passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Ride the Cowboy - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Ride the Cowboy

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Dwa tygodnie pracy fizycznej i oficjalnie osiągnęłam punkt krytyczny.

Nie ten dramatyczny rodzaj, kiedy osuwasz się w stodole—bardziej wolno narastające uświadomienie sobie, że jeśli nie zacznę znowu czuć się jak człowiek, zamiast jak parobek oblepiony końską sierścią, to naprawdę stracę rozum.

"Dziś wieczorem jadę do Cedar Falls," oznajmiłam podczas kolacji, starając się zachować swobodny ton. "Tommy wspominał, że jest impreza w barze. Muszę odetchnąć. Dwa tygodnie tylko roboty na ranczu doprowadzają mnie do szału."

Widelec w jego dłoni znieruchomiał. Gdy na mnie spojrzał, w jego oczach zamigotało coś niebezpiecznego. "Nie."

"Słucham? Nie pytałam o pozwolenie."

"W takim razie pozwól, że poinformuję cię o moim."

Jego głos obniżył się do tego niskiego, groźnego rejestru, który prostował mi kręgosłup.

"Nie pójdziesz. Jestem za ciebie odpowiedzialny przed twoim ojcem i nie pozwolę, żebyś mnie skompromitowała, upijając się i robiąc widowisko w mieście, gdzie liczy się moja reputacja."

"Twoja reputacja," powtórzyłam powoli, pozwalając, by każde słowo wybrzmiało z maksymalnym sarkazmem. "Tak. Bo nie daj Boże, żeby wielki Jake Sullivan był powiązany z dziewczyną, która chce jednego normalnego wieczoru poza domem."

"Nie znasz tych ludzi. Nie znasz tego baru—"

"I nigdy nie poznam, jeśli będziesz mnie trzymał tutaj jak jakąś więźniarkę." Wstałam, a krzesło z głośnym zgrzytem przesunęło się po podłodze. "Zrobiłam wszystko, o co prosiłeś. Dwa tygodnie wyrzucania obornika, noszenia paszy i wstawania o jakiejś nieludzkiej godzinie. Jeden wieczór. Tylko o to proszę."

"Nie jesteś więźniem. Jesteś gościem, który musi przestrzegać zasad." On też wstał, sprzątając swój talerz z przesadnie kontrolowanymi ruchami. "Odpowiedź brzmi nie, Adison. Zostaw to."

Och, zostawiłam to.

Prosto w plan wymknięcia się, gdy tylko pójdzie spać.

Tommy uznał za szalenie zabawne, że sprzeciwiam się bezpośrednim rozkazom Jake'a. Odebrał mnie na końcu podjazdu, jego ciężarówka pyrkała, gdy wsiadałam w jedyną sukienkę, jaką spakowałam—krótką, czarną, totalnie nieodpowiednią na ranczo.

Zasłużyłam sobie na jego cichy gwizd podziwu.

"Szef mnie zabije," powiedział radośnie, kiedy poprawiałam makijaż w lusterku przeciwsłonecznym. "Naprawdę mnie zamorduje i ukryje moje zwłoki na południowym pastwisku."

"Jake mnie nie posiada," odparłam, choć serce waliło mi z mieszanki wyrzutów sumienia i ekscytacji. "Poza tym, nigdy się nie dowie."

"Jasne," rzucił Tommy, wyraźnie nieprzekonany, ale i tak pojechał.

Wyobrażenie Cedar Falls o nocnym życiu to bar zwany The Dusty Boot, wyglądający dokładnie jak każdy wiejski bar w Teksasie w każdym filmie, jaki kiedykolwiek powstał. Neonowe znaki, pickupy na parkingu, country przebijające się przez ściany.

Było jednak głośno, tłoczno i na szczęście wolne od karcącego spojrzenia Jake'a Sullivana.

Wytrzymałam jakieś dziesięć minut, zanim pojawił się facet o imieniu Brent.

Wysoki, całkiem przystojny w tym typowo kowbojskim stylu, z pewnością siebie właściwą dużej rybie w małym stawie. Kupił mi drinka bez pytania, pochylał się zbyt blisko, gdy mówił, i miał w oczach ten wyraz, który mówił, że uważa mnie za pewniaka.

"Ty jesteś tą dziewczyną mieszkającą u Sullivana, prawda?" rzucił, kładąc dłoń na moich lędźwiach, jakby miał do tego prawo.

"Wieści szybko się rozchodzą."

Jego uśmiech się poszerzył. "Miastowa. Lubię to."

Problem ze złośliwością polega na tym, że robi z ciebie idiotę. A ja płynęłam na fali czystej, skrystalizowanej złośliwości skierowanej całkowicie w stronę Jake'a Sullivana i jego kontrolujących bzdur.

Więc kiedy Brent zaprosił mnie do tańca, zgodziłam się. Gdy jego dłonie stały się zbyt swobodne, nie odsunęłam się. A kiedy zasugerował, żebyśmy "zaczerpnęli powietrza", naprawdę to rozważałam.

Nie dlatego, że go chciałam, ale dlatego, że mina Jake'a, gdyby się dowiedział, byłaby absolutnie tego warta.

Oczywiście wtedy Jake wszedł do środka.

Zobaczyłam go, zanim zobaczył mnie, a wyraz jego twarzy sprawił, że żołądek mi się ścisnął. Wyglądał... Boże, wyglądał na wściekłego. Nie był to ten chłodny, opanowany gniew, do którego się przyzwyczaiłam. To było coś pierwotnego, niebezpiecznego, ledwie powstrzymywanego.

Jego oczy znalazły mnie na parkiecie. Znalazły ręce Brenta spoczywające na moim ciele, niebezpiecznie nisko. Zobaczyły, jak blisko siebie stoimy.

Temperatura w pomieszczeniu spadła o jakieś dwadzieścia stopni.

Nagle był przy mnie, łapiąc Brenta za kołnierz i odpychając go na bok, jakby nic nie ważył. Brent zatoczył się, otwierając usta do protestu, ale cokolwiek zobaczył w oczach Jake'a, sprawiło, że słowa zamarły mu w gardle.

Potem ręce Jake'a były na mnie, szarpiąc mnie do siebie tak mocno, że aż zaskoczyłam. Jego ramię objęło mnie w pasie niczym żelazna obręcz, tworząc mur między mną a światem.

Pochylił się, jego usta przy moim uchu, oddech gorący na mojej skórze.

"Ty jesteś moim problemem," warknął, głosem niskim i chrapliwym. "I to ja decyduję, kiedy masz luz. Nie ty. Nie jakiś kowboj z więcej rękami niż rozumem. Ja . Rozumiesz?"

Jego. Jakby posiadał część mnie, której nigdy mu nie oddałam. Terytorialny, zaborczy ton sprawił, że serce zaczęło mi walić.

To nie był chłodny, zdystansowany Jake. To było coś surowego, zawłaszczającego i przerażającego. Jego uścisk się wzmocnił i poczułam każdy twardy kontur jego ciała przyciśniętego do mojego.

Nie czekał na odpowiedź. Po prostu chwycił mnie za rękę i wyciągnął z baru, ignorując szeroko otwarte oczy Tommy'ego, ignorując szepty, które do rana dotrą do każdego zakątka Cedar Falls.

Potem byłam już w jego ciężarówce, drzwi trzasnęły z taką siłą, że aż zadrżała kabina.

Cisza była niemal żywa, pulsowała wściekłością i czymś jeszcze ciemniejszym. Obserwowałam jego profil—sztywny zarys szczęki, białe kostki dłoni na kierownicy, mięsień drgający na skroni.

"Co daje ci prawo?" w końcu zapytałam. "By kontrolować, dokąd idę, z kim rozmawiam? Nie jestem twoją córką. Nie jestem twoją żoną. Co daje ci prawo zachowywać się, jakbyś mnie posiadał?"

"Twój ojciec poprosił mnie, żebym cię chronił," wycedził przez zęby, wzrok utkwiony przed siebie. "To prawo, które mi dał."

"Przed czym? Przed wieczorem poza domem? Tańcem? Tym, że wreszcie się trochę bawię w tym moim żałosnym—"

"Przed wszystkimi," potwierdził, a coś w jego tonie sprawiło, że żołądek przewrócił mi się do góry nogami. "Najwyraźniej także przed tobą samą."

Powinnam była na tym skończyć. Ale wspomnienie jego rąk na mnie, zaborczego warknięcia, tego, jak pociągnął mnie do siebie... rozpaliło we mnie coś lekkomyślnego.

"Zachowujesz się jak ochroniarz," powiedziałam, przekręcając się na siedzeniu, by na niego spojrzeć. "Ale widziałam twoje oczy w tym barze. To, jak mnie złapałeś, gdy Brent miał na mnie ręce."

Obniżyłam głos, celowo uwodzicielsko.

"To wszystko było z obowiązku, Jake? Dla mojego tatusia? Czy może trochę z tego było dla ciebie?"

Mój oddech ogrzewał jego ramię, świadomie i prowokująco. Widziałam, jak gardło mu drga, jak jego uścisk na kierownicy się wzmacnia, aż myślałam, że ją złamie.

Ciężarówka zjechała na bok, zanim opanował kierownicę, zatrzymując się w chmurze żwiru.

Odwrócił się do mnie i jego dłoń uniosła się—delikatna, ale stanowcza—odpychając mnie z powrotem na siedzenie, tworząc dystans. Gdy na mnie spojrzał, jego oczy były lodowate, lodowcowe.

"Te twoje sztuczki może działają na chłopców z twojego trust fund w Manhattanie," powiedział, głosem zimnym jak zima. "Ale ja nie jestem młodym chłopcem, na którego działają gierki niedojrzałej dziewczyny. Chcesz testować granice? Rób to z kimś w twoim wieku, kto nie zna się na rzeczy."

Te słowa były jak kubeł lodowatej wody.

Niedojrzała. Dziewczyna. Nie kobieta—dziewczyna.

Jakbym była tylko dzieckiem rzucającym fochy, używającym seksualności jako broni, bo nie wiem, co robię.

Oparłam się w fotelu, ale ogień buzował mi pod żebrami—niebezpieczny i zdeterminowany. Uważa mnie za niedojrzałą? Dziewczynę grającą w gierki? Dobrze.

Pokażę mu, jak bardzo jestem kobietą. Udowodnię swoją siłę, dojrzałość i złamię tę żelazną kontrolę, którą nosił jak zbroję.

Zmusię go, by przyznał to, co oboje wiemy, że czuje, nawet jeśli miałoby nas to oboje zniszczyć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Poranek przywrócił nas do surowego języka pracy, ale powietrze między nami było naładowane. Jake nie powiedział ani słowa o barze, ani o mojej próbie uwiedzenia go w ciężarówce.

Po prostu wręczył mi widły i wskazał w stronę boksów.

Jeśli naprawdę uważał, że jestem niedojrzałą dziewczyną, która bawi się w gry, których nie rozumie, w porządku. Pokażę mu dorosłość. Odpowiedzialność. Taką kobietę, która przyjmuje krytykę i wyciąga z niej wnioski, zamiast knuć zemstę.

Stałam się niewiarygodnie słodka. Przesadnie posłuszna. Każde zadanie wykonywałam z radosnym entuzjazmem i niewinnym uśmiechem.

„Oczywiście, Jake! Z przyjemnością pomogę, Jake!”

Praktycznie promieniowałam słońcem, trzepocząc rzęsami, dodając dodatkowy ruch biodrami, niosąc worki z paszą.

Przejrzał mnie na wylot w jakieś trzydzieści sekund.

Jego odpowiedzią była surowa funkcjonalność i kompletna obojętność. Zero reakcji na moje uśmiechy, żadnego uznania dla moich prób oczarowania.

Gdy próbowałam go zagadać, odpowiadał monosylabami. Kiedy zaśmiałam się z czegoś, co powiedział Tommy, Jake nawet nie podniósł wzroku.

Do połowy poranka zrozumiałam, że tanie flirtowanie nie zadziała.

„Chodź tutaj”, powiedział po obiedzie, wskazując na biuro w stodole.

W środku rozłożył papiery na biurku—harmonogramy karmienia, wykresy rotacji, obliczenia, które wyglądały jak zaawansowana matematyka.

„Jeśli chcesz być użyteczna, naucz się tego. Proporcje paszy w zależności od wagi bydła. Zużycie wody względem temperatury. Pokaż mi, że potrafisz myśleć, a nie tylko się uśmiechać.”

Przekaz był jasny: cenił kompetencje ponad urok. I mimo irytacji, coś w mojej piersi zadrżało od wyzwania.

Tego właśnie pragnęłam—być doceniana za umysł, a nie wygląd.

Studiowałam wykresy, zadawałam konkretne pytania, naprawdę angażowałam się w złożoność. I po raz pierwszy zobaczyłam w jego wyrazie twarzy coś innego niż chłodny osąd.

Szacunek, może.

„Szybko łapiesz”, powiedział, niemal niechętnie.

„Chciałam studiować astronomię”, wyrwało mi się. „To tylko matematyka. A ja jestem dobra z matematyki.”

Spojrzał na mnie wtedy, naprawdę spojrzał, i zobaczyłam, jak rodzi się pytanie, zanim je zdusił. Ale ta chwila zawisła między nami—krucha, prawdziwa.

Tommy znalazł nas w przejściu stodoły godzinę później, z uśmiechem jak zwykle.

„Hej, Adison. Powinnaś dziś wieczorem zobaczyć wiatraki. Gwiazdy tutaj są niesamowite—o wiele lepsze niż wszystko, co widać na Manhattanie.”

Coś zaskoczyło, pomysł skrystalizował się.

Ostry. Natychmiastowy. Potencjalnie katastrofalny.

Tommy proponował niewinne oglądanie gwiazd, ale Jake o tym nie wiedział. Po wczorajszych oznakach zaborczości chciałam sprawdzić, czy ta kontrola znowu pęknie.

„To brzmi cudownie”, powiedziałam, rozgrzewając ton głosu do maksimum. „Naprawdę romantycznie. O której?”

Tommy mrugnął, zaskoczony. „Uh... romantycznie? Ja tylko—”

„O ósmej?” Pochyliłam się bliżej, grając dalej. „Mam coś przynieść? Wino? Koc do oglądania gwiazd?”

Z drugiego końca stodoły głowa Jake’a gwałtownie się podniosła.

Bingo.

„Tommy ma pracę”, wtrącił Jake, jego głos był ostry jak brzytwa. „I ty też. Nie ma czasu na wiatraki.”

„Ale do tej pory skończymy pracę”, zauważyłam z niewinnym zdziwieniem. „Prawda, Tommy?”

Tommy, biedaczek, spojrzał na nas jakby przypadkiem wszedł na pole minowe. „No… tak, technicznie rzecz biorąc—”

„Masz za dużo pracy, żeby oglądać wiatraki.” Uścisk Jake’a na widłach wyraźnie się zacieśnił. „Koniec dyskusji.”

Wstałam, dalej trzymając clipboard, i podeszłam do niego celowo powoli. Przejście w stodole wydawało się sceną, a ja miałam dość grzecznego udawania.

„Co jest nie tak, daddy?” Słowo zabrzmiało prowokująco, szyderczo. „Zazdrosny?”

Cios trafił celnie. Widziałam to w jego zaciśniętej szczęce, napinającej się dłoni.

Pokonał dzielący nas dystans dwoma krokami i chwycił mnie za łokieć—na tyle mocno, by podkreślić swój punkt widzenia. Potem skierował mnie do pustego siodlarni, a Tommy ulotnił się z imponującą szybkością.

„Nie mów tak do mnie”, powiedział Jake niskim, niebezpiecznym tonem.

„Dlaczego? Zachowujesz się, jakbyś mnie posiadał. Możesz się w to wczuć.”

„Dziś nocą nie jest bezpiecznie.” Puścił mój łokieć, ale nie cofnął się. „Nadchodzi burza. Ostrzeżenie przed nagłą powodzią w okolicach potoku. Tylko tyle.”

„Co takiego strasznego w burzy?” spytałam, nie do końca wierząc, że to prawdziwy powód.

„Potok na wschodnim pastwisku szybko się wylewa. Gdy miałem czternaście lat, była letnia burza. Utknąłem tam, gdy woda zaczęła się podnosić. Nagła powódź. Utonąłbym, gdyby Richard mnie nie znalazł, nie wyciągnął, nie utrzymał przy życiu, dopóki nie przyszła pomoc.”

Jego głos ucichł, a ja przyglądałam się jego twarzy, dostrzegając, jak stary strach migocze w jego oczach.

„Uratował mi życie. Ten dług—na tym to polega. Dlatego tu jesteś. Dlatego nie mogę pozwolić, żeby coś ci się stało.”

To wyznanie uderzyło inaczej, niż się spodziewałam. Ta kruchość, ta szczerość poruszyła mnie bardziej niż cała jego złość.

„Nie wiedziałam”, powiedziałam w końcu. „Nigdy mi o tym nie mówił.”

„Richard nie rozmawia o tym. Ale ja pamiętam.” Wyraz twarzy Jake’a stwardniał, mury znów się uniosły. „Więc gdy mówię, że to niebezpieczne, nie jestem kontrolujący. Jestem odpowiedzialny.”

Wyszedł, zanim mogłam odpowiedzieć, a ja po raz pierwszy w tej całej sytuacji poczułam się jak idiotka.

Wieczorem byłam niespokojna. Poszłam do kuchni po wodę i stanęłam w miejscu. Jake siedział przy stole, z otwartą książką, w okularach w drucianych oprawkach, których nigdy wcześniej nie widziałam.

Okulary zupełnie go odmieniały—mniej twardy ranczer, bardziej intelektualista.

„Cormac McCarthy”, powiedziałam, czytając grzbiet. „Krwawy Południk.”

Spojrzał na mnie, w jego oczach przez chwilę było coś nieosłoniętego, zanim ukrył to z powrotem. „Czytałaś?”

„Na Columbii. To brutalne. Piękne i brutalne.” Podeszłam bliżej. „Nie brałam cię za czytelnika.”

„Wiesz o mnie dużo mniej, niż myślisz.” Zdjął okulary, złożył je. „I ja o tobie też. Na przykład o astronomii.”

Oparłam się o blat, zmęczona grą. „Ojciec powiedział, że to nieodpowiednie dla przyszłej żony. Że powinnam zrobić dyplom z historii sztuki, coś eleganckiego i bezużytecznego. Więc zrobiłam. I od tamtej pory odgrywam odpowiedniość.”

„Dlatego wciąż jesteś dziewicą?” Pytanie było ciche, bezpośrednie, zaskakujące. Kiedy na niego spojrzałam, wzruszył ramionami. „Tommy wspomniał, że odrzucałaś prawie wszystkich facetów w barze przed Brentem. Potrafię czytać między wierszami.”

„Bo nie ufam motywom mężczyzn”, odpowiedziałam, sama zaskoczona swoją szczerością. „Bo wrażliwość jest wykorzystywana. Bo ktoś mi udowodnił, że kiedy dopuścisz kogoś blisko, zniszczy cię.”

Jake przez chwilę uważnie się we mnie wpatrywał. „Żal to dziwna rzecz. Podejmujesz jedną decyzję—wybierasz bezpieczną drogę. Odrzucasz to, czego naprawdę chcesz, i to definiuje wszystko potem. Duma trzyma cię przy tym wyborze nawet wtedy, gdy już wiesz, że wybrałaś źle.”

Nie mówił już o mnie. Może o sobie.

Przez moment coś się w nim zmieniło. Coś, co wyglądało prawie jak—

Radio na blacie zabrzęczało, przerywając ciszę komunikatem alarmowym.

„...obowiązuje ostrzeżenie przed nagłą powodzią dla hrabstwa Cedar do północy. Mieszkańcy okolic potoku powinni natychmiast udać się na wyżej położone tereny...”

Oczy Jake’a pociemniały od starego strachu i nowego poczucia odpowiedzialności. Wstał, podszedł do okna, gdzie w oddali błyskały pioruny. Grzmot był już tak blisko, że czułam go w piersi, a gdy znów na mnie spojrzał, jego wyraz twarzy był skomplikowany.

Opiekuńczy, sfrustrowany i coś jeszcze.

„Idź spać”, powiedział cicho. „I trzymaj się z dala od okien, jeśli burza się nasili.”

Kiwnęłam głową, ale nie ruszyłam się z miejsca. Staliśmy tam razem, między Cormakiem McCarthym a ostrzeżeniami o burzy, i zrozumiałam, że wszystko, co myślałam, że wiem o Jake’u Sullivanie, to tylko powierzchnia.

Pod spodem był ktoś, kto czyta brutalną poezję, kto dźwiga długi wdzięczności jak kotwice, kto zna żal lepiej niż ktokolwiek, kogo spotkałam.

Zagrzmiało ponownie, tym razem bliżej, i pierwsze krople deszczu zaczęły spadać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Deszcz uderzał tak, jakby Bóg miał osobistą vendettę, zamieniając ranczo z funkcjonalnego w apokaliptyczne w mniej więcej osiem minut.

Jake już był w ruchu, otwierając drzwi z taką pilnością, która nie pozostawiała miejsca na rozmowę. „Ogrodzenie leży na południowym pastwisku. Bydło ciśnie się w stronę strumienia.”

Strumień. Ten sam, który prawie go zabił lata temu.

„Czego potrzebujesz?”

Spojrzał na mnie, jakby kalkulował ryzyko względem korzyści, po czym chwycił przeciwdeszczową kurtkę z wieszaka i rzucił mi ją.

„Zostań tu, gdzie sucho. Albo jedź ze mną. Wybór należy do ciebie, księżniczko.”

Manhattan Adison wybrałaby sucho. Rzuciłaby jakąś uwagę o tym, że nie płacą jej za to wystarczająco, i nalała sobie kolejną lampkę wina.

Ale tamta dziewczyna wydawała się kimś, kogo znałam w poprzednim życiu, zanim pęcherze i wczesne poranki wyrzeźbiły ze mnie kogoś zupełnie innego.

„Jadę.”

Coś przemknęło przez jego twarz—zaskoczenie, może nawet szacunek—po czym już był za drzwiami, a ja za nim. Deszcz przesiąkał przez ubranie na skórę, zanim zdążyłam założyć kurtkę.

Konie były spłoszone, białka oczu przewracały się w panice, ale Jake miał mojego osiodłanego w dwie minuty. Pamięć mięśniowa po dziesięcioleciach takich właśnie kryzysów.

„Trzymaj się blisko!”—krzyknął przez grzmot. „Jeśli każę ci wrócić, wracasz. Bez dyskusji.”

Kiwnęłam głową, już wskakując w siodło.

Noc zamieniła się w chaos z własną ścieżką dźwiękową. Wrota trzaskały na zerwanych zawiasach. A pod tym wszystkim metaliczny posmak strachu, siedzący tuż pod językiem.

Dotarliśmy do ogrodzenia i tak, było źle. Dwadzieścia sztuk bydła cisnęło się w stronę przerwy, do strumienia, który już był nabrzmiały, wściekły i wydawał dźwięki, których woda nie powinna wydawać.

Jake zeskoczył z konia, pracował przy ogrodzeniu z Tommym—który pojawił się znikąd, wyglądając na pół utopionego—podczas gdy ja próbowałam powstrzymać bydło przed wdarciem się przez wyrwę.

Co byłoby łatwiejsze, gdybym miała choć blade pojęcie, co robię, poza wrzaskiem i wymachiwaniem rękami niczym obłąkany policjant kierujący ruchem.

Wtedy to zobaczyłam. Mały kształt w wodzie, niesiony w stronę ogrodzenia, gdzie nurt zamieniał się w coś naprawdę morderczego.

Cielak. Może trzy miesiące. Ryczał z przerażenia.

Byłam z konia zanim mózg dogonił ciało.

„Adison, NIE—”

Krzyk Jake'a zginął w grzmotach, kiedy weszłam do wody; zimno uderzyło jak fizyczny policzek. Prąd był silniejszy, niż się wydawało, próbując wyrwać mi grunt spod nóg, ale zablokowałam kolana i ruszyłam w stronę cielaka.

Złapałam go pod brzuchem, małe ciało tak drżało, że bałam się, że kości zaraz się rozsypią. Uniosłam, choć ważył więcej niż sądziłam, a nurt ciągnął i—

Jake już tam był, po pas w wodzie, przejął ciężar cielaka jakby to nic nie ważyło. Razem wyciągnęliśmy go na brzeg, błoto, woda i krowie łajno ślizgały się pod nogami, wszystko stawało się trudniejsze.

Wydostaliśmy cielaka na wyżej położony teren, a on uciekł, rycząc za matką.

„To było dobre!”—krzyknął Jake, pół pochwały, ale następne słowa były już ostrzeżeniem. „Ale z taką wodą nie dostaniesz drugiej szansy. Rozumiesz? Co ci przyszło do—”

Już odwracałam się z powrotem do ogrodzenia, by pomóc innym, kiedy but ześlizgnął mi się na czymś śliskim. Upadłam ciężko, ręce chwytające cokolwiek, znajdujące tylko wodę, prąd i nagłe, namacalne zrozumienie, co to znaczy się topić.

Ręka Jake'a wystrzeliła i złapała mnie za nadgarstek żelaznym chwytem. Drugie ramię objęło mnie w talii, odciągając od krawędzi z siłą, która aż ścisnęła mi żebra.

Przez chwilę staliśmy tak, jego pierś falowała za moimi plecami, a kiedy spojrzałam na niego w górę, jego oczy były szerokie z czymś, co wyglądało na czysty strach.

„Jesteś nienormalna?” Nie krzyk. Gorzej, syk, który przeszył burzę. „Mogłaś— Chryste, Adison, nie możesz po prostu—”

„Nic mi nie jest,” wydyszałam, wciąż łapiąc oddech.

„Nie jest z tobą dobrze. Prawie—” Urwał, szczęka zacisnęła mu się tak mocno, że widziałam drgający mięsień. „Nie masz prawa tego robić. Nie przy mnie. Mogłaś wpaść! Mogłaś dać się porwać nurtowi!”

Jego uścisk nadal był mocny, niemal bolesny, i czułam, jak drży, zanim nagle mnie puścił. „Wsiadaj na konia. Jeszcze nie skończyliśmy.”

Besztanie trwało przez całą drogę powrotną do stajni. Litania wszystkiego, co zrobiłam źle, wszystkiego, co mogło pójść gorzej, każdego sposobu, w jaki rzekomo przyprawiłam go o zawał. Tommy miał na tyle rozsądku, żeby zniknąć z pola widzenia.

Gdy dotarliśmy do środka, adrenalina powoli opadała i zaczynałam dopiero czuć, jak bardzo jest mi zimno. Przemoczona do suchej nitki, trzęsąca się, błoto wszędzie, gdzie tylko mogło się dostać.

Jake wyglądał podobnie, ale jakoś zamiast topielca przypominał bohatera filmu akcji. Niesprawiedliwe.

„Proszę.” Sięgnął po koc, owinął go wokół moich ramion rękami, które drżały, gdy musnęły moją obojczyk. Zatrzymał się o pół sekundy za długo. „Musisz się przebrać. Zanim hipotermia stanie się głównym tematem, zamiast gwałtownych powodzi.”

Z moich ust wyrwał się niepewny śmiech. „To byłby dopiero sposób na odejście. Nowojorska celebrytka zamarza w teksańskiej stodole. Marcus by to uwielbiał.”

„Nie.” Jego głos był szorstki, a gdy spojrzałam w górę, jego twarz wyrażała coś, czego nie potrafiłam do końca odczytać. „Nie żartuj z… po prostu nie.”

W ciszy zdejmowaliśmy przeciwdeszczowe ubrania, taka cisza, w której aż roiło się od rzeczy, których żadne z nas nie umiało ubrać w słowa. Palce miałam zdrętwiałe i nieposłuszne, nie radziły sobie z suwakiem kurtki.

„Pozwól.” Podszedł bliżej, pomógł z zamkiem, z rękawami, które utknęły przez przemoknięcie.

Jego dłonie były ciepłe w porównaniu z moimi, uważne w taki sposób, że coś ścisnęło mnie w środku. Przez jeden oddech—może dwa—w tych dłoniach była czułość.

W sposobie, w jaki mocniej owinął mnie kocem. W tym, jak jego palce zawahały się na moich ramionach. W wyrazie twarzy, który mówił, że wciąż przetwarza, jak blisko byłam, by dać się porwać nurtowi.

„Byłaś dzielna,” powiedział cicho. „Głupia, ale dzielna.”

„Najwyższa pochwała od samego Jake’a Sullivana.”

Kącik jego ust drgnął. Niemal uśmiech. „Niech ci to nie uderzy do głowy.”

Potem odsunął się, wprowadzając bezpieczny dystans, a chwila rozprysła się jak szkło.

Później, na werandzie domu, gdy deszcz wciąż lał się strugami, siedziałam owinięta w suche ubrania i ten sam koc, który dał mi Jake, próbując pojąć, co się we mnie zmieniło.

To to besztanie. W kółko wracało mi w głowie.

Przez całe życie słyszałam, że jestem za bardzo. Zbyt lekkomyślna, zbyt krucha, zbyt skłonna do złamania się, kompromitacji, czy do wymagania ratunku.

Ale dzisiejszy strach Jake’a nie wynikał z przekonania, że sobie nie poradzę.

Nie kazał mi zostać, bo myślał, że nie dam rady. Bał się, bo wiedział, że dam, wiedział, że spróbuję, a myśl o tym, że mogłabym zginąć przez tę decyzję, wytrąciła go z równowagi.

To było coś innego. To było… Boże. To było wszystko.

Był przy mnie, gdy go potrzebowałam. Pewny, solidny, dokładnie tam, gdzie powinien być. Ale nie traktował mnie jak ze szkła. Nie próbował owinąć mnie folią bąbelkową i trzymać z dala od niebezpieczeństwa.

Pozwolił mi wyjechać w burzę. Pozwolił mi wybrać. A potem złapał mnie, gdy spadałam.

To poczucie—ta niemożliwa równowaga wiary i troski—obudziło we mnie coś dzikiego. Coś, co wydawało się prawdziwe, nie tylko grą, którą odgrywałam odkąd pojęłam, czego oczekuje ode mnie świat.

Deszcz nadal padał, a ja wciąż siedziałam tam, czując coś, co mogło być uczuciami, i mogło być uczuciami właśnie do niego.

Co, obiektywnie rzecz biorąc, było najgorszym możliwym rozwojem wypadków.

Ale nie potrafiłam się przejąć tym, co najgorsze.

Obchodziło mnie to, jak jego ręce nieporadnie rozpinały mój sztormiak. To, jak wystraszony był, gdy mnie złapał. Ta czułość, którą tak bardzo próbował ukryć.

Wszystkie te sposoby, w jakie Jake Sullivan przestawał być przeszkodą, a stawał się kimś, o kim nie mogłam przestać myśleć.

Cholera.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Ride the Cowboy

Ride the Cowboy

205 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

205

Treść

Aa