passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Save Me Not - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Save Me Not

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Armando

WF miał być tą jedną lekcją, podczas której mogłem wyłączyć mózg.

Zamiast tego, wszechświat przydzielił mi Alonsa Ortegę i Giovaniego Díaza. Dwóch najbliższych przyjaciół Tadeo. Do każdego ćwiczenia, każdego zadania, każdej aktywności w parach, na jaką tylko wpadł prowadzący.

Alonso był tym cichym. Gdy przechodziliśmy z jednej stacji na drugą, nie zapełniał przestrzeni gadką. Po prostu robił swoje powtórzenia, raz spojrzał na moją posiniaczoną twarz i nie skomentował tego ani słowem. W połowie serii podał mi swoją butelkę z wodą, nie musiałem nawet prosić.

"Dzięki," powiedziałem, głównie odruchowo.

"Mhm." To było wszystko. Cały wkład Alonsa w rozmowę.

Wziął z powrotem butelkę i ćwiczył dalej. A Giovani, niestety, był zupełnym przeciwieństwem.

"I tłum szaleje, gdy Díaz, legendarny Díaz, podejmuje próbę zrobienia dwudziestego burpee!" Rzucił się na podłogę, źle wylądował i przekręcił się na plecy, dysząc ciężko. "Okej, tłum się martwi. Tłum dzwoni po karetkę."

"Wstawaj, Gio," powiedział Alonso, nawet na niego nie patrząc.

"Nie mogę. Jestem martwy. Powiedz mojej matce, że ją kochałem. Powiedz mojemu kuzynowi, że wciąż wisi mi czterdzieści euro." Po dwóch sekundach podskoczył jakby nigdy nic, zobaczył, że prawie się uśmiechnąłem, i wskazał na mnie. "Ha! Widziałem to. Masz twarz pod tą twarzą. Alonso, widziałeś? On prawie się uśmiechnął. Zapisz to, udokumentuj."

"Nie będę niczego zapisywać."

"Bezużyteczny jesteś. Dobra. Zapamiętam to sam." Poklepał mnie po ramieniu — za mocno, ale jakoś nie było to irytujące. "To się liczy jako zżywanie się, tak na marginesie. Jesteśmy już praktycznie kumplami."

Byli spoko. Mogłem się do tego przyznać, choć niechętnie, gdy przechodziliśmy przez kolejne burpees, a ja starałem się nie oddychać zbyt ciężko. Moje żebra wciąż wyły po ostatniej rundzie z ojcem.

Alonso zauważył, że oszczędzam lewy bok, i po cichu zmienił pozycję, żebym nie musiał się za bardzo skręcać. Nie powiedział o tym ani słowa.

Ale wiedziałem, jak to działa.

Przyjaźń to nie tylko bycie w porządku na WF-ie. To czas, dostępność. Pojawianie się na imprezach, odpisywanie na SMS-y, bycie tam o drugiej w nocy, kiedy ktoś potrzebuje pogadać. Rzeczy, których nie mogłem dać.

Mój grafik to: dzieciaki, praca, zajęcia, sen. W tej kolejności, przy czym sen jest opcjonalny.

W chwili, gdy ci dwaj zorientują się, że nie mogę być częścią ich świata tak, jak tego potrzebują, pójdą dalej. Wszyscy tak robili.

Lepiej uprościć to dla nich teraz, niż patrzeć, jak stanie się to później.

Podczas przerwy na wodę Giovani opadł na ławkę obok mnie, wciąż ciężko oddychając, uśmiechnięty jak pies, który właśnie przyniósł piłkę.

"Jesteś taki precyzyjny we wszystkim, stary. To jest dzikie." Giovani skinął na butelkę. "Tadeo powiedział to samo — że kiedyś organizowałeś wszystkim rzeczy na obozie jak mały sierżant."

Odwróciłem się do niego. "Co powiedział?"

"O, stary." Giovani spojrzał na mnie, jakbym otworzył tamę. "Nie przestaje o tobie gadać, ani na sekundę. Minęły dwa dni od tej akcji w barze, a już słyszeliśmy każdą historię z twoich czasów na obozach letnich. Rój meteorów, żaba w kawie, ta sytuacja, gdy podobno zgubiliście się w lesie na trzy godziny..."

"Nie zgubiliśmy się," powiedziałem, zanim zdążyłem się powstrzymać. " To on się zgubił. Ja dokładnie wiedziałem, gdzie jesteśmy."

"Widzisz? Pamiętasz!" Giovani rozpromienił się. "Właśnie o to mi chodzi — Tadeo ma rację, byliście zgrani." Oparł się, rozkładając ramiona na ławce. "Szczerze, nigdy go takiego nie widziałem. Nasz łagodny kapitan-gigant jest na misji, żeby odzyskać swojego najlepszego kumpla z dzieciństwa. To jak patrzeć, jak szczeniak goni kota. Bolesne i przezabawne."

"Nie myli się," powiedział Alonso, siadając po mojej drugiej stronie. Ciszej, ale przekaz był ten sam. "Tadeo opowiada o wielu ludziach, ale nie... w ten sposób . Ewidentnie byłeś dla niego ważny."

Coś ścisnęło mnie pod żebrami.

Myśleli, że to gra. Widzieli, jak Tadeo naciska, a ja się wycofuję, i wyglądało to jak upór. Jak zabawa w niedostępnego. Jak coś zabawnego, z czego można żartować między ćwiczeniami.

Nie rozumieli, że trzymanie ludzi na dystans to nie cecha charakteru. To mechanizm przetrwania zbudowany przez życie, jakiego nigdy nie musieli prowadzić.

Ale żeby to wyjaśnić, musiałbym wyjaśnić wszystko. A to się nie wydarzy. Nigdy.

"Przejdzie mu," powiedziałem beznamiętnie.

Ciepło z twarzy Giovaniego zgasło, a Alonso cicho odwrócił wzrok. Wyczuli atmosferę i odpuścili, czyli zrobili dokładnie to, czego chciałem. A jednak poczułem się z tym gorzej, niż gdyby naciskali.

Po zajęciach, idąc samotnie przez kampus z torbą przerzuconą przez ramię i bolącymi żebrami przy każdym kroku, rozmowa wciąż krążyła mi w głowie.

Dlaczego Tadeo był tak na mnie zafiksowany?

Byliśmy dzieciakami na obozie. Dwa lata z rzędu, tyle. To nie powinno tyle znaczyć po tylu latach — ludzie dorastali, ruszali dalej, zapominali. Na tym polegał upływ czasu. Wymazywał rzeczy.

Ale myśląc o obozie, musiałem też myśleć o tym, kim Tadeo naprawdę wtedy dla mnie był. I znałem odpowiedź, choć nigdy nie wypowiedziałem jej na głos, ani razu.

Tadeo był moją pierwszą miłością.

Tą prawdziwą — żołądek wywracający się do góry nogami, spocone dłonie, serce robiące coś głupiego za każdym razem, kiedy się śmiał, patrzył na mnie czy stał zbyt blisko. To wtedy moja orientacja przestała być teorią, a stała się czymś, czego już nie mogłem zaprzeczyć.

Miałem jedenaście lat i nie znałem jeszcze słowa na to, ale znałem uczucie.

A to uczucie to był Tadeo.

Pamiętam, jak łatwo się przy nim czułem. Jak sprawiał, że czułem się normalnie, a nawet ciekawie, nawet wart uwagi. I jak przerażające to się stało, kiedy zrozumiałem, co to znaczy. Nie tylko że podobają mi się chłopcy, ale że podoba mi się ten konkretny chłopak.

Problem był taki, że to nie przestało.

Gdzieś pomiędzy obozem a teraz, między jedenastym a dziewiętnastym rokiem życia, wspomnienie tego, co czułem, po cichu przeszło w czas teraźniejszy. Tadeo był tuż obok — za wysoki, za ciepły, za bardzo — i moje ciało nie zapomniało niczego.

Sposób, w jaki się poruszał. Linia jego szczęki. Sposób, w jaki śmiał się całym sobą. Zapamiętałem to wszystko, nawet o tym nie myśląc, i nienawidziłem się za to.

Ale Tadeo był hetero. Musiał być.

Dziewczyny piszczały na stadionach na jego widok, a całe to ciepło okazywane mi to po prostu sposób, w jaki działają złoci chłopcy.

Uprzejmy dla wszystkich, hojny w okazywaniu uwagi, sprawiający, że czujesz się wyjątkowy, nawet nie zdając sobie sprawy, co to robi z kimś, kto już się topi. Znałem różnicę między byciem zauważonym a byciem wybranym. Nauczyłem się tego na własnej skórze.

Nic między nami nigdy nie było wzajemne. Projektowałem. On był miły. Koniec historii.

Byłem tego prawie pewien.

A potem usłyszałem, jak dziewczyna jęczy już po tym, jak otworzyłem niewłaściwe drzwi, co dosłownie wyrwało mnie z myśli. Sala do nauki powinna być pusta. Pusta, oprócz dwojga ludzi, którzy wyraźnie myśleli, że tak zostanie.

Rosalía była przyciśnięta do biurka, spódnica podciągnięta, a ręce wplątane we włosy Tadeo między jej udami.

Zamarłem, ale nie ze zdziwienia. Przecież wmówiłem sobie, że Tadeo jest hetero, byłem tego pewien, więc to nie powinno nic znaczyć. A jednak coś brzydkiego i mimowolnego stało się w mojej klatce piersiowej.

Bolało. Specyficzny, tępy ból w piersi, i to było ostatnie, czego się spodziewałem.

Mój wzrok zatrzymał się na Tadeo dłużej, niż powinien. Na jego zarumienionej twarzy, potarganych włosach, rękach wciąż na udach Rosalíi. Zarejestrowałem to wszystko w półtorej sekundy i nienawidziłem się za każdą milisekundę.

Więc sypia z córką trenera, który go nienawidzi? No, pięknie.

Oczy Rosalíi otworzyły się szeroko, gdy w końcu mnie zauważyła i sprawiła, że Tadeo podniósł głowę. Kiedy to zrobił, jego twarz natychmiast się zmieniła.

"Armando…" zaczął, gdy się odwróciłem i odszedłem. "Armando! Armando, pocze—"

Jego kroki za mną — szybkie, doganiające mnie na korytarzu. Ale szedłem dalej, z sercem dudniącym mi w uszach.

Złapał mnie wtedy za ramię, ale strząsnąłem je bez spoglądania na niego. "Pozwól mi wyjaśnić."

"Po co?" Nadal na niego nie spojrzałem. "Nie musisz mi nic wyjaśniać, stary. Nie obchodzi mnie to."

"To nie… My nie jesteśmy razem. To luźne, czasem się zdarza, to nie znaczy…"

"Tadeo." Zatrzymałem się i w końcu odwróciłem w jego stronę.

Był zarumieniony, koszula wypuszczona, włosy rozczochrane, oddychał ciężko. I byłem na tyle szczery wobec siebie, żeby przyznać, że patrzyłem na niego w tamtym pokoju dłużej, niż powinienem. Dłużej, niż ktoś, komu to obojętne.

"Nie obchodzi mnie, z kim sypiasz." I kiedy to mówiłem, gula stanęła mi w gardle.

To zawsze się zdarza, kiedy nie mówię całej prawdy.

"Okej, um… Po prostu…" Rumieniec na jego twarzy przeszedł w coś bliższego strachu. "Jeśli Domínguez się dowie, zniszczy mnie. Już mnie nienawidzi, a jeśli pomyśli, że śpię z jego córką, wykorzysta to, żeby zakończyć moją karierę. A chłopaki z drużyny mogą pomyśleć, że wykorzystałem ją, żeby się wybić, dlatego to ukrywaliśmy…"

"W tajemnicy." Dokończyłem płasko, zanim on to zrobił. "Tak. Domyśliłem się."

"Armando, proszę. Zrobię wszystko, czego chcesz. Cokolwiek ." Spojrzał mi błagalnie w oczy. "Powiedz mi tylko, co mam zrobić, a zrobię to."

Wpatrywałem się w Tadeo. Jego zielone oczy, szerokie i zdesperowane, klatka piersiowa wciąż unosiła się gwałtownie. I to, jak patrzył na mnie, jakby moja odpowiedź była jedyną rzeczą na świecie, która się liczy.

Nie powiedziałem nic. Odwróciłem się i odszedłem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Armando

We wtorkową noc Tadeo wszedł do baru, w którym pracuję, jakby był jego właścicielem.

Zobaczyłem go zanim on zobaczył mnie — drzwi się otworzyły i tam był.

Przeskanował wzrokiem salę z tą swoją pewnością siebie, włosy wciąż wilgotne, pewnie od treningu. Wypatrzył mnie za ladą, uśmiechnął się tak, jakby dokładnie tego się po mnie spodziewał, i usiadł na stołku naprzeciwko mnie, tam gdzie akurat nalewałem drinki.

Wiedział, że nie mogę go wyrzucić. Dlatego tu przyszedł.

Byłem na zmianie, dostawałem za to pieniądze, a mój szef stał dziesięć stóp dalej. Tadeo García znalazł jedno miejsce na świecie, w którym Armando Morales musiał być uprzejmy.

Sprytny drań.

"Co podać?" spytałem tym samym głosem, którego używam dla każdego klienta, ale bez kontaktu wzrokowego.

"Cokolwiek z nalewaka." Tadeo założył ręce na barze i rozgościł się, jakby zamierzał zostać całą noc. "Jak ci minął tydzień?"

Zignorowałem jego pytanie, nalałem mu piwa i postawiłem przed nim. Gdy znów otworzył usta, przesunąłem się na drugi koniec baru, gdzie czekało dwóch facetów. Obsłużyłem ich, przetarłem blat i nie spieszyłem się. Kiedy wróciłem, Tadeo wciąż tam był, wciąż się uśmiechał, piwo ledwie tknięte.

"Ignorujesz moje wiadomości od kilku dni," powiedział.

"Byłem zajęty."

"Szesnaście wiadomości, Aro. Nawet ich nie przeczytałeś."

"Jak mówiłem — byłem zajęty."

Tadeo pokiwał głową powoli, jakby rozważał to jako sensowne wytłumaczenie i uznał je za niewystarczające. "To przez Rosalíę?"

Chwyciłem szklankę i zacząłem ją wycierać. "Nie wiem, o czym mówisz."

"Wszedłeś na nas, a potem całkiem zamilkłeś. Myślę, że doskonale wiesz, o czym mówię."

"Myślę, że przeceniasz to, jak bardzo obchodzi mnie twoje życie seksualne, García."

Przeszedłem do następnej szklanki, potem kolejnej. Ustawiałem je na półce w równym szeregu, równomiernie rozstawione, bo tak właśnie powinno być. Tadeo zamilkł i pomyślałem, że może wreszcie zrozumiał aluzję.

Ale wtedy… "Wciąż to robisz."

Podniosłem wzrok i zobaczyłem, że patrzy na moje dłonie.

"Szklanki," powiedział. "Ustawiasz je, idealnie równo. Robiłeś tak ze sztućcami na obozie. Przy stole przesuwałeś wszystkim widelce, aż były idealnie rozstawione i nawet nie zdawałeś sobie z tego sprawy. Opiekunowie uważali to za zabawne, a ja…" Urwał. "Po prostu to pamiętam."

Zastygłem. Nie wiedziałem, że wciąż to robię. Nie wiedziałem nawet, że ktoś to kiedyś zauważył, nie mówiąc już o tym, że pamięta to po latach.

Moja dłoń wciąż spoczywała na ostatniej szklance, palce przyciśnięte do krawędzi, i nie mogłem się zmusić, by się poruszyć. Bo coś w sposobie, w jaki to powiedział, przebiło mur, o którego istnieniu nawet nie wiedziałem.

"Wróciłem tam następnego lata, wiesz?" powiedział Tadeo po chwili ciszy, a jego głos był już inny, cichszy. "Na obóz, znaczy. Szukałem cię wszędzie. Pytałem opiekunów, pytałem inne dzieciaki. Nikt nic nie wiedział. Po prostu... nie było cię."

Lato, kiedy wszystko się rozpadło.

Lato, kiedy kontuzja mojego ojca zmieniła go z złego człowieka w potwora. Lato, kiedy obóz przestał istnieć w moim słowniku. Tak jak bezpieczeństwo, wystarczająca ilość jedzenia i snu.

Nie wyjaśniłem. Po prostu sięgnąłem po kolejną szklankę i zacząłem wycierać.

"Armando…"

"Więc." Przerwałem mu, opierając biodro o ladę, przechodząc w coś zamierzonego. Inny tryb. "Rosalía, córka trenera."

Przechyliłem lekko głowę, lekko przygryzłem dolną wargę z ciekawości i powoli przesunąłem po nim wzrokiem, wystarczająco długo, by go to zaniepokoiło.

Życie nauczyło mnie, że najbardziej hetero faceci nienawidzą, gdy ktoś kojarzy ich z homoseksualizmem. I najbardziej obrzydza ich, gdy podrywają ich inni faceci. Zazwyczaj.

A w tej chwili byłem zbyt wkurzony i zbyt zdeterminowany, żeby nie pozwolić mu wrócić do mojego gównianego życia, by nie spróbować.

"Za mało ci takiej dziewczyny?" Pozwoliłem, by mój wzrok opadł, po czym powoli wróciłem nim do jego twarzy. "A może zaliczasz już całą drużynę cheerleaderek?"

Tadeo zamrugał, zdezorientowany. Dobrze .

"Słucham?" zapytał.

Pochyliłem się przez ladę o odrobinę, obniżając głos do czegoś, co nie było jeszcze szeptem, ale prawie. Na tyle blisko, że musiałby zostać na miejscu albo się cofnąć.

"Na kampusie gadają, García. I to, co o tobie mówią, jest bardzo… szczegółowe." Przechyliłem głowę. "Te wszystkie dziewczyny rzucające się na złotego kapitana drużyny, tyle możliwości…"

Pozwoliłem, by to słowo znaczyło więcej niż jedno. "Musi być męcząco. A może właśnie to ci się podoba — że każdy chce mieć kawałek ciebie, że nigdy nie musisz wybierać."

Utrzymałem kontakt wzrokowy i starałem się mieć otwartą, niemal przyjazną minę. To był trik — wystarczająco, by facet hetero poczuł na skórze ten specyficzny dyskomfort, kiedy pożąda go niewłaściwa osoba.

Chciałem tego drgnięcia, tego odruchu obronnego. Zaciśniętej szczęki, stołka odsuwanego o cal do tyłu, spojrzenia, które robi się płaskie i zimne.

Znałem ten wyraz twarzy. Już sobie na niego zasłużyłem.

To by sprawiło, że Tadeo García trafiłby do szufladki, którą rozumiem, i mógłbym przestać czuć cokolwiek, co paliło mnie pod żebrami od tamtego korytarza: jej wyginające się plecy na biurku, jego dłonie na jej udach, obraz, którego nie mogłem wypalić z głowy, choćbym nie wiem jak się starał.

Wstręt uprościłby wszystko.

Ale Tadeo nie drgnął.

Nie odchylił się, nie przerwał kontaktu wzrokowego ani nie przesunął na stołku, nie znalazł sobie niczego pilnego do oglądania za moim ramieniem. Po prostu został.

Tadeo utrzymał moje spojrzenie i pozwolił, żeby cisza się przeciągnęła. Łatwy uśmiech na jego twarzy rozpuścił się w coś cichszego i bardziej bezpośredniego, jakby nagle przestał grać i nie byłem pewien, czy jestem gotów na to, co jest pod spodem.

— Rosalía i ja spotykaliśmy się przez chwilę w liceum — powiedział. — I rozstaliśmy się za porozumieniem. Lepiej nam jako przyjaciołom, ona sama by ci to powiedziała. — Zamilkł, powoli obrócił szklankę na blacie. — Reszta to plotki. Ludzie widzą to, co chcą widzieć.

— A co widzą?

— Kapitana, który się zabawia. Złotego chłopaka. Faceta, który ma wszystko podane na tacy. — Spojrzał na mnie. — Dużo zakładają, patrząc tylko na powierzchnię.

— A pod spodem?

Zamilkł na moment i szum baru wypełnił przestrzeń. Ktoś śmiał się za głośno przy stole bilardowym, brzęk szkła, muzyka, której przestałem słuchać już godziny temu.

— Rosalía to nie był cały obraz — powiedział w końcu. — To, czego naprawdę chcę, nigdy nie było takie proste. Ludzie po prostu nie mają ochoty pytać.

To nie było wyznanie. Nie wiedziałem, czym to było.

Ale to nie była reakcja, na którą liczyłem.

Popchnąłem go w stronę granicy, która sprawia, że hetero faceci czują się niekomfortowo, a on zamiast się cofnąć, zrobił krok bliżej. Nie przekroczył jej, ale się zbliżył.

I sposób, w jaki to powiedział, to, że „to, czego naprawdę chcę, nigdy nie było takie proste”, jakoś nie pasowało mi w głowie. Jakby kawałek układanki nie pasował do obrazka, który sobie o nim zbudowałem, ale nie umiałem znaleźć mu innego miejsca.

To nie miało znaczenia. Był z Rosalíą.

Widziałem dowód na własne oczy: jej plecy wyginające się na tym biurku, palce wplątane w jego włosy, jego usta między jej nogami. Ten obraz wypalił się we mnie, czy tego chciałem, czy nie. Tadeo na kolanach, dłonie zaciskające się na jej udach, całkowicie zatracony w tej chwili.

Cokolwiek miał na myśli mówiąc „nie takie proste”, nie dotyczyło mnie. Nie mogło.

Kiedy otworzyłem usta, żeby powiedzieć — sam nie wiem co — mój telefon zabrzęczał na blacie między nami.

Spojrzałem na powiadomienie w skrzynce mailowej.

Oficjalny nagłówek uczelni w podglądzie.

„Szanowny Panie Morales, Z przyjemnością informujemy, że Pańska aplikacja o Stypendium Sportowe Santa María została zatwierdzona! Stypendium pokrywa dopłatę do czesnego i koszty utrzymania, pod warunkiem obowiązkowego udziału w drużynie sportowej. Został Pan zapisany do programu rugby ze skutkiem natychmiastowym. Pierwszy trening…”

Patrzyłem na ekran z niedowierzaniem.

Stypendium było prawdziwe. Prawdziwe pieniądze — takie, których wystarczyłoby na to, czego nie dawały mi zmiany w barze. Takie, które oznaczały zakupy bez liczenia, przybory szkolne bez poczucia winy, może nawet miesiąc, w którym nie będę jednym złym napiwkiem od niezapłaconego czynszu.

Nie mogłem tego odrzucić. Moja rodzina za bardzo tego potrzebowała.

Ale rugby, drużyna… drużyna Tadea.

I nie składałem na to podania. Byłem prawie pewien, że nie składałem, więc jak to…?

— Co się stało? — Tadeo pochylił się, próbując odczytać ekran. — Aro? Dobre czy złe wieści?

Był tak blisko, że czułem jego zapach — coś czystego pod dymem z baru, ciepła skóra, ledwie wyczuwalny ślad jakiegoś drogiego mydła. Jego przedramię niemal dotykało mojego na blacie.

Spojrzałem na twarz Tadea, a potem, bo nie mogłem się powstrzymać, niżej. Światło z baru padało na bok jego szyi. Dwie małe pieprzyki tuż pod szczęką — jeden ciemniejszy od drugiego, blisko siebie. Skóra tam wyglądała na tak miękką, że aż ścisnęło mnie w gardle.

Chciałem przycisnąć do niej usta.

Ta myśl pojawiła się bez pozwolenia i pozwoliłem jej tam zostać, bo pragnienie rzeczy, po które nie zamierzałem sięgnąć, było mi znajome. Byłem w tym dobry. Miałem lata praktyki stania blisko rzeczy, których nie zdobywałem.

Ale Tadeo nadal pochylał się, czekał, a ciepło bijące od niego było specyficznym problemem — takim, który sprawiał, że hałas baru się oddalał, a przestrzeń między nami wydawała się mniejsza niż była w rzeczywistości.

Znowu się gapiłem. Wystarczająco długo, żeby coś się zmieniło w jego wyrazie twarzy — ciekawość przeszła w troskę, potem w coś łagodniejszego, pytającego, na co nie mogłem sobie pozwolić odpowiedzieć.

Wsadziłem telefon do kieszeni.

— Nic — powiedziałem. — Chcesz jeszcze jedno piwo czy nie?

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Armando

Stołówka była głośna, przepełniona i idealna, by stać się niewidzialnym. Miałem czterdzieści minut między zajęciami i dokładnie tyle pieniędzy, by kupić kawę – najtańszą rzecz w menu, która nie była wodą.

Zmierzałem do stolika w rogu, kiedy Giovani pojawił się obok mnie niczym zaklęcie przywołujące, którego nie rzuciłem.

"Armando, amígo! Idealne wyczucie czasu. Usiądź z nami." Pokierował mnie za ramię do stolika, przy którym już siedziała Rosalía, dłubiąc w sałatce, okulary przeciwsłoneczne wsunięte w loki.

Machnęła do mnie, gdy mnie zobaczyła – swobodnie i z łatwością, jakbyśmy robili to od lat. I usiadłem, bo walka z energią Giovaniego wymagała więcej kalorii, niż miałem.

"Więc," powiedziała Rosalía, wrzucając do ust pomidorka koktajlowego. "Słyszałam wieści, chłopcze od rugby. Jak się z tym czujesz? Pierwszy trening jutro, prawda?"

"Skąd o tym wiesz?"

"Wszyscy wiedzą." Giovani z hukiem opadł na krzesło naprzeciwko mnie, nogi rozłożone szeroko. "Tadeo opowiada każdemu, kto chce słuchać. 'Powinieneś zobaczyć, jak się rusza, to bestia, marnuje się poza boiskiem.'" Zrobił zaskakująco trafną imitację głosu Tadeo. "Nic dziwnego, że tak naciskał na administrację, żeby cię zatwierdzili."

Filiżanka kawy zatrzymała się w połowie drogi do moich ust.

Rosalía skinęła głową, nieświadoma mojego szoku. "Był tak zestresowany tym, czy grant przejdzie. Dzwonił do mnie dwa razy, pytając, czy myślę, że dział sportu naprawdę..."

Przerwała, gdy w końcu dostrzegła moją twarz. "Co właśnie powiedziałeś?"

Giovani mrugnął. "Co?"

"Naciskał na administrację?" Mój głos był płaski, śmiertelnie spokojny. "Żeby mnie zatwierdzili. Do grantu."

Cisza. Usta Giovaniego otworzyły się, potem zamknęły. Spojrzał na Rosalię, podczas gdy ona patrzyła na niego. Dokładnie ten sam wyraz twarzy: "o cholera", powolne uświadomienie sobie, że właśnie powiedzieli coś, czego nie powinni.

"To znaczy... On cię tylko polecił, to nie tak, że..." Wstałem gwałtownie. Zostawiłem kawę na stole, wyszedłem bez słowa i poszedłem szukać Tadeo.

Tadeo był na wschodnim korytarzu, niedaleko siłowni, oparty o ścianę, rozmawiał z kimś ze swojej drużyny. I przeszedłem całą długość tego korytarza, niosąc ze sobą każdy upokarzający krok.

Złość była czysta i gorąca. Upokorzenie pod spodem było jeszcze gorsze. Półpubliczna scena — mijający uczniowie, ludzie na tyle blisko, by widzieć, ale nie słyszeć. Idealnie.

Podszedłem prosto do niego i cokolwiek miałem na twarzy, sprawiło, że tamten facet odszedł bez pytania.

"Musimy porozmawiać," powiedziałem niskim, opanowanym głosem.

"Armando, hej," uśmiechnął się do mnie ostrożnie.

" To ty poszedłeś do administracji. Ty naciskałeś na mój grant. Ty załatwiłeś mi miejsce w swojej drużynie. Co do cholery?"

Jego twarz zmieniła się, jakby się tego spodziewał, tylko nie jeszcze teraz. "Mogę to wyjaśnić."

" Znowu? " Zbliżyłem się i trzymałem głos cicho. "Dopiero się spotkaliśmy po tylu latach, a wiesz, już mam dość twoich tłumaczeń."

"To nie..."

"Potrzebowałeś, żebym trzymał język za zębami w sprawie Rosalii, więc to sobie kupiłeś? Zapakowałeś to jak prezent, żebym czuł wdzięczność zamiast poczucia wykorzystania."

Słowa wyszły twardo i ostro, i patrzyłem, jak każde z nich trafia w cel.

"A nawet jeśli nie chodzi o nią, nawet jeśli naprawdę wierzysz, że pomagałeś, to i tak gówno. Złoty chłopiec rzucający ochłapy biednemu dzieciakowi z zapyziałej dzielnicy, który kiedyś miał słodkie marzenie o rugby... Naprawdę kurwa szlachetne, García. Ale nie potrzebuję twojej litości."

"To nie tak, że..."

"To co to jest, co?" Mój głos załamał się na czymś, co nie było do końca złością. "Zobaczyłeś siniaki, gównianą robotę i dzieciaka na stypendium, który nie stać na obiad, i pomyślałeś — 'biedny Armando, naprawię jego żałosne życie'. Rzuć mu grant jak ochłap. Spraw, żeby był wdzięczny. Spraw, żeby ci coś zawdzięczał."

To trafiło, widziałem to. Jak szczęka Tadea się zacisnęła, a jego oczy pociemniały.

"Nie biorę długów, nie biorę jałmużny. I zwłaszcza nie potrzebuję litości — ani od ciebie, ani od nikogo."

Zbliżyłem się, żeby przekazać mu to prosto do głowy.

"Przeżyłem dziewiętnaście lat bez żadnej pomocy. Poradziłem sobie sam, bo tak to wygląda, gdy nikt nie przychodzi cię uratować. A potem pojawiasz się ty, ze swoimi pieniędzmi, układami i swoim złotym, cholernym życiem i decydujesz, że trzeba mnie ratować?"

Twarz Tadea mówiła mi, że dokładnie rozumie, że mam rację. Bo z mojego punktu widzenia każde słowo miało doskonały sens i on o tym wiedział.

"Idę do administracji," powiedziałem. "I odrzucam ten grant."

"Nie mówisz poważnie." Jego oczy się rozszerzyły, gdy sięgnął do mojego ramienia.

"Zobaczysz." Strąciłem jego rękę i odwróciłem się, by odejść.

A wtedy Tadeo — spokojny, cierpliwy, złoty Tadeo — po prostu pękł.

Jego dłoń zacisnęła się na moim ramieniu, obrócił mnie i przycisnął piersią do ściany. Przytrzymał mi ręce za plecami jedną ręką i docisnął całym ciężarem swojego ciała, żebym nie mógł się ruszyć.

To się stało w dwie sekundy. W cholerne dwie sekundy.

Mój policzek uderzył o chłodny beton. Nadgarstki piekły tam, gdzie jego palce zacisnęły je razem.

"Słuchaj mnie," powiedział tuż przy moim uchu, jego oddech gorący na mojej skórze. "Nie zrobiłem tego dla Rosalíi. Nie zrobiłem tego z litości. Zrobiłem to, bo cię obserwowałem i widziałem, kim wciąż jesteś, nawet bez właściwego treningu. I nie mogłem przestać myśleć o tym, kim byś się stał, gdyby ktoś naprawdę dał ci szansę."

Próbowałem się wyrwać, a on tylko ścisnął mnie mocniej. Ten silny dupek!

"Jeśli dostaniesz się do drużyny regionalnej, a dostaniesz się, to bezpośrednia droga do profesjonalnego skautingu." Głos Tadea był teraz spokojny, metodyczny, wyliczał fakty jak ktoś, kto czyta listę zakupów. "To jest kariera, Armando. Prawdziwa. Nie praca w barze i modlitwa."

Przestałem się szarpać, gdy poczułem, jak jego czoło delikatnie opiera się o czubek mojej głowy.

Jego ciało było przyciśnięte do mojego na całej długości. Plecy, ramiona, biodra, uda. Czułem jego puls przez swój kręgosłup. Jego oddech poruszał włosy nad moim uchem, a każdy wydech zsyłał mi coś w dół karku, co nie miało nic wspólnego ze złością.

"Po prostu chciałem znowu z tobą pograć," powiedział ciszej teraz, niemal łagodnie. "Tak jak kiedyś. Tylko tyle."

Jego ciepło było wszędzie — ciężkie, solidne, nieuniknione. A moje ciało reagowało w sposób, który sprawiał, że miałem ochotę walnąć głową w tę ścianę.

Nie, nie mogę sobie pozwolić na te uczucia. Nie teraz.

"Puść mnie," powiedziałem i zabrzmiało to źle.

Za cicho, za niepewnie. Zupełnie nie tak, jak miało zabrzmieć polecenie.

Tadeo natychmiast mnie puścił i cofnął się. Odwróciłem się, plecami do ściany, i wiedziałem, że mam wypieki na twarzy, bo czułem to. Gorąco na policzkach, uszach, karku.

Wpatrywałem się w podłogę. W ścianę. Wszędzie, byle nie w jego oczy.

"Nigdy więcej tego nie rób," powiedziałem w końcu, naprawdę to mając na myśli.

Zabrzmiało to jak błaganie. Oboje to usłyszeliśmy i Tadeo długo milczał.

Kiedy się odezwał, jego głos był ostrożny. "Jeden miesiąc. Daj temu jeden miesiąc, a jeśli nie będziesz chciała być przyjaciółką… w porządku. Ale przynajmniej możemy być drużyną."

"Dobrze," powiedziałam i odeszłam, nie oglądając się za siebie. "Jeden miesiąc."

Wciąż byłam na niego zła za to, co zrobił. Ale jeszcze bardziej zła byłam na siebie.

Na moje głupie, zdradzieckie ciało, które wciąż drżało tam, gdzie jego dotyk mnie dosięgnął. Trzymało w sobie wspomnienie jego ciepła jak siniak, który będę czuła przez wiele dni.

Jestem w takim kłopocie…

Przesuń w górę, aby kontynuować

Save Me Not

Save Me Not

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa