Okazuje się, że praca fizyczna jest dokładnie tak okropna, jak się wydaje, a bąble na moich dłoniach są tego najlepszym dowodem.
Dzień pierwszy: sprzątanie boksów — co jest uprzejmym określeniem na przerzucanie końskiego łajna w butach, które kosztowały mnie jedną „poważną rozmowę” z ojcem na temat finansów. Blask Manhattanu został zastąpiony błotem, potem i wyraźnym aromatem zwierząt gospodarskich.
Dzień drugi: więcej końskiego łajna. Do tego dźwiganie worków z paszą ważących mniej więcej tyle, co małe dziecko. Moje ramiona wrzeszczały. Mój kręgosłup wrzeszczał. Części ciała, o których istnieniu nie miałam pojęcia, wrzeszczały.
Dzień trzeci: opracowałam strategię.
„Chyba jestem chora” — oznajmiłam przy śniadaniu, przykładając grzbiet dłoni do czoła, jakbym startowała w castingu do dramatu wiktoriańskiego. — „Może to udar cieplny. Albo ta grypa, która teraz krąży. Zdecydowanie nie powinnam w tym stanie zajmować się zwierzętami.”
Jake podniósł wzrok znad kawy, z kamienną miną. — „Wszystko z tobą w porządku.”
— „Naprawdę nie—”
— „Wszystko w porządku.” Wrócił do telefonu, jakby rozmowa już się skończyła.
Więc przeszłam do planu B: strategiczna nieudolność.
Sprzątałam boksy tak źle, że Tommy musiał poprawiać połowę z nich. Mieszałam proporcje paszy, aż Jake fizycznie odebrał mi łopatkę. Każde zadanie wykonywałam dwa razy dłużej, poruszając się z taką pilnością, jakby ktoś zmuszał mnie do oglądania schnącej farby.
Jake obserwował ten występ dokładnie jeszcze przez dwa dni, zanim zagonił mnie w stajni w kąt.
— „Musimy porozmawiać.”
Oparłam się o drzwi boksu, udając nonszalancję, choć bliżej mi było do buntu. — „O czym? O mojej znakomitej pracy?”
— „O tym, że celowo sabotujesz wszystko, o co cię proszę.” Skrzyżował ramiona, a Boże, nawet wkurzony wyglądał niesprawiedliwie dobrze. — „Myślisz, że tego nie widzę?”
— „Nie mam pojęcia, o czym mówisz.”
— „Naprawdę.” To nie było pytanie. — „Czyli przez przypadek zmieszałaś karmę dla kur z ziarnem dla koni? Przez przypadek zostawiłaś furtkę otwartą, przez co Bear wdarł się do kurnika? Przez przypadek użyłaś węża, żeby podlać siebie, a nie ogród?”
Dobra, to ostatnie naprawdę było odświeżające, ale mniejsza o to.
— „Może po prostu nie nadaję się do tego” — próbowałam, ale kłamstwo było słabe nawet dla mnie.
— „Jesteś wystarczająco bystra, żeby być dobra w czymkolwiek, jeśli tylko naprawdę spróbujesz.” Podszedł bliżej, a ja złapałam się na tym, że cofam się odruchowo. — „Słuchaj, sprawa jest prosta. Albo wykonujesz swoją robotę porządnie, albo dzwonię do twojego ojca i mówię mu, że oblałaś lekcję pokory. I oboje wiemy, co się wtedy stanie.”
Te słowa uderzyły mnie jak policzek, bo miał rację.
Mój ojciec nie tolerował tchórzy, a celowa porażka była gorsza niż zwykła niekompetencja. Źle rozegrałam swoją kartę, założyłam, że Jake będzie zbyt skrępowany moją obecnością, by wymierzyć prawdziwe konsekwencje.
Zamiast tego przejrzał mnie na wylot i teraz byłam w pułapce.
— „Jesteś naprawdę podły, wiesz o tym?” — mój głos zabrzmiał ostrzej, niż zamierzałam.
— „A ty dokładnie taką rozpuszczoną gówniarą, jakiej się spodziewałem. Przynajmniej ja jestem szczery wobec siebie.” Odwrócił się, zbywając mnie. — „Kolacja o siódmej. Nie spóźnij się.”
Przez kolejne dni starałam się naprawdę, zanim moja duma znów nie wytrzymała. Jake był wszędzie — poprawiał mnie, patrzył tymi zimnymi oczami, nie rzucając nawet słowa zachęty, nawet gdy faktycznie się starałam.
Tommy przynajmniej próbował być przyjazny, pokazywał mi łatwiejsze sposoby obchodzenia się z końmi, żartował, dzięki czemu praca była znośniejsza. Ale Jake pozostawał niewzruszony i milczący, traktując mnie jak obowiązek, którego nienawidził całym sobą.
Wieczorem siódmego dnia byłam wykończona, wściekła i miałam dosyć jego męczenniczej postawy. Zostawił na stole w kuchni zmodyfikowany grafik — jeszcze wcześniejsze poranki, dłuższe godziny, dodatkowe zadania.
Znalazłam go na ganku, z piwem w ręku, patrzącego na pastwiska skąpane w złocie zachodzącego słońca.
— „To szaleństwo” — powiedziałam, uderzając papierem w jego pierś. — „Tyrasz mnie, jakbyś próbował mnie złamać. Po co to wszystko? Żeby udowodnić, że potrafisz doprowadzić biedną, rozpieszczoną bogaczkę do płaczu?”
Nawet nie spojrzał na grafik. — „Musisz zmienić nastawienie…"
"Moje nastawienie?" Śmiech wydobył się jak ostrze. "Chcesz rozmawiać o nastawieniu? Porozmawiajmy o twoim. Byłeś kompletnym dupkiem odkąd tu przyjechałam. Zimny, wrogi, zachowujesz się, jakby moje istnienie było osobistą obrazą. Może to ty powinieneś się nauczyć, że życie to nie tylko obowiązek, stal i chodzenie jakbyś miał kij tak głęboko w tyłku, że..."
"Uważaj."
"Dlaczego? Boisz się prawdy? Że jesteś tu sam, na tym ogromnym ranczu, bo jesteś zbyt zgorzkniały, by kogokolwiek wpuścić? Zbyt zajęty udawaniem twardego kowboja, żeby naprawdę żyć?"
Słowa zawisły między nami jak rzucone noże i patrzyłam, jak trafiają. Coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy—może zaskoczenie, może wściekłość, że zobaczyłam za dużo.
"Nic nie wiesz o moim życiu."
"Wiem, że jesteś samotny." Te słowa zabolały mocniej, niż zamierzałam. "Wiem, że ten chłód, który nosisz jak zbroję, właśnie dlatego zostaniesz taki. Przynajmniej ja jestem szczera co do mojego bałaganu. Jaka jest twoja wymówka?"
Jake ruszył zanim zdążyłam to przetworzyć—trzy kroki, które zlikwidowały dystans między nami. Jego ciało napięte czymś, co wyglądało na wściekłość, ale czuło się zupełnie inaczej.
"Myślisz, że masz mnie rozgryzionego, co?" Jego głos stał się niski, niebezpieczny. "Myślisz, że bo jesteś tu tydzień, rozumiesz cokolwiek?"
Moje plecy uderzyły o ścianę. Nawet nie zauważyłam, że się cofałam.
Jego wolna dłoń uderzyła w kolumnę przy mojej głowie, pochylił się tak, że jego usta były cal od moich, oddech gorący na moich wargach.
"Nie pasujesz do mojego świata." Jego twarz była tak blisko, że widziałam zielone plamki w jego piwnych oczach. "Nie pasujesz do moich myśli. Jesteś tymczasowa. Przysługa dla twojego ojca. I tyle."
Coś skręciło mi się w dole brzucha. Coś gorącego i elektrycznego, czego absolutnie nie powinnam teraz czuć.
"To czemu tak cię to rusza?"—mój głos zabrzmiał bardziej urywanie, niż chciałam. "Jeśli jestem taka tymczasowa, czemu obchodzi cię, co myślę?"
Przez sekundę—zawieszoną, skrystalizowaną—coś zmieniło się w jego wyrazie twarzy. Jego oczy opadły na moje usta, ale potem odwrócił się jakby go sparzyło.
"Trzymaj się ode mnie z daleka," powiedział, już idąc w stronę domu. "I przestań udawać, że wiesz cokolwiek pieprzonego o mnie."
Stałam tam jeszcze całą minutę, plecami przy ścianie, a moje serce biło arytmicznie i niepokojąco. Przestrzeń, w której stał, była naładowana, elektryczna, jak powietrze przed uderzeniem pioruna.
Napięcie seksualne. Tym to było. Surowe, niepodważalne, całkowicie cholernie nieodpowiednie napięcie seksualne.
Czułam pociąg wcześniej, ale to było inne. To było instynktowne. Niebezpieczne. Taki rodzaj przyciągania, przez który robisz głupie rzeczy i usprawiedliwiasz je później.
Nie. Nie pójdę tą drogą.
Nie z Jakem Sullivanem.
Nie z najlepszym przyjacielem mojego ojca, który jasno dał do zrozumienia, że jestem tylko zobowiązaniem.
Odepchnęłam się od ściany, ruszyłam do domu bez kolejnego słowa, weszłam do swojej sypialni na drżących nogach i trzasnęłam drzwiami tak mocno, że aż zadrżała futryna.
Dziecinne? Absolutnie.
Satysfakcjonujące? Niezmiernie.
Moje serce waliło o żebra, skóra była zbyt ciasna, gdy przebierałam się w piżamę z wściekłą dokładnością, myłam twarz, zaplatałam włosy. Wślizgnęłam się do łóżka i gapiłam się w sufit, odtwarzając całą tę sytuację w głowie na niechcianej pętli.
Jego twarz przy mojej, jego oddech na moich ustach, ciało tak blisko, że czułam jego ciepło. To, jak patrzył na mnie, jakby chciał mnie zarówno pożreć, jak i zniszczyć.
Minęła godzina. Może więcej. Uparcie nie spałam, kiedy rozległo się pukanie do drzwi—pojedyncze, zdecydowane.
"Adison." Głos Jake'a, starannie neutralny. "Opuściłaś kolację. Wszystko w porządku?"
Wszystko jest okej. Jakby chwilę wcześniej nie przyparł mnie do ściany i nie zostawił pogrążonej w zamęcie i pożądaniu.
Milczałam, oddychając ostrożnie, udając sen z poświęceniem kogoś, kto chce uniknąć rozmowy mogącej wszystko wykoleić.
Kolejna pauza. Potem kroki oddalające się po podłodze.
Otworzyłam oczy, wpatrywałam się w ciemność i przyznałam się do prawdy, której unikałam.
Dwa miesiące tutaj będą zdecydowanie bardziej skomplikowane, niż myślałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dwa tygodnie pracy fizycznej i oficjalnie osiągnęłam punkt krytyczny.
Nie ten dramatyczny rodzaj, kiedy osuwasz się w stodole—bardziej wolno narastające uświadomienie sobie, że jeśli nie zacznę znowu czuć się jak człowiek, zamiast jak parobek oblepiony końską sierścią, to naprawdę stracę rozum.
"Dziś wieczorem jadę do Cedar Falls," oznajmiłam podczas kolacji, starając się zachować swobodny ton. "Tommy wspominał, że jest impreza w barze. Muszę odetchnąć. Dwa tygodnie tylko roboty na ranczu doprowadzają mnie do szału."
Widelec w jego dłoni znieruchomiał. Gdy na mnie spojrzał, w jego oczach zamigotało coś niebezpiecznego. "Nie."
"Słucham? Nie pytałam o pozwolenie."
"W takim razie pozwól, że poinformuję cię o moim."
Jego głos obniżył się do tego niskiego, groźnego rejestru, który prostował mi kręgosłup.
"Nie pójdziesz. Jestem za ciebie odpowiedzialny przed twoim ojcem i nie pozwolę, żebyś mnie skompromitowała, upijając się i robiąc widowisko w mieście, gdzie liczy się moja reputacja."
"Twoja reputacja," powtórzyłam powoli, pozwalając, by każde słowo wybrzmiało z maksymalnym sarkazmem. "Tak. Bo nie daj Boże, żeby wielki Jake Sullivan był powiązany z dziewczyną, która chce jednego normalnego wieczoru poza domem."
"Nie znasz tych ludzi. Nie znasz tego baru—"
"I nigdy nie poznam, jeśli będziesz mnie trzymał tutaj jak jakąś więźniarkę." Wstałam, a krzesło z głośnym zgrzytem przesunęło się po podłodze. "Zrobiłam wszystko, o co prosiłeś. Dwa tygodnie wyrzucania obornika, noszenia paszy i wstawania o jakiejś nieludzkiej godzinie. Jeden wieczór. Tylko o to proszę."
"Nie jesteś więźniem. Jesteś gościem, który musi przestrzegać zasad." On też wstał, sprzątając swój talerz z przesadnie kontrolowanymi ruchami. "Odpowiedź brzmi nie, Adison. Zostaw to."
Och, zostawiłam to.
Prosto w plan wymknięcia się, gdy tylko pójdzie spać.
Tommy uznał za szalenie zabawne, że sprzeciwiam się bezpośrednim rozkazom Jake'a. Odebrał mnie na końcu podjazdu, jego ciężarówka pyrkała, gdy wsiadałam w jedyną sukienkę, jaką spakowałam—krótką, czarną, totalnie nieodpowiednią na ranczo.
Zasłużyłam sobie na jego cichy gwizd podziwu.
"Szef mnie zabije," powiedział radośnie, kiedy poprawiałam makijaż w lusterku przeciwsłonecznym. "Naprawdę mnie zamorduje i ukryje moje zwłoki na południowym pastwisku."
"Jake mnie nie posiada," odparłam, choć serce waliło mi z mieszanki wyrzutów sumienia i ekscytacji. "Poza tym, nigdy się nie dowie."
"Jasne," rzucił Tommy, wyraźnie nieprzekonany, ale i tak pojechał.
Wyobrażenie Cedar Falls o nocnym życiu to bar zwany The Dusty Boot, wyglądający dokładnie jak każdy wiejski bar w Teksasie w każdym filmie, jaki kiedykolwiek powstał. Neonowe znaki, pickupy na parkingu, country przebijające się przez ściany.
Było jednak głośno, tłoczno i na szczęście wolne od karcącego spojrzenia Jake'a Sullivana.
Wytrzymałam jakieś dziesięć minut, zanim pojawił się facet o imieniu Brent.
Wysoki, całkiem przystojny w tym typowo kowbojskim stylu, z pewnością siebie właściwą dużej rybie w małym stawie. Kupił mi drinka bez pytania, pochylał się zbyt blisko, gdy mówił, i miał w oczach ten wyraz, który mówił, że uważa mnie za pewniaka.
"Ty jesteś tą dziewczyną mieszkającą u Sullivana, prawda?" rzucił, kładąc dłoń na moich lędźwiach, jakby miał do tego prawo.
"Wieści szybko się rozchodzą."
Jego uśmiech się poszerzył. "Miastowa. Lubię to."
Problem ze złośliwością polega na tym, że robi z ciebie idiotę. A ja płynęłam na fali czystej, skrystalizowanej złośliwości skierowanej całkowicie w stronę Jake'a Sullivana i jego kontrolujących bzdur.
Więc kiedy Brent zaprosił mnie do tańca, zgodziłam się. Gdy jego dłonie stały się zbyt swobodne, nie odsunęłam się. A kiedy zasugerował, żebyśmy "zaczerpnęli powietrza", naprawdę to rozważałam.
Nie dlatego, że go chciałam, ale dlatego, że mina Jake'a, gdyby się dowiedział, byłaby absolutnie tego warta.
Oczywiście wtedy Jake wszedł do środka.
Zobaczyłam go, zanim zobaczył mnie, a wyraz jego twarzy sprawił, że żołądek mi się ścisnął. Wyglądał... Boże, wyglądał na wściekłego. Nie był to ten chłodny, opanowany gniew, do którego się przyzwyczaiłam. To było coś pierwotnego, niebezpiecznego, ledwie powstrzymywanego.
Jego oczy znalazły mnie na parkiecie. Znalazły ręce Brenta spoczywające na moim ciele, niebezpiecznie nisko. Zobaczyły, jak blisko siebie stoimy.
Temperatura w pomieszczeniu spadła o jakieś dwadzieścia stopni.
Nagle był przy mnie, łapiąc Brenta za kołnierz i odpychając go na bok, jakby nic nie ważył. Brent zatoczył się, otwierając usta do protestu, ale cokolwiek zobaczył w oczach Jake'a, sprawiło, że słowa zamarły mu w gardle.
Potem ręce Jake'a były na mnie, szarpiąc mnie do siebie tak mocno, że aż zaskoczyłam. Jego ramię objęło mnie w pasie niczym żelazna obręcz, tworząc mur między mną a światem.
Pochylił się, jego usta przy moim uchu, oddech gorący na mojej skórze.
"Ty jesteś moim problemem," warknął, głosem niskim i chrapliwym. "I to ja decyduję, kiedy masz luz. Nie ty. Nie jakiś kowboj z więcej rękami niż rozumem. Ja . Rozumiesz?"
Jego. Jakby posiadał część mnie, której nigdy mu nie oddałam. Terytorialny, zaborczy ton sprawił, że serce zaczęło mi walić.
To nie był chłodny, zdystansowany Jake. To było coś surowego, zawłaszczającego i przerażającego. Jego uścisk się wzmocnił i poczułam każdy twardy kontur jego ciała przyciśniętego do mojego.
Nie czekał na odpowiedź. Po prostu chwycił mnie za rękę i wyciągnął z baru, ignorując szeroko otwarte oczy Tommy'ego, ignorując szepty, które do rana dotrą do każdego zakątka Cedar Falls.
Potem byłam już w jego ciężarówce, drzwi trzasnęły z taką siłą, że aż zadrżała kabina.
Cisza była niemal żywa, pulsowała wściekłością i czymś jeszcze ciemniejszym. Obserwowałam jego profil—sztywny zarys szczęki, białe kostki dłoni na kierownicy, mięsień drgający na skroni.
"Co daje ci prawo?" w końcu zapytałam. "By kontrolować, dokąd idę, z kim rozmawiam? Nie jestem twoją córką. Nie jestem twoją żoną. Co daje ci prawo zachowywać się, jakbyś mnie posiadał?"
"Twój ojciec poprosił mnie, żebym cię chronił," wycedził przez zęby, wzrok utkwiony przed siebie. "To prawo, które mi dał."
"Przed czym? Przed wieczorem poza domem? Tańcem? Tym, że wreszcie się trochę bawię w tym moim żałosnym—"
"Przed wszystkimi," potwierdził, a coś w jego tonie sprawiło, że żołądek przewrócił mi się do góry nogami. "Najwyraźniej także przed tobą samą."
Powinnam była na tym skończyć. Ale wspomnienie jego rąk na mnie, zaborczego warknięcia, tego, jak pociągnął mnie do siebie... rozpaliło we mnie coś lekkomyślnego.
"Zachowujesz się jak ochroniarz," powiedziałam, przekręcając się na siedzeniu, by na niego spojrzeć. "Ale widziałam twoje oczy w tym barze. To, jak mnie złapałeś, gdy Brent miał na mnie ręce."
Obniżyłam głos, celowo uwodzicielsko.
"To wszystko było z obowiązku, Jake? Dla mojego tatusia? Czy może trochę z tego było dla ciebie?"
Mój oddech ogrzewał jego ramię, świadomie i prowokująco. Widziałam, jak gardło mu drga, jak jego uścisk na kierownicy się wzmacnia, aż myślałam, że ją złamie.
Ciężarówka zjechała na bok, zanim opanował kierownicę, zatrzymując się w chmurze żwiru.
Odwrócił się do mnie i jego dłoń uniosła się—delikatna, ale stanowcza—odpychając mnie z powrotem na siedzenie, tworząc dystans. Gdy na mnie spojrzał, jego oczy były lodowate, lodowcowe.
"Te twoje sztuczki może działają na chłopców z twojego trust fund w Manhattanie," powiedział, głosem zimnym jak zima. "Ale ja nie jestem młodym chłopcem, na którego działają gierki niedojrzałej dziewczyny. Chcesz testować granice? Rób to z kimś w twoim wieku, kto nie zna się na rzeczy."
Te słowa były jak kubeł lodowatej wody.
Niedojrzała. Dziewczyna. Nie kobieta—dziewczyna.
Jakbym była tylko dzieckiem rzucającym fochy, używającym seksualności jako broni, bo nie wiem, co robię.
Oparłam się w fotelu, ale ogień buzował mi pod żebrami—niebezpieczny i zdeterminowany. Uważa mnie za niedojrzałą? Dziewczynę grającą w gierki? Dobrze.
Pokażę mu, jak bardzo jestem kobietą. Udowodnię swoją siłę, dojrzałość i złamię tę żelazną kontrolę, którą nosił jak zbroję.
Zmusię go, by przyznał to, co oboje wiemy, że czuje, nawet jeśli miałoby nas to oboje zniszczyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Poranek przywrócił nas do surowego języka pracy, ale powietrze między nami było naładowane. Jake nie powiedział ani słowa o barze, ani o mojej próbie uwiedzenia go w ciężarówce.
Po prostu wręczył mi widły i wskazał w stronę boksów.
Jeśli naprawdę uważał, że jestem niedojrzałą dziewczyną, która bawi się w gry, których nie rozumie, w porządku. Pokażę mu dorosłość. Odpowiedzialność. Taką kobietę, która przyjmuje krytykę i wyciąga z niej wnioski, zamiast knuć zemstę.
Stałam się niewiarygodnie słodka. Przesadnie posłuszna. Każde zadanie wykonywałam z radosnym entuzjazmem i niewinnym uśmiechem.
„Oczywiście, Jake! Z przyjemnością pomogę, Jake!”
Praktycznie promieniowałam słońcem, trzepocząc rzęsami, dodając dodatkowy ruch biodrami, niosąc worki z paszą.
Przejrzał mnie na wylot w jakieś trzydzieści sekund.
Jego odpowiedzią była surowa funkcjonalność i kompletna obojętność. Zero reakcji na moje uśmiechy, żadnego uznania dla moich prób oczarowania.
Gdy próbowałam go zagadać, odpowiadał monosylabami. Kiedy zaśmiałam się z czegoś, co powiedział Tommy, Jake nawet nie podniósł wzroku.
Do połowy poranka zrozumiałam, że tanie flirtowanie nie zadziała.
„Chodź tutaj”, powiedział po obiedzie, wskazując na biuro w stodole.
W środku rozłożył papiery na biurku—harmonogramy karmienia, wykresy rotacji, obliczenia, które wyglądały jak zaawansowana matematyka.
„Jeśli chcesz być użyteczna, naucz się tego. Proporcje paszy w zależności od wagi bydła. Zużycie wody względem temperatury. Pokaż mi, że potrafisz myśleć, a nie tylko się uśmiechać.”
Przekaz był jasny: cenił kompetencje ponad urok. I mimo irytacji, coś w mojej piersi zadrżało od wyzwania.
Tego właśnie pragnęłam—być doceniana za umysł, a nie wygląd.
Studiowałam wykresy, zadawałam konkretne pytania, naprawdę angażowałam się w złożoność. I po raz pierwszy zobaczyłam w jego wyrazie twarzy coś innego niż chłodny osąd.
Szacunek, może.
„Szybko łapiesz”, powiedział, niemal niechętnie.
„Chciałam studiować astronomię”, wyrwało mi się. „To tylko matematyka. A ja jestem dobra z matematyki.”
Spojrzał na mnie wtedy, naprawdę spojrzał, i zobaczyłam, jak rodzi się pytanie, zanim je zdusił. Ale ta chwila zawisła między nami—krucha, prawdziwa.
Tommy znalazł nas w przejściu stodoły godzinę później, z uśmiechem jak zwykle.
„Hej, Adison. Powinnaś dziś wieczorem zobaczyć wiatraki. Gwiazdy tutaj są niesamowite—o wiele lepsze niż wszystko, co widać na Manhattanie.”
Coś zaskoczyło, pomysł skrystalizował się.
Ostry. Natychmiastowy. Potencjalnie katastrofalny.
Tommy proponował niewinne oglądanie gwiazd, ale Jake o tym nie wiedział. Po wczorajszych oznakach zaborczości chciałam sprawdzić, czy ta kontrola znowu pęknie.
„To brzmi cudownie”, powiedziałam, rozgrzewając ton głosu do maksimum. „Naprawdę romantycznie. O której?”
Tommy mrugnął, zaskoczony. „Uh... romantycznie? Ja tylko—”
„O ósmej?” Pochyliłam się bliżej, grając dalej. „Mam coś przynieść? Wino? Koc do oglądania gwiazd?”
Z drugiego końca stodoły głowa Jake’a gwałtownie się podniosła.
Bingo.
„Tommy ma pracę”, wtrącił Jake, jego głos był ostry jak brzytwa. „I ty też. Nie ma czasu na wiatraki.”
„Ale do tej pory skończymy pracę”, zauważyłam z niewinnym zdziwieniem. „Prawda, Tommy?”
Tommy, biedaczek, spojrzał na nas jakby przypadkiem wszedł na pole minowe. „No… tak, technicznie rzecz biorąc—”
„Masz za dużo pracy, żeby oglądać wiatraki.” Uścisk Jake’a na widłach wyraźnie się zacieśnił. „Koniec dyskusji.”
Wstałam, dalej trzymając clipboard, i podeszłam do niego celowo powoli. Przejście w stodole wydawało się sceną, a ja miałam dość grzecznego udawania.
„Co jest nie tak, daddy?” Słowo zabrzmiało prowokująco, szyderczo. „Zazdrosny?”
Cios trafił celnie. Widziałam to w jego zaciśniętej szczęce, napinającej się dłoni.
Pokonał dzielący nas dystans dwoma krokami i chwycił mnie za łokieć—na tyle mocno, by podkreślić swój punkt widzenia. Potem skierował mnie do pustego siodlarni, a Tommy ulotnił się z imponującą szybkością.
„Nie mów tak do mnie”, powiedział Jake niskim, niebezpiecznym tonem.
„Dlaczego? Zachowujesz się, jakbyś mnie posiadał. Możesz się w to wczuć.”
„Dziś nocą nie jest bezpiecznie.” Puścił mój łokieć, ale nie cofnął się. „Nadchodzi burza. Ostrzeżenie przed nagłą powodzią w okolicach potoku. Tylko tyle.”
„Co takiego strasznego w burzy?” spytałam, nie do końca wierząc, że to prawdziwy powód.
„Potok na wschodnim pastwisku szybko się wylewa. Gdy miałem czternaście lat, była letnia burza. Utknąłem tam, gdy woda zaczęła się podnosić. Nagła powódź. Utonąłbym, gdyby Richard mnie nie znalazł, nie wyciągnął, nie utrzymał przy życiu, dopóki nie przyszła pomoc.”
Jego głos ucichł, a ja przyglądałam się jego twarzy, dostrzegając, jak stary strach migocze w jego oczach.
„Uratował mi życie. Ten dług—na tym to polega. Dlatego tu jesteś. Dlatego nie mogę pozwolić, żeby coś ci się stało.”
To wyznanie uderzyło inaczej, niż się spodziewałam. Ta kruchość, ta szczerość poruszyła mnie bardziej niż cała jego złość.
„Nie wiedziałam”, powiedziałam w końcu. „Nigdy mi o tym nie mówił.”
„Richard nie rozmawia o tym. Ale ja pamiętam.” Wyraz twarzy Jake’a stwardniał, mury znów się uniosły. „Więc gdy mówię, że to niebezpieczne, nie jestem kontrolujący. Jestem odpowiedzialny.”
Wyszedł, zanim mogłam odpowiedzieć, a ja po raz pierwszy w tej całej sytuacji poczułam się jak idiotka.
Wieczorem byłam niespokojna. Poszłam do kuchni po wodę i stanęłam w miejscu. Jake siedział przy stole, z otwartą książką, w okularach w drucianych oprawkach, których nigdy wcześniej nie widziałam.
Okulary zupełnie go odmieniały—mniej twardy ranczer, bardziej intelektualista.
„Cormac McCarthy”, powiedziałam, czytając grzbiet. „Krwawy Południk.”
Spojrzał na mnie, w jego oczach przez chwilę było coś nieosłoniętego, zanim ukrył to z powrotem. „Czytałaś?”
„Na Columbii. To brutalne. Piękne i brutalne.” Podeszłam bliżej. „Nie brałam cię za czytelnika.”
„Wiesz o mnie dużo mniej, niż myślisz.” Zdjął okulary, złożył je. „I ja o tobie też. Na przykład o astronomii.”
Oparłam się o blat, zmęczona grą. „Ojciec powiedział, że to nieodpowiednie dla przyszłej żony. Że powinnam zrobić dyplom z historii sztuki, coś eleganckiego i bezużytecznego. Więc zrobiłam. I od tamtej pory odgrywam odpowiedniość.”
„Dlatego wciąż jesteś dziewicą?” Pytanie było ciche, bezpośrednie, zaskakujące. Kiedy na niego spojrzałam, wzruszył ramionami. „Tommy wspomniał, że odrzucałaś prawie wszystkich facetów w barze przed Brentem. Potrafię czytać między wierszami.”
„Bo nie ufam motywom mężczyzn”, odpowiedziałam, sama zaskoczona swoją szczerością. „Bo wrażliwość jest wykorzystywana. Bo ktoś mi udowodnił, że kiedy dopuścisz kogoś blisko, zniszczy cię.”
Jake przez chwilę uważnie się we mnie wpatrywał. „Żal to dziwna rzecz. Podejmujesz jedną decyzję—wybierasz bezpieczną drogę. Odrzucasz to, czego naprawdę chcesz, i to definiuje wszystko potem. Duma trzyma cię przy tym wyborze nawet wtedy, gdy już wiesz, że wybrałaś źle.”
Nie mówił już o mnie. Może o sobie.
Przez moment coś się w nim zmieniło. Coś, co wyglądało prawie jak—
Radio na blacie zabrzęczało, przerywając ciszę komunikatem alarmowym.
„...obowiązuje ostrzeżenie przed nagłą powodzią dla hrabstwa Cedar do północy. Mieszkańcy okolic potoku powinni natychmiast udać się na wyżej położone tereny...”
Oczy Jake’a pociemniały od starego strachu i nowego poczucia odpowiedzialności. Wstał, podszedł do okna, gdzie w oddali błyskały pioruny. Grzmot był już tak blisko, że czułam go w piersi, a gdy znów na mnie spojrzał, jego wyraz twarzy był skomplikowany.
Opiekuńczy, sfrustrowany i coś jeszcze.
„Idź spać”, powiedział cicho. „I trzymaj się z dala od okien, jeśli burza się nasili.”
Kiwnęłam głową, ale nie ruszyłam się z miejsca. Staliśmy tam razem, między Cormakiem McCarthym a ostrzeżeniami o burzy, i zrozumiałam, że wszystko, co myślałam, że wiem o Jake’u Sullivanie, to tylko powierzchnia.
Pod spodem był ktoś, kto czyta brutalną poezję, kto dźwiga długi wdzięczności jak kotwice, kto zna żal lepiej niż ktokolwiek, kogo spotkałam.
Zagrzmiało ponownie, tym razem bliżej, i pierwsze krople deszczu zaczęły spadać.
Przesuń w górę, aby kontynuować