passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Submission 101: Sold To My Professor - Rozdział #6 - autor Yan Stellar

Submission 101: Sold To My Professor

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 5

PERSPEKTYWA GABRIELA

Wieczór był zupełnie zwyczajny, dopóki mój laptop nie zadzwonił dokładnie o 21:47. Siedziałem przy moim mahoniowym biurku z czerwonym długopisem w ręku, oceniając najnowszą partię esejów o wiktoriańskim komentarzu społecznym. Większość była przewidywalnie przeciętna, choć jeden student wykazał się zaskakującym wglądem w wykorzystanie przemysłowej symboliki przez Dickensa.

Wino pomagało. Bordeaux rocznik 2015, które kosztowało więcej niż większość ludzi wydaje na zakupy spożywcze w ciągu miesiąca. Wziąłem kolejny łyk i zaznaczyłem kolejny błąd składniowy, gdy na ekranie pojawiło się powiadomienie o mailu.

Adres nadawcy sprawił, że się zawahałem: discreteservices@privatecircle.com. Znałem ten adres. Należał do ekskluzywnej sieci zamożnych mężczyzn, którzy dzielili pewne... wyrafinowane upodobania. Zostałem dodany do ich listy mailingowej sześć miesięcy temu przez Marcusa Blackwooda, dawnego kolegę z Harvardu, który dorobił się fortuny na patentach farmaceutycznych.

"Nasze spotkania byłyby dla ciebie intelektualnie stymulujące", powiedział mi podczas kolacji w jego klubie. "Bardzo wyrafinowana klientela. Bardzo... ekskluzywna rozrywka."

Byłem tylko na jednym wydarzeniu. Rozmowy były błyskotliwe, wino wyjątkowe, ale rozrywka pozostawiła mnie z niejasnym poczuciem obrzydzenia do siebie i ludzkości w ogóle. Mimo to nadal otrzymywałem ich zaproszenia. Może jako ubezpieczenie. Albo z morbidnej ciekawości.

Temat wiadomości sprawił, że moja ręka zamarła w połowie drogi do kieliszka: Ostatnia Partia Dziewic Potwierdzona — L.M.

Wpatrywałem się w te słowa przez dłuższą chwilę. Ci ludzie handlowali fantazjami, starannie skonstruowanymi iluzjami niewinności i pożądania. Ich "partie" zwykle składały się z doświadczonych profesjonalistek odgrywających role. Ale ten temat brzmiał inaczej. Bardziej... autentycznie.

Wbrew zdrowemu rozsądkowi, otworzyłem maila.

Szanowni Panowie,

Z przyjemnością potwierdzamy ostatni dodatek do poniedziałkowej ekskluzywnej prezentacji. Partia Siódma stanowi prawdziwie rzadką okazję - oryginalny towar, zweryfikowany autentyk, z osiągnięciami akademickimi.

Materiały podglądowe w załączniku. Licytacja zaczyna się od 10 000 $.

Jak zawsze, dyskrecja jest najważniejsza.

Z poważaniem, L.M.

Był załącznik. Pojedyncze zdjęcie.

Kliknąłem, spodziewając się kolejnego profesjonalnie zainscenizowanego zdjęcia glamour, kolejnej młodej kobiety bawiącej się w przebieranki dla fantazji bogatych mężczyzn. Zamiast tego kieliszek wina wyślizgnął się z moich nagle bezwładnych palców i rozbił o drewnianą podłogę w deszczu kryształów i ciemnoczerwonego płynu.

Ze zdjęcia na ekranie patrzyła na mnie twarz, którą znałem doskonale. Szeroko otwarte brązowe oczy, które jeszcze tego ranka spoglądały na mnie w sali wykładowej. Delikatne rysy twarzy należące do dziewczyny siedzącej w trzecim rzędzie, skrupulatnie notującej wszystko, co mówiłem. Ta sama dziewczyna, która z zaskakującą pasją ukrytą pod warstwą nerwowości analizowała "Tess d'Urberville".

Ava Moreau.

Moje ręce drżały, gdy przewijałem resztę profilu. Dwadzieścia jeden lat. Studentka literatury. Bez wcześniejszego doświadczenia z "ekskluzywnymi usługami". Załączone potwierdzenie medyczne.

To była ona. Moja studentka. Dziewczyna, której eseje pokazywały błyski geniuszu ukryte pod warstwami niepewności. Dziewczyna, która rumieniła się za każdym razem, gdy ją wywoływałem na zajęciach, która patrzyła na mnie, jakbym miał wszystkie odpowiedzi na pytania, których bała się zadać.

Miała zostać zlicytowana najwyżej oferującemu za trzy dni.

Mój telefon zawibrował. Wiadomość od Marcusa Blackwooda.

Widziałeś ostatnią partię na poniedziałek? Wyśmienita. Powinieneś przyjść. Potraktuj to jako mroczną ciekawostkę.

Wpatrywałem się w wiadomość, mój umysł wirował. Marcus wiedział, że będę zainteresowany. Może widział, jak ją obserwuję. Albo może po prostu pomyślał, że profesor literatury doceni ironię studentki sprzedawanej jak coś z powieści, które studiowaliśmy.

"Mroczna ciekawostka", tak to nazwał. Jakby Ava była jakimś egzotycznym artefaktem do zbadania i skonsumowania.

Oddzwoniłem do niego natychmiast.

"Gabriel!" Głos Marcusa był ciepły, zadowolony. "Nie spodziewałem się usłyszeć cię tak szybko. Wydawałeś się raczej... zniechęcony naszym ostatnim spotkaniem."

"Rzeczy się zmieniają", powiedziałem, zachowując neutralny ton pomimo wzbierającej w piersi wściekłości.

"Istotnie." Słyszałem uśmiech w jego głosie. "Coś w tej konkretnej partii przykuło twoją uwagę?"

"Akademicka ciekawość."

"Oczywiście." Zaśmiał się. "Cóż, powinieneś przyjść przygotowany. Z tego co słyszę, będzie znaczące zainteresowanie. Zweryfikowana autentyczność jest rzadkością w naszych kręgach."

"Jakie zainteresowanie?" zapytałem, choć obawiałem się odpowiedzi.

"Drogie. Wieści już rozchodzą się w sieci. Może łatwo pójść za sześć cyfr, jeśli pojawią się odpowiedni licytujący."

Sześć cyfr. Za Avę. Za moją studentkę, która pisała pełne pasji analizy literackich bohaterek, żyjąc na zupkach w proszku i pomocy finansowej.

"Kto jeszcze przyjdzie?" starałem się brzmieć nonszalancko.

"Zwykli podejrzani. Richard Ashford na pewno będzie - ma słabość do studentek. Jonathan Pierce wspomniał, że może wpadnie. Och, i David Chen powiedział, że leci specjalnie z Seattle na tę okazję."

Krew zamarzła mi w żyłach. Znałem tych mężczyzn. Richard Ashford posiadał połowę nieruchomości w mieście i miał apetyty skłaniające się ku brutalności. Jonathan Pierce kolekcjonował piękne rzeczy i łamał je dla sportu. David Chen był trzy razy pozywany o napaść i za każdym razem załatwiał sprawę pozasądowo.

Każdy z nich mógł ją wygrać. Każdy z nich mógł odebrać jej niewinność, zaufanie, światło i zgasić je na zawsze.

"Gabriel? Jesteś tam?"

"Tak", zdołałem wydusić. "Będę."

"Świetnie! Przynieś książeczkę czekową, przyjacielu. To będzie coś wyjątkowego."

Po tym jak się rozłączył, siedziałem w moim gabinecie, wpatrując się w zdjęcie Avy na ekranie laptopa. Wyglądała tak młodo, tak niewinnie. Fotograf uchwycił coś istotnego w niej - tę kombinację inteligencji i wrażliwości, która czyniła ją tak fascynującą na zajęciach.

Za siedemdziesiąt dwie godziny miała stanąć na platformie, podczas gdy mężczyźni jak Marcus będą licytować ją, jakby była dziełem sztuki.

Myślałem o rękach Richarda na jej skórze. Okrutnym uśmiechu Jonathana, gdy będzie brał to, co kupił. Reputacji Davida o zostawianiu śladów.

Ta myśl wywołała we mnie coś gwałtownego i pierwotnego. Ci mężczyźni postrzegali kobiety jak Ava jako obiekty do skonsumowania, odrzucenia, zapomnienia. Zraniliby ją, złamali, zostawili jako kolejną ofiarę swojego znudzenia i bogactwa.

Nie mogłem na to pozwolić.

Nie pozwolę na to.

Bez względu na koszty, bez względu na to, co musiałbym zrobić, jakie granice przekroczyć - żaden inny mężczyzna jej nie dotknie. W momencie, gdy zobaczyłem jej twarz na tym ekranie, wiedziałem z absolutną pewnością, że spalę wszystko, zanim pozwolę komuś innemu ją zdobyć.

Ava mogła myśleć, że podejmuje tę decyzję dobrowolnie, ale nie miała pojęcia, w jaki świat wkracza. Nie rozumiała, jakiego rodzaju mężczyźni będą na nią licytować, co by jej zrobili, jak zniszczyliby wszystko, co czyste i jasne w niej.

Ale ja rozumiałem. I ochronię ją przed nimi, nawet jeśli będzie to oznaczało ochronę jej przed nią samą.

Ava Moreau należała teraz do mnie.

Po prostu jeszcze o tym nie wiedziała.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

PERSPEKTYWA AVY

Poniedziałek nie mógł nadejść wystarczająco szybko, ale jednocześnie obawiałam się każdej mijającej godziny. Weekend minął jak w malignie, pełen niepokoju i wątpliwości.

Kiedy w poniedziałkowy poranek weszłam do sali wykładowej profesora Thorne'a, czułam się jak zupełnie inna osoba niż tydzień temu.

Prawie nie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam przestraszoną twarz Elise lub wyobrażałam sobie, co stanie się ze mną za kilka godzin. Email od L.M. przyszedł tego ranka z ostatnimi szczegółami – adresem, czasem, informacją czego się spodziewać. Wszystko wydawało się nierealne, jakbym czytała o czyimś innym życiu.

Profesor Thorne stał na przodzie sali, onieśmielający jak zawsze w swoim idealnie skrojonym czarnym garniturze.

Ale dziś coś było innego w sposobie, w jaki na mnie patrzył. Gdy nasze spojrzenia spotkały się, gdy zajmowałam miejsce, dostrzegłam w jego oczach intensywność, która sprawiła, że żołądek podszedł mi do gardła.

"Dziś omawiamy utowarowienie ludzkiego doświadczenia w literaturze wiktoriańskiej," oznajmił, jego głos z łatwością niósł się po sali. "Jak pisarze tacy jak Hardy i Gaskell badali sposoby, w jakie ludzie stają się produktami na sprzedaż."

Ironia nie umknęła mojej uwadze. Oto ja, mająca dosłownie stać się towarem, słuchająca wykładu o fikcyjnych postaciach, które przeszły przez to samo.

"Panno Moreau," głos profesora Thorne'a przeciął moje myśli jak ostrze. "Skoro wydaje się pani dziś szczególnie zamyślona, może zechce pani podzielić się przemyśleniami na temat transformacji Tess z niewinnej wiejskiej dziewczyny w upadłą kobietę."

Wszystkie głowy w sali zwróciły się w moją stronę. Poczułam, jak szyję oblewa mi rumieniec, ale po raz pierwszy nie miałam ochoty zapaść się pod ziemię. Może to świadomość, że za kilka godzin zrobię coś, co zmieni mnie na zawsze. Może desperacka potrzeba uratowania siostry. Cokolwiek to było, odnalazłam swój głos.

"Myślę, że Tess tak naprawdę nie miała wyboru," powiedziałam, patrząc mu prosto w oczy. "Społeczeństwo stworzyło system, w którym kobiety takie jak ona miały ograniczone możliwości. Kiedy okoliczności zmusiły ją do działania, ludzie osądzali ją za robienie tego, co musiała zrobić, żeby przetrwać."

Brwi profesora Thorne'a lekko się uniosły. "Interesująca perspektywa. Więc uważa pani, że nie ponosi żadnej odpowiedzialności za swoje wybory?"

"Myślę, że odpowiedzialność to luksus ludzi, którzy faktycznie mają wybór." Mój głos nabrał mocy. "Tess została zapędzona w kąt przez siły poza jej kontrolą. Kiedy stawką jest przetrwanie, moralna czystość staje się... nieistotna."

Po sali przebiegł szmer. Nigdy wcześniej nie wypowiadałam się tak śmiało na jego zajęciach i wszyscy wyczuli, że coś się zmieniło.

"Jak wygodnie nowoczesne podejście," powiedział profesor Thorne, ale jego ton nie był jak zwykle lekceważący. Był zamyślony, niemal... pod wrażeniem? "Sugeruje pani, że desperacja usprawiedliwia porzucenie własnych zasad?"

"Sugeruję, że łatwo jest trzymać się zasad, gdy nie stoi się przed niemożliwymi wyborami." Pochyliłam się do przodu. "Hardy nie potępiał Tess za jej decyzje. Potępiał społeczeństwo, które zmusiło ją do ich podjęcia."

"A jednak," profesor Thorne zbliżył się do mojego rzędu, jego ciemne oczy utkwione w moich, "gdy te wybory już zostaną dokonane, nie można ich cofnąć. Niewinność Tess, raz utracona, przepadła na zawsze. Pytanie brzmi, czy cena była warta zapłacenia."

Jego słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. Sposób, w jaki to powiedział, intensywność w jego głosie – czułam, jakby mówił bezpośrednio do mnie, nie o jakiejś fikcyjnej postaci sprzed stu lat.

"Czasami ta cena jest jedyną rzeczą stojącą między tobą a utratą wszystkiego, co się liczy," odpowiedziałam cicho.

W sali wykładowej zapadła całkowita cisza. Profesor Thorne wpatrywał się we mnie przez długą chwilę, coś nieczytelnego przemknęło po jego twarzy.

Potem odwrócił się i kontynuował wykład, ale czułam na sobie jego uwagę przez resztę zajęć.

Kiedy wykład się skończył, powoli zbierałam swoje rzeczy, wciąż wstrząśnięta naszą wymianą zdań. Moja torba była przepełniona wszystkim, co spakowałam tego ranka w nerwowym pośpiechu, i gdy wstałam, kilka kartek rozsypało się na podłogę.

Rzuciłam się, żeby je podnieść, ale profesor Thorne był szybszy. Pochylił się i zebrał papiery, jego długie palce sprawnie je układały. Ale zatrzymał się, gdy zobaczył, co było pomieszane z notatkami z zajęć.

Broszura aukcyjna.

Byla elegancka i dyskretna – tylko czarna kartka ze złotymi literami mówiącymi "Ekskluzywne Wydarzenie Prywatne" i dzisiejszą datą. Dla kogokolwiek innego wyglądałaby jak zaproszenie na jakąś wykwintną imprezę. Ale zobaczyłam błysk rozpoznania w oczach profesora Thorne'a, gdy ją przeczytał.

Moje serce się zatrzymało. On wiedział. Jakoś dokładnie wiedział, czym to jest.

Przez moment, który wydawał się wiecznością, oboje trwaliśmy w bezruchu – on trzymając broszurę, ja patrząc na niego z przerażeniem. Reszta studentów wychodziła wokół nas, ale czułam się, jakbyśmy byli sami na świecie.

Powoli profesor Thorne wyprostował się i podał mi broszurę. Jego palce musnęły moje, gdy ją odbierałam, a ten kontakt wysłał elektryczny wstrząs wzdłuż mojego ramienia. Jego dotyk był ciepły, delikatny, całkowicie sprzeczny z jego zwyczajnym chłodnym zachowaniem.

"Uważaj, co oddajesz," powiedział cicho, jego głos tak niski, że tylko ja mogłam go usłyszeć. "Nie da się tego odzyskać."

Te słowa wywołały dreszcz wzdłuż mojego kręgosłupa. Było coś w jego tonie – ostrzeżenie, smutek, może nawet... troska? Jego spojrzenie zatrzymało się na moim przez kolejną chwilę i zobaczyłam coś surowego i skomplikowanego w tych ciemnych oczach.

Potem cofnął się, profesjonalna maska wróciła na miejsce.

Wcisnęłam broszurę do torby i praktycznie wybiegłam z sali wykładowej, puls dudnił mi w uszach.

Skąd wiedział? Co wiedział? I dlaczego patrzył na mnie w ten sposób – jakby widział coś, co sprawiało mu ból?

Byłam tak roztargniona, że nie zauważyłam Sophie czekającej na mnie przed budynkiem, dopóki nie złapała mnie za ramię.

"Ava!" Odciągnęła mnie na bok, z dala od strumienia studentów. "Musimy porozmawiać."

"Sophie, nie mogę teraz. Muszę—"

"Naprawdę to zrobisz?" Jej głos był pilny, zmartwiony. "Tę rzecz dziś wieczorem. Naprawdę zamierzasz to zrobić?"

Spojrzałam na moją najlepszą przyjaciółkę – jedyną osobę, która wiedziała, co zamierzam zrobić, jedyną, która stała przy mnie przez ten cały koszmar. Jej twarz była pełna troski i miłości, i poczułam, jak łzy napływają mi do oczu.

"Muszę," wyszeptałam. "Elise—"

Pomyślałam o słowach profesora Thorne'a, o tym jak na mnie patrzył. O Elise, przestraszonej i ukrywającej się przed niebezpiecznymi ludźmi. O niemożliwym wyborze, który musiałam podjąć.

Kiwnęłam głową raz, stanowczo. "Jestem pewna."

Sophie studiowała moją twarz przez długą chwilę, potem jej wyraz stwardniał z determinacją. "W takim razie weź to na siebie," powiedziała zaciekle. "Nie pozwól nikomu mieszać ci w głowie w tej sprawie. Robisz to na swoich warunkach, z własnych powodów. Nie pozwól im sprawić, żebyś czuła się zawstydzona."

Jej słowa uderzyły mnie jak policzek, ale dobry – taki, który cię budzi. Miała rację. Podjęłam tę decyzję. To był mój wybór i musiałam wziąć za niego odpowiedzialność.

"Nie pozwól nikomu mieszać ci w głowie," powtórzyła, ściskając moją dłoń.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

POV AVY

Siedziałam w tym kremowym pokoju, trzymając złożone na kolanach dłonie, by powstrzymać ich drżenie, wsłuchując się w echa przygotowań rozbrzmiewające w domu.

Kroki na marmurowych podłogach. Ciche rozmowy. Brzęk kryształowych kieliszków. Gdzieś w tej eleganckiej posiadłości zbierali się zamożni mężczyźni, by licytować kobiety, jakbyśmy były dziełami sztuki na aukcji. Na samą myśl robiło mi się niedobrze, ale zmusiłam się do zachowania spokoju. To było dla Elise. Wszystko, co miałam zamiar zrobić, było dla niej.

Dokładnie o ósmej wróciła Victoria. Przebrała się w oszałamiającą czarną suknię wieczorową, która sprawiała, że wyglądała jakby należała na Met Galę, a nie na cokolwiek to było.

"Czas", powiedziała po prostu.

Zaprowadziła mnie korytarzem, którego wcześniej nie widziałam, mijając pokoje z zamkniętymi drzwiami, zza których dobiegała cicha muzyka i przytłumione głosy. Dom zdawał się tętnić oczekiwaniem, jakby same ściany wstrzymywały oddech.

Zatrzymałyśmy się przy drzwiach oznaczonych jako "Prywatne". Victoria odwróciła się do mnie po raz ostatni.

"Pamiętaj wszystko, co ćwiczyłyśmy. Jesteś piękna, wartościowa i masz kontrolę. Cokolwiek się tam stanie, nie zapominaj o tym."

Otworzyła drzwi, a ja wkroczyłam do innego świata.

Pokój był spektakularny. Wysokie sufity z ozdobnymi gzymsami, ogromne okna zasłonięte ciężkimi jedwabnymi zasłonami i kryształowy żyrandol rzucający ciepłe światło na wszystko.

Wyglądał jak sala balowa z filmu, miejsce, gdzie mogłaby zasiadać rodzina królewska.

Ale to nie była bajka.

W przestrzeni znajdowało się około trzydziestu osób – głównie mężczyźni w drogich garniturach, z kilkoma elegancko ubranymi kobietami rozproszonymi wśród nich.

Wszyscy trzymali kieliszki do szampana i rozmawiali ściszonymi głosami, jakby byli na prywatnym wernisażu. Atmosfera była wyrafinowana, kulturalna, obsceniczne w swojej swobodnej elegancji.

Na przedzie sali znajdowała się mała podwyższona platforma, jak scena. Z boku stało podium aukcjonera, gdzie stała L.M., wyglądająca dostojnie w głęboko czerwonej sukni. Złapała moje spojrzenie i lekko skinęła głową – sygnał, że wieczór ma się rozpocząć.

Victoria zaprowadziła mnie do bocznej strefy, gdzie czekało sześć innych młodych kobiet. Wszystkie były piękne, wszystkie ubrane w różne warianty tego, co ja nosiłam – białe suknie sugerujące niewinność, jednocześnie podkreślające ich najlepsze cechy.

Niektóre wyglądały na zdenerwowane, inne zdawały się niemal podekscytowane. Wszystkie byłyśmy dziś numerami lotów.

"Panie i panowie", głos L.M. rozniósł się po sali, natychmiast przykuwając uwagę. "Witamy na dzisiejszej ekskluzywnej prezentacji."

Rozmowy ucichły. Wszystkie oczy zwróciły się ku przodowi sali.

"Dziś oferujemy siedem wyjątkowych możliwości", kontynuowała L.M., jej kulturalny głos z łatwością niósł się przez przestrzeń. "Każda młoda dama została starannie wybrana i dokładnie zweryfikowana. Jak zawsze, wszystkie transakcje są ostateczne, wszystkie warunki wiążące, a dyskrecja jest najważniejsza."

Wskazała w kierunku naszej grupy. "Zacznijmy od numeru pierwszego."

Obserwowałam, jak pierwsza dziewczyna wchodzi na platformę. Była drobna, z kasztanowymi włosami, prawdopodobnie nie starsza niż dziewiętnaście lat. L.M. przedstawiła ją krótko – tylko imię, wiek, kilka podstawowych szczegółów. Potem nastąpiła część, która wywróciła mi żołądek.

"Licytacja rozpocznie się od pięciu tysięcy", ogłosiła L.M.

Wokół sali uniosły się ręce. Tabliczki z numerami. Licytacja była szybka, wydajna, kliniczna.

W ciągu kilku minut dziewczyna została "sprzedana" za dwanaście tysięcy dolarów srebrnowłosemu mężczyźnie w drogim garniturze, który wyglądał na wystarczająco starego, by być jej ojcem.

Jeden po drugim, pozostałe loty były prezentowane. Każda dziewczyna przeszła przez tę platformę jak po wybiegu, uśmiechając się i pozując, podczas gdy obcy decydowali, ile są warte.

Kwoty się różniły – niektóre poszły za zaledwie osiem tysięcy, inne za nawet dwadzieścia pięć. Licytujący nie okazywali żadnych emocji, po prostu podnosili swoje tabliczki, jakby kupowali meble.

W końcu L.M. wywołała mój numer.

"A teraz, nasz ostatni lot wieczoru. Lot numer siedem."

Victoria ścisnęła moją dłoń. "Dasz radę."

Ruszyłam w stronę platformy na niepewnych nogach. Sala wydawała się niemożliwie duża, sufit niemożliwie wysoki. Każda twarz zwróciła się ku mnie i czułam się odsłonięta pod ich zbiorowym spojrzeniem, mimo że byłam w pełni ubrana.

"Panie i panowie", powiedziała L.M., gdy weszłam na platformę, "przedstawiam Avę. Dwadzieścia jeden lat, obecnie studiuje literaturę. To jej pierwszy raz w naszych usługach i jest dziewicą."

Przez tłum przeszedł szmer. Mogłam poczuć, jak ich zainteresowanie się wyostrza, ich uwaga skupia się na mnie z nową intensywnością.

"Jak zweryfikował nasz zespół medyczny", kontynuowała L.M., "lot numer siedem reprezentuje całkowicie autentyczne doświadczenie. Licytacja rozpocznie się od dziesięciu tysięcy dolarów."

Cisza, która nastąpiła, wydawała się wieczna. Stałam tam w mojej białej sukni, z chłodnym naszyjnikiem z pereł na szyi, próbując pamiętać wskazówki Victorii. Ramiona do tyłu, podbródek do góry, pozwól im zobaczyć twoją niewinność.

Potem rozpoczęła się licytacja.

Ręce wystrzeliły w górę wokół sali. Tabliczki falowały. Liczby szybko rosły – piętnaście tysięcy, osiemnaście, dwadzieścia dwa. Próbowałam skupić się na punkcie na tylnej ścianie, ale moje oczy ciągle wędrowały do tłumu mężczyzn, którzy dosłownie wyceniali moją dziewiczość.

Dwadzieścia osiem tysięcy. Trzydzieści pięć. Licytacja była zacięta, bardziej konkurencyjna niż przy którejkolwiek z poprzednich partii. Powinnam chyba czuć się dumna. Osiągałam najwyższą cenę.

Zamiast tego czułam, że zaraz zwymiotuję.

"Czterdzieści tysięcy", zawołała L.M. "Czy słyszę czterdzieści pięć?"

Licytacja zwolniła. Tylko trzy tabliczki były wciąż aktywne. Przyłapałam się na skanowaniu ich twarzy, próbując zobaczyć mężczyzn, którzy mogli mnie wygrać.

Jeden był młody, może po trzydziestce, z perfekcyjnie ułożonymi blond włosami. Drugi był starszy, dystyngowany, z dobrymi oczami, które w jakiś sposób sprawiały, że to wszystko było jeszcze gorsze.

Trzeci licytujący siedział w tylnym rogu, częściowo ukryty w cieniu. Nosił czarną maskę zakrywającą górną połowę twarzy – nic niezwykłego, kilku licytujących nosiło maski dla zachowania anonimowości.

Ale było coś w jego postawie, w sposobie, w jaki się trzymał, co wydawało się znajome.

"Pięćdziesiąt tysięcy", ogłosiła L.M. "Po raz pierwszy..."

Zamaskowany mężczyzna w rogu podniósł swoją tabliczkę.

"Pięćdziesiąt pięć tysięcy od licytującego numer dwanaście."

Moje serce się zatrzymało. To były jego oczy. Nawet z drugiego końca sali, nawet zza maski, wydawały się znajome.

"Po raz pierwszy, po raz drugi..."

Wpatrywałam się w zamaskowaną postać w rogu, a mój umysł wirował.

Sala wstrzymała oddech.

Te znajome ciemne oczy spotkały się z moimi ponad tłumem i w tym momencie dokładnie wiedziałam, gdzie wcześniej widziałam to spojrzenie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Submission 101: Sold To My Professor

Submission 101: Sold To My Professor

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa