passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Save Me Not - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

Save Me Not

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Perspektywa Armando

Zamiast siedzieć na zajęciach, połowa uczelni została następnego dnia zaciągnięta na stadion, żeby obejrzeć mecz rugby. Okazało się, że należę do tej połowy.

Nienawidziłem tego.

Nie sportu, oczywiście. Kochałem rugby odkąd byłem na tyle duży, żeby zrozumieć, czym jest przyłożenie. To była jedyna rzecz, która kiedykolwiek sprawiała, że czułem się stworzony do czegoś więcej niż tylko do przetrwania.

Ale ten sen umarł tak samo jak wszystko inne.

Żaden klub nie przyjmie dzieciaka, który nie może płacić składek. Żadna sportowa dotacja nie trafia do kogoś zapisanego na najnudniejszy, najbardziej praktyczny kierunek, jaki oferuje uczelnia. Ten, który wybrałem właśnie dlatego, że miał najwięcej opcji stypendialnych i na tyle elastyczny grafik, żebym mógł pracować.

Więc oto jestem. Oglądam mecz, o którym kiedyś marzyłem, zamiast uczyć się czegoś, co może rzeczywiście dałoby mi kiedyś dobrą pracę.

Plan był prosty: uczyć się, skończyć studia, dostać pracę, która pozwoli mi wyciągnąć czwórkę dzieciaków z tego domu i z dala od ojca.

To było wszystko, cały mój plan na przyszłość.

Oglądanie rugby teraz było jak naciskanie kciukiem na siniaka, żeby sprawdzić, czy wciąż boli.

Bolało. Bardzo.

Stadion był wypełniony studentami, którzy zapełniali trybuny, jakby to było wydarzenie semestru, co najwyraźniej było prawdą.

Znalazłem miejsce w najwyższym rogu, z dala od wszystkich, z kapturem na głowie. Moja twarz wciąż była poobijana po barze i po ojcu. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebowałem, były pytania, litość albo ktoś pytający "kto ci to zrobił?" z wielkimi zatroskanymi oczami.

Mecz się zaczął i powiedziałem sobie, że nie będę patrzył, ale i tak patrzyłem, nie mogłem się powstrzymać. Nie mogłem oderwać wzroku od gwiazdora.

Jedyny syn Luciano Garcii, słynnego byłego rugbisty. Kapitan drużyny, który teraz wydaje się być równie ulubiony przez tłum, jak kiedyś jego ojciec.

Tadeo był wszędzie — szybki, precyzyjny, czytał boisko jakby miał mapę, której reszta nie miała. Dyktował zagrania w biegu, korygował ustawienie jednym gestem, wchodził w luki, które nie powinny istnieć. Drużyna poruszała się wokół niego jakby to on był osią.

Dziewczyny na trybunach krzyczały jego imię za każdym razem, gdy dotykał piłki. Połowa z nich stała, tracąc głowę. Jedna miała transparent.

Cholerny transparent z jego imieniem i ogromnymi czerwonymi sercami.

Wkurzało mnie to wszystko.

To, jak niesamowicie łatwo mu to przychodziło. Jak prosto to wyglądało. Jak cały stadion go wielbił, a ja siedziałem w kącie z opuchniętym okiem i kalkulacjami na temat budżetu na ryż w głowie.

— O mój Boże, twoja twarz! — Wzdrygnąłem się, gdy obok mnie pojawiła się dziewczyna — kręcone włosy, brązowe oczy, i energia tak jasna, że uderzała jak ściana.

Usiadła obok mnie na ławce bez pytania, już pochylając się, by obejrzeć szkody na mojej twarzy pod kapturem.

— Jesteś tym facetem z tamtego wieczoru, prawda? Za barem? Wiedziałam! — Odwróciła się i pomachała komuś. — Raf! To on, chodź tutaj!

Wysoki chłopak w okularach i z cichym wyrazem twarzy usiadł po mojej drugiej stronie. Zbudowany sam jak rugbista, szerokie ramiona i mocne ręce, ale w sposobie, w jaki się poruszał, było coś bardziej zamyślonego.

Spojrzał na moją twarz, skinął lekko głową, ale nie skomentował.

— Jestem Rosalía — powiedziała dziewczyna z szerokim uśmiechem, jakbyśmy byli na imprezie. — A to Rafael. Jesteśmy przyjaciółmi Tadeo. Opowiadał nam o tobie — Armando, prawda?

— Za dużo gada.

Zaśmiała się. — Tak, to prawda. Ale naprawdę się martwił po tamtej nocy. Ciągle pytał, czy myślimy, że z tobą wszystko w porządku.

— Nic mi nie jest.

— Nie wyglądasz na takiego.

— Rosalía — powiedział cicho Rafael i w końcu zrozumiała aluzję.

— Okej, okej. Ale powinieneś wiedzieć — Tadeo czekał na to zaaa długo. Znamy się od gimnazjum i mówił o tobie przez lata. 'Mój przyjaciel Armando to, mój kumpel Aro tamto'... Zaczynaliśmy myśleć, że cię wymyślił!

Nie odpowiedziałem na to. Nie miałem na to słów.

Na boisku Tadeo przełamał próbę szarży i przebiegł trzydzieści metrów, zanim idealnie podał piłkę. Tłum eksplodował, nawet Rafael pochylił się do przodu, ale trener Domínguez wyglądał na niezadowolonego, wrzeszczał i gwałtownie wymachiwał rękami przy boisku.

— Ugh, mój ojciec go nienawidzi… — westchnęła ciężko Rosalía, wskazując głową na linię boczną, gdzie trener krążył.

Rodolfo Domínguez — krępy, o czerwonej twarzy, z ramionami skrzyżowanymi ciasno na piersi — były gracz rugby, który zaczął trenować po kontuzji kończącej karierę. Wpatrywał się w Tadeo surowym wzrokiem i warczał coś za każdym razem, gdy Tadeo dotykał piłki.

Poprawki, które nie miały sensu, krytyka, która nie odpowiadała temu, co działo się na boisku. Technika Tadeo była ostra, tak. Ryzykował czasem, owszem, ale nic poza tym, co mieściło się w granicach rywalizacji w rugby.

Wrogość płynąca z linii bocznej była wyraźnie osobista.

— To twój ojciec? — zapytałem.

— W ogóle nie jesteśmy do siebie podobni, prawda? Często to słyszę. — Rosalía powiedziała to lekko, ale pod spodem brzmiała nuta ostrości. — To skomplikowane. Tadeo i on mają... historię.

Rafael złapał mnie wzrokiem na moment, potrząsnął głową raz, ledwo zauważalnie. Nie pytaj.

Więc nie zapytałem.

Gdy mecz zakończył się zwycięstwem, trybuny opróżniały się powolną falą hałasu i ciał. Wymknąłem się od Rosalíi i Rafaela, gdy byli zajęci, kierując się do wyjścia tylnymi korytarzami. Główna droga była zatłoczona, a ja miałem już dość ludzi na dzisiaj.

Skręciłem źle.

Korytarz był pusty i ciemny, gdzieś za szatniami, i usłyszałem ich, zanim ich zobaczyłem.

Głos trenera Domíngueza, niski i jadowity, odbijał się od betonowych ścian. — ...myślisz, że jesteś wyjątkowy? Myślisz, że coś z tego jest twoje? Twój ojciec kupił ci miejsce. Twój ojciec kupił cały ten program. Zabierzemy pieniądze tatusia i kim jesteś? Nikim . Przeciętnym graczem ze znanym nazwiskiem i bez ani jednej rzeczy, którą zdobyłeś sam.

Zatrzymałem się, przycisnąłem do ściany.

Nie widziałem ich stąd, ale słyszałem każde słowo.

— Trenerze, ja…

— Zamknij się, García. Wiesz, co myślę? Że jesteś oszustem. Że w prawdziwym sporcie, na zawodowym poziomie, nie przetrwałbyś nawet sezonu. Bez tego nazwiska jesteś nikim . Więc przynajmniej postaraj się na boisku, chłopcze!

Żołądek mi się ścisnął. Znałem ten dźwięk okrucieństwa kogoś, kto dokładnie wie, gdzie uderzyć. Tak brzmiały korytarze w mojej dawnej szkole. Tak brzmiał tata w najgorsze noce.

Powinienem odejść.

To nie moja walka, nie mój problem. Nie moja sprawa.

— Nie sądzisz, że to trochę nieprofesjonalne tak rozmawiać ze swoimi uczniami? — powiedziałem zamiast tego, wychodząc zza rogu. — Powiedzmy... wskaźnik niskiego IQ .

Obaj odwrócili się w moją stronę. Tadeo, wciąż w stroju, spocony, z zaciśniętą szczęką, wyglądał na zaskoczonego. Domínguez spojrzał na mnie jak na robaka, który wpełzł mu w pole widzenia.

— Kim do diabła jesteś?

— Nie chciałbyś wiedzieć, co?

— Hej ty, upierdliwy gówniarzu. Odejdź, zanim... — Telefon trenera zadzwonił. Zerknął na niego, potem znowu na mnie, potem na Tadeo.

Cokolwiek pojawiło się na ekranie, było ważniejsze od nas, bo wskazał palcem na Tadeo, powiedział „Jeszcze nie skończyliśmy” i odszedł bez słowa więcej.

Z Tadeo zostaliśmy na chwilę w ciemnym korytarzu, który pachniał potem i wybielaczem, zanim odwróciłem się, żeby odejść.

— Aro, zaczekaj.

Nie zrobiłem tego, szedłem dalej, ale dogonił mnie po kilku krokach. Miał dłuższe nogi ode mnie i był irytująco szybki nawet poza boiskiem.

— Dziękuję — powiedział. — Serio. Nie musiałeś.

— Luz.

— Wyszedłeś znikąd i stanąłeś za mną jak prawdziwy przyjaciel. To...

— To nie miało z tobą nic wspólnego. — Przestałem i stanąłem tuż przy nim, wystarczająco blisko, by było jasne, że mówię poważnie. — Był dupkiem. Tyle. Zrobiłbym to samo dla każdego. Ale możesz uznać, że jesteśmy kwita. Za tamtą noc w barze.

To powinno wyglądać groźnie. Byłem zły, poobijany i dziesięć centymetrów od jego nosa, choć on był wyższy ode mnie o tyle samo. Cała moja mowa ciała mówiła „odejdź” .

Ale Tadeo tylko uśmiechnął się do mnie. Tym cichym, ciepłym uśmiechem, od którego coś pod żebrami zrobiło coś, czego natychmiast żałowałem.

— Właśnie to — powiedział cicho. — Twoje oczy. Robią to coś.

— Jakie coś? — zabrzmiałem ostro.

— To samo co wtedy. Gdy naprawdę na czymś ci zależy. Błyszczą, Aro. — Przechylił głowę, nadal się uśmiechał, nadal za blisko, nadal nawet trochę nie onieśmielony. — I właśnie teraz błyszczą.

Odsunąłem się. Szczęka zaciśnięta. Uszy płonęły jak piekło.

— Trzymaj się ode mnie z daleka — rzuciłem i odszedłem tak szybko, że nie zdążył zobaczyć mojej twarzy.

— Najpiękniejsze oczy, mówię ci! — Tadeo zawołał za mną radośnie. — Rób to częściej!

Przyspieszyłem, już nie czując własnych uszu od gorąca.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Armando

WF miał być tą jedną lekcją, podczas której mogłem wyłączyć mózg.

Zamiast tego, wszechświat przydzielił mi Alonsa Ortegę i Giovaniego Díaza. Dwóch najbliższych przyjaciół Tadeo. Do każdego ćwiczenia, każdego zadania, każdej aktywności w parach, na jaką tylko wpadł prowadzący.

Alonso był tym cichym. Gdy przechodziliśmy z jednej stacji na drugą, nie zapełniał przestrzeni gadką. Po prostu robił swoje powtórzenia, raz spojrzał na moją posiniaczoną twarz i nie skomentował tego ani słowem. W połowie serii podał mi swoją butelkę z wodą, nie musiałem nawet prosić.

"Dzięki," powiedziałem, głównie odruchowo.

"Mhm." To było wszystko. Cały wkład Alonsa w rozmowę.

Wziął z powrotem butelkę i ćwiczył dalej. A Giovani, niestety, był zupełnym przeciwieństwem.

"I tłum szaleje, gdy Díaz, legendarny Díaz, podejmuje próbę zrobienia dwudziestego burpee!" Rzucił się na podłogę, źle wylądował i przekręcił się na plecy, dysząc ciężko. "Okej, tłum się martwi. Tłum dzwoni po karetkę."

"Wstawaj, Gio," powiedział Alonso, nawet na niego nie patrząc.

"Nie mogę. Jestem martwy. Powiedz mojej matce, że ją kochałem. Powiedz mojemu kuzynowi, że wciąż wisi mi czterdzieści euro." Po dwóch sekundach podskoczył jakby nigdy nic, zobaczył, że prawie się uśmiechnąłem, i wskazał na mnie. "Ha! Widziałem to. Masz twarz pod tą twarzą. Alonso, widziałeś? On prawie się uśmiechnął. Zapisz to, udokumentuj."

"Nie będę niczego zapisywać."

"Bezużyteczny jesteś. Dobra. Zapamiętam to sam." Poklepał mnie po ramieniu — za mocno, ale jakoś nie było to irytujące. "To się liczy jako zżywanie się, tak na marginesie. Jesteśmy już praktycznie kumplami."

Byli spoko. Mogłem się do tego przyznać, choć niechętnie, gdy przechodziliśmy przez kolejne burpees, a ja starałem się nie oddychać zbyt ciężko. Moje żebra wciąż wyły po ostatniej rundzie z ojcem.

Alonso zauważył, że oszczędzam lewy bok, i po cichu zmienił pozycję, żebym nie musiał się za bardzo skręcać. Nie powiedział o tym ani słowa.

Ale wiedziałem, jak to działa.

Przyjaźń to nie tylko bycie w porządku na WF-ie. To czas, dostępność. Pojawianie się na imprezach, odpisywanie na SMS-y, bycie tam o drugiej w nocy, kiedy ktoś potrzebuje pogadać. Rzeczy, których nie mogłem dać.

Mój grafik to: dzieciaki, praca, zajęcia, sen. W tej kolejności, przy czym sen jest opcjonalny.

W chwili, gdy ci dwaj zorientują się, że nie mogę być częścią ich świata tak, jak tego potrzebują, pójdą dalej. Wszyscy tak robili.

Lepiej uprościć to dla nich teraz, niż patrzeć, jak stanie się to później.

Podczas przerwy na wodę Giovani opadł na ławkę obok mnie, wciąż ciężko oddychając, uśmiechnięty jak pies, który właśnie przyniósł piłkę.

"Jesteś taki precyzyjny we wszystkim, stary. To jest dzikie." Giovani skinął na butelkę. "Tadeo powiedział to samo — że kiedyś organizowałeś wszystkim rzeczy na obozie jak mały sierżant."

Odwróciłem się do niego. "Co powiedział?"

"O, stary." Giovani spojrzał na mnie, jakbym otworzył tamę. "Nie przestaje o tobie gadać, ani na sekundę. Minęły dwa dni od tej akcji w barze, a już słyszeliśmy każdą historię z twoich czasów na obozach letnich. Rój meteorów, żaba w kawie, ta sytuacja, gdy podobno zgubiliście się w lesie na trzy godziny..."

"Nie zgubiliśmy się," powiedziałem, zanim zdążyłem się powstrzymać. " To on się zgubił. Ja dokładnie wiedziałem, gdzie jesteśmy."

"Widzisz? Pamiętasz!" Giovani rozpromienił się. "Właśnie o to mi chodzi — Tadeo ma rację, byliście zgrani." Oparł się, rozkładając ramiona na ławce. "Szczerze, nigdy go takiego nie widziałem. Nasz łagodny kapitan-gigant jest na misji, żeby odzyskać swojego najlepszego kumpla z dzieciństwa. To jak patrzeć, jak szczeniak goni kota. Bolesne i przezabawne."

"Nie myli się," powiedział Alonso, siadając po mojej drugiej stronie. Ciszej, ale przekaz był ten sam. "Tadeo opowiada o wielu ludziach, ale nie... w ten sposób . Ewidentnie byłeś dla niego ważny."

Coś ścisnęło mnie pod żebrami.

Myśleli, że to gra. Widzieli, jak Tadeo naciska, a ja się wycofuję, i wyglądało to jak upór. Jak zabawa w niedostępnego. Jak coś zabawnego, z czego można żartować między ćwiczeniami.

Nie rozumieli, że trzymanie ludzi na dystans to nie cecha charakteru. To mechanizm przetrwania zbudowany przez życie, jakiego nigdy nie musieli prowadzić.

Ale żeby to wyjaśnić, musiałbym wyjaśnić wszystko. A to się nie wydarzy. Nigdy.

"Przejdzie mu," powiedziałem beznamiętnie.

Ciepło z twarzy Giovaniego zgasło, a Alonso cicho odwrócił wzrok. Wyczuli atmosferę i odpuścili, czyli zrobili dokładnie to, czego chciałem. A jednak poczułem się z tym gorzej, niż gdyby naciskali.

Po zajęciach, idąc samotnie przez kampus z torbą przerzuconą przez ramię i bolącymi żebrami przy każdym kroku, rozmowa wciąż krążyła mi w głowie.

Dlaczego Tadeo był tak na mnie zafiksowany?

Byliśmy dzieciakami na obozie. Dwa lata z rzędu, tyle. To nie powinno tyle znaczyć po tylu latach — ludzie dorastali, ruszali dalej, zapominali. Na tym polegał upływ czasu. Wymazywał rzeczy.

Ale myśląc o obozie, musiałem też myśleć o tym, kim Tadeo naprawdę wtedy dla mnie był. I znałem odpowiedź, choć nigdy nie wypowiedziałem jej na głos, ani razu.

Tadeo był moją pierwszą miłością.

Tą prawdziwą — żołądek wywracający się do góry nogami, spocone dłonie, serce robiące coś głupiego za każdym razem, kiedy się śmiał, patrzył na mnie czy stał zbyt blisko. To wtedy moja orientacja przestała być teorią, a stała się czymś, czego już nie mogłem zaprzeczyć.

Miałem jedenaście lat i nie znałem jeszcze słowa na to, ale znałem uczucie.

A to uczucie to był Tadeo.

Pamiętam, jak łatwo się przy nim czułem. Jak sprawiał, że czułem się normalnie, a nawet ciekawie, nawet wart uwagi. I jak przerażające to się stało, kiedy zrozumiałem, co to znaczy. Nie tylko że podobają mi się chłopcy, ale że podoba mi się ten konkretny chłopak.

Problem był taki, że to nie przestało.

Gdzieś pomiędzy obozem a teraz, między jedenastym a dziewiętnastym rokiem życia, wspomnienie tego, co czułem, po cichu przeszło w czas teraźniejszy. Tadeo był tuż obok — za wysoki, za ciepły, za bardzo — i moje ciało nie zapomniało niczego.

Sposób, w jaki się poruszał. Linia jego szczęki. Sposób, w jaki śmiał się całym sobą. Zapamiętałem to wszystko, nawet o tym nie myśląc, i nienawidziłem się za to.

Ale Tadeo był hetero. Musiał być.

Dziewczyny piszczały na stadionach na jego widok, a całe to ciepło okazywane mi to po prostu sposób, w jaki działają złoci chłopcy.

Uprzejmy dla wszystkich, hojny w okazywaniu uwagi, sprawiający, że czujesz się wyjątkowy, nawet nie zdając sobie sprawy, co to robi z kimś, kto już się topi. Znałem różnicę między byciem zauważonym a byciem wybranym. Nauczyłem się tego na własnej skórze.

Nic między nami nigdy nie było wzajemne. Projektowałem. On był miły. Koniec historii.

Byłem tego prawie pewien.

A potem usłyszałem, jak dziewczyna jęczy już po tym, jak otworzyłem niewłaściwe drzwi, co dosłownie wyrwało mnie z myśli. Sala do nauki powinna być pusta. Pusta, oprócz dwojga ludzi, którzy wyraźnie myśleli, że tak zostanie.

Rosalía była przyciśnięta do biurka, spódnica podciągnięta, a ręce wplątane we włosy Tadeo między jej udami.

Zamarłem, ale nie ze zdziwienia. Przecież wmówiłem sobie, że Tadeo jest hetero, byłem tego pewien, więc to nie powinno nic znaczyć. A jednak coś brzydkiego i mimowolnego stało się w mojej klatce piersiowej.

Bolało. Specyficzny, tępy ból w piersi, i to było ostatnie, czego się spodziewałem.

Mój wzrok zatrzymał się na Tadeo dłużej, niż powinien. Na jego zarumienionej twarzy, potarganych włosach, rękach wciąż na udach Rosalíi. Zarejestrowałem to wszystko w półtorej sekundy i nienawidziłem się za każdą milisekundę.

Więc sypia z córką trenera, który go nienawidzi? No, pięknie.

Oczy Rosalíi otworzyły się szeroko, gdy w końcu mnie zauważyła i sprawiła, że Tadeo podniósł głowę. Kiedy to zrobił, jego twarz natychmiast się zmieniła.

"Armando…" zaczął, gdy się odwróciłem i odszedłem. "Armando! Armando, pocze—"

Jego kroki za mną — szybkie, doganiające mnie na korytarzu. Ale szedłem dalej, z sercem dudniącym mi w uszach.

Złapał mnie wtedy za ramię, ale strząsnąłem je bez spoglądania na niego. "Pozwól mi wyjaśnić."

"Po co?" Nadal na niego nie spojrzałem. "Nie musisz mi nic wyjaśniać, stary. Nie obchodzi mnie to."

"To nie… My nie jesteśmy razem. To luźne, czasem się zdarza, to nie znaczy…"

"Tadeo." Zatrzymałem się i w końcu odwróciłem w jego stronę.

Był zarumieniony, koszula wypuszczona, włosy rozczochrane, oddychał ciężko. I byłem na tyle szczery wobec siebie, żeby przyznać, że patrzyłem na niego w tamtym pokoju dłużej, niż powinienem. Dłużej, niż ktoś, komu to obojętne.

"Nie obchodzi mnie, z kim sypiasz." I kiedy to mówiłem, gula stanęła mi w gardle.

To zawsze się zdarza, kiedy nie mówię całej prawdy.

"Okej, um… Po prostu…" Rumieniec na jego twarzy przeszedł w coś bliższego strachu. "Jeśli Domínguez się dowie, zniszczy mnie. Już mnie nienawidzi, a jeśli pomyśli, że śpię z jego córką, wykorzysta to, żeby zakończyć moją karierę. A chłopaki z drużyny mogą pomyśleć, że wykorzystałem ją, żeby się wybić, dlatego to ukrywaliśmy…"

"W tajemnicy." Dokończyłem płasko, zanim on to zrobił. "Tak. Domyśliłem się."

"Armando, proszę. Zrobię wszystko, czego chcesz. Cokolwiek ." Spojrzał mi błagalnie w oczy. "Powiedz mi tylko, co mam zrobić, a zrobię to."

Wpatrywałem się w Tadeo. Jego zielone oczy, szerokie i zdesperowane, klatka piersiowa wciąż unosiła się gwałtownie. I to, jak patrzył na mnie, jakby moja odpowiedź była jedyną rzeczą na świecie, która się liczy.

Nie powiedziałem nic. Odwróciłem się i odszedłem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Armando

We wtorkową noc Tadeo wszedł do baru, w którym pracuję, jakby był jego właścicielem.

Zobaczyłem go zanim on zobaczył mnie — drzwi się otworzyły i tam był.

Przeskanował wzrokiem salę z tą swoją pewnością siebie, włosy wciąż wilgotne, pewnie od treningu. Wypatrzył mnie za ladą, uśmiechnął się tak, jakby dokładnie tego się po mnie spodziewał, i usiadł na stołku naprzeciwko mnie, tam gdzie akurat nalewałem drinki.

Wiedział, że nie mogę go wyrzucić. Dlatego tu przyszedł.

Byłem na zmianie, dostawałem za to pieniądze, a mój szef stał dziesięć stóp dalej. Tadeo García znalazł jedno miejsce na świecie, w którym Armando Morales musiał być uprzejmy.

Sprytny drań.

"Co podać?" spytałem tym samym głosem, którego używam dla każdego klienta, ale bez kontaktu wzrokowego.

"Cokolwiek z nalewaka." Tadeo założył ręce na barze i rozgościł się, jakby zamierzał zostać całą noc. "Jak ci minął tydzień?"

Zignorowałem jego pytanie, nalałem mu piwa i postawiłem przed nim. Gdy znów otworzył usta, przesunąłem się na drugi koniec baru, gdzie czekało dwóch facetów. Obsłużyłem ich, przetarłem blat i nie spieszyłem się. Kiedy wróciłem, Tadeo wciąż tam był, wciąż się uśmiechał, piwo ledwie tknięte.

"Ignorujesz moje wiadomości od kilku dni," powiedział.

"Byłem zajęty."

"Szesnaście wiadomości, Aro. Nawet ich nie przeczytałeś."

"Jak mówiłem — byłem zajęty."

Tadeo pokiwał głową powoli, jakby rozważał to jako sensowne wytłumaczenie i uznał je za niewystarczające. "To przez Rosalíę?"

Chwyciłem szklankę i zacząłem ją wycierać. "Nie wiem, o czym mówisz."

"Wszedłeś na nas, a potem całkiem zamilkłeś. Myślę, że doskonale wiesz, o czym mówię."

"Myślę, że przeceniasz to, jak bardzo obchodzi mnie twoje życie seksualne, García."

Przeszedłem do następnej szklanki, potem kolejnej. Ustawiałem je na półce w równym szeregu, równomiernie rozstawione, bo tak właśnie powinno być. Tadeo zamilkł i pomyślałem, że może wreszcie zrozumiał aluzję.

Ale wtedy… "Wciąż to robisz."

Podniosłem wzrok i zobaczyłem, że patrzy na moje dłonie.

"Szklanki," powiedział. "Ustawiasz je, idealnie równo. Robiłeś tak ze sztućcami na obozie. Przy stole przesuwałeś wszystkim widelce, aż były idealnie rozstawione i nawet nie zdawałeś sobie z tego sprawy. Opiekunowie uważali to za zabawne, a ja…" Urwał. "Po prostu to pamiętam."

Zastygłem. Nie wiedziałem, że wciąż to robię. Nie wiedziałem nawet, że ktoś to kiedyś zauważył, nie mówiąc już o tym, że pamięta to po latach.

Moja dłoń wciąż spoczywała na ostatniej szklance, palce przyciśnięte do krawędzi, i nie mogłem się zmusić, by się poruszyć. Bo coś w sposobie, w jaki to powiedział, przebiło mur, o którego istnieniu nawet nie wiedziałem.

"Wróciłem tam następnego lata, wiesz?" powiedział Tadeo po chwili ciszy, a jego głos był już inny, cichszy. "Na obóz, znaczy. Szukałem cię wszędzie. Pytałem opiekunów, pytałem inne dzieciaki. Nikt nic nie wiedział. Po prostu... nie było cię."

Lato, kiedy wszystko się rozpadło.

Lato, kiedy kontuzja mojego ojca zmieniła go z złego człowieka w potwora. Lato, kiedy obóz przestał istnieć w moim słowniku. Tak jak bezpieczeństwo, wystarczająca ilość jedzenia i snu.

Nie wyjaśniłem. Po prostu sięgnąłem po kolejną szklankę i zacząłem wycierać.

"Armando…"

"Więc." Przerwałem mu, opierając biodro o ladę, przechodząc w coś zamierzonego. Inny tryb. "Rosalía, córka trenera."

Przechyliłem lekko głowę, lekko przygryzłem dolną wargę z ciekawości i powoli przesunąłem po nim wzrokiem, wystarczająco długo, by go to zaniepokoiło.

Życie nauczyło mnie, że najbardziej hetero faceci nienawidzą, gdy ktoś kojarzy ich z homoseksualizmem. I najbardziej obrzydza ich, gdy podrywają ich inni faceci. Zazwyczaj.

A w tej chwili byłem zbyt wkurzony i zbyt zdeterminowany, żeby nie pozwolić mu wrócić do mojego gównianego życia, by nie spróbować.

"Za mało ci takiej dziewczyny?" Pozwoliłem, by mój wzrok opadł, po czym powoli wróciłem nim do jego twarzy. "A może zaliczasz już całą drużynę cheerleaderek?"

Tadeo zamrugał, zdezorientowany. Dobrze .

"Słucham?" zapytał.

Pochyliłem się przez ladę o odrobinę, obniżając głos do czegoś, co nie było jeszcze szeptem, ale prawie. Na tyle blisko, że musiałby zostać na miejscu albo się cofnąć.

"Na kampusie gadają, García. I to, co o tobie mówią, jest bardzo… szczegółowe." Przechyliłem głowę. "Te wszystkie dziewczyny rzucające się na złotego kapitana drużyny, tyle możliwości…"

Pozwoliłem, by to słowo znaczyło więcej niż jedno. "Musi być męcząco. A może właśnie to ci się podoba — że każdy chce mieć kawałek ciebie, że nigdy nie musisz wybierać."

Utrzymałem kontakt wzrokowy i starałem się mieć otwartą, niemal przyjazną minę. To był trik — wystarczająco, by facet hetero poczuł na skórze ten specyficzny dyskomfort, kiedy pożąda go niewłaściwa osoba.

Chciałem tego drgnięcia, tego odruchu obronnego. Zaciśniętej szczęki, stołka odsuwanego o cal do tyłu, spojrzenia, które robi się płaskie i zimne.

Znałem ten wyraz twarzy. Już sobie na niego zasłużyłem.

To by sprawiło, że Tadeo García trafiłby do szufladki, którą rozumiem, i mógłbym przestać czuć cokolwiek, co paliło mnie pod żebrami od tamtego korytarza: jej wyginające się plecy na biurku, jego dłonie na jej udach, obraz, którego nie mogłem wypalić z głowy, choćbym nie wiem jak się starał.

Wstręt uprościłby wszystko.

Ale Tadeo nie drgnął.

Nie odchylił się, nie przerwał kontaktu wzrokowego ani nie przesunął na stołku, nie znalazł sobie niczego pilnego do oglądania za moim ramieniem. Po prostu został.

Tadeo utrzymał moje spojrzenie i pozwolił, żeby cisza się przeciągnęła. Łatwy uśmiech na jego twarzy rozpuścił się w coś cichszego i bardziej bezpośredniego, jakby nagle przestał grać i nie byłem pewien, czy jestem gotów na to, co jest pod spodem.

— Rosalía i ja spotykaliśmy się przez chwilę w liceum — powiedział. — I rozstaliśmy się za porozumieniem. Lepiej nam jako przyjaciołom, ona sama by ci to powiedziała. — Zamilkł, powoli obrócił szklankę na blacie. — Reszta to plotki. Ludzie widzą to, co chcą widzieć.

— A co widzą?

— Kapitana, który się zabawia. Złotego chłopaka. Faceta, który ma wszystko podane na tacy. — Spojrzał na mnie. — Dużo zakładają, patrząc tylko na powierzchnię.

— A pod spodem?

Zamilkł na moment i szum baru wypełnił przestrzeń. Ktoś śmiał się za głośno przy stole bilardowym, brzęk szkła, muzyka, której przestałem słuchać już godziny temu.

— Rosalía to nie był cały obraz — powiedział w końcu. — To, czego naprawdę chcę, nigdy nie było takie proste. Ludzie po prostu nie mają ochoty pytać.

To nie było wyznanie. Nie wiedziałem, czym to było.

Ale to nie była reakcja, na którą liczyłem.

Popchnąłem go w stronę granicy, która sprawia, że hetero faceci czują się niekomfortowo, a on zamiast się cofnąć, zrobił krok bliżej. Nie przekroczył jej, ale się zbliżył.

I sposób, w jaki to powiedział, to, że „to, czego naprawdę chcę, nigdy nie było takie proste”, jakoś nie pasowało mi w głowie. Jakby kawałek układanki nie pasował do obrazka, który sobie o nim zbudowałem, ale nie umiałem znaleźć mu innego miejsca.

To nie miało znaczenia. Był z Rosalíą.

Widziałem dowód na własne oczy: jej plecy wyginające się na tym biurku, palce wplątane w jego włosy, jego usta między jej nogami. Ten obraz wypalił się we mnie, czy tego chciałem, czy nie. Tadeo na kolanach, dłonie zaciskające się na jej udach, całkowicie zatracony w tej chwili.

Cokolwiek miał na myśli mówiąc „nie takie proste”, nie dotyczyło mnie. Nie mogło.

Kiedy otworzyłem usta, żeby powiedzieć — sam nie wiem co — mój telefon zabrzęczał na blacie między nami.

Spojrzałem na powiadomienie w skrzynce mailowej.

Oficjalny nagłówek uczelni w podglądzie.

„Szanowny Panie Morales, Z przyjemnością informujemy, że Pańska aplikacja o Stypendium Sportowe Santa María została zatwierdzona! Stypendium pokrywa dopłatę do czesnego i koszty utrzymania, pod warunkiem obowiązkowego udziału w drużynie sportowej. Został Pan zapisany do programu rugby ze skutkiem natychmiastowym. Pierwszy trening…”

Patrzyłem na ekran z niedowierzaniem.

Stypendium było prawdziwe. Prawdziwe pieniądze — takie, których wystarczyłoby na to, czego nie dawały mi zmiany w barze. Takie, które oznaczały zakupy bez liczenia, przybory szkolne bez poczucia winy, może nawet miesiąc, w którym nie będę jednym złym napiwkiem od niezapłaconego czynszu.

Nie mogłem tego odrzucić. Moja rodzina za bardzo tego potrzebowała.

Ale rugby, drużyna… drużyna Tadea.

I nie składałem na to podania. Byłem prawie pewien, że nie składałem, więc jak to…?

— Co się stało? — Tadeo pochylił się, próbując odczytać ekran. — Aro? Dobre czy złe wieści?

Był tak blisko, że czułem jego zapach — coś czystego pod dymem z baru, ciepła skóra, ledwie wyczuwalny ślad jakiegoś drogiego mydła. Jego przedramię niemal dotykało mojego na blacie.

Spojrzałem na twarz Tadea, a potem, bo nie mogłem się powstrzymać, niżej. Światło z baru padało na bok jego szyi. Dwie małe pieprzyki tuż pod szczęką — jeden ciemniejszy od drugiego, blisko siebie. Skóra tam wyglądała na tak miękką, że aż ścisnęło mnie w gardle.

Chciałem przycisnąć do niej usta.

Ta myśl pojawiła się bez pozwolenia i pozwoliłem jej tam zostać, bo pragnienie rzeczy, po które nie zamierzałem sięgnąć, było mi znajome. Byłem w tym dobry. Miałem lata praktyki stania blisko rzeczy, których nie zdobywałem.

Ale Tadeo nadal pochylał się, czekał, a ciepło bijące od niego było specyficznym problemem — takim, który sprawiał, że hałas baru się oddalał, a przestrzeń między nami wydawała się mniejsza niż była w rzeczywistości.

Znowu się gapiłem. Wystarczająco długo, żeby coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy — ciekawość przeszła w troskę, potem w coś łagodniejszego, pytającego, na co nie mogłem sobie pozwolić odpowiedzieć.

Wsadziłem telefon do kieszeni.

— Nic — powiedziałem. — Chcesz jeszcze jedno piwo czy nie?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Save Me Not

Save Me Not

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa