passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Submission 101: Sold To My Professor - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Submission 101: Sold To My Professor

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4

PERSPEKTYWA AVY

Pytanie kobiety odbijało się echem w mojej głowie, gdy wracałyśmy z Sophie na kampus w całkowitej ciszy.

Jak bardzo byłam zdesperowana? Najwyraźniej na tyle, by sprzedać jedyną rzecz, której nigdy nie sądziłam, że przypiszę cenę.

Mój telefon zawibrował kolejną wiadomością od Elise: Ava, robią się niecierpliwi. Nie wiem, jak długo jeszcze mogę się ukrywać.

To przesądziło sprawę.

"Zrobię to," powiedziałam cicho.

Dłonie Sophie zacisnęły się na kierownicy. "Jesteś pewna? Naprawdę pewna? Bo gdy już—"

"Wiem." Przerwałam jej, zanim skończyła. "Wiem, że nie będę mogła tego cofnąć."

Gdy wróciłyśmy do akademika, Sophie mocno mnie przytuliła. "Będę tu, jeśli będziesz mnie potrzebować, dobrze? Cokolwiek zdecydujesz."

Kiwnęłam głową i poszłam prosto do laptopa. Kobieta dała mi wizytówkę przed wyjściem – gruby, drogi papier z wytłoczonym złotymi literami adresem email. Bez nazwiska, bez nazwy firmy, tylko: inquiries@discreteservices.com.

Wpatrywałam się w pusty email przez dwadzieścia minut, zanim w końcu zaczęłam pisać.

Chciałabym zapytać o Państwa usługi. Zostałam polecona przez Emmę poprzez moją przyjaciółkę Sophie. Potrzebuję 20 000 $ do tego weekendu.

Wyslałam, zanim zdążyłam zmienić zdanie.

Odpowiedź przyszła w ciągu godziny.

Dziękujemy za zapytanie. Na podstawie źródła polecenia, wkrótce skontaktujemy się z Panią w sprawie kolejnych kroków. Prosimy o przygotowanie dokumentów tożsamości i gotowość do krótkiego procesu weryfikacji.

Z poważaniem, L.M.

Dwadzieścia minut później zadzwonił telefon. Numer zastrzeżony.

"Halo?"

"Czy rozmawiam z Avą Moreau?" Głos był rzeczowy, profesjonalny, kobiecy.

"Tak."

"Dzwonię w sprawie Pani zapytania. Wyślę Pani bezpieczny link do wypełnienia aplikacji. Proces jest całkowicie poufny, ale muszę ostrzec, że po wysłaniu zgłoszenia nie ma możliwości wycofania się. Czy jest Pani gotowa kontynuować?"

Moje usta były suche jak bawełna. "Tak."

"Dobrze. Proszę sprawdzić email za pięć minut."

Link przyszedł dokładnie pięć minut później. Prowadził do strony, która wyglądała jak każda inna strona ekskluzywnych usług – czysty design, elegancka czcionka, bez wyraźnych wskazówek, czego właściwie dotyczy. Na górze był formularz zatytułowany "Aplikacja Usług Ekskluzywnych."

Pierwsza sekcja zawierała podstawowe informacje. Imię, wiek, dane kontaktowe, kontakt awaryjny. Zawahałam się przy ostatnim, po czym wpisałam dane Sophie.

Druga sekcja była bardziej osobista. Wzrost, waga, kolor włosów, kolor oczu. Była nawet część pytająca o preferencje stylu i czy mam jakieś tatuaże lub kolczyki.

Potem przyszła trzecia sekcja i żołądek mi się ścisnął.

Historia Osobista i Doświadczenie

Czy obecnie lub kiedykolwiek byłaś aktywna seksualnie? (Dotyczy to wszystkich form kontaktu seksualnego)

Kliknęłam "Nie."

Czy jesteś prawdziwą dziewicą pod każdym względem? (Uwaga: może być wymagana weryfikacja)

Ręce mi się trzęsły, gdy klikałam "Tak."

Czy jesteś przygotowana na pełny dostęp seksualny podczas zakontraktowanego czasu?

Długo wpatrywałam się w ekran. To był ten moment. Albo się wycofam, albo całkowicie zaangażuję. Pomyślałam o Elise, przestraszonej i ukrywającej się przed niebezpiecznymi ludźmi z powodu pieniędzy, które była winna.

Kliknęłam "Tak."

Czy rozumiesz, że tego doświadczenia nie można cofnąć i na zawsze zmieni twój status?

"Tak."

Ostatnia sekcja dotyczyła logistyki. Dostępność, wszelkie twarde granice lub ograniczenia, preferencje co do przedziału wiekowego klientów lub cech fizycznych. Większość zostawiłam pustą – nie miałam luksusu bycia wybredną.

Na samym dole był akapit tekstu prawnego, który w zasadzie mówił, że rozumiem, iż wchodzę w wiążącą umowę, że wszystkie transakcje są ostateczne i że dyskrecja jest absolutnie obowiązkowa.

Wpisałam swoje nazwisko w polu podpisu elektronicznego i wysłałam formularz.

Strona potwierdzenia była prosta: Dziękujemy za zgłoszenie. Skontaktujemy się z Tobą w ciągu 24 godzin w sprawie kolejnych kroków.

Zamknęłam laptopa i próbowałam udawać, że właśnie nie zapisałam się na aukcję swojego dziewictwa dla nieznajomego.

Telefon przyszedł następnego ranka podczas zajęć z ekonomii. Wyszłam na korytarz, żeby odebrać.

"Ava? Tu L.M. Twoje zgłoszenie zostało rozpatrzone i zatwierdzone."

Serce zaczęło mi walić. "Zatwierdzone?"

"Tak. Wkrótce otrzymasz email ze wszystkimi szczegółami, ale chciałam osobiście poinformować, że zostałaś przyjęta na nasze najbliższe ekskluzywne wydarzenie." Jej głos był ciepły, ale służbowy. "Aukcja jest zaplanowana na poniedziałkowy wieczór. Masz trzy dni na przygotowanie."

"Trzy dni," powtórzyłam beznamiętnie.

"Email będzie zawierał wszystko, co musisz wiedzieć – lokalizację, harmonogram, wymagania dotyczące przygotowania i oczywiście, twoje szczególne warunki i przewidywany zakres wynagrodzenia." Zrobiła pauzę. "Gratulacje, Ava. Na podstawie twojego profilu spodziewamy się znacznego zainteresowania ze strony naszych klientów."

Linia ucichła, a ja stałam w pustym korytarzu czując się, jakbym była w czyimś innym życiu.

Email przyszedł dwadzieścia minut później. Temat był prosty: Potwierdzenie Wydarzenia – Usługi Ekskluzywne.

Otworzyłam go drżącymi palcami.

Droga Avo,

Dziękujemy za zainteresowanie naszymi ekskluzywnymi usługami. Z przyjemnością potwierdzamy Twój udział w poniedziałkowym prywatnym wydarzeniu.

Szczegóły Wydarzenia: Data: Poniedziałek, 19:00 Miejsce: Prywatna rezydencja (adres zostanie podany 24 godziny wcześniej) Czas trwania: Cały wieczór (wyjazd we wtorek rano) Dress code: Elegancki strój koktajlowy (zostanie zapewniony)

Na podstawie Twojego profilu i obecnych warunków rynkowych, przewidywane wynagrodzenie waha się od 15 000 $ do 30 000 $, w zależności od końcowych ofert.

Proszę o potwierdzenie obecności odpowiedzią na tego emaila. Szczegółowy przewodnik przygotowań zostanie przesłany później.

Z dyskretnym pozdrowieniem, L.M.

Przeczytałam to trzy razy, zanim naprawdę do mnie dotarło. Poniedziałek. Za trzy dni i pieniądze na pewno pokryją to, czego potrzebowała Elise, może nawet więcej.

Kliknęłam odpowiedz i napisałam: Potwierdzam.

Potem zadzwoniłam do Elise.

"Ava!" Jej głos był drżący, ale z ulgą. "Zaczynałam myśleć—"

"Znalazłam sposób, żeby zdobyć pieniądze," przerwałam jej. "Będziesz bezpieczna."

"Jak? Co zrobiłaś?"

"Nie martw się o to. Po prostu trzymaj się bezpiecznie do poniedziałkowego wieczoru, dobrze? Potem będziesz mogła im spłacić i ten cały koszmar się skończy."

"Ava, co zrobiłaś?" Jej głos był teraz bardziej zaniepokojony.

"Kocham cię, Elise. Wszystko będzie dobrze."

Rozłączyłam się, zanim mogła zadać więcej pytań.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

PERSPEKTYWA GABRIELA

Wieczór był zupełnie zwyczajny, dopóki mój laptop nie zadzwonił dokładnie o 21:47. Siedziałem przy moim mahoniowym biurku z czerwonym długopisem w ręku, oceniając najnowszą partię esejów o wiktoriańskim komentarzu społecznym. Większość była przewidywalnie przeciętna, choć jeden student wykazał się zaskakującym wglądem w wykorzystanie przemysłowej symboliki przez Dickensa.

Wino pomagało. Bordeaux rocznik 2015, które kosztowało więcej niż większość ludzi wydaje na zakupy spożywcze w ciągu miesiąca. Wziąłem kolejny łyk i zaznaczyłem kolejny błąd składniowy, gdy na ekranie pojawiło się powiadomienie o mailu.

Adres nadawcy sprawił, że się zawahałem: discreteservices@privatecircle.com. Znałem ten adres. Należał do ekskluzywnej sieci zamożnych mężczyzn, którzy dzielili pewne... wyrafinowane upodobania. Zostałem dodany do ich listy mailingowej sześć miesięcy temu przez Marcusa Blackwooda, dawnego kolegę z Harvardu, który dorobił się fortuny na patentach farmaceutycznych.

"Nasze spotkania byłyby dla ciebie intelektualnie stymulujące", powiedział mi podczas kolacji w jego klubie. "Bardzo wyrafinowana klientela. Bardzo... ekskluzywna rozrywka."

Byłem tylko na jednym wydarzeniu. Rozmowy były błyskotliwe, wino wyjątkowe, ale rozrywka pozostawiła mnie z niejasnym poczuciem obrzydzenia do siebie i ludzkości w ogóle. Mimo to nadal otrzymywałem ich zaproszenia. Może jako ubezpieczenie. Albo z morbidnej ciekawości.

Temat wiadomości sprawił, że moja ręka zamarła w połowie drogi do kieliszka: Ostatnia Partia Dziewic Potwierdzona — L.M.

Wpatrywałem się w te słowa przez dłuższą chwilę. Ci ludzie handlowali fantazjami, starannie skonstruowanymi iluzjami niewinności i pożądania. Ich "partie" zwykle składały się z doświadczonych profesjonalistek odgrywających role. Ale ten temat brzmiał inaczej. Bardziej... autentycznie.

Wbrew zdrowemu rozsądkowi, otworzyłem maila.

Szanowni Panowie,

Z przyjemnością potwierdzamy ostatni dodatek do poniedziałkowej ekskluzywnej prezentacji. Partia Siódma stanowi prawdziwie rzadką okazję - oryginalny towar, zweryfikowany autentyk, z osiągnięciami akademickimi.

Materiały podglądowe w załączniku. Licytacja zaczyna się od 10 000 $.

Jak zawsze, dyskrecja jest najważniejsza.

Z poważaniem, L.M.

Był załącznik. Pojedyncze zdjęcie.

Kliknąłem, spodziewając się kolejnego profesjonalnie zainscenizowanego zdjęcia glamour, kolejnej młodej kobiety bawiącej się w przebieranki dla fantazji bogatych mężczyzn. Zamiast tego kieliszek wina wyślizgnął się z moich nagle bezwładnych palców i rozbił o drewnianą podłogę w deszczu kryształów i ciemnoczerwonego płynu.

Ze zdjęcia na ekranie patrzyła na mnie twarz, którą znałem doskonale. Szeroko otwarte brązowe oczy, które jeszcze tego ranka spoglądały na mnie w sali wykładowej. Delikatne rysy twarzy należące do dziewczyny siedzącej w trzecim rzędzie, skrupulatnie notującej wszystko, co mówiłem. Ta sama dziewczyna, która z zaskakującą pasją ukrytą pod warstwą nerwowości analizowała "Tess d'Urberville".

Ava Moreau.

Moje ręce drżały, gdy przewijałem resztę profilu. Dwadzieścia jeden lat. Studentka literatury. Bez wcześniejszego doświadczenia z "ekskluzywnymi usługami". Załączone potwierdzenie medyczne.

To była ona. Moja studentka. Dziewczyna, której eseje pokazywały błyski geniuszu ukryte pod warstwami niepewności. Dziewczyna, która rumieniła się za każdym razem, gdy ją wywoływałem na zajęciach, która patrzyła na mnie, jakbym miał wszystkie odpowiedzi na pytania, których bała się zadać.

Miała zostać zlicytowana najwyżej oferującemu za trzy dni.

Mój telefon zawibrował. Wiadomość od Marcusa Blackwooda.

Widziałeś ostatnią partię na poniedziałek? Wyśmienita. Powinieneś przyjść. Potraktuj to jako mroczną ciekawostkę.

Wpatrywałem się w wiadomość, mój umysł wirował. Marcus wiedział, że będę zainteresowany. Może widział, jak ją obserwuję. Albo może po prostu pomyślał, że profesor literatury doceni ironię studentki sprzedawanej jak coś z powieści, które studiowaliśmy.

"Mroczna ciekawostka", tak to nazwał. Jakby Ava była jakimś egzotycznym artefaktem do zbadania i skonsumowania.

Oddzwoniłem do niego natychmiast.

"Gabriel!" Głos Marcusa był ciepły, zadowolony. "Nie spodziewałem się usłyszeć cię tak szybko. Wydawałeś się raczej... zniechęcony naszym ostatnim spotkaniem."

"Rzeczy się zmieniają", powiedziałem, zachowując neutralny ton pomimo wzbierającej w piersi wściekłości.

"Istotnie." Słyszałem uśmiech w jego głosie. "Coś w tej konkretnej partii przykuło twoją uwagę?"

"Akademicka ciekawość."

"Oczywiście." Zaśmiał się. "Cóż, powinieneś przyjść przygotowany. Z tego co słyszę, będzie znaczące zainteresowanie. Zweryfikowana autentyczność jest rzadkością w naszych kręgach."

"Jakie zainteresowanie?" zapytałem, choć obawiałem się odpowiedzi.

"Drogie. Wieści już rozchodzą się w sieci. Może łatwo pójść za sześć cyfr, jeśli pojawią się odpowiedni licytujący."

Sześć cyfr. Za Avę. Za moją studentkę, która pisała pełne pasji analizy literackich bohaterek, żyjąc na zupkach w proszku i pomocy finansowej.

"Kto jeszcze przyjdzie?" starałem się brzmieć nonszalancko.

"Zwykli podejrzani. Richard Ashford na pewno będzie - ma słabość do studentek. Jonathan Pierce wspomniał, że może wpadnie. Och, i David Chen powiedział, że leci specjalnie z Seattle na tę okazję."

Krew zamarzła mi w żyłach. Znałem tych mężczyzn. Richard Ashford posiadał połowę nieruchomości w mieście i miał apetyty skłaniające się ku brutalności. Jonathan Pierce kolekcjonował piękne rzeczy i łamał je dla sportu. David Chen był trzy razy pozywany o napaść i za każdym razem załatwiał sprawę pozasądowo.

Każdy z nich mógł ją wygrać. Każdy z nich mógł odebrać jej niewinność, zaufanie, światło i zgasić je na zawsze.

"Gabriel? Jesteś tam?"

"Tak", zdołałem wydusić. "Będę."

"Świetnie! Przynieś książeczkę czekową, przyjacielu. To będzie coś wyjątkowego."

Po tym jak się rozłączył, siedziałem w moim gabinecie, wpatrując się w zdjęcie Avy na ekranie laptopa. Wyglądała tak młodo, tak niewinnie. Fotograf uchwycił coś istotnego w niej - tę kombinację inteligencji i wrażliwości, która czyniła ją tak fascynującą na zajęciach.

Za siedemdziesiąt dwie godziny miała stanąć na platformie, podczas gdy mężczyźni jak Marcus będą licytować ją, jakby była dziełem sztuki.

Myślałem o rękach Richarda na jej skórze. Okrutnym uśmiechu Jonathana, gdy będzie brał to, co kupił. Reputacji Davida o zostawianiu śladów.

Ta myśl wywołała we mnie coś gwałtownego i pierwotnego. Ci mężczyźni postrzegali kobiety jak Ava jako obiekty do skonsumowania, odrzucenia, zapomnienia. Zraniliby ją, złamali, zostawili jako kolejną ofiarę swojego znudzenia i bogactwa.

Nie mogłem na to pozwolić.

Nie pozwolę na to.

Bez względu na koszty, bez względu na to, co musiałbym zrobić, jakie granice przekroczyć - żaden inny mężczyzna jej nie dotknie. W momencie, gdy zobaczyłem jej twarz na tym ekranie, wiedziałem z absolutną pewnością, że spalę wszystko, zanim pozwolę komuś innemu ją zdobyć.

Ava mogła myśleć, że podejmuje tę decyzję dobrowolnie, ale nie miała pojęcia, w jaki świat wkracza. Nie rozumiała, jakiego rodzaju mężczyźni będą na nią licytować, co by jej zrobili, jak zniszczyliby wszystko, co czyste i jasne w niej.

Ale ja rozumiałem. I ochronię ją przed nimi, nawet jeśli będzie to oznaczało ochronę jej przed nią samą.

Ava Moreau należała teraz do mnie.

Po prostu jeszcze o tym nie wiedziała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

PERSPEKTYWA AVY

Poniedziałek nie mógł nadejść wystarczająco szybko, ale jednocześnie obawiałam się każdej mijającej godziny. Weekend minął jak w malignie, pełen niepokoju i wątpliwości.

Kiedy w poniedziałkowy poranek weszłam do sali wykładowej profesora Thorne'a, czułam się jak zupełnie inna osoba niż tydzień temu.

Prawie nie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam przestraszoną twarz Elise lub wyobrażałam sobie, co stanie się ze mną za kilka godzin. Email od L.M. przyszedł tego ranka z ostatnimi szczegółami – adresem, czasem, informacją czego się spodziewać. Wszystko wydawało się nierealne, jakbym czytała o czyimś innym życiu.

Profesor Thorne stał na przodzie sali, onieśmielający jak zawsze w swoim idealnie skrojonym czarnym garniturze.

Ale dziś coś było innego w sposobie, w jaki na mnie patrzył. Gdy nasze spojrzenia spotkały się, gdy zajmowałam miejsce, dostrzegłam w jego oczach intensywność, która sprawiła, że żołądek podszedł mi do gardła.

"Dziś omawiamy utowarowienie ludzkiego doświadczenia w literaturze wiktoriańskiej," oznajmił, jego głos z łatwością niósł się po sali. "Jak pisarze tacy jak Hardy i Gaskell badali sposoby, w jakie ludzie stają się produktami na sprzedaż."

Ironia nie umknęła mojej uwadze. Oto ja, mająca dosłownie stać się towarem, słuchająca wykładu o fikcyjnych postaciach, które przeszły przez to samo.

"Panno Moreau," głos profesora Thorne'a przeciął moje myśli jak ostrze. "Skoro wydaje się pani dziś szczególnie zamyślona, może zechce pani podzielić się przemyśleniami na temat transformacji Tess z niewinnej wiejskiej dziewczyny w upadłą kobietę."

Wszystkie głowy w sali zwróciły się w moją stronę. Poczułam, jak szyję oblewa mi rumieniec, ale po raz pierwszy nie miałam ochoty zapaść się pod ziemię. Może to świadomość, że za kilka godzin zrobię coś, co zmieni mnie na zawsze. Może desperacka potrzeba uratowania siostry. Cokolwiek to było, odnalazłam swój głos.

"Myślę, że Tess tak naprawdę nie miała wyboru," powiedziałam, patrząc mu prosto w oczy. "Społeczeństwo stworzyło system, w którym kobiety takie jak ona miały ograniczone możliwości. Kiedy okoliczności zmusiły ją do działania, ludzie osądzali ją za robienie tego, co musiała zrobić, żeby przetrwać."

Brwi profesora Thorne'a lekko się uniosły. "Interesująca perspektywa. Więc uważa pani, że nie ponosi żadnej odpowiedzialności za swoje wybory?"

"Myślę, że odpowiedzialność to luksus ludzi, którzy faktycznie mają wybór." Mój głos nabrał mocy. "Tess została zapędzona w kąt przez siły poza jej kontrolą. Kiedy stawką jest przetrwanie, moralna czystość staje się... nieistotna."

Po sali przebiegł szmer. Nigdy wcześniej nie wypowiadałam się tak śmiało na jego zajęciach i wszyscy wyczuli, że coś się zmieniło.

"Jak wygodnie nowoczesne podejście," powiedział profesor Thorne, ale jego ton nie był jak zwykle lekceważący. Był zamyślony, niemal... pod wrażeniem? "Sugeruje pani, że desperacja usprawiedliwia porzucenie własnych zasad?"

"Sugeruję, że łatwo jest trzymać się zasad, gdy nie stoi się przed niemożliwymi wyborami." Pochyliłam się do przodu. "Hardy nie potępiał Tess za jej decyzje. Potępiał społeczeństwo, które zmusiło ją do ich podjęcia."

"A jednak," profesor Thorne zbliżył się do mojego rzędu, jego ciemne oczy utkwione w moich, "gdy te wybory już zostaną dokonane, nie można ich cofnąć. Niewinność Tess, raz utracona, przepadła na zawsze. Pytanie brzmi, czy cena była warta zapłacenia."

Jego słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. Sposób, w jaki to powiedział, intensywność w jego głosie – czułam, jakby mówił bezpośrednio do mnie, nie o jakiejś fikcyjnej postaci sprzed stu lat.

"Czasami ta cena jest jedyną rzeczą stojącą między tobą a utratą wszystkiego, co się liczy," odpowiedziałam cicho.

W sali wykładowej zapadła całkowita cisza. Profesor Thorne wpatrywał się we mnie przez długą chwilę, coś nieczytelnego przemknęło po jego twarzy.

Potem odwrócił się i kontynuował wykład, ale czułam na sobie jego uwagę przez resztę zajęć.

Kiedy wykład się skończył, powoli zbierałam swoje rzeczy, wciąż wstrząśnięta naszą wymianą zdań. Moja torba była przepełniona wszystkim, co spakowałam tego ranka w nerwowym pośpiechu, i gdy wstałam, kilka kartek rozsypało się na podłogę.

Rzuciłam się, żeby je podnieść, ale profesor Thorne był szybszy. Pochylił się i zebrał papiery, jego długie palce sprawnie je układały. Ale zatrzymał się, gdy zobaczył, co było pomieszane z notatkami z zajęć.

Broszura aukcyjna.

Byla elegancka i dyskretna – tylko czarna kartka ze złotymi literami mówiącymi "Ekskluzywne Wydarzenie Prywatne" i dzisiejszą datą. Dla kogokolwiek innego wyglądałaby jak zaproszenie na jakąś wykwintną imprezę. Ale zobaczyłam błysk rozpoznania w oczach profesora Thorne'a, gdy ją przeczytał.

Moje serce się zatrzymało. On wiedział. Jakoś dokładnie wiedział, czym to jest.

Przez moment, który wydawał się wiecznością, oboje trwaliśmy w bezruchu – on trzymając broszurę, ja patrząc na niego z przerażeniem. Reszta studentów wychodziła wokół nas, ale czułam się, jakbyśmy byli sami na świecie.

Powoli profesor Thorne wyprostował się i podał mi broszurę. Jego palce musnęły moje, gdy ją odbierałam, a ten kontakt wysłał elektryczny wstrząs wzdłuż mojego ramienia. Jego dotyk był ciepły, delikatny, całkowicie sprzeczny z jego zwyczajnym chłodnym zachowaniem.

"Uważaj, co oddajesz," powiedział cicho, jego głos tak niski, że tylko ja mogłam go usłyszeć. "Nie da się tego odzyskać."

Te słowa wywołały dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Było coś w jego tonie – ostrzeżenie, smutek, może nawet... troska? Jego spojrzenie zatrzymało się na moim przez kolejną chwilę i zobaczyłam coś surowego i skomplikowanego w tych ciemnych oczach.

Potem cofnął się, profesjonalna maska wróciła na miejsce.

Wcisnęłam broszurę do torby i praktycznie wybiegłam z sali wykładowej, puls dudnił mi w uszach.

Skąd wiedział? Co wiedział? I dlaczego patrzył na mnie w ten sposób – jakby widział coś, co sprawiało mu ból?

Byłam tak roztargniona, że nie zauważyłam Sophie czekającej na mnie przed budynkiem, dopóki nie złapała mnie za ramię.

"Ava!" Odciągnęła mnie na bok, z dala od strumienia studentów. "Musimy porozmawiać."

"Sophie, nie mogę teraz. Muszę—"

"Naprawdę to zrobisz?" Jej głos był pilny, zmartwiony. "Tę rzecz dziś wieczorem. Naprawdę zamierzasz to zrobić?"

Spojrzałam na moją najlepszą przyjaciółkę – jedyną osobę, która wiedziała, co zamierzam zrobić, jedyną, która stała przy mnie przez ten cały koszmar. Jej twarz była pełna troski i miłości, i poczułam, jak łzy napływają mi do oczu.

"Muszę," wyszeptałam. "Elise—"

Pomyślałam o słowach profesora Thorne'a, o tym jak na mnie patrzył. O Elise, przestraszonej i ukrywającej się przed niebezpiecznymi ludźmi. O niemożliwym wyborze, który musiałam podjąć.

Kiwnęłam głową raz, stanowczo. "Jestem pewna."

Sophie studiowała moją twarz przez długą chwilę, potem jej wyraz stwardniał z determinacją. "W takim razie weź to na siebie," powiedziała zaciekle. "Nie pozwól nikomu mieszać ci w głowie w tej sprawie. Robisz to na swoich warunkach, z własnych powodów. Nie pozwól im sprawić, żebyś czuła się zawstydzona."

Jej słowa uderzyły mnie jak policzek, ale dobry – taki, który cię budzi. Miała rację. Podjęłam tę decyzję. To był mój wybór i musiałam wziąć za niego odpowiedzialność.

"Nie pozwól nikomu mieszać ci w głowie," powtórzyła, ściskając moją dłoń.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Submission 101: Sold To My Professor

Submission 101: Sold To My Professor

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa