passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Stealing the Alpha’s Heritage - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

Stealing the Alpha’s Heritage

/

Rozdział 5

Rozdział 4

POV Thorne

"Gdzie, do cholery, jest moja żona?"

Słowa wyrywają się z mojego gardła, gdy wpadam przez drzwi do piwnicy.

Blask księżyca wpada przez wąskie okna, oświetlając puste łóżko polowe, na którym powinna leżeć Aria. Jej zapach wciąż unosi się przy betonowych ścianach—jaśmin i strach—ale ona zniknęła.

Łapię najbliższego strażnika za gardło, unosząc go tak wysoko, że jego stopy zwisają w powietrzu. "Miałeś jedno zadanie. Jedno pieprzone zadanie."

"Alfa, proszę…" Dławi się pod moim uściskiem, jego twarz robi się purpurowa.

"Kto otworzył te drzwi?" Zaciskam palce mocniej. Wilk we mnie domaga się krwi.

"Dopiero zaczęliśmy zmianę, Alfo." Dyszy. "Drzwi były już otwarte, kiedy przyszliśmy na rotację. Ale wcześniej—widziałem, jak wsiadała do samochodu Garretta, gdy wchodziłem. Odjechał z nią."

Upuszczam go, obserwując, jak zwija się na podłodze, trzymając się za gardło. "Kiedy?"

"Dwie godziny temu, Alfo." Kaszle, próbując uklęknąć. "Tuż przed zmianą."

Garrett. Zaciskam szczęki tak mocno, że aż zęby trzeszczą. "Zejdź mi z oczu. Jeśli zobaczę cię na terenach watahy po wschodzie słońca, sam rozszarpię ci gardło."

Korytarze rozmazują mi się przed oczami, gdy pędzę przez nie niczym burza, służący rozbiegają się na boki jak liście przed wichurą. Przyciskają się do ścian, spuszczają wzrok, a w powietrzu aż gęsto od zapachu ich strachu.

Moja wściekłość narasta z każdym krokiem w stronę garażu.

Znajduję Garretta, który metodycznie sprawdza olej w jednym z samochodów. Jego poorana zmarszczkami twarz pozostaje niewzruszona, gdy się zbliżam, ale coś w jego postawie sprawia, że mam ochotę szczerzyć kły.

"Gdzie zabrałeś moją żonę?" Pytanie brzmi jak warkot.

"Nie wiem, o czym mówisz, Alfo." Nie podnosi wzroku znad bagnetu.

"Nie kłam." Uderzam dłonią w maskę, zostawiając wgniecenie w metalu. "Strażnik widział, jak ją wywozisz."

Garrett w końcu spotyka mój wzrok, jego poorane bliznami usta twardo zaciśnięte. "Pojechałem tam, gdzie mi kazano."

"Pracujesz dla mnie." Mój głos opada do warczenia, które przyprawiłoby o moczenie w spodnie mniej odważnych.

Garrett nie drgnie. "Pracuję dla watahy, Alfo. Robię to, odkąd wyrosły ci pierwsze kły."

Powoli wyciera ręce w szmatę.

"Trzymam się łańcucha dowodzenia, który utrzymuje tę watahę przez czterdzieści lat." Rzuca szmatę na bok. "Są rozkazy, które są ważniejsze od innych."

"Gdzie ją zawiozłeś?" Każde słowo wyciskam przez zaciśnięte zęby.

"Nie moja rola, żeby mówić, Alfo." Patrzy mi prosto w oczy. "Jestem tylko kierowcą."

Moja pięść trafia go w szczękę, zanim jeszcze uświadamiam sobie, że zamierzam uderzyć.

Garrett zatacza się, ale nie pada, spluwa krwią na beton. "Lepiej się czujesz, Alfo?"

"Powiedz, gdzie ona jest, albo cię wygnam."

"Oczywiście, Alfo." Prostuje się, masując szczękę. "Ale obaj wiemy, że twoja matka ma dość głosów w radzie watahy, by unieważnić każdą twoją decyzję przeciw jej ludziom. Nie stać cię na taki rozłam. Nie teraz, gdy północne terytoria tylko czekają na oznaki słabości. A teraz, jeśli pozwolisz, mam pojazdy do obsługi."

