passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Score me, Captain - Rozdział #5 - autor itsvlada

Score me, Captain

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Perspektywa Ashera

Trening się kończy i właśnie kieruję się do szatni, gdy czyjaś dłoń zaciska się na moim ramieniu i gwałtownie ściąga mnie na bok.

"Co do—"

Blaze przyciska mnie do ściany przy tylnym wejściu, blokując mi drogę ucieczki. Jego ciało jest zbyt blisko, promieniuje ciepłem, które przebija się przez chłód przylegający do mojej skóry. Te brązowe oczy przykuwają mnie do miejsca z intensywnością, od której serce zaczyna mi bić nierówno.

"Musimy pogadać."

"Nie, nie musimy." Próbuję się przecisnąć obok niego, ale nie ustępuje. "Zejdź mi z drogi."

"Nie odejdę, dopóki mnie nie wysłuchasz." Jego głos jest cichy, pełen napięcia. "Słuchaj, przed nami ważny mecz. Eliminacje regionalne. Wszędzie skauci. To może być decydujący moment sezonu dla wielu chłopaków z drużyny."

"Wiem o tym."

"To wiesz też, że musimy być skoncentrowani. Wszyscy." Pochyla się bliżej, a ja przyciskam się mocniej do ściany, żeby zwiększyć dystans. "Ale to się nie uda, jeśli będziesz dalej traktował mnie jak wroga. Powinniśmy grać po jednej stronie, Ashy."

"Trudno o tym pamiętać, kiedy nosisz moją opaskę kapitana."

Coś mignęło na jego twarzy. Przez chwilę milczy, jego szczęka zaciska się, jakby zmagał się z czymś, czego nie wie, czy powinien powiedzieć.

"A gdyby tak nie było?"

Mrugam. "Co?"

"Z tą kapitańską sprawą." Przeczesuje włosy dłonią, co do niego niepodobne. "A gdybym się wycofał? Oddał ją tobie?"

Nie potrafię od razu zrozumieć tych słów. Patrzę na niego, szukając podstępu, żartu, manipulacji ukrytej pod tą propozycją. "Mówisz poważnie."

"Śmiertelnie poważnie." Jego wzrok wbija się w mój, pewny i szczery. "Nie przyszedłem tu po tytuł, Ash. Przyszedłem tutaj..." Przerywa, przełyka ślinę. "Przyszedłem tu grać w hokeja. Z tobą. Kapitaństwo nie ma dla mnie znaczenia. Nie, jeśli ma być między nami ściana."

Ściska mnie w piersi. Nie wiem, co zrobić z tym wszystkim. Z nim. Z tym, jak na mnie patrzy, jakby byłem kimś, dla kogo warto coś poświęcić.

"Gdzie jest haczyk?"

"Nie ma haczyka. Po prostu..." Przesuwa się jeszcze bliżej, już czuję zapach jego mydła, potu, czegoś, co jest tylko nim. "Współpracuj ze mną. Przestań mnie zwalczać na każdym kroku. Pozwól nam znów być drużyną—przynajmniej na lodzie. Tylko o to proszę."

"I oddasz kapitaństwo."

"Jeśli to jest cena, żebym odzyskał twoje zaufanie? Tak." Bez wahania. Bez chwili zawahania. Tylko cicha pewność, od której coś pęka mi w środku.

Otwieram usta, żeby odpowiedzieć—choć nie mam pojęcia, co chcę powiedzieć—gdy nagły dźwięk sprawia, że zamieram.

Jęk. Cichy, kobiecy, dochodzący zza rogu, z szatni.

Obaj zamarzamy.

"Słyszałeś—" zaczyna Blaze.

Kolejny jęk, tym razem głośniejszy. Po nim śmiech, który natychmiast rozpoznaję.

Krew mi zamarza.

"Ash, zaczekaj—"

Ale już się poruszam, przepycham obok Blaze’a, skręcam za róg z sercem tłukącym o żebra. Część mnie wie, co tam zastanie. Wie i nie chce tego zobaczyć. Ale idę dalej, prowadzą mnie nogi, ciągnąc w stronę prawdy, której nie jestem gotowy stawić czoła.

Otwieram drzwi do szatni.

Amelia siedzi okrakiem na kimś na ławce, jej koszula jest w połowie rozpięta, ręce zaplątane w cudze włosy. Jej głowa odchylona jest do tyłu, usta rozchylone, wydaje z siebie dźwięki, których nigdy wcześniej od niej nie słyszałem. Dźwięki, których nigdy nie wydawała przy mnie.

Facet pod nią patrzy w górę.

Marcus. Jeden z transferów, którzy przyszli z Blaze’em. Jego jeden z najbliższych przyjaciół w drużynie.

Przez chwilę nikt się nie rusza. Scena zamiera—upiorny obraz, którego nie zapomnę, choćbym nie wiem jak się starał.

Wtedy Amelia spotyka mój wzrok. Zeskakuje z Marcusa tak szybko, że prawie się przewraca, ręce lecą do koszuli. "Asher, zaczekaj—"

Blaze pojawia się obok mnie. Czuję, jak ogarnia go widok tej sceny, czuje jak jego ciało sztywnieje z szoku, a potem z czegoś gorętszego. Ze złości. W mojej obronie.

"Co ty odpierdalasz, Marcus?" Głos Blaze’a jest cichy, niebezpieczny.

Marcus w pośpiechu zakłada koszulę, blady na twarzy. "Blaze, stary, to nie—"

"Nie." To jedno słowo tnie jak nóż. "Nawet nie próbuj."

Amelia zapina koszulę drżącymi rękami, łzy już płyną jej po policzkach. "Asher, proszę, pozwól mi to wyjaśnić. To nic nie znaczyło, przysięgam—"

Nie mogę oddychać. Nie mogę myśleć. Nie mogę zrobić nic, tylko stać i patrzeć, jak cały mój świat się wali.

Jeden rok. Jesteśmy razem od ponad roku. Za każdym razem, gdy trzymałem ją za rękę, za każdym razem, gdy opowiadałem jej o swoich lękach i niepewnościach, za każdym razem, gdy powierzałem jej te części siebie, których nie pokazywałem nikomu innemu.

To wszystko. Kłamstwo.

— Ash. — Dłoń Blaze’a zaciska się na moim ramieniu. — Chodź. Nie musisz tu być.

Pozwalam mu odciągnąć się do tyłu, zbyt zdrętwiały, by się opierać. Głos Amelii podąża za nami na korytarz, błagalny, rozpaczliwy, ale słowa do mnie nie docierają. Nic nie dociera poza dzwonieniem w uszach i poczuciem, że wszystko, co znałem, rozpada się na milion kawałków.

— Asher, proszę! — Kroki za nami. Amelia, biegnie. — Pozwól mi to wyjaśnić! To był błąd, to zdarzyło się tylko raz —

Uchwyt Blaze’a na moim ramieniu się zacieśnia. Kieruje mną gwałtownie w lewo, przez drzwi, których ledwo rejestruję, do ciemności, która nas pochłania.

Schowek na zapasy. Ciasny, zagracony, pachnący środkami czyszczącymi i kurzem. Blaze zamyka za nami drzwi i nagle jesteśmy sami. Ukryci. Dźwięki z zewnątrz tłumią się do zera.

— Ash. — Jego głos jest miękki w ciemności. — Oddychaj.

Nie mogę. Klatka piersiowa zapada mi się do środka, płuca odmawiają współpracy, wszystko we mnie rozpada się w pył. Cofam się, aż ramionami uderzam o półki, butelki brzęczą od uderzenia.

— Nie mogę — Słowa wychodzą zdławione. — Nie mogę oddychać, nie mogę —

— Hej, hej. — Ręce odnajdują moje ramiona, stabilizują mnie. Twarz Blaze’a jest rozmazana w nikłym świetle, które wpada spod drzwi. — Spójrz na mnie. Skup się na moim głosie. Wszystko w porządku. Będzie dobrze.

— Ona była — Duszę się na słowach. — Z nim. Cały ten czas, ona —

— Wiem. — Jego kciuki zataczają kółka na moich ramionach, uziemiając mnie. — Wiem. I to jest popieprzone. To, co zrobiła, jest popieprzone, i nie zasłużyłeś na to.

— Każdemu, komu ufam — Mój głos się łamie, pęka. — Każdego, kogo dopuszczę do siebie —

— Nie każdemu. — Jego dłonie przesuwają się w górę i obejmują moją twarz, zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy. Nawet w ciemności je widzę. Miękkie. Spokojne. Pewne. — Jestem tu, Ash. Nigdzie się nie wybieram.

Coś we mnie pęka.

Łzy przychodzą bez ostrzeżenia, gorące i upokarzające, spływają mi po policzkach, zanim zdołam je powstrzymać. Nie płakałem od lat. Nie pozwalałem sobie być tak słabym, tak odsłoniętym, tak złamanym przy kimkolwiek.

Ale Blaze nie odskakuje. Nie cofa się. Po prostu trzyma moją twarz w dłoniach i pozwala mi się rozpaść.

— W porządku — szepcze. — Wypuść to z siebie. Jestem tu.

Nie wiem, jak długo tam stoimy. Minuty. Godziny. Czas traci znaczenie w ciemności, w małej przestrzeni między naszymi ciałami, w cieple jego dłoni na mojej skórze.

W końcu łzy słabną. Oddech się uspokaja. Zostaję pusty i surowy, jakby ktoś wydrapał mi wnętrzności i zostawił tylko skorupę.

Kciuki Blaze’a delikatnie zmazują wilgoć z moich policzków. Delikatnie. Z szacunkiem. Jakby uważał mnie za coś cennego, nie żałosnego.

— Jesteś — szepcze.

Nasze twarze dzieli kilka centymetrów. Czuję jego oddech na ustach, ciepły w zimnym powietrzu schowka. Jego oczy na chwilę opadają na moje usta — ledwie uchwytny błysk — zanim znowu spotkają się z moimi.

Serce mi się zatrzymuje. Coś przesuwa się w mojej piersi, układa w kształt, którego nie rozpoznaję.

I wtedy uświadamiam sobie: nie chcę, żeby mnie puścił. Ta myśl mnie przeraża.

Popycham go. Mocno. Potyka się o półkę, a ja wciskam się w przeciwną ścianę, ciężko oddychając.

— Nie. — Mój głos jest poszarpany, rozbity. — Nie dotykaj mnie. Nie — nie bądź dla mnie miły. Nie mogę —

— Ash —

— To twoja wina. — Słowa wylewają się ze mnie, brzydkie i rozpaczliwe. — To wszystko przez ciebie. Wszystko było dobrze, zanim tu przyszedłeś. Moja drużyna, moja pozycja, moja dziewczyna —

— To nie fair i dobrze o tym wiesz.

— Nie obchodzi mnie fair! — Trzęsę się teraz, z zimna albo szoku, albo czegoś zupełnie innego. — Potrzebuję kogoś, kogo mogę obwinić, a ty — ty zawsze jesteś. Zawsze popychasz. Zawsze patrzysz na mnie jak —

Zatrzymuję się. Nie mogę dokończyć tego zdania. Nie mogę przyznać, co prawie powiedziałem.

Blaze milczy przez dłuższą chwilę. Kiedy się odzywa, jego głos jest niewiarygodnie łagodny.

— Jak co, Ash?

— Nic. — Szukam klamki. — Zapomnij. Muszę iść.

— Ash, zaczekaj —

Ale już mnie nie ma, już wybiegam, już dzielę między sobą a chłopakiem w schowku, który właśnie zobaczył, jak się rozsypuję, tyle dystansu, ile tylko mogę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Ashera

Nie mogę przestać myśleć o tej umowie.

Minęły dwa dni, odkąd Blaze przyparł mnie do muru przed szatnią. Dwa dni, odkąd zaproponował, że odda kapitańską opaskę—rzecz, o którą miałem do niego żal od chwili, gdy się pojawił—jakby to nic nie znaczyło. Jakby to ja znaczył więcej.

Dwa dni, odkąd rozpadłem się na kawałki, płacząc w schowku na sprzęt, a on trzymał moją twarz w dłoniach i mówił, że wszystko będzie dobrze.

Powinienem myśleć o Amelii. O zdradzie. O tym, jak wszedłem i zobaczyłem moją dziewczynę siedzącą okrakiem na innym chłopaku. Ale jest coś, co nie daje mi spać, gdy wpatruję się nocą w sufit:

Nie jestem tak zdruzgotany, jak powinienem być.

Zszokowany? Tak. Upokorzony? Absolutnie. Ale tej rozdzierającej, głębokiej rozpaczy, której się spodziewałem—takiej, która powinna pojawić się po utracie kogoś, kogo kochasz—ona nigdy nie nadeszła. Czekam na nią, szukam jej, a znajduję tylko pustkę tam, gdzie powinna mieszkać żałoba.

Co to o mnie mówi? O nas? O całym roku, który spędziłem, przekonując siebie, że ona jest wszystkim, czego potrzebuję?

Może nigdy nie była tym, czego potrzebowałem.

Odsuwam tę myśl i zmuszam się, by pójść na trening. Lód to jedyne miejsce, które ma jeszcze sens—zimno, pieczenie w mięśniach, czysta klarowność gonienia za krążkiem.

Tyle że dziś nawet to jest nie w porządku.

Jestem nie w formie. Każde podanie jest minimalnie spóźnione, każdy strzał słabszy. Moje ciało wykonuje ćwiczenia automatycznie, a myśli krążą w kółko wokół brązowych oczu w ciemności, wokół dłoni obejmujących moją twarz, wokół głosu szepczącego „Jestem przy tobie”.

Podczas gry treningowej partaczę podanie. Krążek przelatuje obok, łatwa przechwycenie dla przeciwnika. Mały błąd. Taki, jaki każdemu się zdarza.

Głos Marcusa przecina lód.

„Ładnie, Carpenter.” Uśmiecha się z ławki, wystarczająco głośno, by wszyscy w pobliżu usłyszeli. „Trochę delikatne to podanie, nie uważasz? W sumie to się zgadza. Zawsze myślałem, że jesteś trochę za delikatny.”

Zaciskam szczęki i dalej jadę. Nie reaguj. Nie dawaj mu satysfakcji.

Ale Marcus na tym nie kończy.

Kiedy mijam ławkę przy zmianie linii, pochyla się bliżej. Jego głos przechodzi w teatralny szept, wciąż doskonale słyszalny dla każdego w promieniu trzech metrów.

„Może dlatego twoja suka wolała mnie. Chciała kogoś, kto naprawdę potrafi się nią zająć.”

Te słowa trafiają mnie jak cios. Zastygam, krew huczy mi w uszach, dłonie zaciskają się na kiju aż bolą stawy.

Zanim zdążę zareagować—zanim zdecyduję, czy uderzyć, czy odejść—z ławki wystrzeliwuje rozmazana sylwetka.

Blaze przeskakuje przez bandę z warczeniem, które nie brzmi po ludzku. Jego pięść trafia Marcusa w twarz, zanim ktokolwiek zdąży go powstrzymać.

Uderzenie jest brutalne. Głowa Marcusa odskakuje do tyłu, krew bryzga z jego nosa. Zachwiewa się, ale nie pada, a Blaze uderza go znowu. I znowu. Przyciska go do bandy z wściekłością, jakiej nigdy w nim nie widziałem.

„Nie rozmawiasz z nim w ten sposób.” Głos Blaze’a jest niski, niebezpieczny, zupełnie nie do poznania. „Nawet na niego nie patrzysz. Zrozumiałeś?”

Koledzy z drużyny krzyczą, chwytają za koszulki, próbują ich rozdzielić. Marcus pluje krwią na lód, jego twarz już puchnie.

„Co z tobą jest nie tak?” rzęzi Marcus. „To był tylko żart—”

Blaze chwyta go za koszulkę, przyciąga twarz do twarzy. „Wyglądam na rozbawionego?”

„Wilson! Dość!”

Ryk trenera Wellingtona w końcu przebija się przez chaos. Blaze puszcza, ciężko oddychając, jego kostki są zakrwawione. Marcus osuwa się na bandę, cały w siniakach i z rozciętą skórą.

„Szatnia. Teraz. Obydwaj.”

Marcus kuleje w stronę wyjścia, rzucając Blaze’owi spojrzenie czystej nienawiści. Ale Blaze nie idzie za nim. Zamiast tego kieruje się do tylnego wyjścia—tego prowadzącego do bocznego korytarza—i znika.

Zastygam na lodzie, serce wali mi w piersi.

Zrobił to dla mnie. Pobił własnego kumpla przez słowa rzucone w moim kierunku.

Dlaczego? Dlaczego wciąż to robi? Walczy w bitwach, które nie są jego?

Moje nogi ruszają, zanim do mnie dociera. Jadę w stronę wyjścia, ignorując zaskoczone spojrzenia kolegów, przechodzę przez drzwi do zimnego korytarza.

Blaze opiera się o ścianę, przyciska kostki do betonu. Jego ramiona są spięte, oddech urywany. Nie odwraca się, gdy się zbliżam.

„To było głupie”, mówię.

„Pewnie.”

„Możesz zostać zawieszony. Wyrzucony z drużyny. Tuż przed regionalnymi.”

„Warto.”

Pewność w jego głosie sprawia, że coś skręca mi się w środku. Powinienem odejść. Odsunąć się jak zawsze, odbudować mur, który on ciągle burzy.

Zamiast tego robię krok bliżej.

„Pokaż.”

Odwraca się. Jesteśmy bliżej niż sądziłem, dzieli nas ledwie stopa. Jego dłonie zwisają przy bokach, kostki zakrwawione i już zaczynają puchnąć.

„Nic mi nie jest”, mówi.

„Pokaż.” Tym razem to nie jest pytanie.

Powoli unosi dłonie. Biorę je w swoje zanim zdążę się rozmyślić. Jego skóra jest ciepła mimo chłodu na korytarzu, szorstka od nagniotków, umazana krwią—nie wiem, czy jego, czy Marcusa.

„Jesteś idiotą”, szepczę, obracając jego dłonie i przyglądając się obrażeniom. „To będą paskudne siniaki.”

„Bywało gorzej.”

Mój kciuk wodzi po jego kostkach bez mojej zgody. Leciutko. Ostrożnie. Ten dotyk przeszywa mnie prądem, osiadając gdzieś głęboko w brzuchu.

Powinienem puścić. Odsunąć się. Zrobić cokolwiek, tylko nie stać tu i trzymać jego dłoni jakby były czymś cennym.

Nie ruszam się.

„Dlaczego to zrobiłeś?” Pytanie wymyka mi się, zanim zdążę je powstrzymać. „Dlaczego wciąż—” Nie umiem dokończyć. Nie potrafię ubrać w słowa tego, o co naprawdę pytam.

„Wciąż co?”

Zmusiłem się, by spojrzeć mu w oczy. Brązowe. Ciepłe. Patrzą na mnie tak, jakbym był jedyną osobą na świecie, która się liczy.

„Dlaczego wciąż walczysz za mnie?”

Pytanie zawisa między nami, ciężkie od wszystkiego, czego nie umiem wypowiedzieć. Jego palce lekko zaciskają się na moich, jakby chciał zatrzymać ten moment.

„Bo ktoś musi.” Jego głos jest chropawy. „Bo zasługujesz na kogoś, kto będzie po twojej stronie i nie odejdzie.”

Brakuje mi tchu. Mury, które zbudowałem—te, które przez lata mnie chroniły, trzymały wszystkich na dystans, powstrzymywały przed pragnieniami, których nie powinienem mieć—kruszą się. Czuję to, kawałek po kawałku, i jestem przerażony.

„Blaze…” Jego imię wypada mi z ust ciszej, niż chciałem.

„Nie musisz nic mówić.” Robi krok bliżej, a ja się nie cofam. „Nie proszę cię o nic, Ash. Chcę tylko, żebyś wiedział—nie odejdę. Bez względu na to, jak bardzo będziesz mnie odpychać.”

Stoimy tak w pustym korytarzu, dłonie splecione, na tyle blisko, że dzielimy oddech. Jego wzrok na sekundę wędruje na moje usta—ledwie uchwytne, a jednak rozpala we mnie coś gorącego i dezorientującego.

Wtedy zza rogu rozbrzmiewają głosy. Koledzy z drużyny idą w naszą stronę.

Upuszczam jego dłonie jakby mnie poparzyły. Odsuwam się. Czuję, jak mury wracają na swoje miejsce, cegła po cegle.

„Powinienem iść”, mamroczę.

„Ash—”

Ale już odchodzę. Uciekam właściwie. Oddalam się, bo jeśli zostanę—jeśli pozwolę sobie poczuć to, co kotłuje się w mojej piersi—wszystko, co myślałem o sobie, rozpadnie się na kawałki.

Nie oglądam się za siebie.

Ale czuję na sobie jego wzrok przez całą drogę. A kiedy w końcu docieram do samochodu, opadam na fotel kierowcy, opieram czoło o kierownicę—

To nie twarz Amelii widzę.

Tylko jego.

I nie mam pojęcia, co z tym zrobić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Blaze’a

Stołówka na kampusie jest pełna studentów, ale z Jacksonem zajęliśmy nasz zwyczajowy stolik w rogu.

Jackson jest moim najbliższym przyjacielem od pierwszego roku na poprzednim college’u. Poznaliśmy się na testach do drużyny, zbliżyliśmy się podczas nocnych treningów i wspólnych ambicji, wygraliśmy razem dwa mistrzostwa. Kiedy zdecydowałem się przenieść tutaj—by spełnić obietnicę złożoną, gdy miałem dziesięć lat—on przeniósł się razem ze mną. Bez pytań. Taka właśnie jest jego lojalność.

Więc dlaczego jego troska ostatnio wydaje się inna?

Dłubie w jedzeniu, patrząc na mnie tym przenikliwym, kalkulującym wzrokiem, który nauczyłem się rozpoznawać przez trzy lata przyjaźni.

— Od kiedy tu jesteśmy, jesteś inny — mówi w końcu. — Rozkojarzony. Nie grasz jak zwykle.

Wzruszam ramionami, dźgając makaron. — Nowa drużyna, nowe relacje. Trzeba czasu, żeby się przyzwyczaić.

— Gówno prawda. — Pochyla się, ścisza głos. — Chodzi o Carpentera. Odkąd znów go zobaczyłeś, jesteś... sam nie wiem. Już nie sobą.

— Mamy wspólną przeszłość. Mówiłem ci o tym, zanim się tu przenieśliśmy.

— Przeszłość. — Jackson smakuje to słowo, jakby sprawdzał, jak leży na języku. — Tylko że nie patrzysz na niego jak na kumpla z dzieciństwa, Blaze. Patrzysz na niego jak na...

Urwał, ale sugestia zawisa między nami ciężko.

— Jak na co? — Trzymam neutralny ton.

Jackson przygląda mi się uważnie. — Po prostu bądź ostrożny. Wygrywamy razem od dwóch lat. Nie pozwól, żeby stare przywiązania to wszystko zepsuły.

Stare przywiązania. Jakby Asher był tylko jakimś reliktem z przeszłości, a nie powodem, dla którego przejechałem cały kraj.

— Wiem, co robię — mówię.

— Na pewno? — Uśmiech Jacksona nie sięga oczu. — Bo z tej perspektywy wygląda, jakbyś tracił głowę przez faceta, który sam nie wie, czy chce cię uderzyć, czy... — Urwał, wzrusza ramionami. — Nieważne. Po prostu nie zapomnij, po co tu przyszliśmy.

Ta rozmowa wciąż wraca do mnie długo po obiedzie. Słowa Jacksona. Ten dziwny ton pod troską.

Od kiedy Jackson przejmuje się moimi przywiązaniami? Od kiedy patrzy na mnie jak na problem do rozwiązania?

Muszę oczyścić głowę. Lodowisko to jedyne miejsce, gdzie moje myśli w końcu cichną.

Mamy wolny dzień—nie ma treningu—więc arena powinna być pusta. Idealnie. Tylko ja, lód i cisza.

Tylko że, gdy wchodzę przez drzwi, arena nie jest pusta.

Po tafli porusza się samotna sylwetka, kij uderza w krążki w rytmie, który rozpoznałbym wszędzie. Asher. Oczywiście, że Asher. Wszechświat ma chore poczucie humoru.

Rozważam wyjście. Odwrócenie się, zanim mnie zauważy.

Zamiast tego, zakładam łyżwy.

Nie zwraca na mnie uwagi, gdy wjeżdżam na lód. Po prostu dalej ćwiczy, szczęka zaciśnięta, ruchy ostre, pełne stłumionej energii. Ale widzę napięcie w jego ramionach. To, jak kątem oka mnie śledzi.

— Nie spodziewałem się towarzystwa — mówię, podjeżdżając bliżej.

— Ja też nie.

— Mam wyjść?

Przez chwilę milczy. Potem: — Nie.

To słowo osiada między nami, niespodziewane. Rysa w murze, który budował od mojego przyjazdu.

Wpadamy w niewypowiedziany rytm. Najpierw podania—krążek ślizga się między nami z rosnącą precyzją. Potem schematy jazdy, nasze ciała poruszają się synchronicznie, jakbyśmy czytali sobie w myślach.

To. Dla tego tutaj przyszedłem.

Zwiększamy tempo. Ścigamy się po lodzie, walczymy o krążek, ciała zderzają się z bandami z coraz większą siłą. To agresywne, niemal brutalne—a pod tym wszystkim coś elektryzującego trzaska między nami za każdym razem, gdy jesteśmy zbyt blisko.

Doganiam go w rogu, kiedy to się dzieje.

Moja łyżwa zahacza o nierówność na lodzie. Potykam się, wpadając na plecy Ashera. On traci równowagę i nagle obaj lecimy na ziemię—plątanina kończyn, sprzętu i zaskoczonych jęków.

Upadamy mocno. Kończę na nim, ręce oparte po obu stronach jego głowy, nasze ciała przyciśnięte od klatki piersiowej po uda. Jego oczy szerokie, zaskoczone, ten lodowatoniebieski wzrok tuż przy moim.

Żaden z nas się nie rusza.

Powinienem wstać. Zażartować, odsunąć się, zrobić dystans. Tak zrobiłby ktoś rozsądny.

Zamiast tego zostaję dokładnie tam, gdzie jestem.

— Ash. — Jego imię brzmi w moich ustach ostrzej, niż chciałem.

Jego oddech przyspiesza. Patrzę, jak przełyka ślinę, jak jego wzrok zjeżdża na moje usta, po czym gwałtownie wraca w górę. Jego klatka piersiowa unosi się i opada gwałtownie, nierówno.

— Powinniśmy... — zaczyna.

— Tak. — Nie ruszam się.

Powietrze między nami jest naładowane, ciężkie od czegoś, z czym walczę od lat. Jego usta są tuż tu. Rozchylone. Wystarczy się pochylić—

Jego dłoń unosi się. Myślę, że mnie odepchnie. Zamiast tego jego palce zaciskają się na moim trykocie, przyciągając mnie bliżej zamiast odpychać.

Serce mi zamiera.

— Blaze. — Moje imię brzmi w jego ustach inaczej. Rozpaczliwie. Przestraszenie. Pragnienie.

Pochylam głowę powoli, dając mu każdą szansę na zatrzymanie tego. Nasze nosy się muskają. Czuję jego drżący wydech na swoich ustach—

Drzwi areny trzaskają otwierając się.

Odsuwamy się od siebie tak gwałtownie, że prawie łamię sobie kark. Podnoszę się, serce mi wali, krew dudni mi w uszach.

Kroki odbijają się echem od pustej areny. Za zakrętem pojawia się woźny, pchając wózek z chemią. Ledwie rzuca na nas okiem.

— Arena dziś wcześniej zamykana — woła. — Musicie się zbierać w dziesięć minut.

— Jasne. — Mój głos brzmi jakby mnie dusił. — Dzięki.

Znów znika w zapleczu. Cisza aż dzwoni.

Odwracam się do Ashera.

Nie ruszył się. Wciąż siedzi na lodzie tam, gdzie upadł, zgięte kolana, dłonie oparte z tyłu. Patrzy w nicość. Jego klatka piersiowa unosi się i opada zbyt szybko i nawet stąd widzę lekki drżenie jego palców.

Jest w szoku. Oboje jesteśmy.

— Ash? — Kucam powoli. — Wszystko w porządku?

Nie odpowiada. Po prostu patrzy w miejsce, gdzie przed chwilą była moja twarz. Gdzie prawie dotknęły się nasze usta.

— Ash. — Sięgam dłonią, muskam jego ramię. Drży, ale nie odsuwa się.

— Co to było? — Jego głos jest ochrypły. Ledwo szept. — Co to, do cholery, było?

Nie mam odpowiedzi. Albo raczej mam ich zbyt wiele—lata, które chcą się w końcu wyrwać.

— Nie wiem — kłamię.

W końcu jego oczy spotykają moje. Niebieskie, przerażone, szukające czegoś, czego nie wiem, czy potrafię mu dać. — Prawie... prawie...

— Tak.

— Ja nie... — Przełyka ślinę. — Nie wiem, co to znaczy.

— Nie musi to teraz nic znaczyć. — Mówię łagodnie. — Nie musimy tego dziś rozkminiać.

Milczy długo. Krok woźnego odbija się gdzieś w dali, przypominając, że nasz czas tu się kończy.

Wreszcie Asher bierze drżący oddech. — Powinniśmy iść.

— Tak. — Wstaję, podaję mu rękę.

Patrzy na nią. Na moje palce, wciąż posiniaczone po pobiciu Marcusa.

Potem ją bierze.

Podciągam go do góry i stoimy tak chwilę za długo, wciąż trzymając się za dłonie. Żaden z nas nie chce puścić.

— Chodź — mówię cicho. — Odprowadzę cię.

Zjeżdżamy do wyjścia w ciszy. Przebieramy się obok siebie, ruchy wolne, ostrożne, żeby znów się nie dotknąć. Powietrze między nami jest już inne—naładowane czymś, czego żaden z nas nie umie nazwać.

Gdy w końcu wychodzimy przez drzwi areny w chłodną noc, Asher się zatrzymuje.

— Blaze.

— Tak?

Otwiera usta. Zamknięte. Cokolwiek chciał powiedzieć, połyka to z powrotem.

— Nic — mruczy. — Po prostu... dzięki. Że nie zrobiłeś z tego czegoś dziwnego.

Prawie się śmieję. Nic w tym nie jest normalne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Score me, Captain

Score me, Captain

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa