić się na nienawiści, na dwóch latach okrucieństw, na farbie ściekającej do oczu, gdy jego znajomi się śmiali.

Nie dopuszczam do siebie myśli, że staliśmy tak blisko siebie o wiele dłużej, niż było to konieczne – i żadne z nas się nie odsunęło.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Pretend You Love Me

Pretend You Love Me

51 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

51

Treść

Aa