Odwraca się do mnie plecami—zniewaga, która sprawia, że mój wilk warczy—ale pozwalam mu odejść.

Jest tylko jedna osoba, która mogła zorganizować tę zdradę.

Drzwi do salonu pękają pod moim kopniakiem, drewniane drzazgi rozpryskują się na perskim dywanie mojej matki. Nawet nie podnosi wzroku znad książki, srebrne okulary czytelnicze na nosie, jakby był to zwyczajny wieczór.

"To były drzwi z siedemnastego wieku," mówi łagodnie, przewracając stronę. "Importowane z Bawarii. Zupełnie niezastąpione."

"Ona zniknęła." Mój głos jest dziki. "Pomogłaś jej."

"Tak." Odkłada okulary z wprawną gracją, starannie je składa i odkłada na bok. "Pomogłam."

"Jak śmiałaś—"

"Jak śmiałam?" Wstaje z fotela i nagle nie jest już tylko moją matką, ale dawną Luną, która dowodziła setkami. "Jak śmiałeś zamknąć swoją partnerkę w piwnicy jak pospolitą przestępczynię?"

"Odrzuciła mnie. W moim własnym gabinecie. Na oczach—" Przerywam, zaciskając szczękę.

"Na oczach twojej kochanki?" Podsuwa słowo z chirurgiczną precyzją. "Tak, Thorne, cały dom wie o Serenie. Wiedzą, że sypiasz z nią od tygodni, podczas gdy twoja partnerka więdła w twoim cieniu."

"To nie twoja sprawa."

"Wszystko, co dotyczy przyszłości tej watahy, to moja sprawa." Podchodzi bliżej, a ja dostrzegam furię tlącą się pod jej spokojem. "Nigdy na nią nie zasłużyłeś, Thorne. Nigdy. Ta dziewczyna była czystym blaskiem księżyca, a ty traktowałeś ją jak błoto pod swoimi butami."

"To moja partnerka. Należy do tego miejsca."

"Należy tam, gdzie jest bezpieczna." Głos mojej matki staje się równie groźny jak mój. "Gdzie nie będzie musiała patrzeć, jak jej mąż sprowadza kochanki do ich domu."

"GDZIE. ONA. JEST?" Pytanie wyrywa mi się z piersi, desperacja przebija z wściekłości.

Matka pozostaje niewzruszona. Wraca do fotela, podnosi książkę spokojnymi dłońmi. "Zniknęła."

"Znajdę ją. Wywęszę jej ślad, sprawdzę każdy trop—"

"Nie, nie znajdziesz." Przewraca kolejną stronę, gest demonstracyjnie lekceważący. "Bo zadbałam, by odeszła tak daleko, że nawet twoi tropiciele nie znajdą jej śladu. I dlatego, że ją puścisz."

"Jak cholera, że ją puszczę."

Wtedy podnosi wzrok, a jej oczy nabierają ostrości brzytwy. "Opuściła cię, będąc w ciąży z twoimi dziedzicami, Thorne. Bliźnięta. I wychowa je z dala od twojego szaleństwa."

Te słowa biją mnie jak ciosy. W ciąży. Bliźnięta. Dziedzice. Pokój wiruje, rzeczywistość się rozszczepia. "Kłamiesz."

"Nigdy nie kłamię w sprawie wnuków."

Wyjmuje z kieszeni złamany test ciążowy i kładzie go na stoliku między nami. Dwie różowe kreski wciąż widoczne przez pęknięty plastik.

"Sześć tygodni, mówiła. Miała ci powiedzieć, kiedy znalazła cię z tą twoją sekretarką."

Nogi się pode mną uginają. Opadam na najbliższe krzesło, wpatrując się w złamany test. Dowód tego, co zniszczyłem. "Przyszła mi powiedzieć…"

"Z taką nadzieją w oczach." Głos matki łagodnieje, co boli bardziej niż jej gniew. "Myślała, że dzieci mogą dać wam kolejną szansę. Widziałam to w jej spojrzeniu. Zamiast tego, zastała cię, jak pokrywasz inną kobietę niczym zdziczały pies."

Kryształowy kieliszek eksploduje mi w dłoni, odłamki wbijają się w dłoń. Krew kapie na biały dywan, ale ledwo to czuję. "Znajdę ją."

"A potem co?" Matka znowu wstaje i rusza w stronę drzwi. "Zaciągniesz ją z powrotem? Zamkniesz znowu? Zmusisz, by patrzyła, jak bawisz się z kochankami, podczas gdy wychowuje twoje dzieci?"

"To moi dziedzice—"

"To jej dzieci." Zatrzymuje się przy zniszczonej framudze. "I będzie ich bronić przed tobą każdym tchem. Tak, jak ja bym broniła ciebie."

Zostawia mnie pośród szkła i krwi, test ciążowy kpiąco spoczywa na stole.

Mój ryk wstrząsa całym domem, okna brzęczą w ramach, dźwięk czystej, zwierzęcej furii, który rzuca każdego wilka w zasięgu słuchu na kolana.

"ZNJDĘ JĄ," warczę do pustego pokoju, oczy płoną alfa-wściekłością. "I ODBIORĘ TO, CO MOJE."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Osiem miesięcy później

POV Aria

„Przyj, Ario! Jeszcze raz!” Głos Eleny przebija się przez mgłę bólu, jej dłonie pewne i stanowcze na mojej spoconej skórze.

Skrzydło medyczne Sforu Moonveil cuchnie szałwią i środkiem odkażającym, ostre zapachy palą mi nozdrza z każdym ciężkim oddechem.

Moje palce zaciskają się na metalowych poręczach łóżka aż pobieleją mi kłykcie. Każdy mięsień w moim ciele krzyczy, gdy kolejny skurcz rozdziera mnie na pół, jakby błyskawica uderzała w to samo drzewo dwa razy.

„Nie dam już rady,” dyszę, opadając głową na przemoczone poduszki. „Elena, proszę, nie mogę—”

„Dasz radę.” Brązowe oczy Eleny spotykają się z moimi, płonie w nich dzika determinacja. „Słuchaj mnie, Ario. Pierwszy już się wyłania. Twój syn jest prawie tutaj. Potrzebuje, żebyś była silna jeszcze tylko kilka sekund.”

Słowo ‘syn’ rozpala coś pierwotnego głęboko w mojej piersi, rezerwę siły, o której nie wiedziałam, że istnieje.

Moje ciało przejmuje kontrolę, napiera z taką siłą, że mam wrażenie, że rozedrze mnie na pół. Krzyk, który rozdziera mi gardło, nie brzmi jak ludzki.

Aż nagle—płacz.

Wysoki, dziki i doskonały, przecinający przestrzeń niczym bojowy okrzyk.

„To już! To moja dziewczynka!” Elena podnosi wijący się kłębek.

Przez łzy dostrzegam ciemne włosy przyklejone do maleńkiej główki, miniaturowe piąstki wymachujące wściekle przeciwko wyrzuceniu z ciepła.

„Twój syn, Ario. Twój pierworodny.”

„Pozwól mi go zobaczyć, pozwól mi go przytulić…” Wyciągam drżące ramiona, ale kolejny skurcz odbiera mi dech, zginam się w pół. „O Boże, Eleno, idzie kolejny—”

„Mam go.” Evander pojawia się przy mnie, przejmuje noworodka od Eleny z wprawą, która mnie zaskakuje. „Skup się na jego bracie.”

Jego obecność stała się znajoma przez te ostatnie miesiące—stała, pewna, niczym skała, do której się przywiązałam w tym sztormie.

„Skup się na jego bracie, Ario. Ten jest bezpieczny ze mną.”

Chcę zaprotestować, chcę przyciągnąć pierworodnego do piersi i nigdy nie puścić, ale moje ciało ma inne plany. Drugi bliźniak nie czeka na pozwolenie.

„Ten się spieszy.” Elena znów zajmuje pozycję. „Idzie szybko, Ario. Nie ma czasu na odpoczynek.”

Tym razem ból jest inny—ostrzejszy, bardziej naglący, jakby moje ciało dokładnie wiedziało, co robić i odmawiało spowolnienia.

Moja dłoń wyciąga się na oślep, szukając punktu zaczepienia, a wolna ręka Evandera odnajduje moją, jego uścisk sprowadza mnie z powrotem do rzeczywistości.

„Robisz to wspaniale,” mówi, jego głos przecina chaos z absolutną pewnością. „Twoi synowie to wojownicy, tak jak ich matka.”

Drugi bliźniak przychodzi na świat z mniejszym rozgłosem, ale z równą furią, jego płacz natychmiast dołącza do brata, tworząc chaotyczną symfonię, która wypełnia skrzydło medyczne.

Elena szybko go owija, i nawet przez zmęczenie widzę, że ten ma jaśniejsze włosy, już tak inny od brata.

„Dwóch zdrowych, doskonałych chłopców.” Profesjonalna maska Eleny pęka, uśmiech rozjaśnia jej twarz, gdy podnosi drugiego malca. „Udało ci się, Ario.”

Kładzie drugiego chłopca na mojej piersi, podczas gdy Evander delikatnie układa pierwszego obok niego.

Moje ramiona odruchowo obejmują ich obu.

„Spójrz na nich…” szepczę, łamiącym się głosem, którego nie mogę opanować. „Są absolutnie doskonali, Eleno. Spójrz na ich małe twarzyczki.”

Ciemnowłosy bliźniak wierci się przy mojej piersi, jego buzia marszczy się z niezadowoleniem na ten jasny, zimny świat. Jaśniejszy już się uspokoił, wtulony w moje ciepło, jego maleńkie paluszki zaciśnięte w piąstki.

Tak różni już teraz, te dwa kawałki mojego serca.

„Myśleliście nad imionami?” Elena pyta cicho, krążąc po pokoju, sprzątając, ale zostając na tyle blisko, by czuwać.

Przejeżdżam palcem po policzku pierworodnego, zachwycona jedwabistą miękkością skóry.

„Kael.” Imię pojawia się bez namysłu, brzmi naturalnie, jakby zawsze tam czekało. „Ten to zdecydowanie Kael. Wyszedł walcząc.”

„A ten spokojny?” Evander wskazuje na spokojniejszego bliźniaka, dziwna łagodność maluje się na jego twarzy, gdy patrzy na nas.

„Finn.” Całuję jego puszystą główkę, wdychając ten odurzający zapach noworodka. „Kael i Finn. Moi chłopcy.”

„Silne imiona dla silnych chłopców.” Wyraz twarzy Evandera zmienia się, gdy na nas patrzy, coś miga w jego oczach. „Będą potrzebować tej siły.”

„Evander.” Mój głos się łamie, gdy rzeczywistość wraca. „Dziękuję. Wiem, że to komplikuje sprawy w twoim stadzie, że tu jesteśmy—”

„Nie.”

Słowo tnie ostro. Całe jego ciało się zmienia—delikatny mężczyzna, który przyjął Kaela, przeobraża się w coś twardszego. Jego szczęka napina się jak ze stali, ramiona prostują, staje się sztywny. Ciepło odpływa z jego brązowych oczu jak woda z rozbitej tamy.

„Evander?” Widzę, jak dystans między nami rośnie, choć nie ruszył się o krok.

Odwraca się do drzwi, każdy krok jest miarowy, kontrolowany. Na progu zatrzymuje się. Gdy spogląda w tył, nie poznaję mężczyzny, który na mnie patrzy.

„To nie polityka Moonveil wychowywać dziedziców innego Alfy.”

Moje ramiona zaciskają się wokół bliźniaków. Kael jęczy pod naciskiem. „Wiedziałeś, kim są. Przyjąłeś nas—”

„Spłaciłem dług wobec Roweny.”

„Pięć minut temu trzymałeś Kaela—” Mój głos się łamie.

„Pięć minut temu byli abstrakcją.” Jego dłonie zaciskają się w pięści. „Teraz są realni, i każdy wilk w tym skrzydle ich widział.”

Elena nerwowo przesuwa się za nim. „Evander, ona właśnie urodziła—”

„Nie mieszaj się.” Nie patrzy na siostrę, cała uwaga skupiona na mnie. „Chcesz wiedzieć, co się zmieniło? Trzymałem tego chłopca i zobaczyłem oczy Thorne’a. Zobaczyłem wojnę, która nadchodzi, gdy dowie się, gdzie jesteś.”

„Nie znajdzie nas—”

„Znajdzie.” Pewność w jego głosie mrozi mi krew w żyłach. „Tacy jak Thorne zawsze znajdują.”

„Odejdę. Dziś w nocy, jeśli chcesz—”

„Z dwoma noworodkami? W twoim stanie?” Przesuwa obie dłonie po włosach, zaczyna krążyć jak uwięziony wilk. „Rowena dokładnie wiedziała, co robi, żądając spłaty długu właśnie teraz.”

„Czego więc ode mnie chcesz?”

Przestaje chodzić, a kalkulacja w jego oczach sprawia, że żołądek mi się zaciska. „Zostaniesz. Na razie. Ale musisz zasłużyć na miejsce tutaj. Wszyscy troje. Wniesiecie coś do stada, będziecie przestrzegać naszych praw, udowodnicie, że tu należycie czynami, nie słowami. Codziennie okażecie lojalność.”

„A jeśli zawiedziemy?” Pytanie wyrywa się samo.

„Wtedy musicie znaleźć inne stado.” Jego brązowe oczy są teraz zimne, tylko kalkulacja. Podchodzi znów do drzwi, plecy wyprostowane. „Najpierw chronię swoich, Ario. Zawsze. Ci chłopcy będą musieli udowodnić, że są wilkami Moonveil, nie książętami Bloodfang.”

Gardło zaciska mi się boleśnie, ale zmuszam się do kiwnięcia głową. „Udowodnimy. Obiecuję.”

Drzwi się zamykają, ale cisza, którą zostawiają, jest jak przemoc.

Elena stoi nieruchomo przy łóżku, jej uzdrawiające dłonie drżą. „Ario, nigdy go takiego nie widziałam—”

„Po prostu idź.” Słowa drapią mi gardło do krwi. „Proszę.”

Waha się, potem wychodzi. Sama z moimi dziećmi, przyglądam się ich twarzom w miękkim blasku księżyca wpadającym przez jedyne okno.

Kael już ma ostre rysy Thorne’a, ten uparty podbródek, który pewnego dnia przyciągnie uwagę. Ale Finn… Finn wygląda jak mój ojciec, łagodny i dobry, z delikatniejszymi liniami.

„Utrzymam was w bezpieczeństwie,” szepczę obietnicę w ciemność, pieczętując ją pocałunkiem w każde maleńkie czoło. „Nieważne, co się stanie, nieważne, kto będzie szukał, nigdy nie poznacie jego okrucieństwa. Będziecie znać tylko miłość.”

Kael ściska mój palec zaskakującą siłą, jakby rozumiał, jakby już szykował się do walki.

Moi mali wojownicy, myślę, czując jak coś pierwotnego i dzikiego wzbiera we mnie. Moje ocalenie. Mój powód, by przetrwać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Trzy lata później

POV Thorne

"Alfa, znaleźliśmy coś."

Jules stoi w progu mojego gabinetu, a jego zwyczajowa pewność siebie ustępuje miejsca nerwowej energii, która natychmiast działa mi na nerwy.

Mój najlepszy przyjaciel, najlepszy tropiciel, jakiego nasza wataha kiedykolwiek miała, a wierci się jak szczeniak przed pierwszym polowaniem.

Podnoszę wzrok znad stosu umów terytorialnych rozłożonych na biurku, z szczęką napiętą tak, że aż zęby trzeszczą.

Trzy lata. Trzy lata poszukiwań, a moi tropiciele znaleźli tylko zimne tropy i ślepe zaułki prowadzące donikąd.

"To lepiej niech to nie będzie kolejny fałszywy trop," warczę, odkładając pióro z wyważoną ostrożnością.

Jego palce przez chwilę stukają w skórę fotela, zanim się opanowuje.

"Pielęgniarka z Moonveil." Jules podchodzi bliżej, kładąc teczkę na mahoniowym biurku. "Upiła się w barze trzy terytoria dalej. Zaczęła opowiadać o bliźniakach urodzonych przez tajemniczą kobietę pod ochroną Evandera."

"Kiedy?" To słowo wyrywa mi się z gardła, gdy przeglądam jego raport, chłonąc każdy szczegół.

"Dwa i pół roku temu." Jules przenosi ciężar z nogi na nogę, co zawsze go zdradzało. "Kobieta pasuje do opisu Luny."

"A bliźniaki?"

"Chłopcy. Pielęgniarka mówiła, że Evander zachowuje się jak ich ojciec, ale cała wataha szepcze, że w ogóle nie są do niego podobni."

Wstaję gwałtownie, a moje krzesło z hukiem uderza o ścianę, zostawiając w niej wgłębienie. "Evander Caldris. Ten zadufany w sobie drań."

"Nigdy nie odpowiedział na żadne z naszych zapytań," dodaje ostrożnie Jules. "Trzy lata dyplomatycznego milczenia. Teraz wiemy dlaczego."

"Zbierz mi wszystko o obronie Moonveil. Zmiany warty, słabe punkty, sojuszników—"

"Thorne." Jules przerywa, co rzadko mu się zdarza. "Gala Alf za sześć miesięcy. Każda wataha tam będzie, włącznie z Moonveil."

Powoli uśmiech rozlewa się na mojej twarzy. "A Evander nie może tego przegapić bez utraty twarzy."

"Dokładnie. Jeśli ona naprawdę jest pod jego ochroną, jeśli ci chłopcy są twoi—"

Drzwi otwierają się bez pukania, zawiasy skrzypią pod nagłym ruchem. Serena wślizguje się w czerwonej sukience zbyt ciasnej, zbyt rozpaczliwej, z uśmiechem namalowanym jak wojenny makijaż.

"Kochanie, znowu przegapiłeś kolację." Podchodzi bliżej, a jej perfumy—zbyt ciężkie, zbyt słodkie—wypełniają pokój. "Zrobiłam twoje ulubione. Tę sarninę z sosem winno-redukcyjnym, którą tak lubiłeś w zeszłym miesiącu."

"Pracuję, Serena."

"Zawsze pracujesz." Jej palce przesuwają się po moim biurku, celowo przewracając przycisk do papieru. "Ciągle szukasz kogoś, kto nie chce zostać znaleziony."

Moja dłoń z hukiem ląduje na papierach, zanim zdąży ich dotknąć. "Uważaj na siebie."

"Dlaczego?" Opiera się o biurko, a sukienka podciąga się wyżej na udzie. "Ona cię zostawiła, Thorne. A ty dalej marnujesz zasoby na zbiegłą Lunę, podczas gdy ja jestem tutaj."

"Jesteś tu, bo na to pozwalam." Nawet na nią nie patrzę, nie mogę znieść widoku jej wyrachowanych oczu. "Nic więcej."

"Starszyzna watahy się nie zgadza." Prostuje się, w jej mizdrzącej się tonacji jest stal. "Pytają, kiedy to zalegalizujesz. Kiedy weźmiesz prawdziwą Lunę, zamiast trzymać połowicznie puste łóżko dla zbiega, który—"

"Wynoś się." Słowa są ciche, niebezpieczne.

"Potrzebujesz Luny, Thorne. Wataha potrzebuje dziedziców, którzy istnieją naprawdę, a nie widmowych bliźniaków, którzy mogą być tylko plotką—"

"CISZA!" Mój ryk trzęsie szybami. Szkło pokrywa się pajęczyną pęknięć, ale nie pęka.

Serena cofa się, jej starannie zbudowana pewność siebie pęka. "Staram się pomóc ci ruszyć do przodu—"

"Staram się zabrać to, co nie twoje." Idę w jej stronę, a ona cofa się pod ścianę. "Myślisz, że rozgrzewając moje łóżko, gdy szukam swojej prawdziwej partnerki, stajesz się materiałem na Lunę?"

"Ona już nie jest twoją partnerką!" Maska Sereny w końcu całkowicie opada. "Odrzuciła cię! Więź została zerwana! To ja tu byłam, zarządzałam domem, uspokajałam starszyznę, pilnowałam, by wataha nie zbuntowała się, gdy ty goniłeś cienie!"

"I myślisz, że to daje ci jej koronę?" Śmiech wybucha ze mnie, ostry jak brzytwa.

Jej twarz czerwienieje, potem blednie. "Jesteś szalony, jeśli myślisz, że ona do ciebie wróci. Nawet jeśli ci chłopcy istnieją, nie znają cię. Jesteś dla nich tylko obcym."

"WYNOŚ SIĘ!" Rozkaz rozdziera powietrze niczym fizyczna siła.

Serena ucieka, jej obcasy stukają o parkiet w szybkim, nerwowym rytmie. Ale zatrzymuje się jeszcze przy drzwiach, jej głos jadowity. "Kiedy ją znajdziesz—jeśli w ogóle ją znajdziesz—ona już ruszy dalej. Pewnie pozwala już komuś innemu rozgrzewać swoje łóżko, wychowuje twoich synów, by nazywali innego mężczyznę ojcem."

Drzwi trzaskają za nią. Jules, który milczał przez całe zajście, chrząka cicho.

"Mam zebrać oddział uderzeniowy?" pyta, tonując głos do neutralności.

"Nie." Odwracam się od okna, mój wyraz twarzy jest wyrachowany. "Zagramy to mądrze. Na Gali, wśród świadków, Evander nie może uciec. Ona też nie."

"A jeśli nie przyjdzie?"

"Wtedy jej obrońca robi dla nas miejsce do działania." Wracam do biurka, wyciągam czysty papier. "Wyślij wieści do sojuszników. Chcę oczy na każdej wacie obecnej na Gali. Każda kobieta, każde dziecko. Chcę szczegółowe raporty o każdej kobiecie z dziećmi, o każdych zauważonych bliźniakach, o każdej kobiecie, która jest nerwowa przy innych Alfie."

"Panie, jeśli ona jest formalnie pod cudzą ochroną, prawo watahy mówi—"

Moja ręka wystrzeliwuje szybciej niż myśl, chwytając Julesa za gardło. Jego oczy rozszerzają się, gdy zaciskam palce wystarczająco mocno, by podkreślić to, co mam na myśli.

"Prawo watahy nie znaczy nic, jeśli nie ma komu go egzekwować."

Jules łapie oddech, szybko kiwa głową, jego ręce wiszą spokojnie wzdłuż ciała—wie, że nie wolno się stawiać, gdy jestem w takim stanie. Puszczam go i wracam do okna, patrząc jak słońce zachodzi nad moim terytorium.

"Bliźniaki pewnie już chodzą." Mój głos cichnie, niemal zamyślony, gdy ich sobie wyobrażam. "Mówią. Pewnie są do mnie podobni. Moja matka zawsze powtarzała, że geny Blackwoodów są silne."

"Twoja matka nie ma się dobrze," wydusza Jules, masując gardło. "Ciągle pyta o Arię. Obsługa mówi, że prawie nie opuszcza pokoju, prawie nie je—"

"Rowena dokonała wyboru, gdy pomogła tej niewdzięcznej suce uciec." Moje pazury rysują szybę, zostawiając cienkie linie na drogim szkle. "Może gnić w swoim pokoju, nie dbam o to."

"Wataha zaczyna zadawać pytania." Jules prostuje kołnierz, profesjonalny mimo wszystkiego. "O Lunę, o dziedzica—robią się niespokojni. Trzy lata bez Luny—"

"Powiedz im, że ich Luna ich porzuciła." Patrzę na swoje odbicie w ciemniejącym oknie—starszy, twardszy, z rysami wyrytymi gniewem i bezsennymi nocami. "Powiedz im, że ukradła ich przyszłych Alfów jak pospolity złodziej. Niech ją znienawidzą tak mocno, jak ja."

'Nie,' poprawiam się w myślach, zaciskając pięść przy boku. 'Nie nienawiść. Nigdy nienawiść. Ona jest moja do nienawidzenia, moja do kochania, moja do złamania. Moja do wybaczenia, jeśli zechcę. Wszystko, co jej dotyczy, należy do mnie.'

"A jeśli znajdziemy ją na Gali?" pyta Jules, już z ręką na klamce, gotów wypełnić moje rozkazy.

Odwracam się do niego całkowicie, a moje odbicie w szybie się uśmiecha—przerażający grymas, który sprawia, że nawet mój najlepszy przyjaciel odruchowo cofa się o krok.

"Wtedy odzyskam to, co moje," mówię prosto, a słowa niosą ciężar krwawej przysięgi. "Wszystko, co moje."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Stealing the Alpha’s Heritage

Stealing the Alpha’s Heritage

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa