Stal uderzała o stal, gdy okrążałem Marcusa na placu treningowym. Chłopak – ledwie osiemnastoletni i zdesperowany, by udowodnić swoją wartość przed księciem koronnym – wymachiwał dziko mieczem bez techniki i kontroli.
"Skup się na pracy nóg!" zawołałem, umykając przed jego niezdarnym atakiem. "Wojownik, który nie potrafi utrzymać równowagi—"
Nieprawidłowość uderzyła mnie niczym fizyczny cios. Energia w powietrzu zmieniła się, sprawiając, że sierść mojego wilka zjeżyła się ostrzegawczo.
Coś nadchodziło. Coś, co miało zniszczyć wszystko, co myślałem, że wiem.
"Wasza Wysokość!" głos Marcusa załamał się z przerażenia. "Uważaj!"
Obróciłem się dokładnie w momencie, gdy jego pazury rozdarły moją pierś, rozrywając ciało czterema równoległymi szramami. Krew trysnęła między moimi palcami, gdy się zatoczyłem, metaliczny zapach zalał plac treningowy.
Martwa cisza ogarnęła wszystkich obecnych wilków.
"O Bogini," wyszeptał chłopak, biały jak pergamin na twarzy. "Nie chciałem— Nie mogłem kontrolować—"
"Cofnijcie się." Słowa wyszły jako warknięcie, które rozproszyło połowę zgromadzonych wilków. Przycisnąłem dłoń do piersi, czując ciepłą wilgoć pulsującą między palcami. "Wszyscy, cofnijcie się."
Kapitan Thorne przedarł się przez tłum, jego ogorzała twarz ponura. "Wasza Wysokość, potrzebujesz uzdrowiciela."
"Nic mi nie jest." Ale nawet gdy to mówiłem, czułem, że coś jest nie tak.
Rany powinny się już zasklepiać, moje przyspieszone gojenie powinno naprawiać szkody. Zamiast tego ziały otworem, swobodnie krwawiąc.
"Panie, z całym szacunkiem, ale nie jest dobrze." Głos Thorne'a niósł nutę rozkazu, która pochodziła z dekad doświadczenia bojowego. "To nie jest normalne krwawienie."
Zdarłem resztki tuniki, odsłaniając cztery głębokie rany na piersi. Krew spływała strumykami po moim torsie, zbierając się w kałużę u moich stóp. Zgromadzone wilki westchnęły, ich zapach strachu gęsty w powietrzu.
"Niech ktoś sprowadzi królewskiego uzdrowiciela," rozkazał Thorne.
"Nie." Wyprostowałem się, ignorując sposób, w jaki ruch wysyłał nowe fale bólu przez moją pierś. "Nie potrzebuję—"
"Lady Lilith." Imię zawisło w powietrzu jak wyzwanie. "To jedyna uzdrowicielka wystarczająco potężna, by—"
"Nie." Odmowa była automatyczna, instynktowna. "Absolutnie nie."
"Wasza Wysokość," powiedział ostrożnie Thorne, "tracisz dużo krwi. Jeśli rany nie chcą się same zamknąć—"
"Zamkną się." Ale nawet gdy to mówiłem, kolejna fala zawrotów głowy zalała mnie. Ziemia zdawała się przechylać pod moimi stopami.
"Wystarczy!" Uchwyt Thorne'a zmienił się w żelazo wokół mojego ramienia. "Idziemy do dziedziczki Moonwhisper. Natychmiast!"
"Powiedziałem nie."
"A ja mówię, że nie masz wyboru!" Jego głos wzniósł się do bojowego ryku, który sprawił, że wszyscy w zasięgu słuchu zamarli. "Możesz iść tam o własnych siłach, albo mogę cię nieść jak worek zboża! Ale idziesz!"
Chciałem się kłócić, potwierdzić swój autorytet, przypomnieć im wszystkim, kto tu jest księciem. Ale kolejny przypływ krwi na piersi odebrał mi słowa z gardła.
"Dobrze," warknąłem. "Ale jeśli ona to pogorszy—"
"Nie pogorszy." Thorne już prowadził mnie w stronę zamku. "Zaufaj mi, Wasza Wysokość. Nie pogorszy."
Krew malowała szkarłatny szlak na kamiennej podłodze, gdy Thorne ciągnął mnie przez korytarze do komnaty uzdrawiania Lilith. Moja zniszczona tunika wisiała w strzępach, a każdy krok wysyłał świeżą agonię płonącą przez moją pierś jak roztopiony metal.
"Ona na nas czeka," oznajmił Thorne, gdy dotarliśmy do drzwi rzeźbionych w skomplikowane fazy księżyca. "Wysłałem wiadomość z wyprzedzeniem."
"Jak cudownie troskliwe z twojej strony."
Drzwi otworzyły się gwałtownie, zanim zdążyliśmy zapukać. Lilith pojawiła się w wejściu, jej oczy w kolorze burzy oceniały mój stan z drapieżną koncentracją. Miała na sobie głęboko niebieskie szaty, które płynęły wokół niej jak woda, srebrne włosy zaplecione do tyłu w przygotowaniu do bitwy.
"Jak długo krwawi?" zażądała bez wstępu.
"Dwadzieścia minut," odpowiedział Thorne, gdy pozostałem milczący.
"Jakakolwiek reakcja gojenia?"
"Żadna. Nawet nie zwalnia."
Kiwnęła głową, odsuwając się, by nas wpuścić. "Przyprowadź go do ołtarza."
Komnata uzdrawiania była niepodobna do niczego, co kiedykolwiek widziałem. Kryształy wyrastały z każdej powierzchni – ścian, sufitu, podłogi – ich delikatne niebieskie światło pulsowało w rytm czegoś, czego nie potrafiłem zidentyfikować.
"Na plecy," poleciła Lilith, wskazując na marmurowy ołtarz na środku pomieszczenia.
"Postoję."
"Położysz się, albo zemdlejesz i będę musiała sama cię tam wnieść." Jej głos emanował absolutnym autorytetem. "Wybieraj."
Spojrzałem na nią gniewnie, ale zawroty głowy się nasilały. Niechętnie ułożyłem się na zimnym marmurze.
"Kapitanie Thorne," powiedziała Lilith, "może pan zaczekać na zewnątrz."
"Pani, powinienem zostać—"
"Na zewnątrz." To pojedyncze słowo zabrzmiało rozkazem nieznoszącym sprzeciwu. Thorne ukłonił się i wycofał, zamykając za sobą drzwi cichym kliknięciem.
Nagle zostaliśmy sami.
Lilith zbliżyła się do ołtarza, jej ruchy były płynne i zdecydowane. "To będzie bolało," powiedziała, spoglądając na mnie. "Rany są przeklęte. Strach i poczucie winy Marcusa - to zatruwa twoje naturalne zdolności regeneracyjne."
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, przycisnęła dłonie do mojej piersi.
Błyskawica przeszyła całe moje ciało. Coś, co sprawiło, że każde zakończenie nerwowe zaśpiewało w rozpoznaniu. Moje plecy wygięły się nad ołtarzem, gdy moc przepływała między nami, ciepła i elektryzująca, całkowicie przytłaczająca.
"Co—" wydyszałem, ale potrząsnęła głową.
"Nie walcz z tym. Pozwól temu się wydarzyć."
Ciepło rozkwitło pod jej dłońmi, rozprzestrzeniając się na zewnątrz przez moją pierś, ramiona, całą moją istotę.
Rany zaczęły się zasklepiać pod jej dotykiem, ale to nie było najbardziej szokujące. Najbardziej szokujące było to, jak mój wilk nagle znieruchomiał całkowicie - jakby znalazł coś, na co polował przez całe swoje istnienie.
"Lilith!" Jej imię wyrwało się z mojego gardła jak okrzyk bojowy.
Jej oddech gwałtownie się zatrzymał. Jej dłonie zadrżały na mojej skórze. "Czuję to," wyszeptała. "Więź. To jest—"
"Niemożliwe!" Usiadłem gwałtownie, jej dłonie wciąż przyciśnięte do mojej piersi, nasze twarze oddalone o centymetry. "Więź partnerska nie tworzy się podczas rytuałów uzdrawiania!"
"Więc wyjaśnij to!" Nie odsunęła się, nie przerwała połączenia, które rozpalało moją krew. "Wyjaśnij, dlaczego czuję, jakbym czekała wieczność, żeby cię znaleźć!"
Pytanie zawisło między nami, naładowane zarówno niebezpieczeństwem jak i nieskończonymi możliwościami. Jej oczy w kolorze burzy rozszerzyły się ze zdumienia i czegoś, co mogło być przerażeniem.
"Bo czekałaś," wyszeptała.
Sięgnęła do mojej twarzy, ujmując mój policzek w dłonie. Jej skóra była niewiarygodnie miękka, niewiarygodnie ciepła. "To zmienia wszystko."
"Tak."
"Negocjacje małżeńskie, sojusz polityczny—" Moja dłoń zsunęła się na jej talię.
"Nic z tego nie ma już znaczenia." Oparła się o mój dotyk, jej oczy zamknęły się. "Więź wybiera. Nie polityka. Nie strategia. Więź."
Przyciągnąłem ją bliżej, aż poczułem jej oddech na moich ustach, i pocałowała mnie.
Świat eksplodował doznaniami. Jej usta były miękkie i ciepłe i idealne, pasujące do moich jakby były stworzone do tej chwili. Przyciągnąłem ją do siebie, moje dłonie zaplątały się w jej srebrnych włosach, a ona stopniała w moim uścisku z cichym dźwiękiem, który sprawił, że mój wilk zawył triumfalnie.
I wtedy je zobaczyłem. Nie wspomnienia. Wizje. Przyszłości, które jeszcze się nie wydarzyły, ale wydawały się tak realne jak kobieta drżąca w moich ramionach.
"Nie," wyszeptałem, ale wizje nie przestawały napływać. Trzy kobiety. Trzy terytoria. Trzy części mojej duszy, o których istnieniu nigdy nie wiedziałem.
A łączące je wszystkie - nici światła i mocy i nieuchronności, które łączyły nie tylko mnie z nimi, ale także je ze sobą nawzajem.
Konwulsje Lilith w końcu ustały. Leżała nieruchomo w moich ramionach, jej oddech był płytki, ale stabilny. Gdy otworzyła oczy, nie były już tylko w kolorze burzy.
"Ty też to widziałeś," powiedziała. To nie było pytanie.
"To niemożliwe." Słowa wydawały się obce na moim języku. "Nigdy tego nie zrobiono."
"Zrobiono to raz." Jej głos był teraz pewny, zdecydowany. "Pierwszy Król Lykanów. Ten, który zjednoczył wszystkie terytoria pod jednym sztandarem. Miał trzy królowe."
"To mitologia."
"Czy na pewno?" Dotknęła mojej twarzy, jej palce śledziły linię mojej szczęki. "A może to proroctwo, które wreszcie się spełnia?"
Wpatrywałem się w nią, w tę kobietę, która właśnie wywróciła cały mój świat do góry nogami. Więź między nami brzęczała pewnością, ale poza tym czułem coś jeszcze. Inne nici, słabsze, ale rosnące w siłę, ciągnące mnie ku celom, których nigdy nie brałem pod uwagę.
"Nigdy nie byłeś przeznaczony tylko dla jednej."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Korytarz wypełnił się odgłosem trzaskającego drewna, gdy uderzyłem pięścią w starożytne panele. Krew pojawiła się na moich knykciach, ale to było nic w porównaniu z ogniem płynącym w moich żyłach.
"Wasza Wysokość!"
Odwróciłem się i zobaczyłem zbliżającego się kapitana Thorne'a, jego poorana twarz napięta z troski. Za nim dwóch strażników flankowało korytarz, ich dłonie unosiły się blisko broni.
"Zostańcie z tyłu." Słowa wyszły jak warknięcie, które sprawiło, że nawet Thorne zatrzymał się w pół kroku.
"Panie, krwawisz—"
"Powiedziałem zostańcie z tyłu!" Mój głos odbił się echem od kamiennych ścian, nieludzki i rozkazujący. Strażnicy wymienili nerwowe spojrzenia, ale Thorne pozostał niewzruszony.
"Co tam się stało?" Jego wzrok przesunął się w kierunku komnaty uzdrawiania Lilith. "Służba słyszała krzyki, widziała światło sączące się pod drzwiami—"
"Nic się nie stało."
"Twoja klatka piersiowa." Wzrok Thorne'a spoczął na miejscu, gdzie moja podarta koszula odsłaniała nietkniętą skórę. "Rany zniknęły. Całkowicie wyleczone."
Zerwałem pozostałą tkaninę, pozwalając jej opaść w zakrwawionych strzępach. Tam, gdzie cztery ślady pazurów prawie mnie zabiły, nie pozostało nic poza gładką skórą, która wciąż brzęczała resztkami magii.
"Ona cię uzdrowiła." To nie było pytanie.
"Tak."
"I?"
"I nic." Odwróciłem się w kierunku moich komnat, ale głos Thorne'a zatrzymał mnie w miejscu.
"Więź się uformowała."
Moje dłonie zacisnęły się w pięści. "Nie wiesz, o czym mówisz."
"Czyżby?" Podszedł bliżej, a ja wyczułem zapach jego pewności, całkowity brak strachu. "Służyłem trzem pokoleniom twojej rodziny, chłopcze. Wiem, jak wygląda więź z partnerem, gdy się tworzy."
"Jedna więź. Jeden partner." Słowa czułem jak szkło w gardle. "Tak to działa."
"Dla większości wilków, tak." Jego głos niósł ciężar wieku i mądrości. "Ale ty nie jesteś jak większość wilków, prawda?"
Wpatrywałem się w niego, w człowieka, który trenował mnie od dzieciństwa, który widział mnie w najsłabszych i najmocniejszych momentach. "Co chcesz przez to powiedzieć?"
Sięgnął do kurtki, wyciągając oprawiony w skórę dziennik, którego nigdy wcześniej nie widziałem. "Twoja babka prowadziła zapiski. Proroctwa. Sny, które się spełniły."
"Nie." Zatrzasnąłem dziennik, oddając mu go z powrotem. "Nie będę jakimś eksperymentem hodowlanym dla starożytnych przepowiedni."
"Nadchodzi wojna, Wasza Wysokość." Wyraz twarzy Thorne'a stał się poważny. "Zachodni Szczep rośnie w siłę z każdym dniem. Południowe terytoria są na skraju głodu. A Wschodnie Klify..." Potrząsnął głową. "Śmierć Alfy Willowclaw osłabiła ich obronę."
"I myślisz, że poślubienie trzech kobiet jakoś to wszystko naprawi?"
"Myślę, że zjednoczenie trzech najpotężniejszych linii krwi pod jedną koroną może dać nam siłę, by przetrwać to, co nadchodzi." Jego głos spadł do ledwie słyszalnego szeptu.
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, dźwięk zbliżających się kroków odbił się echem w korytarzu. Lekkie, pełne gracji kroki, które sprawiły, że mój wilk natychmiast podniósł głowę w rozpoznaniu.
"Ona nadchodzi," powiedział niepotrzebnie Thorne.
"Nie mogę—" Odwróciłem się w kierunku moich komnat, ale złapał mnie za ramię.
"Ucieczka nie zmieni tego, co już się zaczęło."
"Wasza Wysokość." Głos Lilith niósł się korytarzem jak muzyka, miękki, ale rozkazujący. "Musimy porozmawiać."
Zamknąłem oczy, czując ciągnięcie więzi jak fizyczny ciężar w mojej piersi. Gdy je otworzyłem, była tam - srebrne włosy spływające po ramionach, oczy koloru burzy kryjące głębię wiedzy, która mnie przerażała.
"Powiedziałam, że musimy porozmawiać." Jej głos niósł nutę autorytetu, której nigdy wcześniej nie słyszałem. "Teraz."
Thorne ukłonił się z szacunkiem. "Zostawię was samych."
Wzrok Lilith nie opuścił mojego, gdy podeszła bliżej, a ja poczułem jej zapach - deszcz i błyskawice, i coś niedefiniowalnie jej.
"Wizje nie ustały. Stają się silniejsze. Wyraźniejsze."
"Nie chcę tego słyszeć."
"Ale musisz." Sięgnęła do mnie, a ja nie odsunąłem się, gdy jej palce śledziły nietkniętą skórę mojej piersi. "Więzi już się tworzą, Kieran. Z twoim pozwoleniem lub bez."
"To niemożliwe."
"Naprawdę?" Jej dotyk wysłał elektryczność przez moje żyły. "Powiedz mi, że ich nie czujesz. Powiedz mi, że nie wyczuwasz innych nici ciągnących cię nawet teraz."
Nie mogłem. Bo miała rację.
Nawet stojąc tutaj, czułem coś ciągnącego na krańcach mojej świadomości. Dwa inne połączenia, słabsze niż to płonące między mną a Lilith, ale rosnące w siłę z każdą godziną.
"Astrid Stormclaw." Głos Lilith był ledwie głośniejszy od szeptu. "Północne Terytoria. Śni o tobie."
Wstrzymałem oddech. "Skąd wiesz—"
"Bo czuję ją przez naszą więź. Tak samo jak czuję Nyx Willowclaw we Wschodnich Klifach." Jej oczy trzymały moje, nieustępliwe. "One wiedzą, Kieran. Wiedzą, co nadchodzi."
"A jeśli odrzucę więzi?"
"Wtedy umrą." To proste stwierdzenie uderzyło mnie jak fizyczny cios. "Proroctwo jest jasne. Zjednocz trzy linie krwi albo patrz, jak terytoria płoną."
"Wybór należy do mnie." Odsunąłem się od dotyku Lilith, ale ciepło jej skóry pozostało na mojej. "Prosisz mnie, żebym porzucił wszystko, w co zostałem wychowany. Wszystko, czym jestem."
"Nie." Głos Lilith był stanowczy, nieugięty. "Proszę cię, byś stał się wszystkim, czym miałeś być."
"Król z trzema królowymi? Wilk z wieloma partnerkami? To nienaturalne—"
"Nienaturalne?" Zaśmiała się, ale nie było w tym humoru. "Nic w naszym rodzaju nie jest naturalne. Zmieniamy się w bestie, leczymy ze śmiertelnych ran, żyjemy stulecia. A ty martwisz się o liczbę więzi, które twoje serce może pomieścić?"
"Tu nie chodzi o liczby—"
"Więc o co?" Podeszła bliżej, tak blisko, że mogłem zobaczyć srebrne plamki w jej burzowych oczach. "Strach? Duma? Terror, że możesz być faktycznie kochany za to, kim jesteś, zamiast za to, co reprezentujesz?"
Słowa trafiły w cel z dewastującą precyzją. Zachwiałem się, moje ramiona uderzyły o kamienną ścianę za mną.
"Trzy szanse na ocalenie wszystkiego, co ważne, Wasza Wysokość." Położyła dłoń na mojej piersi, dokładnie nad sercem. "Więzi nie wybierają słabości, lecz siłę. A teraz terytoria potrzebują więcej siły, niż jedna osoba może zapewnić."
Wpatrywałem się w nią, tę małą, niebezpieczną kobietę, która właśnie wywróciła mój świat do góry nogami dotykiem i proroctwem.
Zamknąłem oczy, czując ciężar wyboru osiadający na moich barkach jak korona z ołowiu. "To szaleństwo."
"Tak," zgodziła się, wspinając się na palce, aż jej usta były centymetry od moich. "Ale jest też nieuniknione."
Kiedy pocałowała mnie ponownie, świat eksplodował doznaniami. Każde zakończenie nerwowe ożyło, więź między nami rozjarzyła się tak jasno, że czułem jej palenie pod powiekami.
A pod tym ogniem czułem je - dwa inne połączenia budzące się do życia, wołające do mnie przez ogromne odległości, które nas dzieliły.
Moje partnerki.
Proroctwo nie było przekleństwem, zdałem sobie sprawę, gdy usta Lilith poruszały się na moich. Było zbawieniem ubranym w światło gwiazd.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Drzwi komnaty rady zatrzasnęły się za mną z ostatecznością, która echem odbiła się przez kamienne korytarze.
Moje dłonie drżały, gdy przycisnąłem plecy do zimnego marmuru, a serce waliło mi o żebra niczym dzikie zwierzę desperacko próbujące uciec.
Potrójna więź. Te słowa powtarzały się w mojej głowie niczym śmiertelny dzwon.
Nie jakakolwiek więź – najrzadsza, najbardziej niebezpieczna forma połączenia między partnerami. Taka, która obalała królestwa i doprowadzała alfy do szaleństwa. Taka, która zamieniała racjonalnych mężczyzn w niewolników własnych emocji.
"Wasza Wysokość?" Głos służącej przerwał moje spiralne myśli. "Rada pyta—"
"Powiedz im, że jestem niedysponowany." Mój głos zabrzmiał jak warknięcie, które sprawiło, że młoda kobieta cofnęła się. "Powiedz im, co chcesz. Po prostu... zostaw mnie samego."
Odepchnąłem się od ściany i ruszyłem przez pałacowe korytarze, a moje buty dudniły o wypolerowany kamień. Służba i dworzanie rozstępowali się przede mną, a ich szepty cichły, gdy przechodziłem.
Dobrze. Niech się zastanawiają.
Niech spekulują o nagłym wyjściu księcia koronnego z najważniejszego w roku posiedzenia rady.
Potrójna więź wyjaśniała wszystko – przemożne przyciąganie, jakie czułem do Lilith, sposób, w jaki mój wilk drapał mi pierś, gdy była w pobliżu, elektryczny prąd przepływający przez moje żyły przy najlżejszym jej dotyku.
To, co wziąłem za zwykłe zauroczenie, było czymś znacznie bardziej niebezpiecznym.
Czymś, co mogło zniszczyć wszystko, na co pracowałem.
Dotarłem do moich komnat i zabarykadowałem drzwi, oddychając ciężko. Pokój wydawał się zbyt mały, zbyt ograniczający.
Potrzebowałem powietrza, przestrzeni, potrzebowałem myśleć jasno bez odurzającego zapachu deszczu i błyskawic zaciemniającego mój osąd.
Ale nawet tutaj, otoczony znajomymi ścianami i komfortem samotności, czułem ją.
Więź brzęczała pod moją skórą jak żywa istota, ciągnąc mnie ku niej niewidzialnymi nićmi, których nie mogłem przeciąć.
"Słabość," wypowiedziałem to słowo na głos, smakując jego gorzką prawdę. "To jest słabość."
Głos mojego ojca odbił się echem w pamięci, zimny i rozkazujący: "Król nie może sobie pozwolić na miłość, Kieran. Miłość to słabość. Miłość to ostrze, którego twoi wrogowie użyją, by cię powalić."
Miał rację.
Każda lekcja, każda brutalna sesja treningowa, każda chwila wymuszonego emocjonalnego dystansu była przygotowaniem do tego – do dnia, w którym będę musiał wybrać między sercem a koroną.
Wybór powinien być prosty. Byłem dziedzicem tronu Willowclaw, przeznaczonym do władania siedmioma terytoriami i dowodzenia tysiącami.
Osobiste pragnienia były luksusem, na który nie mogłem sobie pozwolić.
Ale więź pulsowała mocniej, wysyłając przez moje ciało fale tęsknoty, które osłabiały moje kolana. Czułem zmieszanie Lilith, jej rosnący niepokój, gdy szukała mnie po pałacu.
Połączenie między nami było tak silne, że niemal mogłem posmakować jej łez.
"Nie." Uderzyłem pięścią w kamienną ścianę, witając ostry ból, który rozjaśnił mi w głowie. "Nie będę kontrolowany przez to. Nie będę słaby."
Delikatne pukanie do drzwi sprawiło, że zamarłem.
"Wasza Wysokość?" Głos Lilith był stłumiony przez ciężkie drewno, ale słyszałem troskę, wrażliwość, która sprawiała, że bolała mnie pierś. "Wszystko w porządku? Wyszedłeś tak nagle..."
Przycisnąłem plecy do drzwi, zamykając oczy, gdy jej zapach sączył się przez szczeliny.
Każdy instynkt krzyczał, żebym je otworzył, żebym wziął ją w ramiona i nigdy nie puścił. Więź popychała mnie do przodu, obiecując ulgę od drążącej pustki, która wyżłobiła się w mojej piersi.
"Wszystko w porządku," wydusiłem, nienawidząc jak mój głos załamał się na tych słowach. "Po prostu... jestem zmęczony."
"Członkowie rady zadają pytania. Chcą wiedzieć, dlaczego wybiegłeś podczas negocjacji terytorialnych."
Niech pytają. Niech się zastanawiają, czy ich przyszły król traci zmysły. Lepsze to niż prawda – że traciłem siebie dla czegoś, czego nie mogłem kontrolować.
"Powiedz im, że zbiorę się jutro."
"Książę Kieran, proszę." Jej dłoń przycisnęła się do drzwi i mogłem czuć ciepło jej dotyku nawet przez drewno. "Pozwól mi pomóc. Cokolwiek jest nie tak, możemy—"
"Nie ma żadnego 'my'." Słowa wyrwały się z mojego gardła jak odłamki szkła. "Nie może być."
Cisza rozciągnęła się między nami, ciężka od bólu i zmieszania.
Czułem jej ból przez więź, ostry i natychmiastowy, tnący przez moją determinację jak ostrze przez jedwab.
"Nie rozumiem," wyszeptała.
"Nie musisz rozumieć." Zmusiłem się, by mój głos był stalowy, każde słowo było wymierzonym ciosem. "Musisz trzymać się ode mnie z daleka."
"Trzymać się z daleka?" Jej głos się podniósł, niedowierzanie zabarwiło każdą sylabę. "Kieran, jesteśmy partnerami. Więź—"
"Więź to pomyłka." Odwróciłem się od drzwi, nie mogąc znieść dźwięku jej łamiącego się serca. "Reakcja chemiczna. Nic więcej."
"Nie mówisz tego poważnie." Ale mówiłem. Musiałem.
Bo alternatywą było poddanie się czemuś, co uczyniłoby mnie wrażliwym, zależnym, słabym. A słaby król to martwy król.
Słuchałem jej kroków oddalających się korytarzem, każdy krok ciągnął za więź, aż myślałem, że może pęknąć. Ale nie pękła.
Po prostu się rozciągała, stając się ciaśniejsza i bardziej bolesna z każdym centymetrem odległości między nami.
Gdy dźwięk jej obecności w końcu zanikł, opadłem na krzesło przy oknie, wpatrując się w oświetlone księżycem ogrody, gdzie często spacerowała.
Więź pulsowała fantomowym bólem, ale przyjąłem go. Ból był lepszy niż słabość.
Ból był czymś, co mogłem kontrolować.
Godziny mijały w ciszy, przerywanej jedynie miarowym tykaniem starego zegara na gzymsie kominka. Każda minuta wydawała się wiecznością, każda sekunda była testem mojej determinacji.
Więź szeptała obietnice ulgi, spełnienia, szczęścia, jakiego nigdy nie znałem. Ale szczęście było luksusem, na który nie mogłem sobie pozwolić.
Byłem księciem koronnym Willowclaw, synem Króla Lykanów. Miałem rządzić siłą, logiką, z zimną kalkulacją, która utrzymywała moją linię krwi na tronie przez ponad tysiąc lat.
Nie zostanę zniszczony przez miłość.
Przesuń w górę, aby kontynuować