passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Surrogate Dot Com - Rozdział #5 - autor Yan Stellar

Surrogate Dot Com

/

Rozdział 5

Rozdział 4

POV Xander

Kobieta naprzeciwko mnie uśmiechała się zbyt szeroko.

Zbyt szeroko. Zbyt świadomie.

„Myślę,” zamruczała, zakładając nogę na nogę, jakby ćwiczyła to przed lustrem, „że mielibyśmy razem piękne dzieci, panie Crawford. Mocne linie szczęki są w obu naszych rodzinach”.

Zamknąłem jej teczkę bez słowa. „Następna.”

„Xander,” westchnęła Karen, moja wyznaczona koordynatorka tego cyrku, zbierając z moich rąk błyszczącą teczkę. „To już jedenasta dzisiaj.”

„Żadna nie jest odpowiednia,” powiedziałem beznamiętnie.

„Wszystkie są zdrowe, wystarczająco inteligentne i gotowe podpisać się na dziewięć miesięcy. Czego dokładnie szukasz?”

Odchyliłem się w miękkim, skórzanym fotelu, wzrok utkwiłem w panoramie miasta za oknami sięgającymi od podłogi do sufitu.

„Kogoś, kto nie myśli o tym, jak zamienić moje nazwisko na swoje.”

Karen zaśmiała się lekko, jak to ludzie robią, gdy myślą, że przesadzasz. „Więc… kogoś, kto nie wie, że jesteś Xanderem Crawfordem?”

„To byłoby idealne,” mruknąłem.

„Szkoda, że to niemożliwe,” powiedziała, przesuwając następną teczkę przez biurko. „Pieniądze twojej babci kupiły pół tego miasta. Ludzie cię znają.”

Zacisnąłem szczękę.

Wydaj potomka do trzydziestki, albo wszystko idzie do twojego brata.

Jej słowa nigdy nie opuszczały mojej głowy na długo. Po Alainie przysiągłem sobie całkowity zakaz jakichkolwiek związków, ale chciałem swojej firmy.

A jeśli zatrudnienie surogatki miało być ceną za to, by nie trafiła w ręce Chrisa, zapłaciłbym ją.

Karen otworzyła następną teczkę i stuknęła w zdjęcie profilowe. „Kandydatka numer dwanaście.”

Spojrzałem w dół i znieruchomiałem.

Znajome, piwne oczy patrzyły na mnie ze strony.

Bystry intelekt, widoczny nawet na fotografii. Informacje w tle były szczegółowe: dwadzieścia dwa lata, stażystka na prawie, najlepsza na roku, doskonałe zdrowie, brak wcześniejszych ciąż, wysokie wyniki IQ.

Dziewica.

„Norah Mason,” przeczytałem na głos, mój głos był niższy, niż zamierzałem.

Karen mrugnęła. „Znasz ją?”

„To moja stażystka,” powiedziałem.

Zapadła cisza. W końcu: „No cóż… To… niezręczne.”

Przerzucałem strony ponownie, tym razem wolniej.

Błyskotliwa. Opanowana pod presją. I co najważniejsze, nie ten typ, który ścigałby mój konto bankowe. Widziałem to po jej pracy, sposobie bycia na spotkaniach.

„To ona,” powiedziałem w końcu.

Brwi Karen powędrowały w górę. „Tak po prostu?”

„Tak po prostu. Zaproś ją.”

Przyszła dziesięć minut później, ściskając swoją torbę jak tarczę przeciw zamieszkom. Kiedy jej wzrok spoczął na mnie, rozszerzyły się jej oczy i przez ułamek sekundy wyglądała dokładnie tak, jak wtedy, gdy pierwszy raz przez pomyłkę wpadła do mojego biura.

Zadyszana, lekko zdezorientowana, z rumieńcem na policzkach, jakby została przyłapana na czymś, czego nie powinna robić.

To wspomnienie utkwiło mi w głowie znacznie dłużej, niż powinno.

Była wtedy zawstydzona, stojąc w apartamencie na najwyższym piętrze windy dla dyrekcji, a ja byłem w połowie przebierania się po porannym biegu. Większość stażystów paplałaby przeprosiny lub próbowała zaimponować mi wyuczoną formułką.

Ona jedynie wydukała coś o panu od konserwacji trzymającym drzwi i zmierzyła mnie wzrokiem, jakby to była moja wina, że jestem bez koszuli we własnym biurze.

Pomyślałem, że to… urocze. I zapadające w pamięć.

Teraz w jej oczach znów pojawiła się ta iskra—mieszanka dezorientacji i wystarczającej upartości, by mnie zaintrygować.

„Panie Crawford?” powiedziała powoli, jakby miała nadzieję, że to tylko moje podobieństwo, a nie jej prezes.

Wstałem. „Norah. Proszę, usiądź.”

Jej kroki były miarowe, ostrożne. Usta zaciśnięte w cienką linię, jak na spotkaniach, gdy powstrzymywała się od poprawiania partnera.

„Chyba zaszła pomyłka. Przyszłam na konsultację—”

„A ja jestem tu, by zatwierdzić kandydatkę,” powiedziałem spokojnie, pozwalając, by słowa wybrzmiały. „Tą kandydatką jesteś ty.”

Jej brwi ściągnęły się gwałtownie. „Ty… ty jesteś klientem?”

„Zgadza się.”

Usiadła, ale to nie była decyzja, raczej osunięcie się na krzesło, jej torba wciąż mocno przyciśnięta do kolan, jakby bała się, że ją wyrwę.

„To szaleństwo. Jesteś moim szefem.”

„I?” zapytałem, naprawdę ciekaw, dokąd zmierza jej argument.

„I,” gestykulowała między nami, jakby to było oczywiste, „to jest skrajnie nieodpowiednie.”

Pozwoliłem sobie na lekki uśmiech.

„Nie ma w tym nic niestosownego. Nie zajdzie to w sposób naturalny, więc nic między nami się nie wydarzy poza kontraktem.”

Jej usta się rozchyliły, wyraz twarzy niedowierzający. „Wow. To… romantyczne.”

„Nie proponuję romansu, panno Mason,” powiedziałem równo. „Proponuję wzajemnie korzystny układ. Potrzebujesz pieniędzy. Ja potrzebuję kogoś inteligentnego i zdolnego, by doniósł moje dziecko bez komplikacji w moim życiu.”

Krótko, ostro się zaśmiała. „Brzmi, jakbyś zatrudniał kogoś do podlewania kwiatów, kiedy cię nie będzie.”

„Zatrudniam kogoś, komu mogę zaufać, że nie zamieni umowy biznesowej w operę mydlaną,” odparłem, patrząc jej w oczy.

Przez moment żadne z nas się nie odezwało. Powietrze między nami zgęstniało, naładowane napięciem. Miała znów ten sam wyraz twarzy co wtedy w moim biurze—pół buntu, pół chęci ucieczki.

Potem pokręciła głową, gwałtownie wstała i powiedziała: „Nie mogę tego zrobić.”

Patrzyłem, jak wychodzi, wyprostowana, kroki szybkie.

Większość kandydatek podpisywała bez wahania, kuszona kwotą na kontrakcie lub samą ideą powiązania ze mną.

Norah nie była jak większość.

Pół spodziewałem się, że zniknie w mieście i nigdy nie wróci. Ale jakaś część mnie miała nadzieję, że tak się nie stanie.

Dziesięć minut później wróciła. Policzki miała zaróżowione, włosy lekko rozwiane od wiatru i nawet nie usiadła, zanim się odezwała.

„Zrobię to,” powiedziała.

„No cóż…” Uniosłem jedną brew. „Szybko poszło.”

„Pod pewnymi warunkami,” dodała, ignorując moją uwagę. „Czek dostaję z góry. Żadnych relacji romantycznych. Tylko inseminacja sztuczna.”

Skinąłem głową. „Zgoda.”

„I,” dodała ostrym tonem, jej wzrok utkwił w moim, „zachowuję niezależność. Nie staję się nagle twoją… własnością.”

„Zgoda.” Przesunąłem w jej stronę kontrakt. „Ale nie możesz być w żadnym związku do porodu. Moje dziecko nie będzie częścią żadnego trójkąta.”

Kiwnęła tylko raz głową, po czym wzięła głęboki oddech. „I jeszcze jedno.”

Odchyliłem się, przyglądając jej się uważnie. „Słucham.”

„Stracę na to prawie rok,” powiedziała pewnym, stanowczym tonem. „Więc kiedy to się skończy, chcę stałą posadę w firmie. Żadnego biegania za stażami, żadnego liczenia na łut szczęścia. Prawdziwą pracę. Karierę. Chcę to zagwarantowane—na piśmie.”

Po raz pierwszy zamilkłem. Nie dlatego, że to było nierozsądne, tylko dlatego, że było to… imponujące.

Nie negocjowała tylko o pieniądze. Walczyła o swoją przyszłość, o coś trwałego.

W końcu powoli skinąłem głową. „Zgoda.”

Zawahała się tylko przez moment, zanim sięgnęła po długopis. „W porządku.”

Podpisaliśmy w milczeniu, szelest pióra na papierze był głośny w tej ciszy. Gdy skończyliśmy, zebrałem dokumenty i spojrzałem jej w oczy.

„Witam w układzie, panno Mason.”

Jej wyraz twarzy nie złagodniał. „Proszę, nie spraw, żebym tego żałowała, panie Crawford.”

Prawie się uśmiechnąłem.

Nie spraw, żebym i ja tego żałował, pomyślałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Norah

Po całym zajściu na schodach z Madison i Jennifer—kiedy Fiona wkroczyła niczym tarcza, o której nawet nie wiedziałam, że ją mam—coś się między nami zmieniło.

To, co zaczęło się jako ostrożna tolerancja, przerodziło się w nocne wiadomości, wewnętrzne żarty i łatwą dynamikę, która niemal przypominała przyjaźń. Prawdziwą przyjaźń.

Dlatego teraz Fiona nie fatygowała się nawet z przywitaniem, zanim rzuciła się w środek chaosu.

Była już w pełnym ferworze, zanim zdążyłam upić łyk kawy.

— Słyszałam — powiedziała, nachylając się przez moje biurko niczym kot, który zaraz przyniesie złe wieści — że nasz szef będzie miał dziecko. Możesz to sobie wyobrazić? Wielki Xander Crawford dobrowolnie się rozmnaża? Ciekawe, kim jest ta szczęściara.

Zakrztusiłam się. Mocno.

Kawa poszła nie tą rurką i kaszlałam, jakbym właśnie wciągnęła całą chmurę pyłu.

— O Boże, wszystko w porządku? — Oczy Fiony zrobiły się wielkie, ale usta nie przestawały mówić. — Jezus, Norah, brzmisz, jakby ci przez gardło przeszła końska pała.

To sprawiło, że zakrztusiłam się jeszcze bardziej, wydając z siebie hybrydę śmiechu i świstu, która przyciągnęła kilka ciekawskich spojrzeń z pobliskich boksów. Chwyciłam serwetkę i machnęłam ręką, próbując jednocześnie oddychać i patrzeć na nią groźnie.

— Nie... mów... tego... kiedy piję — wychrypiałam między kaszlnięciami.

Fiona uśmiechnęła się, jakby właśnie coś wygrała. — Co? To wizualizacja. Nie ma za co.

— Proszę — powiedziałam, przykładając serwetkę do ust i mrugając, żeby powstrzymać łzy po kaszlu — trzymaj się normalnych metafor, zanim umrę przy biurku.

Wyprostowała się, strzepując z bluzki wyimaginowane okruszki.

— Wracając do tajemniczej matki dziecka... jakieś typy? Myślisz, że wybrałby kogoś z firmy? Czy to byłoby już zbyt skandaliczne?

Żołądek mi się ścisnął. — Nie mam pojęcia.

Przez chwilę przyglądała mi się badawczo, przechylając głowę, jakby próbowała coś ze mnie wyczytać. Potem wzruszyła ramionami, najwyraźniej zadowolona z własnej decyzji.

— W każdym razie. Powinnyśmy wracać, zanim Madison zobaczy, że ze sobą rozmawiamy, i zrobi się zazdrosna, że ukradłam jej ulubiony cel.

Ruszyłyśmy w stronę windy, a Fiona wciąż snuła teorie o hipotetycznej „szczęściarze”, a ja skupiałam się na równym oddechu.

W środku mojej głowy szalał huragan—błyski podpisywania kontraktu, pewny głos Xandera wyliczający warunki, suma na czeku, która miała pojawić się na moim koncie.

Kiedy wróciłyśmy na nasze piętro, mój telefon zawibrował.

Email od: Bank of New York Temat: Potwierdzenie wpłaty

Otworzyłam go i zabrakło mi tchu.

Czek pojawił się dokładnie zgodnie z obietnicą—sześciocyfrowa kwota, tkwiąca na moim koncie, jakby od zawsze do mnie należała. Ręce mi się trzęsły, kiedy otwierałam portal płatności szpitala, wpisując całą sumę za jednym razem.

Gdy pojawił się ekran potwierdzenia, zadzwoniłam do taty.

— Norah? — Jego głos był pełen ostrożności, zmęczony.

— Załatwione — powiedziałam, zanim zdążył zapytać. — Szpital dostał pieniądze bezpośrednio. Operacja mamy jest już zaplanowana.

Nastała cisza. Potem szorstkie westchnienie ulgi.

— Jak...? Norah, to...

— To pożyczka od firmy — skłamałam gładko. — Część pakietu pracowniczego. Nie martw się o to.

Ulga w jego głosie uderzyła mnie mocniej, niż się spodziewałam. — Uratowałaś jej życie, kochanie. Wiesz o tym, prawda?

Gardło mi się ścisnęło. — Powiedz mamie, że zobaczę się z nią wieczorem.

Następny dzień zlał się w rytm, którego nie wybrałam, ale z którego nie mogłam się wycofać: rano praktyka, w porze lunchu upchana wizyta w klinice, a papierkowa robota czekała na mnie, gdy tylko wracałam do domu.

Zastrzyki hormonalne sprawiały, że biodra bolały. Pobrania krwi zamieniały moje żyły w poduszeczkę na szpilki. USG. Konsultacje prawne z obcymi, którzy mówili językiem klauzul i odpowiedzialności.

Podpisywałam, parafowałam i zgadzałam się, aż mój podpis przestał w ogóle przypominać mnie samą.

Przez to wszystko, trzymałam głowę nisko w biurze i unikałam Xandera, jeśli tylko nie było to absolutnie konieczne.

Wmawiałam sobie, że tak jest łatwiej—oddzielić kontrakt od człowieka.

Tego wieczoru, z torbą cięższą niż zwykle, wychodziłam właśnie, gdy ktoś zawołał moje imię.

— Norah?

Odwróciłam się i zobaczyłam go—dżinsowa kurtka, swobodny uśmiech, ciepłe brązowe oczy, które pamiętałam z tamtego szalonego dnia na Midtown.

Chris.

— Wiedziałem, że to ty — powiedział, podnosząc smukłą, stalową butelkę z logo Crawford & Associates na boku. — Zgubiłaś ją, kiedy goniłaś za złodziejem telefonu.

Szczęka mi opadła. — Ty... nadal miałeś moją butelkę?

Wzruszył ramionami, jakby to nic takiego. — Trudno przeoczyć. Logo dało mi punkt zaczepienia. Trochę mi zajęło, żeby znaleźć właściwą „N. Mason”. Okazuje się, że krąży was kilka po prawniczym światku.

Obrócił butelkę, stukając kciukiem w dno.

— Ale wygrawerowałaś swoje imię? Bałaś się, że ktoś ukradnie ci również wodę?

Poczułam, jak policzki mi płoną. — Ja... może. Wtedy wydawało się to dobrym pomysłem.

— No i się sprawdziło. — Jego uśmiech się poszerzył, swobodny i beztroski. — Uratowało mnie przed gonieniem za niewłaściwą N. Mason.

Wzięłam ją od niego, zimny metal był twardy i dziwnie uspokajający w moich dłoniach. — Dziękuję. Myślałam, że już ją straciłam na zawsze.

— Najmniejsze, co mogłem zrobić — powiedział. — Poza tym... nie muszę już wymyślać pretekstu, żeby zaproponować ci kawę.

Żołądek wykonał dziwny przewrót. — Kawę?

— Tak. Wiesz, ten gorący napój, który ludzie piją razem, rozmawiając o czymś innym niż praca? — Jego uśmiech się poszerzył. — Możesz nawet nazwać to kawą dziękczynną, jeśli to sprawi, że będzie mniej straszne.

Zawahałam się. Kontrakt z Xanderem majaczył jak cień z tyłu głowy.

Zakaz randek. Zero „dram z osobami trzecimi”.

To były jego dokładne słowa.

A jednak... Uśmiech Chrisa rozbrajał, taki, który nie domagał się od ciebie niczego poza, być może, śmiechem.

— Okej — powiedziałam powoli. — Ale tylko kawa. Żeby ci podziękować. Nie... nic więcej.

Przyłożył rękę do serca z udawaną powagą. — Tylko kawa. Obiecuję.

Wmawiałam sobie, że to tylko tyle, gdy szliśmy razem do kawiarni za rogiem. Tylko podziękowanie. Tylko przysługa.

Nie dlatego, że naprawdę mnie zainteresował.

Nie dlatego, że jego śmiech sprawiał, że coś ciepłego rozlewało się w mojej piersi.

I na pewno nie dlatego, że część mnie chciała poczuć, jak to jest siedzieć naprzeciw kogoś, kto nie widzi we mnie kontraktu, zobowiązania czy tykającego zegara.

A jednak uśmiech Chrisa sprawiał, że czułam rzeczy, których nie powinnam.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Norah

Nie sądziłam, że ten pokój będzie wydawał się aż tak jasny. Ani tak zimny.

Pielęgniarka poprawiła strzemiona i powiedziała mi, żebym się rozluźniła… jakby to w ogóle było możliwe. Sterylna woń oblepiała moją skórę, a bicie serca było ogłuszające w moich uszach.

Ściskałam boki łóżka tak mocno, że bolały mnie kostki palców.

– Wstrzymujesz oddech – Xander przerwał dźwięk jakiejś maszyny.

Spokojny. Niski. Ten prezesowski ton, który zawsze brzmiał tak, jakby miał wszystko pod kontrolą.

– W porządku – skłamałam.

– Nieprawda.

Odwróciłam głowę, zaskoczona widokiem, że siedzi obok mnie.

Marynarka zdjęta, rękawy podwinięte do przedramion. Bez wahania sięgnął po moją dłoń. Jego dłoń była ciepła, pewna, i dopiero wtedy uświadomiłam sobie, jak bardzo potrzebowałam czegoś, czego mogłabym się uczepić, dopóki nie zamknęłam palców na jego ręce.

– To… niezręczne – szepnęłam.

– Dobrze, że nie przejmuję się niezręcznością – odparł, patrząc na mnie, nie na lekarza. – Patrz na mnie, nie na nich.

Więc patrzyłam.

Jego spojrzenie nie zachwiało się ani razu. Ani gdy pielęgniarka przygotowywała narzędzia, ani gdy lekarz zaczął zabieg, nawet wtedy, gdy skrzywiłam się z bólu. Ścisnął moją dłoń, mocno, dając oparcie.

– Oddychaj – przypomniał mi znowu, tym razem ciszej, łagodniej.

Kiedy wszystko się skończyło, miałam wrażenie, jakbym przebiegła maraton, nie ruszając się z miejsca. Lekarka się uśmiechała – „Klinicznie udane” to były jej dokładne słowa – ale ledwo ją słyszałam.

Za bardzo byłam świadoma tego, że Xander wciąż nie puścił mojej ręki.

Dopiero gdy wyszliśmy na korytarz, w końcu mnie wypuścił.

– Przenosisz się do penthouse’u – oznajmił, jakby to już było postanowione.

Mrugnęłam. – Słucham?

– Dla optymalnej obserwacji – wyjaśnił, już naciskając przycisk windy. – Lekarz zalecił redukcję stresu, zbilansowane posiłki, regularne kontrole. Tam będziesz to miała.

Skrzyżowałam ramiona. – Chodzi ci o to, żeby mieć na mnie oko.

– Też. – Winda zadzwoniła, wszedł do środka, przytrzymując drzwi. – Przynieś, co potrzebujesz, jutro.

I tak po prostu mój adres się zmienił.

Jego penthouse był… absurdalny.

Szklane ściany od podłogi do sufitu, marmurowe podłogi tak wypolerowane, że widziałam w nich swoje odbicie, a widok na panoramę miasta był tak nierealny, że przypominał scenografię filmową. Piękne, tak – ale zimne. Tak jak on.

Każdy mebel wyglądał, jakby był ustawiony pod sesję do magazynu, nie do prawdziwego życia.

Ledwo zdążyłam rzucić torbę w pokoju gościnnym, gdy pojawił się w drzwiach, z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

– Lekarz powiedział, że minimalny stres i ścisła rutyna są kluczowe – oznajmił. – Tu będzie ci wygodniej.

– Wygodniej? – uniosłam brew, rozglądając się po sterylnym wnętrzu. – To jakby wprowadzić się do muzeum.

Kąciki jego ust drgnęły – na tyle, że zaczęłam się zastanawiać, czy to rozbawienie. – Przyzwyczaisz się.

W południe nadal się rozpakowywałam, kiedy weszłam do kuchni po wodę. Wtedy to zobaczyłam – moja ulubiona herbata stała równo na blacie, tak specyficzna marka, że wiedziałam, iż wspomniałam o niej tylko raz, mimochodem.

Wpatrywałam się w pudełko. – To twoja asystentka ją kupiła?

– Nie – odezwał się z tyłu, aż podskoczyłam. – Ja.

– Zapamiętałeś?

– Nie zapominam o rzeczach, które są ważne – odparł po prostu, już odwracając się, zanim zdążyłam pojąć, jak bardzo ścisnęło mnie w piersi.

Późnym popołudniem, gdy weszłam do salonu, zauważyłam coś jeszcze.

Jeden kąt został przearanżowany na kącik czytelniczy, z głębokim fotelem, stolikiem i złożonym kocem, który delikatnie pachniał świeżym praniem.

Rano tego tam nie było.

– Nie musiałeś— – zaczęłam, ale przerwał mi, nawet nie podnosząc wzroku znad akt.

– Najpierw coś zjedz. Szef kuchni przygotował wszystko według zaleceń dietetyka.

Zamrugałam. – Zleciłeś szefowi kuchni…?

– Nie podlega negocjacji. – Ton nie zostawiał miejsca na sprzeciw.

To nie było ciepło. Ale też nie ten lodowaty dystans, na który się szykowałam.

Wieczorem wzięłam długi prysznic, pozwalając wodzie bębnić o skórę, mając nadzieję, że zmyje z mnie niespokojną energię, która dręczyła mnie cały dzień. Para oblepiała mnie, gdy weszłam do sypialni, włosy mokre na plecach.

Wciąż byłam naga, grzebiąc w komodzie za piżamą, kiedy drzwi nagle się otworzyły.

Odwróciłam się gwałtownie – za późno.

Xander zamarł w progu, trzymając teczkę, kłykcie białe wokół klamki. Jego wzrok spoczął na mnie – na całej mnie – zanim chwyciłam ręcznik z łóżka.

Niezgrabnie owinęłam się nim, ale nie zanim jego spojrzenie zdążyło jeszcze przesunąć się po mnie, ostre i nieustępliwe.

Serce waliło mi w piersi, gorąco rozlało się po ciele.

– Słyszałeś kiedyś o pukaniu? – warknęłam, ściskając ręcznik, jakby mógł wymazać to, co już zobaczył.

Przełknął ślinę. Po raz pierwszy nie miał tego chłodnego, opanowanego tonu – jego głos był niski, spięty, niemal chropawy.

– Zapomniałem, że tu jesteś. Przepraszam.

Ale nie wyszedł. Jego wzrok powędrował wyżej, spotkał mój i nie puścił. Powietrze zgęstniało, każda sekunda ciągnęła się w nieskończoność, aż sama cisza zaczęła palić.

W końcu, z ostrym wydechem, odwrócił się i zamknął drzwi. Kliknięcie zabrzmiało o wiele głośniej, niż powinno.

Opadłam na brzeg łóżka, puls pędził, skóra płonęła.

To nic. To musiało być nic.

Ale sposób, w jaki na mnie spojrzał, ten moment tuż przed odejściem – Boże, to wcale nie było nic.

Tej nocy nie mogłam zasnąć. Penthouse był zbyt cichy, tak cichy, że zmuszał do myślenia o wszystkim za bardzo.

Aż w końcu już nie.

Cichy, rytmiczny łomot rozchodził się przez ściany. Zaciekawiona, wysunęłam się z łóżka i poszłam za dźwiękiem. Stawał się coraz wyraźniejszy, silniejszy.

Siłownia była oświetlona łagodnym światłem, a przez szklaną ścianę zobaczyłam go – koszulka przylepiona potem do pleców, dłonie owinięte bandażami, raz za razem uderzał w ciężki worek.

Każdy cios lądował z surową, nieposkromioną furią, jakby walczył z czymś niewidzialnym.

Nie widział, że patrzę. I stojąc tam w cieniu, z sercem bijącym jak oszalałe, zrozumiałam coś niepokojącego.

Może nie tylko ja udaję, że to wszystko mnie nie dotyka.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Surrogate Dot Com

Surrogate Dot Com

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa