passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Save Me Not - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

Save Me Not

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Armando

Mieszkałem w tym budynku całe życie. Dziewiętnaście lat w tych ścianach i wciąż nie mogę powiedzieć, że to kiedykolwiek było domem.

Nocą łuszcząca się farba znikała w cieniu, a cały budynek wyglądał, jakby już się poddał – i może tak było, i może tak samo poddali się wszyscy w środku – wszyscy poza tymi, których utrzymywałem przy życiu na czwartym piętrze.

Przedmieścia Walencji to taka dzielnica, do której ludzie się nie przeprowadzali – oni tu kończyli, kiedy zabrakło im pieniędzy albo opcji, albo obu naraz, a potem nie mogli już odejść.

Wszedłem cicho, zamykając drzwi tak, żeby zamek nie kliknął po północy. Dom był na tyle mały, że każdy dźwięk niósł się przez ściany.

Salon był tylko na tyle duży, żeby zmieścić rozkładaną kanapę, którą wcisnęli pod daleką ścianę – jedyne miejsce, gdzie można było położyć dwunastoletniego chłopca.

Leandro na niej leżał – książka otwarta na piersi, lampka do czytania nadal świeciła, jedno ramię zwisało z krawędzi. Zasnął dokładnie tak, jak ja kiedyś – kiedy jeszcze miałem dla siebie godziny i książki.

Robił to specjalnie, myślę, albo po prostu wchłonął to tak, jak młodsi bracia wchłaniają wszystko, patrząc, aż stanie się to ich częścią.

Ta myśl osiadła gdzieś niewygodnie w mojej piersi. Sięgnąłem i wyłączyłem światło, ostrożnie wysunąłem książkę bez budzenia go, potem wsunąłem ręce pod Leandra i zaniosłem go do mojego pokoju, kładąc po drugiej stronie łóżka.

Spojrzałem na łóżeczko Tony. Leżała na boku, piąstka przyciśnięta do ust, oddychała powoli i równo.

Dwa lata i nadal budziła się czasem dwa razy w nocy, czasem cztery, i zawsze to ja słyszałem jej płacz. Stałem chwilę dłużej, niż musiałem, patrząc, jak jej klatka piersiowa unosi się i opada.

Ojciec był dziś wieczorem poza domem, pewnie przepił nasze oszczędności w jakiejś stęchłej knajpie.

Wyszedłem na korytarz i zatrzymałem się przy następnych drzwiach – pokój bliźniaczek, ledwo wystarczająco szeroki na łóżko, które musiały dzielić. Pchnąłem drzwi.

Micaela i Ava, czternaście lat, splątane razem jak zawsze. Micaela miała ramię zarzucone na twarz siostry. Ava zrzuciła z siebie wszystkie koce. Przykryłem obie, nie budząc żadnej.

Czwórka dzieci. Moje dzieci, w zasadzie, chociaż byłem tylko ich najstarszym bratem.

To dlatego nie mogłem ryzykować. Nie mogłem podejmować samolubnych decyzji, nie mogłem gonić za czymś tylko dla siebie. Bo byłem jedynym, na kogo mogli liczyć. Jedyną rzeczą między nimi a tym, co by się wydarzyło, gdyby mnie tu nie było.

Ich matka – moja matka – zadbała o to.

Odeszła krótko po tym, jak urodziła się Tona, nie żegnając się z nikim. Dwa lata temu, kiedy jeszcze byłem w liceum. Wróciłem do domu i znalazłem kartkę na kuchennym stole. Pieprzoną kartkę. Jakby odwoływała wizytę u dentysty, a nie uciekała z przemocy domowej przed mężem, którego sama wybrała, zostawiając pięcioro swoich dzieci na pastwę losu.

'Przepraszam, Armando, ale nie mogę już dłużej. Jesteś silniejszy i lepszy ode mnie. Kocham cię, proszę, zaopiekuj się nimi.'

To było wszystko.

Wszystko, co miała do powiedzenia synowi, na którego zrzuciła prowadzenie tego domu.

Nie byłem zły, że go zostawiła, rozumiałem to.

Mój ojciec to potwór. Alkoholik, ćpun, gdy go stać, człowiek, który używał pięści wobec żony i dzieci z taką łatwością, z jaką inni ojcowie poklepują po plecach. Po wypadku w fabryce, który odebrał mu możliwość pracy i zostawił z rentą idącą prosto na alkohol, było tylko gorzej.

Rozumiałem, że chciała uciec. Czego nie mogłem wybaczyć, to jak mnie do tego przygotowała.

Lekcje gotowania zaczęły się, gdy miałem jedenaście lat. Jak rozciągnąć ryż na sześć osób, jak liczyć każdy grosz, które rachunki mogą poczekać, a które oznaczają odcięcie prądu. Jak uspokoić Tonę, zapleść warkocze bliźniaczkom, pomagać Leandrowi w zadaniach domowych.

Szkolila mnie – cierpliwie, dokładnie, przez lata. Wyszkolila mnie na swoją następczynię, a ja tego nie widziałem, dopóki nie trzymałem jej kartki, uświadamiając sobie, że planowała odejście dłużej, niż Tona była na świecie.

Jakby była jedyną ofiarą. Jakbym ja nie był też jej dzieckiem.

Jakbym ja nie potrzebował ochrony równie mocno.

Więc pokrywałem wszystko – czynsz, jedzenie, rachunki. Praca w barze plus cokolwiek jeszcze znalazłem – noszenie mebli, sprzątanie, korepetycje, jeśli się trafiły.

Ojciec nie dawał nic poza przemocą i okazjonalnym żądaniem pieniędzy, których nie mogłem odmówić bez oberwania. Każde euro przechodziło przez kalkulator w głowie: zakupy, pieluchy, zeszyty, prąd. To, co zostawało… zwykle nic.

Dziewiętnaście lat i żadnej drogi ucieczki.

Ściągałem podartą koszulę w kuchni, odkręcałem kran, żeby zmyć krew z twarzy, kiedy drzwi się otworzyły.

"Co ci się, kurwa, stało?"

Ojciec stał w drzwiach, chwiał się pijany, jego wzrok przesunął się ponad moją posiniaczoną twarzą i pękniętą wargą, zatrzymując się na koszuli w mojej dłoni. Podartej. Poplamionej krwią. Zrujnowanej.

„Wiesz, ile to kosztowało?” Zbliżył się, a zapach taniej wódki i starego potu zatruł powietrze wokół nas. „Kto ci kupi nową, co? Ja? Myślisz, że pieniądze rosną na jebanych drzewach?”

„Poradzę sobie.”

„ Ty sobie poradzisz. Oczywiście, że sobie poradzisz.” Chwycił mnie za przód podkoszulka i pchnął na ścianę. Tył mojej czaszki odbił się od tynku. „Ile dziś zarobiłeś? Pokaż napiwki.”

„Zostaw mnie.”

„Pokaż mi te jebane napiwki, Armando.”

„Powiedziałem, że…” Odepchnąłem go mocno, wyrywając się z jego uścisku, przez co się zachwiał.

Był większy, masywniejszy, ale pijany i niezdarny. Przez chwilę myślałem, że się wycofa. Nie wycofał się. Pięść ojca trafiła mnie w szczękę, po tej samej stronie, która już puchła od baru, i gwiazdy wybuchły mi przed oczami.

Odpłaciłem się, trafiłem w jego ramię, ale już łapał mnie znowu, wciskał w ścianę, aż poczułem, jak dużo silniejszy wciąż jest.

„Bezużyteczny. Kurwa bezużyteczny, zupełnie jak twoja matka!”

„Papá, przestań!” Usłyszałem z progu.

Bliźniaczki. Obie na korytarzu — Micaela z przodu z zaciśniętą szczęką i drżącymi dłońmi, Ava za nią, z szeroko otwartymi, zapłakanymi oczami. Krzyki je obudziły, oczywiście. Ściany w tym miejscu były jak z kartonu.

„Dziewczyny, wracajcie do łóżek”, powiedziałem. „ Teraz .”

„Puść go!” Micaela złapała ramię ojca i pociągnęła.

Czternaście lat, ważyła tyle co nic, ale i tak próbowała. Ava też była obok, obie ciągnęły go, płakały, a coś w moim brzuchu zmieniło się w lód, bo wiedziałem, co się stanie, gdy ojciec zwróci się ku nim.

„Pokażę wam, jak się zachowywać, małe szczury.” Jego ręka poszła w górę, ta sama zimna przemoc, która mogła spaść na każdego, kto akurat stał na drodze.

Wrzuciłem się między nich, zanim jego ramię opadło.

Cios trafił mnie w tył głowy, dziewczynki krzyknęły wtulone w moją pierś. Uklęknąłem na jedno kolano, zanim kolejny cios trafił mnie w żebra. Skuliłem się wokół dziewczynek, osłaniając je, i przyjmowałem. Wszystko. Każdy cios, aż w końcu opadł z sił.

To trwało chwilę.

„Posprzątajcie to gówno”, burknął drań, ciężko oddychając, gdy ciągnął się do swojego pokoju.

Zostałem na podłodze, dopóki drzwi do jego sypialni nie trzasnęły, zamek nie kliknął, a moje ręce przestały się trząść. Dopiero wtedy wstałem.

Micaela płakała bezgłośnie, kurczowo mnie trzymając, podczas gdy Ava była przyciśnięta do ściany, ramiona miała oplecione wokół siebie, patrzyła w pustkę.

„Hej.” Użyłem swojego spokojnego głosu, zwyczajnego. Jakby nic się nie stało. „Już po wszystkim, skończył. Chodźcie, wracamy spać.”

Odstawiłem je z powrotem do ich pokoju i ponownie je okryłem, gdy Micaela złapała mnie za rękę, gdy miałem wychodzić. „Ari, twoja twarz…”

„Wygląda gorzej, niż jest”, odpowiedziałem ostrożnym uśmiechem. „Śpijcie. Jutro macie sprawdzian z matmy, pamiętasz?”

Nie sprzeciwiła się, tylko kiwnęła głową i położyła się obok siostry. Oparłem się jeszcze przez chwilę o ścianę na korytarzu po zamknięciu za sobą drzwi, oddychając przez usta, bo nos chyba miałem złamany, a żebra na pewno nie były w porządku.

Gdy sprawdziłem Tonę, nadal spała. Usiadłem na swoim łóżku w ciemności obok jej łóżeczka i w końcu spojrzałem na telefon.

Siedemnaście powiadomień. Większość śmieci. Trzy z konta, którego nie rozpoznawałem.

Nieznajomy: Hej, tu Tadeo. Cieszę się, że cię tutaj znalazłem. Mam nadzieję, że z twoją twarzą już lepiej Nieznajomy : A pamiętasz tego wychowawcę z obozu, który się popłakał, gdy dzieci wrzuciły mu żabę do kawy? Przypomniało mi się to przypadkiem i rozwaliło mnie totalnie lmao Nieznajomy: A tak w ogóle, próbujesz się w tym roku dostać do drużyny rugby? Nabory za dwa tygodnie. Z twoimi umiejętnościami zdecydowanie powinieneś przyjść!

Patrzyłem w ekran, nie mogąc tego ogarnąć przez chwilę. Żebra pulsowały bólem, lewe oko było spuchnięte i prawie zamknięte. Ślina mojego ojca wciąż wysychała na mojej koszuli, a dwie moje siostry właśnie widziały, jak mnie biją na kuchennej podłodze.

Jak on…?

Nie, to nieistotne. Mam o wiele więcej spraw na głowie niż sprawdzanie naborów czy tego znudzonego bogatego chłopaka, który próbuje się ze mną zaprzyjaźnić.

Ja: Przestań do mnie pisać albo cię zablokuję

Odpowiedź przyszła po kilku sekundach.

Nieznajomy : Dobranoc Tobie też :) Nieznajomy: Czyli to „nie” na rugby?

Rugby. Moje marzenie z dzieciństwa. Jedyna rzecz, której naprawdę chciałem dla siebie, odkąd byłem dość duży, by utrzymać piłkę.

Zasypiałem, wyobrażając to sobie — boisko, drużynę, tłum, swoje nazwisko na koszulce. Nadal trzymałem starą piłkę pod łóżkiem i robiłem ćwiczenia sam w parku o szóstej rano, zanim ktoś mógł mnie zobaczyć. Albo zanim ojciec się obudził.

Ale takie marzenia kosztują pieniądze, których nie miałem. I czas, który należał do czwórki dzieci, które mnie potrzebowały — żywego, pracującego i sprawnego.

Moja rodzina odebrała mi to wszystko już dawno temu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Armando

Zamiast siedzieć na zajęciach, połowa uczelni została następnego dnia zaciągnięta na stadion, żeby obejrzeć mecz rugby. Okazało się, że należę do tej połowy.

Nienawidziłem tego.

Nie sportu, oczywiście. Kochałem rugby odkąd byłem na tyle duży, żeby zrozumieć, czym jest przyłożenie. To była jedyna rzecz, która kiedykolwiek sprawiała, że czułem się stworzony do czegoś więcej niż tylko do przetrwania.

Ale ten sen umarł tak samo jak wszystko inne.

Żaden klub nie przyjmie dzieciaka, który nie może płacić składek. Żadna sportowa dotacja nie trafia do kogoś zapisanego na najnudniejszy, najbardziej praktyczny kierunek, jaki oferuje uczelnia. Ten, który wybrałem właśnie dlatego, że miał najwięcej opcji stypendialnych i na tyle elastyczny grafik, żebym mógł pracować.

Więc oto jestem. Oglądam mecz, o którym kiedyś marzyłem, zamiast uczyć się czegoś, co może rzeczywiście dałoby mi kiedyś dobrą pracę.

Plan był prosty: uczyć się, skończyć studia, dostać pracę, która pozwoli mi wyciągnąć czwórkę dzieciaków z tego domu i z dala od ojca.

To było wszystko, cały mój plan na przyszłość.

Oglądanie rugby teraz było jak naciskanie kciukiem na siniaka, żeby sprawdzić, czy wciąż boli.

Bolało. Bardzo.

Stadion był wypełniony studentami, którzy zapełniali trybuny, jakby to było wydarzenie semestru, co najwyraźniej było prawdą.

Znalazłem miejsce w najwyższym rogu, z dala od wszystkich, z kapturem na głowie. Moja twarz wciąż była poobijana po barze i po ojcu. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałem, były pytania, litość albo ktoś pytający "kto ci to zrobił?" z wielkimi zatroskanymi oczami.

Mecz się zaczął i powiedziałem sobie, że nie będę patrzył, ale i tak patrzyłem, nie mogłem się powstrzymać. Nie mogłem oderwać wzroku od gwiazdora.

Jedyny syn Luciano Garcii, słynnego byłego rugbisty. Kapitan drużyny, który teraz wydaje się być równie ulubiony przez tłum, jak kiedyś jego ojciec.

Tadeo był wszędzie — szybki, precyzyjny, czytał boisko jakby miał mapę, której reszta nie miała. Dyktował zagrania w biegu, korygował ustawienie jednym gestem, wchodził w luki, które nie powinny istnieć. Drużyna poruszała się wokół niego jakby to on był osią.

Dziewczyny na trybunach krzyczały jego imię za każdym razem, gdy dotykał piłki. Połowa z nich stała, tracąc głowę. Jedna miała transparent.

Cholerny transparent z jego imieniem i ogromnymi czerwonymi sercami.

Wkurzało mnie to wszystko.

To, jak niesamowicie łatwo mu to przychodziło. Jak prosto to wyglądało. Jak cały stadion go wielbił, a ja siedziałem w kącie z opuchniętym okiem i kalkulacjami na temat budżetu na ryż w głowie.

— O mój Boże, twoja twarz! — Wzdrygnąłem się, gdy obok mnie pojawiła się dziewczyna — kręcone włosy, brązowe oczy, i energia tak jasna, że uderzała jak ściana.

Usiadła obok mnie na ławce bez pytania, już pochylając się, by obejrzeć szkody na mojej twarzy pod kapturem.

— Jesteś tym facetem z tamtego wieczoru, prawda? Za barem? Wiedziałam! — Odwróciła się i pomachała komuś. — Raf! To on, chodź tutaj!

Wysoki chłopak w okularach i z cichym wyrazem twarzy usiadł po mojej drugiej stronie. Zbudowany sam jak rugbista, szerokie ramiona i mocne ręce, ale w sposobie, w jaki się poruszał, było coś bardziej zamyślonego.

Spojrzał na moją twarz, skinął lekko głową, ale nie skomentował.

— Jestem Rosalía — powiedziała dziewczyna z szerokim uśmiechem, jakbyśmy byli na imprezie. — A to Rafael. Jesteśmy przyjaciółmi Tadeo. Opowiadał nam o tobie — Armando, prawda?

— Za dużo gada.

Zaśmiała się. — Tak, to prawda. Ale naprawdę się martwił po tamtej nocy. Ciągle pytał, czy myślimy, że z tobą wszystko w porządku.

— Nic mi nie jest.

— Nie wyglądasz na takiego.

— Rosalía — powiedział cicho Rafael i w końcu zrozumiała aluzję.

— Okej, okej. Ale powinieneś wiedzieć — Tadeo czekał na to zaaa długo. Znamy się od gimnazjum i mówił o tobie przez lata. 'Mój przyjaciel Armando to, mój kumpel Aro tamto'... Zaczynaliśmy myśleć, że cię wymyślił!

Nie odpowiedziałem na to. Nie miałem na to słów.

Na boisku Tadeo przełamał próbę szarży i przebiegł trzydzieści metrów, zanim idealnie podał piłkę. Tłum eksplodował, nawet Rafael pochylił się do przodu, ale trener Domínguez wyglądał na niezadowolonego, wrzeszczał i gwałtownie wymachiwał rękami przy boisku.

— Ugh, mój ojciec go nienawidzi… — westchnęła ciężko Rosalía, wskazując głową na linię boczną, gdzie trener krążył.

Rodolfo Domínguez — krępy, o czerwonej twarzy, z ramionami skrzyżowanymi ciasno na piersi — były gracz rugby, który zaczął trenować po kontuzji kończącej karierę. Wpatrywał się w Tadeo surowym wzrokiem i warczał coś za każdym razem, gdy Tadeo dotykał piłki.

Poprawki, które nie miały sensu, krytyka, która nie odpowiadała temu, co działo się na boisku. Technika Tadeo była ostra, tak. Ryzykował czasem, owszem, ale nic poza tym, co mieściło się w granicach rywalizacji w rugby.

Wrogość płynąca z linii bocznej była wyraźnie osobista.

— To twój ojciec? — zapytałem.

— W ogóle nie jesteśmy do siebie podobni, prawda? Często to słyszę. — Rosalía powiedziała to lekko, ale pod spodem brzmiała nuta ostrości. — To skomplikowane. Tadeo i on mają... historię.

Rafael złapał mnie wzrokiem na moment, potrząsnął głową raz, ledwo zauważalnie. Nie pytaj.

Więc nie zapytałem.

Gdy mecz zakończył się zwycięstwem, trybuny opróżniały się powolną falą hałasu i ciał. Wymknąłem się od Rosalíi i Rafaela, gdy byli zajęci, kierując się do wyjścia tylnymi korytarzami. Główna droga była zatłoczona, a ja miałem już dość ludzi na dzisiaj.

Skręciłem źle.

Korytarz był pusty i ciemny, gdzieś za szatniami, i usłyszałem ich, zanim ich zobaczyłem.

Głos trenera Domíngueza, niski i jadowity, odbijał się od betonowych ścian. — ...myślisz, że jesteś wyjątkowy? Myślisz, że coś z tego jest twoje? Twój ojciec kupił ci miejsce. Twój ojciec kupił cały ten program. Zabierzemy pieniądze tatusia i kim jesteś? Nikim . Przeciętnym graczem ze znanym nazwiskiem i bez ani jednej rzeczy, którą zdobyłeś sam.

Zatrzymałem się, przycisnąłem do ściany.

Nie widziałem ich stąd, ale słyszałem każde słowo.

— Trenerze, ja…

— Zamknij się, García. Wiesz, co myślę? Że jesteś oszustem. Że w prawdziwym sporcie, na zawodowym poziomie, nie przetrwałbyś nawet sezonu. Bez tego nazwiska jesteś nikim . Więc przynajmniej postaraj się na boisku, chłopcze!

Żołądek mi się ścisnął. Znałem ten dźwięk okrucieństwa kogoś, kto dokładnie wie, gdzie uderzyć. Tak brzmiały korytarze w mojej dawnej szkole. Tak brzmiał tata w najgorsze noce.

Powinienem odejść.

To nie moja walka, nie mój problem. Nie moja sprawa.

— Nie sądzisz, że to trochę nieprofesjonalne tak rozmawiać ze swoimi uczniami? — powiedziałem zamiast tego, wychodząc zza rogu. — Powiedzmy... wskaźnik niskiego IQ .

Obaj odwrócili się w moją stronę. Tadeo, wciąż w stroju, spocony, z zaciśniętą szczęką, wyglądał na zaskoczonego. Domínguez spojrzał na mnie jak na robaka, który wpełzł mu w pole widzenia.

— Kim do diabła jesteś?

— Nie chciałbyś wiedzieć, co?

— Hej ty, upierdliwy gówniarzu. Odejdź, zanim... — Telefon trenera zadzwonił. Zerknął na niego, potem znowu na mnie, potem na Tadeo.

Cokolwiek pojawiło się na ekranie, było ważniejsze od nas, bo wskazał palcem na Tadeo, powiedział „Jeszcze nie skończyliśmy” i odszedł bez słowa więcej.

Z Tadeo zostaliśmy na chwilę w ciemnym korytarzu, który pachniał potem i wybielaczem, zanim odwróciłem się, żeby odejść.

— Aro, zaczekaj.

Nie zrobiłem tego, szedłem dalej, ale dogonił mnie po kilku krokach. Miał dłuższe nogi ode mnie i był irytująco szybki nawet poza boiskiem.

— Dziękuję — powiedział. — Serio. Nie musiałeś.

— Luz.

— Wyszedłeś znikąd i stanąłeś za mną jak prawdziwy przyjaciel. To...

— To nie miało z tobą nic wspólnego. — Przestałem i stanąłem tuż przy nim, wystarczająco blisko, by było jasne, że mówię poważnie. — Był dupkiem. Tyle. Zrobiłbym to samo dla każdego. Ale możesz uznać, że jesteśmy kwita. Za tamtą noc w barze.

To powinno wyglądać groźnie. Byłem zły, poobijany i dziesięć centymetrów od jego nosa, choć on był wyższy ode mnie o tyle samo. Cała moja mowa ciała mówiła „odejdź” .

Ale Tadeo tylko uśmiechnął się do mnie. Tym cichym, ciepłym uśmiechem, od którego coś pod żebrami zrobiło coś, czego natychmiast żałowałem.

— Właśnie to — powiedział cicho. — Twoje oczy. Robią to coś.

— Jakie coś? — zabrzmiałem ostro.

— To samo co wtedy. Gdy naprawdę na czymś ci zależy. Błyszczą, Aro. — Przechylił głowę, nadal się uśmiechał, nadal za blisko, nadal nawet trochę nie onieśmielony. — I właśnie teraz błyszczą.

Odsunąłem się. Szczęka zaciśnięta. Uszy płonęły jak piekło.

— Trzymaj się ode mnie z daleka — rzuciłem i odszedłem tak szybko, że nie zdążył zobaczyć mojej twarzy.

— Najpiękniejsze oczy, mówię ci! — Tadeo zawołał za mną radośnie. — Rób to częściej!

Przyspieszyłem, już nie czując własnych uszu od gorąca.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Armando

WF miał być tą jedną lekcją, podczas której mogłem wyłączyć mózg.

Zamiast tego, wszechświat przydzielił mi Alonsa Ortegę i Giovaniego Díaza. Dwóch najbliższych przyjaciół Tadeo. Do każdego ćwiczenia, każdego zadania, każdej aktywności w parach, na jaką tylko wpadł prowadzący.

Alonso był tym cichym. Gdy przechodziliśmy z jednej stacji na drugą, nie zapełniał przestrzeni gadką. Po prostu robił swoje powtórzenia, raz spojrzał na moją posiniaczoną twarz i nie skomentował tego ani słowem. W połowie serii podał mi swoją butelkę z wodą, nie musiałem nawet prosić.

"Dzięki," powiedziałem, głównie odruchowo.

"Mhm." To było wszystko. Cały wkład Alonsa w rozmowę.

Wziął z powrotem butelkę i ćwiczył dalej. A Giovani, niestety, był zupełnym przeciwieństwem.

"I tłum szaleje, gdy Díaz, legendarny Díaz, podejmuje próbę zrobienia dwudziestego burpee!" Rzucił się na podłogę, źle wylądował i przekręcił się na plecy, dysząc ciężko. "Okej, tłum się martwi. Tłum dzwoni po karetkę."

"Wstawaj, Gio," powiedział Alonso, nawet na niego nie patrząc.

"Nie mogę. Jestem martwy. Powiedz mojej matce, że ją kochałem. Powiedz mojemu kuzynowi, że wciąż wisi mi czterdzieści euro." Po dwóch sekundach podskoczył jakby nigdy nic, zobaczył, że prawie się uśmiechnąłem, i wskazał na mnie. "Ha! Widziałem to. Masz twarz pod tą twarzą. Alonso, widziałeś? On prawie się uśmiechnął. Zapisz to, udokumentuj."

"Nie będę niczego zapisywać."

"Bezużyteczny jesteś. Dobra. Zapamiętam to sam." Poklepał mnie po ramieniu — za mocno, ale jakoś nie było to irytujące. "To się liczy jako zżywanie się, tak na marginesie. Jesteśmy już praktycznie kumplami."

Byli spoko. Mogłem się do tego przyznać, choć niechętnie, gdy przechodziliśmy przez kolejne burpees, a ja starałem się nie oddychać zbyt ciężko. Moje żebra wciąż wyły po ostatniej rundzie z ojcem.

Alonso zauważył, że oszczędzam lewy bok, i po cichu zmienił pozycję, żebym nie musiał się za bardzo skręcać. Nie powiedział o tym ani słowa.

Ale wiedziałem, jak to działa.

Przyjaźń to nie tylko bycie w porządku na WF-ie. To czas, dostępność. Pojawianie się na imprezach, odpisywanie na SMS-y, bycie tam o drugiej w nocy, kiedy ktoś potrzebuje pogadać. Rzeczy, których nie mogłem dać.

Mój grafik to: dzieciaki, praca, zajęcia, sen. W tej kolejności, przy czym sen jest opcjonalny.

W chwili, gdy ci dwaj zorientują się, że nie mogę być częścią ich świata tak, jak tego potrzebują, pójdą dalej. Wszyscy tak robili.

Lepiej uprościć to dla nich teraz, niż patrzeć, jak stanie się to później.

Podczas przerwy na wodę Giovani opadł na ławkę obok mnie, wciąż ciężko oddychając, uśmiechnięty jak pies, który właśnie przyniósł piłkę.

"Jesteś taki precyzyjny we wszystkim, stary. To jest dzikie." Giovani skinął na butelkę. "Tadeo powiedział to samo — że kiedyś organizowałeś wszystkim rzeczy na obozie jak mały sierżant."

Odwróciłem się do niego. "Co powiedział?"

"O, stary." Giovani spojrzał na mnie, jakbym otworzył tamę. "Nie przestaje o tobie gadać, ani na sekundę. Minęły dwa dni od tej akcji w barze, a już słyszeliśmy każdą historię z twoich czasów na obozach letnich. Rój meteorów, żaba w kawie, ta sytuacja, gdy podobno zgubiliście się w lesie na trzy godziny..."

"Nie zgubiliśmy się," powiedziałem, zanim zdążyłem się powstrzymać. " To on się zgubił. Ja dokładnie wiedziałem, gdzie jesteśmy."

"Widzisz? Pamiętasz!" Giovani rozpromienił się. "Właśnie o to mi chodzi — Tadeo ma rację, byliście zgrani." Oparł się, rozkładając ramiona na ławce. "Szczerze, nigdy go takiego nie widziałem. Nasz łagodny kapitan-gigant jest na misji, żeby odzyskać swojego najlepszego kumpla z dzieciństwa. To jak patrzeć, jak szczeniak goni kota. Bolesne i przezabawne."

"Nie myli się," powiedział Alonso, siadając po mojej drugiej stronie. Ciszej, ale przekaz był ten sam. "Tadeo opowiada o wielu ludziach, ale nie... w ten sposób . Ewidentnie byłeś dla niego ważny."

Coś ścisnęło mnie pod żebrami.

Myśleli, że to gra. Widzieli, jak Tadeo naciska, a ja się wycofuję, i wyglądało to jak upór. Jak zabawa w niedostępnego. Jak coś zabawnego, z czego można żartować między ćwiczeniami.

Nie rozumieli, że trzymanie ludzi na dystans to nie cecha charakteru. To mechanizm przetrwania zbudowany przez życie, jakiego nigdy nie musieli prowadzić.

Ale żeby to wyjaśnić, musiałbym wyjaśnić wszystko. A to się nie wydarzy. Nigdy.

"Przejdzie mu," powiedziałem beznamiętnie.

Ciepło z twarzy Giovaniego zgasło, a Alonso cicho odwrócił wzrok. Wyczuli atmosferę i odpuścili, czyli zrobili dokładnie to, czego chciałem. A jednak poczułem się z tym gorzej, niż gdyby naciskali.

Po zajęciach, idąc samotnie przez kampus z torbą przerzuconą przez ramię i bolącymi żebrami przy każdym kroku, rozmowa wciąż krążyła mi w głowie.

Dlaczego Tadeo był tak na mnie zafiksowany?

Byliśmy dzieciakami na obozie. Dwa lata z rzędu, tyle. To nie powinno tyle znaczyć po tylu latach — ludzie dorastali, ruszali dalej, zapominali. Na tym polegał upływ czasu. Wymazywał rzeczy.

Ale myśląc o obozie, musiałem też myśleć o tym, kim Tadeo naprawdę wtedy dla mnie był. I znałem odpowiedź, choć nigdy nie wypowiedziałem jej na głos, ani razu.

Tadeo był moją pierwszą miłością.

Tą prawdziwą — żołądek wywracający się do góry nogami, spocone dłonie, serce robiące coś głupiego za każdym razem, kiedy się śmiał, patrzył na mnie czy stał zbyt blisko. To wtedy moja orientacja przestała być teorią, a stała się czymś, czego już nie mogłem zaprzeczyć.

Miałem jedenaście lat i nie znałem jeszcze słowa na to, ale znałem uczucie.

A to uczucie to był Tadeo.

Pamiętam, jak łatwo się przy nim czułem. Jak sprawiał, że czułem się normalnie, a nawet ciekawie, nawet wart uwagi. I jak przerażające to się stało, kiedy zrozumiałem, co to znaczy. Nie tylko że podobają mi się chłopcy, ale że podoba mi się ten konkretny chłopak.

Problem był taki, że to nie przestało.

Gdzieś pomiędzy obozem a teraz, między jedenastym a dziewiętnastym rokiem życia, wspomnienie tego, co czułem, po cichu przeszło w czas teraźniejszy. Tadeo był tuż obok — za wysoki, za ciepły, za bardzo — i moje ciało nie zapomniało niczego.

Sposób, w jaki się poruszał. Linia jego szczęki. Sposób, w jaki śmiał się całym sobą. Zapamiętałem to wszystko, nawet o tym nie myśląc, i nienawidziłem się za to.

Ale Tadeo był hetero. Musiał być.

Dziewczyny piszczały na stadionach na jego widok, a całe to ciepło okazywane mi to po prostu sposób, w jaki działają złoci chłopcy.

Uprzejmy dla wszystkich, hojny w okazywaniu uwagi, sprawiający, że czujesz się wyjątkowy, nawet nie zdając sobie sprawy, co to robi z kimś, kto już się topi. Znałem różnicę między byciem zauważonym a byciem wybranym. Nauczyłem się tego na własnej skórze.

Nic między nami nigdy nie było wzajemne. Projektowałem. On był miły. Koniec historii.

Byłem tego prawie pewien.

A potem usłyszałem, jak dziewczyna jęczy już po tym, jak otworzyłem niewłaściwe drzwi, co dosłownie wyrwało mnie z myśli. Sala do nauki powinna być pusta. Pusta, oprócz dwojga ludzi, którzy wyraźnie myśleli, że tak zostanie.

Rosalía była przyciśnięta do biurka, spódnica podciągnięta, a ręce wplątane we włosy Tadeo między jej udami.

Zamarłem, ale nie ze zdziwienia. Przecież wmówiłem sobie, że Tadeo jest hetero, byłem tego pewien, więc to nie powinno nic znaczyć. A jednak coś brzydkiego i mimowolnego stało się w mojej klatce piersiowej.

Bolało. Specyficzny, tępy ból w piersi, i to było ostatnie, czego się spodziewałem.

Mój wzrok zatrzymał się na Tadeo dłużej, niż powinien. Na jego zarumienionej twarzy, potarganych włosach, rękach wciąż na udach Rosalíi. Zarejestrowałem to wszystko w półtorej sekundy i nienawidziłem się za każdą milisekundę.

Więc sypia z córką trenera, który go nienawidzi? No, pięknie.

Oczy Rosalíi otworzyły się szeroko, gdy w końcu mnie zauważyła i sprawiła, że Tadeo podniósł głowę. Kiedy to zrobił, jego twarz natychmiast się zmieniła.

"Armando…" zaczął, gdy się odwróciłem i odszedłem. "Armando! Armando, pocze—"

Jego kroki za mną — szybkie, doganiające mnie na korytarzu. Ale szedłem dalej, z sercem dudniącym mi w uszach.

Złapał mnie wtedy za ramię, ale strząsnąłem je bez spoglądania na niego. "Pozwól mi wyjaśnić."

"Po co?" Nadal na niego nie spojrzałem. "Nie musisz mi nic wyjaśniać, stary. Nie obchodzi mnie to."

"To nie… My nie jesteśmy razem. To luźne, czasem się zdarza, to nie znaczy…"

"Tadeo." Zatrzymałem się i w końcu odwróciłem w jego stronę.

Był zarumieniony, koszula wypuszczona, włosy rozczochrane, oddychał ciężko. I byłem na tyle szczery wobec siebie, żeby przyznać, że patrzyłem na niego w tamtym pokoju dłużej, niż powinienem. Dłużej, niż ktoś, komu to obojętne.

"Nie obchodzi mnie, z kim sypiasz." I kiedy to mówiłem, gula stanęła mi w gardle.

To zawsze się zdarza, kiedy nie mówię całej prawdy.

"Okej, um… Po prostu…" Rumieniec na jego twarzy przeszedł w coś bliższego strachu. "Jeśli Domínguez się dowie, zniszczy mnie. Już mnie nienawidzi, a jeśli pomyśli, że śpię z jego córką, wykorzysta to, żeby zakończyć moją karierę. A chłopaki z drużyny mogą pomyśleć, że wykorzystałem ją, żeby się wybić, dlatego to ukrywaliśmy…"

"W tajemnicy." Dokończyłem płasko, zanim on to zrobił. "Tak. Domyśliłem się."

"Armando, proszę. Zrobię wszystko, czego chcesz. Cokolwiek ." Spojrzał mi błagalnie w oczy. "Powiedz mi tylko, co mam zrobić, a zrobię to."

Wpatrywałem się w Tadeo. Jego zielone oczy, szerokie i zdesperowane, klatka piersiowa wciąż unosiła się gwałtownie. I to, jak patrzył na mnie, jakby moja odpowiedź była jedyną rzeczą na świecie, która się liczy.

Nie powiedziałem nic. Odwróciłem się i odszedłem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Save Me Not

Save Me Not

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa