passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Score me, Captain - Rozdział #6 - autor itsvlada

Score me, Captain

/

Rozdział 6

Rozdział 5

POV Ashera

Nie mogę przestać myśleć o tej umowie.

Minęły dwa dni, odkąd Blaze przyparł mnie do muru przed szatnią. Dwa dni, odkąd zaproponował, że odda kapitańską opaskę—rzecz, o którą miałem do niego żal od chwili, gdy się pojawił—jakby to nic nie znaczyło. Jakby to ja znaczył więcej.

Dwa dni, odkąd rozpadłem się na kawałki, płacząc w schowku na sprzęt, a on trzymał moją twarz w dłoniach i mówił, że wszystko będzie dobrze.

Powinienem myśleć o Amelii. O zdradzie. O tym, jak wszedłem i zobaczyłem moją dziewczynę siedzącą okrakiem na innym chłopaku. Ale jest coś, co nie daje mi spać, gdy wpatruję się nocą w sufit:

Nie jestem tak zdruzgotany, jak powinienem być.

Zszokowany? Tak. Upokorzony? Absolutnie. Ale tej rozdzierającej, głębokiej rozpaczy, której się spodziewałem—takiej, która powinna pojawić się po utracie kogoś, kogo kochasz—ona nigdy nie nadeszła. Czekam na nią, szukam jej, a znajduję tylko pustkę tam, gdzie powinna mieszkać żałoba.

Co to o mnie mówi? O nas? O całym roku, który spędziłem, przekonując siebie, że ona jest wszystkim, czego potrzebuję?

Może nigdy nie była tym, czego potrzebowałem.

Odsuwam tę myśl i zmuszam się, by pójść na trening. Lód to jedyne miejsce, które ma jeszcze sens—zimno, pieczenie w mięśniach, czysta klarowność gonienia za krążkiem.

Tyle że dziś nawet to jest nie w porządku.

Jestem nie w formie. Każde podanie jest minimalnie spóźnione, każdy strzał słabszy. Moje ciało wykonuje ćwiczenia automatycznie, a myśli krążą w kółko wokół brązowych oczu w ciemności, wokół dłoni obejmujących moją twarz, wokół głosu szepczącego „Jestem przy tobie”.

Podczas gry treningowej partaczę podanie. Krążek przelatuje obok, łatwa przechwycenie dla przeciwnika. Mały błąd. Taki, jaki każdemu się zdarza.

Głos Marcusa przecina lód.

„Ładnie, Carpenter.” Uśmiecha się z ławki, wystarczająco głośno, by wszyscy w pobliżu usłyszeli. „Trochę delikatne to podanie, nie uważasz? W sumie to się zgadza. Zawsze myślałem, że jesteś trochę za delikatny.”

Zaciskam szczęki i dalej jadę. Nie reaguj. Nie dawaj mu satysfakcji.

Ale Marcus na tym nie kończy.

Kiedy mijam ławkę przy zmianie linii, pochyla się bliżej. Jego głos przechodzi w teatralny szept, wciąż doskonale słyszalny dla każdego w promieniu trzech metrów.

„Może dlatego twoja suka wolała mnie. Chciała kogoś, kto naprawdę potrafi się nią zająć.”

Te słowa trafiają mnie jak cios. Zastygam, krew huczy mi w uszach, dłonie zaciskają się na kiju aż bolą stawy.

Zanim zdążę zareagować—zanim zdecyduję, czy uderzyć, czy odejść—z ławki wystrzeliwuje rozmazana sylwetka.

Blaze przeskakuje przez bandę z warczeniem, które nie brzmi po ludzku. Jego pięść trafia Marcusa w twarz, zanim ktokolwiek zdąży go powstrzymać.

Uderzenie jest brutalne. Głowa Marcusa odskakuje do tyłu, krew bryzga z jego nosa. Zachwiewa się, ale nie pada, a Blaze uderza go znowu. I znowu. Przyciska go do bandy z wściekłością, jakiej nigdy w nim nie widziałem.

„Nie rozmawiasz z nim w ten sposób.” Głos Blaze’a jest niski, niebezpieczny, zupełnie nie do poznania. „Nawet na niego nie patrzysz. Zrozumiałeś?”

Koledzy z drużyny krzyczą, chwytają za koszulki, próbują ich rozdzielić. Marcus pluje krwią na lód, jego twarz już puchnie.

„Co z tobą jest nie tak?” rzęzi Marcus. „To był tylko żart—”

Blaze chwyta go za koszulkę, przyciąga twarz do twarzy. „Wyglądam na rozbawionego?”

„Wilson! Dość!”

Ryk trenera Wellingtona w końcu przebija się przez chaos. Blaze puszcza, ciężko oddychając, jego kostki są zakrwawione. Marcus osuwa się na bandę, cały w siniakach i z rozciętą skórą.

„Szatnia. Teraz. Obydwaj.”

Marcus kuleje w stronę wyjścia, rzucając Blaze’owi spojrzenie czystej nienawiści. Ale Blaze nie idzie za nim. Zamiast tego kieruje się do tylnego wyjścia—tego prowadzącego do bocznego korytarza—i znika.

Zastygam na lodzie, serce wali mi w piersi.

Zrobił to dla mnie. Pobił własnego kumpla przez słowa rzucone w moim kierunku.

Dlaczego? Dlaczego wciąż to robi? Walczy w bitwach, które nie są jego?

Moje nogi ruszają, zanim do mnie dociera. Jadę w stronę wyjścia, ignorując zaskoczone spojrzenia kolegów, przechodzę przez drzwi do zimnego korytarza.

Blaze opiera się o ścianę, przyciska kostki do betonu. Jego ramiona są spięte, oddech urywany. Nie odwraca się, gdy się zbliżam.

„To było głupie”, mówię.

„Pewnie.”

„Możesz zostać zawieszony. Wyrzucony z drużyny. Tuż przed regionalnymi.”

„Warto.”

Pewność w jego głosie sprawia, że coś skręca mi się w środku. Powinienem odejść. Odsunąć się jak zawsze, odbudować mur, który on ciągle burzy.

Zamiast tego robię krok bliżej.

„Pokaż.”

Odwraca się. Jesteśmy bliżej niż sądziłem, dzieli nas ledwie stopa. Jego dłonie zwisają przy bokach, kostki zakrwawione i już zaczynają puchnąć.

„Nic mi nie jest”, mówi.

„Pokaż.” Tym razem to nie jest pytanie.

Powoli unosi dłonie. Biorę je w swoje zanim zdążę się rozmyślić. Jego skóra jest ciepła mimo chłodu na korytarzu, szorstka od nagniotków, umazana krwią—nie wiem, czy jego, czy Marcusa.

„Jesteś idiotą”, szepczę, obracając jego dłonie i przyglądając się obrażeniom. „To będą paskudne siniaki.”

„Bywało gorzej.”

Mój kciuk wodzi po jego kostkach bez mojej zgody. Leciutko. Ostrożnie. Ten dotyk przeszywa mnie prądem, osiadając gdzieś głęboko w brzuchu.

Powinienem puścić. Odsunąć się. Zrobić cokolwiek, tylko nie stać tu i trzymać jego dłoni jakby były czymś cennym.

Nie ruszam się.

„Dlaczego to zrobiłeś?” Pytanie wymyka mi się, zanim zdążę je powstrzymać. „Dlaczego wciąż—” Nie umiem dokończyć. Nie potrafię ubrać w słowa tego, o co naprawdę pytam.

„Wciąż co?”

Zmusiłem się, by spojrzeć mu w oczy. Brązowe. Ciepłe. Patrzą na mnie tak, jakbym był jedyną osobą na świecie, która się liczy.

„Dlaczego wciąż walczysz za mnie?”

Pytanie zawisa między nami, ciężkie od wszystkiego, czego nie umiem wypowiedzieć. Jego palce lekko zaciskają się na moich, jakby chciał zatrzymać ten moment.

„Bo ktoś musi.” Jego głos jest chropawy. „Bo zasługujesz na kogoś, kto będzie po twojej stronie i nie odejdzie.”

Brakuje mi tchu. Mury, które zbudowałem—te, które przez lata mnie chroniły, trzymały wszystkich na dystans, powstrzymywały przed pragnieniami, których nie powinienem mieć—kruszą się. Czuję to, kawałek po kawałku, i jestem przerażony.

„Blaze…” Jego imię wypada mi z ust ciszej, niż chciałem.

„Nie musisz nic mówić.” Robi krok bliżej, a ja się nie cofam. „Nie proszę cię o nic, Ash. Chcę tylko, żebyś wiedział—nie odejdę. Bez względu na to, jak bardzo będziesz mnie odpychać.”

Stoimy tak w pustym korytarzu, dłonie splecione, na tyle blisko, że dzielimy oddech. Jego wzrok na sekundę wędruje na moje usta—ledwie uchwytne, a jednak rozpala we mnie coś gorącego i dezorientującego.

Wtedy zza rogu rozbrzmiewają głosy. Koledzy z drużyny idą w naszą stronę.

Upuszczam jego dłonie jakby mnie poparzyły. Odsuwam się. Czuję, jak mury wracają na swoje miejsce, cegła po cegle.

„Powinienem iść”, mamroczę.

„Ash—”

Ale już odchodzę. Uciekam właściwie. Oddalam się, bo jeśli zostanę—jeśli pozwolę sobie poczuć to, co kotłuje się w mojej piersi—wszystko, co myślałem o sobie, rozpadnie się na kawałki.

Nie oglądam się za siebie.

Ale czuję na sobie jego wzrok przez całą drogę. A kiedy w końcu docieram do samochodu, opadam na fotel kierowcy, opieram czoło o kierownicę—

To nie twarz Amelii widzę.

Tylko jego.

I nie mam pojęcia, co z tym zrobić.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Blaze’a

Stołówka na kampusie jest pełna studentów, ale z Jacksonem zajęliśmy nasz zwyczajowy stolik w rogu.

Jackson jest moim najbliższym przyjacielem od pierwszego roku na poprzednim college’u. Poznaliśmy się na testach do drużyny, zbliżyliśmy się podczas nocnych treningów i wspólnych ambicji, wygraliśmy razem dwa mistrzostwa. Kiedy zdecydowałem się przenieść tutaj—by spełnić obietnicę złożoną, gdy miałem dziesięć lat—on przeniósł się razem ze mną. Bez pytań. Taka właśnie jest jego lojalność.

Więc dlaczego jego troska ostatnio wydaje się inna?

Dłubie w jedzeniu, patrząc na mnie tym przenikliwym, kalkulującym wzrokiem, który nauczyłem się rozpoznawać przez trzy lata przyjaźni.

— Od kiedy tu jesteśmy, jesteś inny — mówi w końcu. — Rozkojarzony. Nie grasz jak zwykle.

Wzruszam ramionami, dźgając makaron. — Nowa drużyna, nowe relacje. Trzeba czasu, żeby się przyzwyczaić.

— Gówno prawda. — Pochyla się, ścisza głos. — Chodzi o Carpentera. Odkąd znów go zobaczyłeś, jesteś... sam nie wiem. Już nie sobą.

— Mamy wspólną przeszłość. Mówiłem ci o tym, zanim się tu przenieśliśmy.

— Przeszłość. — Jackson smakuje to słowo, jakby sprawdzał, jak leży na języku. — Tylko że nie patrzysz na niego jak na kumpla z dzieciństwa, Blaze. Patrzysz na niego jak na...

Urwał, ale sugestia zawisa między nami ciężko.

— Jak na co? — Trzymam neutralny ton.

Jackson przygląda mi się uważnie. — Po prostu bądź ostrożny. Wygrywamy razem od dwóch lat. Nie pozwól, żeby stare przywiązania to wszystko zepsuły.

Stare przywiązania. Jakby Asher był tylko jakimś reliktem z przeszłości, a nie powodem, dla którego przejechałem cały kraj.

— Wiem, co robię — mówię.

— Na pewno? — Uśmiech Jacksona nie sięga oczu. — Bo z tej perspektywy wygląda, jakbyś tracił głowę przez faceta, który sam nie wie, czy chce cię uderzyć, czy... — Urwał, wzrusza ramionami. — Nieważne. Po prostu nie zapomnij, po co tu przyszliśmy.

Ta rozmowa wciąż wraca do mnie długo po obiedzie. Słowa Jacksona. Ten dziwny ton pod troską.

Od kiedy Jackson przejmuje się moimi przywiązaniami? Od kiedy patrzy na mnie jak na problem do rozwiązania?

Muszę oczyścić głowę. Lodowisko to jedyne miejsce, gdzie moje myśli w końcu cichną.

Mamy wolny dzień—nie ma treningu—więc arena powinna być pusta. Idealnie. Tylko ja, lód i cisza.

Tylko że, gdy wchodzę przez drzwi, arena nie jest pusta.

Po tafli porusza się samotna sylwetka, kij uderza w krążki w rytmie, który rozpoznałbym wszędzie. Asher. Oczywiście, że Asher. Wszechświat ma chore poczucie humoru.

Rozważam wyjście. Odwrócenie się, zanim mnie zauważy.

Zamiast tego, zakładam łyżwy.

Nie zwraca na mnie uwagi, gdy wjeżdżam na lód. Po prostu dalej ćwiczy, szczęka zaciśnięta, ruchy ostre, pełne stłumionej energii. Ale widzę napięcie w jego ramionach. To, jak kątem oka mnie śledzi.

— Nie spodziewałem się towarzystwa — mówię, podjeżdżając bliżej.

— Ja też nie.

— Mam wyjść?

Przez chwilę milczy. Potem: — Nie.

To słowo osiada między nami, niespodziewane. Rysa w murze, który budował od mojego przyjazdu.

Wpadamy w niewypowiedziany rytm. Najpierw podania—krążek ślizga się między nami z rosnącą precyzją. Potem schematy jazdy, nasze ciała poruszają się synchronicznie, jakbyśmy czytali sobie w myślach.

To. Dla tego tutaj przyszedłem.

Zwiększamy tempo. Ścigamy się po lodzie, walczymy o krążek, ciała zderzają się z bandami z coraz większą siłą. To agresywne, niemal brutalne—a pod tym wszystkim coś elektryzującego trzaska między nami za każdym razem, gdy jesteśmy zbyt blisko.

Doganiam go w rogu, kiedy to się dzieje.

Moja łyżwa zahacza o nierówność na lodzie. Potykam się, wpadając na plecy Ashera. On traci równowagę i nagle obaj lecimy na ziemię—plątanina kończyn, sprzętu i zaskoczonych jęków.

Upadamy mocno. Kończę na nim, ręce oparte po obu stronach jego głowy, nasze ciała przyciśnięte od klatki piersiowej po uda. Jego oczy szerokie, zaskoczone, ten lodowatoniebieski wzrok tuż przy moim.

Żaden z nas się nie rusza.

Powinienem wstać. Zażartować, odsunąć się, zrobić dystans. Tak zrobiłby ktoś rozsądny.

Zamiast tego zostaję dokładnie tam, gdzie jestem.

— Ash. — Jego imię brzmi w moich ustach ostrzej, niż chciałem.

Jego oddech przyspiesza. Patrzę, jak przełyka ślinę, jak jego wzrok zjeżdża na moje usta, po czym gwałtownie wraca w górę. Jego klatka piersiowa unosi się i opada gwałtownie, nierówno.

— Powinniśmy... — zaczyna.

— Tak. — Nie ruszam się.

Powietrze między nami jest naładowane, ciężkie od czegoś, z czym walczę od lat. Jego usta są tuż tu. Rozchylone. Wystarczy się pochylić—

Jego dłoń unosi się. Myślę, że mnie odepchnie. Zamiast tego jego palce zaciskają się na moim trykocie, przyciągając mnie bliżej zamiast odpychać.

Serce mi zamiera.

— Blaze. — Moje imię brzmi w jego ustach inaczej. Rozpaczliwie. Przestraszenie. Pragnienie.

Pochylam głowę powoli, dając mu każdą szansę na zatrzymanie tego. Nasze nosy się muskają. Czuję jego drżący wydech na swoich ustach—

Drzwi areny trzaskają otwierając się.

Odsuwamy się od siebie tak gwałtownie, że prawie łamię sobie kark. Podnoszę się, serce mi wali, krew dudni mi w uszach.

Kroki odbijają się echem od pustej areny. Za zakrętem pojawia się woźny, pchając wózek z chemią. Ledwie rzuca na nas okiem.

— Arena dziś wcześniej zamykana — woła. — Musicie się zbierać w dziesięć minut.

— Jasne. — Mój głos brzmi jakby mnie dusił. — Dzięki.

Znów znika w zapleczu. Cisza aż dzwoni.

Odwracam się do Ashera.

Nie ruszył się. Wciąż siedzi na lodzie tam, gdzie upadł, zgięte kolana, dłonie oparte z tyłu. Patrzy w nicość. Jego klatka piersiowa unosi się i opada zbyt szybko i nawet stąd widzę lekki drżenie jego palców.

Jest w szoku. Oboje jesteśmy.

— Ash? — Kucam powoli. — Wszystko w porządku?

Nie odpowiada. Po prostu patrzy w miejsce, gdzie przed chwilą była moja twarz. Gdzie prawie dotknęły się nasze usta.

— Ash. — Sięgam dłonią, muskam jego ramię. Drży, ale nie odsuwa się.

— Co to było? — Jego głos jest ochrypły. Ledwo szept. — Co to, do cholery, było?

Nie mam odpowiedzi. Albo raczej mam ich zbyt wiele—lata, które chcą się w końcu wyrwać.

— Nie wiem — kłamię.

W końcu jego oczy spotykają moje. Niebieskie, przerażone, szukające czegoś, czego nie wiem, czy potrafię mu dać. — Prawie... prawie...

— Tak.

— Ja nie... — Przełyka ślinę. — Nie wiem, co to znaczy.

— Nie musi to teraz nic znaczyć. — Mówię łagodnie. — Nie musimy tego dziś rozkminiać.

Milczy długo. Krok woźnego odbija się gdzieś w dali, przypominając, że nasz czas tu się kończy.

Wreszcie Asher bierze drżący oddech. — Powinniśmy iść.

— Tak. — Wstaję, podaję mu rękę.

Patrzy na nią. Na moje palce, wciąż posiniaczone po pobiciu Marcusa.

Potem ją bierze.

Podciągam go do góry i stoimy tak chwilę za długo, wciąż trzymając się za dłonie. Żaden z nas nie chce puścić.

— Chodź — mówię cicho. — Odprowadzę cię.

Zjeżdżamy do wyjścia w ciszy. Przebieramy się obok siebie, ruchy wolne, ostrożne, żeby znów się nie dotknąć. Powietrze między nami jest już inne—naładowane czymś, czego żaden z nas nie umie nazwać.

Gdy w końcu wychodzimy przez drzwi areny w chłodną noc, Asher się zatrzymuje.

— Blaze.

— Tak?

Otwiera usta. Zamknięte. Cokolwiek chciał powiedzieć, połyka to z powrotem.

— Nic — mruczy. — Po prostu... dzięki. Że nie zrobiłeś z tego czegoś dziwnego.

Prawie się śmieję. Nic w tym nie jest normalne.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Ashera

Zimne nocne powietrze uderza mnie w twarz, gdy przebijamy się przez drzwi areny, ale nie potrafi ostudzić żaru, który wciąż płonie pod moją skórą.

Nie mogę przestać myśleć o tym, co się przed chwilą wydarzyło. Blaze nade mną. Nasze nosy muskające się. Sposób, w jaki moje palce zacisnęły się na jego koszulce, przyciągając go bliżej, kiedy powinienem był go odepchnąć. Sposób, w jaki chciałem—

Nie. Nie pójdę tą drogą.

Blaze idzie obok mnie w milczeniu, tak blisko, że nasze ramiona prawie się stykają. Żaden z nas nie odezwał się od chwili, gdy zeszliśmy z lodu. Co tu mówić? Prawie się pocałowaliśmy. Prawie na to pozwoliłem. Prawie chciałem tego bardziej niż czegokolwiek od bardzo dawna.

Kim to, do cholery, mnie czyni?

— Ash— — zaczyna Blaze.

— Asher.

Głos zamraża mnie w miejscu. Nie głos Blaze’a. Kobiecy. Znajomy. Ostatni głos, który chciałbym teraz usłyszeć.

Amelia wychodzi z cienia budynku, obejmując się ramionami, by chronić się przed zimnem. Wygląda na mniejszą niż ją zapamiętałem. Kruchą. Jej oczy są zaczerwienione, tusz rozmazany, jakby płakała.

— Czekałam na ciebie — mówi. — Wiedziałam, że tu będziesz. Zawsze tu przychodzisz, kiedy jesteś zdenerwowany.

Nie ruszam się. Nie odzywam. Po prostu patrzę na dziewczynę, z którą spędziłem rok, dziewczynę, którą myślałem, że kochałem, dziewczynę, która trzy dni temu siedziała okrakiem na kimś innym.

— Możemy porozmawiać? — Robi nieśmiały krok do przodu. — Proszę? Tylko pięć minut. Muszę ci to wyjaśnić.

— Nie ma nic do wyjaśniania.

— Jest. — Jej głos się łamie. — To był błąd, Asher. Głupi, okropny błąd. Marcus nic dla mnie nie znaczył. Byłam samotna, a ty ciągle byłeś na treningach, i po prostu— — Ociera łzy z oczu. — Przepraszam. Kocham cię. Chcę to naprawić.

Słowa spływają po mnie, puste i bez znaczenia. Tydzień temu może by podziałały. Tydzień temu może bym posłuchał, może pozwolił jej wrócić, bo posiadanie kogoś— kogokolwiek— wydawało się lepsze niż bycie samemu.

Ale to było przed schowkiem na środki czystości. Przed tym, jak Blaze trzymał moją twarz w dłoniach i mówił, że wszystko będzie dobrze. Przed tym, jak upadłem na lód z czyimś ciałem przyciśniętym do mojego i poczułem się bardziej żywy niż przez cały rok z nią.

— Nie — mówię.

Amelia mruga. — Co?

— Powiedziałem nie. — Mój głos brzmi pewniej, niż się spodziewałem. — To koniec, Amelia. Nie chcę tego naprawiać.

— Asher, proszę— — Sięga po moje ramię.

— Powiedział nie.

Głos Blaze’a przecina zimne powietrze niczym ostrze. Robi krok do przodu, ustawiając się lekko między mną a Amelią. Nie jest agresywny, ale niewątpliwie opiekuńczy.

Oczy Amelii rozszerzają się, wędrując między nami. — To jest prywatna rozmowa.

— Nie wyglądało mi to na rozmowę — Blaze krzyżuje ramiona. — Wyglądało, jakbyś nie akceptowała odmowy.

— Kim ty w ogóle jesteś? — Głos Amelii się wyostrza, desperacja ustępuje miejsca złości. — To nie ma z tobą nic wspólnego.

— Ma wszystko wspólnego. — Blaze nie podnosi głosu, ale coś w jego tonie sprawia, że Amelia cofa się o krok. — To mój kolega z drużyny. Mój przyjaciel. I go skrzywdziłaś. Więc tak, to mój interes.

Amelia patrzy na niego, potem na mnie. Coś się zmienia w jej wyrazie twarzy— zamieszanie, podejrzenie, początek brzydkiego domysłu.

— To dlatego? — Wskazuje na nas. — To przez niego chcesz wyrzucić rok razem do kosza?

— To nie przez niego.

— Naprawdę? Bo od kiedy się tu pojawił, trzyma się twojego boku. — Jej śmiech jest gorzki. — Boże, Asher. Wiedziałam, że jesteś zdystansowany, ale nie sądziłam, że jesteś—

— Uważaj. — Głos Blaze’a staje się groźny. — Zastanów się dobrze, co chcesz powiedzieć.

Ostrzeżenie zawisa w powietrzu. Usta Amelii zamykają się gwałtownie, niewypowiedziane oskarżenie ginie na jej języku.

Powinienem coś powiedzieć. Powinienem się bronić, wyjaśnić, zaprzeczyć temu, co insynuuje. Ale jestem zmęczony. Tak cholernie zmęczony tłumaczeniem się, udawaniem, byciem kimś, kim nie jestem pewien, że kiedykolwiek byłem.

— To koniec — mówię cicho. — Nie czekaj już na mnie.

Odwracam się i odchodzę. Po chwili Blaze dołącza do mnie.

— Asher! — Głos Amelii odbija się echem za nami. — Asher, zaczekaj!

Nie oglądam się.

Idziemy w milczeniu przez parking, mijając latarnie rzucające pomarańczowe plamy na asfalt, obok ostatnich samochodów należących do sprzątaczy i nocnej obsługi. Nie wiem, dokąd idę. Nie obchodzi mnie to. Po prostu muszę się ruszać, oddalić od wszystkiego, co się właśnie wydarzyło.

— Wszystko w porządku? — pyta w końcu Blaze.

— Nie. — Ta szczerość mnie zaskakuje. — Nie wiem, kim jestem.

— W porządku.

Docieramy na skraj kampusu. Moje mieszkanie jest stąd dziesięć minut pieszo. Powinienem się pożegnać, pozwolić Blaze’owi wrócić, skupić się na wszystkim sam, jak zawsze.

Zamiast tego słyszę, jak mówię: — Odprowadzisz mnie do domu?

Kroki Blaze’a zwalniają na sekundę. Kiedy na niego zerkam, na jego twarzy pojawia się coś miękkiego, zaskoczonego, zanim zamienia to w neutralność.

— Jasne. — Jego głos jest cichy. — Oczywiście.

Idziemy. Noc jest zimna i przejrzysta, gwiazdy rozsypane po niebie jak sól na czarnym aksamicie. Nasz oddech unosi się w powietrzu, mieszając, zanim rozpłynie się w nicość.

— Dziękuję — mówię po chwili. — Za tamto. Z Amelią.

— Nie musisz mi dziękować.

— Wiem. Ale mimo wszystko. — Wkładam ręce do kieszeni, patrząc, jak stopy przesuwają się po chodniku. — Nikt nigdy... To znaczy, nie jestem przyzwyczajony, że ktoś...

— Stoi za tobą?

Kiwnąłem głową, gardło mam ściśnięte.

— Przyzwyczaj się. — Ramię Blaze’a lekko muska moje. — Mówiłem poważnie, Ash. Nie zamierzam nigdzie odchodzić.

Zapada między nami wygodne milczenie. Ulice są prawie puste— kilku studentów śpieszy do domu, para idzie za rękę po drugiej stronie ulicy.

— Mogę o coś zapytać? — Blaze mówi ostrożnie.

— Zależy.

— To, co powiedziała tamta. Że ja jestem powodem, dla którego możesz to zakończyć. — Zawiesza głos. — To prawda?

Nogi idą dalej, ale mózg się zatrzymuje. Szczera odpowiedź mnie przeraża.

— Nie wiem — mówię w końcu. — Może. Po części. — Biorę oddech. — Kiedy przyłapałem ją z Marcusem, spodziewałem się, że będę załamany. Ale nie byłem— nie tak, jak powinienem. Nie tak, jak powinno się czuć, gdy traci się kogoś, kogo się kocha.

— A teraz?

— Teraz zaczynam myśleć, że może nigdy jej nie kochałem. Może po prostu... chciałem ją chcieć. Bo tak powinienem.

To wyznanie wisi w powietrzu. Nigdy wcześniej tego nie powiedziałem na głos.

Blaze milczy przez chwilę. Potem: — Nie ma nic złego w odkrywaniu, czego naprawdę chcesz, Ash. Nawet jeśli to przerażające.

— Ty tak zrobiłeś? Dowiedziałeś się, czego chcesz?

Cicho się śmieje. — Ja się tego dowiedziałem dawno temu. Po prostu czekałem na właściwy moment.

Nie pytam, co ma na myśli. Myślę, że już wiem.

Za szybko docieramy pod mój budynek. Zatrzymuję się przy wejściu, klucze w dłoni, nagle niechętny, by wejść do środka. Być sam na sam z myślami i wspomnieniem jego ciała na moim oraz pytaniem, na które nie jestem gotów odpowiedzieć.

— To tutaj — mówię głupio.

— Wiem. — Blaze patrzy na mnie swoimi brązowymi oczami, cierpliwy i ciepły. Czeka na coś. Nie naciska.

Słowa padają, zanim mogę je powstrzymać: — Chcesz wejść?

Cisza. Serce wali mi w piersi. Nie wierzę, że to powiedziałem.

Usta Blaze’a wyginają się w mały uśmiech. — Na pewno?

Nie. Już niczego nie jestem pewien.

— Tak — mówię mimo to. — Jestem pewien.

Otwieram drzwi i trzymam je dla niego. Blaze zawahał się tylko na moment— daje mi ostatnią szansę, by się wycofać— po czym wchodzi do środka.

Drzwi zamykają się za nami i nagle noc wydaje się inna. Pełna możliwości. Przerażająca na sposoby, których dopiero zaczynam się domyślać.

Ale pierwszy raz od bardzo dawna nie uciekam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Score me, Captain

Score me, Captain

150 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

150

Treść

Aa