POV Norah
Po całym zajściu na schodach z Madison i Jennifer—kiedy Fiona wkroczyła niczym tarcza, o której nawet nie wiedziałam, że ją mam—coś się między nami zmieniło.
To, co zaczęło się jako ostrożna tolerancja, przerodziło się w nocne wiadomości, wewnętrzne żarty i łatwą dynamikę, która niemal przypominała przyjaźń. Prawdziwą przyjaźń.
Dlatego teraz Fiona nie fatygowała się nawet z przywitaniem, zanim rzuciła się w środek chaosu.
Była już w pełnym ferworze, zanim zdążyłam upić łyk kawy.
— Słyszałam — powiedziała, nachylając się przez moje biurko niczym kot, który zaraz przyniesie złe wieści — że nasz szef będzie miał dziecko. Możesz to sobie wyobrazić? Wielki Xander Crawford dobrowolnie się rozmnaża? Ciekawe, kim jest ta szczęściara.
Zakrztusiłam się. Mocno.
Kawa poszła nie tą rurką i kaszlałam, jakbym właśnie wciągnęła całą chmurę pyłu.
— O Boże, wszystko w porządku? — Oczy Fiony zrobiły się wielkie, ale usta nie przestawały mówić. — Jezus, Norah, brzmisz, jakby ci przez gardło przeszła końska pała.
To sprawiło, że zakrztusiłam się jeszcze bardziej, wydając z siebie hybrydę śmiechu i świstu, która przyciągnęła kilka ciekawskich spojrzeń z pobliskich boksów. Chwyciłam serwetkę i machnęłam ręką, próbując jednocześnie oddychać i patrzeć na nią groźnie.
— Nie... mów... tego... kiedy piję — wychrypiałam między kaszlnięciami.
Fiona uśmiechnęła się, jakby właśnie coś wygrała. — Co? To wizualizacja. Nie ma za co.
— Proszę — powiedziałam, przykładając serwetkę do ust i mrugając, żeby powstrzymać łzy po kaszlu — trzymaj się normalnych metafor, zanim umrę przy biurku.
Wyprostowała się, strzepując z bluzki wyimaginowane okruszki.
— Wracając do tajemniczej matki dziecka... jakieś typy? Myślisz, że wybrałby kogoś z firmy? Czy to byłoby już zbyt skandaliczne?
Żołądek mi się ścisnął. — Nie mam pojęcia.
Przez chwilę przyglądała mi się badawczo, przechylając głowę, jakby próbowała coś ze mnie wyczytać. Potem wzruszyła ramionami, najwyraźniej zadowolona z własnej decyzji.
— W każdym razie. Powinnyśmy wracać, zanim Madison zobaczy, że ze sobą rozmawiamy, i zrobi się zazdrosna, że ukradłam jej ulubiony cel.
Ruszyłyśmy w stronę windy, a Fiona wciąż snuła teorie o hipotetycznej „szczęściarze”, a ja skupiałam się na równym oddechu.
W środku mojej głowy szalał huragan—błyski podpisywania kontraktu, pewny głos Xandera wyliczający warunki, suma na czeku, która miała pojawić się na moim koncie.
Kiedy wróciłyśmy na nasze piętro, mój telefon zawibrował.
Email od: Bank of New York Temat: Potwierdzenie wpłaty
Otworzyłam go i zabrakło mi tchu.
Czek pojawił się dokładnie zgodnie z obietnicą—sześciocyfrowa kwota, tkwiąca na moim koncie, jakby od zawsze do mnie należała. Ręce mi się trzęsły, kiedy otwierałam portal płatności szpitala, wpisując całą sumę za jednym razem.
Gdy pojawił się ekran potwierdzenia, zadzwoniłam do taty.
— Norah? — Jego głos był pełen ostrożności, zmęczony.
— Załatwione — powiedziałam, zanim zdążył zapytać. — Szpital dostał pieniądze bezpośrednio. Operacja mamy jest już zaplanowana.
Nastała cisza. Potem szorstkie westchnienie ulgi.
— Jak...? Norah, to...
— To pożyczka od firmy — skłamałam gładko. — Część pakietu pracowniczego. Nie martw się o to.
Ulga w jego głosie uderzyła mnie mocniej, niż się spodziewałam. — Uratowałaś jej życie, kochanie. Wiesz o tym, prawda?
Gardło mi się ścisnęło. — Powiedz mamie, że zobaczę się z nią wieczorem.
Następny dzień zlał się w rytm, którego nie wybrałam, ale z którego nie mogłam się wycofać: rano praktyka, w porze lunchu upchana wizyta w klinice, a papierkowa robota czekała na mnie, gdy tylko wracałam do domu.
Zastrzyki hormonalne sprawiały, że biodra bolały. Pobrania krwi zamieniały moje żyły w poduszeczkę na szpilki. USG. Konsultacje prawne z obcymi, którzy mówili językiem klauzul i odpowiedzialności.
Podpisywałam, parafowałam i zgadzałam się, aż mój podpis przestał w ogóle przypominać mnie samą.
Przez to wszystko, trzymałam głowę nisko w biurze i unikałam Xandera, jeśli tylko nie było to absolutnie konieczne.
Wmawiałam sobie, że tak jest łatwiej—oddzielić kontrakt od człowieka.
Tego wieczoru, z torbą cięższą niż zwykle, wychodziłam właśnie, gdy ktoś zawołał moje imię.
— Norah?
Odwróciłam się i zobaczyłam go—dżinsowa kurtka, swobodny uśmiech, ciepłe brązowe oczy, które pamiętałam z tamtego szalonego dnia na Midtown.
Chris.
— Wiedziałem, że to ty — powiedział, podnosząc smukłą, stalową butelkę z logo Crawford & Associates na boku. — Zgubiłaś ją, kiedy goniłaś za złodziejem telefonu.
Szczęka mi opadła. — Ty... nadal miałeś moją butelkę?
Wzruszył ramionami, jakby to nic takiego. — Trudno przeoczyć. Logo dało mi punkt zaczepienia. Trochę mi zajęło, żeby znaleźć właściwą „N. Mason”. Okazuje się, że krąży was kilka po prawniczym światku.
Obrócił butelkę, stukając kciukiem w dno.
— Ale wygrawerowałaś swoje imię? Bałaś się, że ktoś ukradnie ci również wodę?
Poczułam, jak policzki mi płoną. — Ja... może. Wtedy wydawało się to dobrym pomysłem.
— No i się sprawdziło. — Jego uśmiech się poszerzył, swobodny i beztroski. — Uratowało mnie przed gonieniem za niewłaściwą N. Mason.
Wzięłam ją od niego, zimny metal był twardy i dziwnie uspokajający w moich dłoniach. — Dziękuję. Myślałam, że już ją straciłam na zawsze.
— Najmniejsze, co mogłem zrobić — powiedział. — Poza tym... nie muszę już wymyślać pretekstu, żeby zaproponować ci kawę.
Żołądek wykonał dziwny przewrót. — Kawę?
— Tak. Wiesz, ten gorący napój, który ludzie piją razem, rozmawiając o czymś innym niż praca? — Jego uśmiech się poszerzył. — Możesz nawet nazwać to kawą dziękczynną, jeśli to sprawi, że będzie mniej straszne.
Zawahałam się. Kontrakt z Xanderem majaczył jak cień z tyłu głowy.
Zakaz randek. Zero „dram z osobami trzecimi”.
To były jego dokładne słowa.
A jednak... Uśmiech Chrisa rozbrajał, taki, który nie domagał się od ciebie niczego poza, być może, śmiechem.
— Okej — powiedziałam powoli. — Ale tylko kawa. Żeby ci podziękować. Nie... nic więcej.
Przyłożył rękę do serca z udawaną powagą. — Tylko kawa. Obiecuję.
Wmawiałam sobie, że to tylko tyle, gdy szliśmy razem do kawiarni za rogiem. Tylko podziękowanie. Tylko przysługa.
Nie dlatego, że naprawdę mnie zainteresował.
Nie dlatego, że jego śmiech sprawiał, że coś ciepłego rozlewało się w mojej piersi.
I na pewno nie dlatego, że część mnie chciała poczuć, jak to jest siedzieć naprzeciw kogoś, kto nie widzi we mnie kontraktu, zobowiązania czy tykającego zegara.
A jednak uśmiech Chrisa sprawiał, że czułam rzeczy, których nie powinnam.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Norah
Nie sądziłam, że ten pokój będzie wydawał się aż tak jasny. Ani tak zimny.
Pielęgniarka poprawiła strzemiona i powiedziała mi, żebym się rozluźniła… jakby to w ogóle było możliwe. Sterylna woń oblepiała moją skórę, a bicie serca było ogłuszające w moich uszach.
Ściskałam boki łóżka tak mocno, że bolały mnie kostki palców.
– Wstrzymujesz oddech – Xander przerwał dźwięk jakiejś maszyny.
Spokojny. Niski. Ten prezesowski ton, który zawsze brzmiał tak, jakby miał wszystko pod kontrolą.
– W porządku – skłamałam.
– Nieprawda.
Odwróciłam głowę, zaskoczona widokiem, że siedzi obok mnie.
Marynarka zdjęta, rękawy podwinięte do przedramion. Bez wahania sięgnął po moją dłoń. Jego dłoń była ciepła, pewna, i dopiero wtedy uświadomiłam sobie, jak bardzo potrzebowałam czegoś, czego mogłabym się uczepić, dopóki nie zamknęłam palców na jego ręce.
– To… niezręczne – szepnęłam.
– Dobrze, że nie przejmuję się niezręcznością – odparł, patrząc na mnie, nie na lekarza. – Patrz na mnie, nie na nich.
Więc patrzyłam.
Jego spojrzenie nie zachwiało się ani razu. Ani gdy pielęgniarka przygotowywała narzędzia, ani gdy lekarz zaczął zabieg, nawet wtedy, gdy skrzywiłam się z bólu. Ścisnął moją dłoń, mocno, dając oparcie.
– Oddychaj – przypomniał mi znowu, tym razem ciszej, łagodniej.
Kiedy wszystko się skończyło, miałam wrażenie, jakbym przebiegła maraton, nie ruszając się z miejsca. Lekarka się uśmiechała – „Klinicznie udane” to były jej dokładne słowa – ale ledwo ją słyszałam.
Za bardzo byłam świadoma tego, że Xander wciąż nie puścił mojej ręki.
Dopiero gdy wyszliśmy na korytarz, w końcu mnie wypuścił.
– Przenosisz się do penthouse’u – oznajmił, jakby to już było postanowione.
Mrugnęłam. – Słucham?
– Dla optymalnej obserwacji – wyjaśnił, już naciskając przycisk windy. – Lekarz zalecił redukcję stresu, zbilansowane posiłki, regularne kontrole. Tam będziesz to miała.
Skrzyżowałam ramiona. – Chodzi ci o to, żeby mieć na mnie oko.
– Też. – Winda zadzwoniła, wszedł do środka, przytrzymując drzwi. – Przynieś, co potrzebujesz, jutro.
I tak po prostu mój adres się zmienił.
Jego penthouse był… absurdalny.
Szklane ściany od podłogi do sufitu, marmurowe podłogi tak wypolerowane, że widziałam w nich swoje odbicie, a widok na panoramę miasta był tak nierealny, że przypominał scenografię filmową. Piękne, tak – ale zimne. Tak jak on.
Każdy mebel wyglądał, jakby był ustawiony pod sesję do magazynu, nie do prawdziwego życia.
Ledwo zdążyłam rzucić torbę w pokoju gościnnym, gdy pojawił się w drzwiach, z nieodgadnionym wyrazem twarzy.
– Lekarz powiedział, że minimalny stres i ścisła rutyna są kluczowe – oznajmił. – Tu będzie ci wygodniej.
– Wygodniej? – uniosłam brew, rozglądając się po sterylnym wnętrzu. – To jakby wprowadzić się do muzeum.
Kąciki jego ust drgnęły – na tyle, że zaczęłam się zastanawiać, czy to rozbawienie. – Przyzwyczaisz się.
W południe nadal się rozpakowywałam, kiedy weszłam do kuchni po wodę. Wtedy to zobaczyłam – moja ulubiona herbata stała równo na blacie, tak specyficzna marka, że wiedziałam, iż wspomniałam o niej tylko raz, mimochodem.
Wpatrywałam się w pudełko. – To twoja asystentka ją kupiła?
– Nie – odezwał się z tyłu, aż podskoczyłam. – Ja.
– Zapamiętałeś?
– Nie zapominam o rzeczach, które są ważne – odparł po prostu, już odwracając się, zanim zdążyłam pojąć, jak bardzo ścisnęło mnie w piersi.
Późnym popołudniem, gdy weszłam do salonu, zauważyłam coś jeszcze.
Jeden kąt został przearanżowany na kącik czytelniczy, z głębokim fotelem, stolikiem i złożonym kocem, który delikatnie pachniał świeżym praniem.
Rano tego tam nie było.
– Nie musiałeś— – zaczęłam, ale przerwał mi, nawet nie podnosząc wzroku znad akt.
– Najpierw coś zjedz. Szef kuchni przygotował wszystko według zaleceń dietetyka.
Zamrugałam. – Zleciłeś szefowi kuchni…?
– Nie podlega negocjacji. – Ton nie zostawiał miejsca na sprzeciw.
To nie było ciepło. Ale też nie ten lodowaty dystans, na który się szykowałam.
Wieczorem wzięłam długi prysznic, pozwalając wodzie bębnić o skórę, mając nadzieję, że zmyje z mnie niespokojną energię, która dręczyła mnie cały dzień. Para oblepiała mnie, gdy weszłam do sypialni, włosy mokre na plecach.
Wciąż byłam naga, grzebiąc w komodzie za piżamą, kiedy drzwi nagle się otworzyły.
Odwróciłam się gwałtownie – za późno.
Xander zamarł w progu, trzymając teczkę, kłykcie białe wokół klamki. Jego wzrok spoczął na mnie – na całej mnie – zanim chwyciłam ręcznik z łóżka.
Niezgrabnie owinęłam się nim, ale nie zanim jego spojrzenie zdążyło jeszcze przesunąć się po mnie, ostre i nieustępliwe.
Serce waliło mi w piersi, gorąco rozlało się po ciele.
– Słyszałeś kiedyś o pukaniu? – warknęłam, ściskając ręcznik, jakby mógł wymazać to, co już zobaczył.
Przełknął ślinę. Po raz pierwszy nie miał tego chłodnego, opanowanego tonu – jego głos był niski, spięty, niemal chropawy.
– Zapomniałem, że tu jesteś. Przepraszam.
Ale nie wyszedł. Jego wzrok powędrował wyżej, spotkał mój i nie puścił. Powietrze zgęstniało, każda sekunda ciągnęła się w nieskończoność, aż sama cisza zaczęła palić.
W końcu, z ostrym wydechem, odwrócił się i zamknął drzwi. Kliknięcie zabrzmiało o wiele głośniej, niż powinno.
Opadłam na brzeg łóżka, puls pędził, skóra płonęła.
To nic. To musiało być nic.
Ale sposób, w jaki na mnie spojrzał, ten moment tuż przed odejściem – Boże, to wcale nie było nic.
Tej nocy nie mogłam zasnąć. Penthouse był zbyt cichy, tak cichy, że zmuszał do myślenia o wszystkim za bardzo.
Aż w końcu już nie.
Cichy, rytmiczny łomot rozchodził się przez ściany. Zaciekawiona, wysunęłam się z łóżka i poszłam za dźwiękiem. Stawał się coraz wyraźniejszy, silniejszy.
Siłownia była oświetlona łagodnym światłem, a przez szklaną ścianę zobaczyłam go – koszulka przylepiona potem do pleców, dłonie owinięte bandażami, raz za razem uderzał w ciężki worek.
Każdy cios lądował z surową, nieposkromioną furią, jakby walczył z czymś niewidzialnym.
Nie widział, że patrzę. I stojąc tam w cieniu, z sercem bijącym jak oszalałe, zrozumiałam coś niepokojącego.
Może nie tylko ja udaję, że to wszystko mnie nie dotyka.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Xander
* Miesiąc później *
Trzydzieści dni mieszkania z nią. Trzydzieści dni udawania, że była tylko kontraktem.
Trzydzieści dni spektakularnych porażek.
Gdzieś po drodze moje mury zaczęły pękać. Wbrew mojej woli. Wbrew zdrowemu rozsądkowi.
Zadomowiła się w moim penthousie w najmniejszych, a zarazem najbardziej niebezpiecznych drobiazgach. Jej książki poukładane na stoliku, jej czajnik gwizdający w kuchni, delikatny zapach jej szamponu unoszący się w korytarzu, gdy przechodziła.
Powtarzałem sobie, że to w porządku. Tymczasowe.
Więc dlaczego dałem jej swoje zapasowe mercedes?
"Dla bezpieczeństwa dziecka," powiedziałem, rzucając jej kluczyki, jakby to nic nie znaczyło.
Jej oczy zrobiły się wielkie. "Xander, to jest—"
"Niezawodny," przerwałem, mijając ją, zanim zdążyła mi podziękować. "I szybki. Trzymaj go w garażu, kiedy nie jeździsz."
Prawda była taka, że na samą myśl o niej w tym zardzewiałym sedanie, którym dotąd jeździła, zaciskałem szczęki. Jeden nieostrożny kierowca, jedna zła burza—
Nie. Nosiła moje dziecko. Mojego spadkobiercę.
Nie chciałem zostawiać niczego przypadkowi.
Herbata to był kolejny błąd. Pewnego ranka usłyszałem, jak w kuchni mamrocze, że tęskni za swoją ulubioną mieszanką. Następnego dnia spiżarnia była już w nią zaopatrzona.
Patrzyła na mnie podejrzliwie, gdy ją znalazła.
"Ty tego nie pijesz."
"Nie piję," przyznałem, przewracając stronę raportu finansowego, który trzymałem w ręku.
"Czyli kupiłeś ją dla mnie."
Nawet nie spojrzałem. "To nie przestępstwo dbać o to, by mój lokator był żywy i zadowolony."
Jej śmiech był cichy, niemal niedowierzający, i podążał za mną do biura, rozbrzmiewając dłużej, niż powinien.
A potem był sposób, w jaki radziła sobie w pracy.
Spodziewałem się standardu—wystarczająco kompetentnie, ale rozkojarzona, biorąc pod uwagę sytuację. Zamiast tego była lepsza niż połowa moich etatowych pracowników.
Tydzień przed konferencją przechodziłem obok jej stanowiska i zatrzymałem się, niezauważony, żeby ją poobserwować.
Jej biurko przypominało fortecę z uporządkowanych teczek, ekran laptopa podzielony między pisma prawne i starannie opracowane punkty do wystąpień. Była skupiona, opukując długopisem notes w zamyśleniu.
Gdy mnie zauważyła, wyprostowała się. "Coś nie tak?"
"Nie," powiedziałem. "Jesteś... przygotowana."
Zmarszczyła brwi. "Brzmisz jakbyś był zaskoczony."
"Jestem," przyznałem. "Większości ludzi zajmuje miesiące, by opanować to, co ty zrobiłaś w kilka tygodni."
Coś przebłysnęło w jej wyrazie twarzy—może duma. "Po prostu... nie lubię przegrywać."
"Zauważyłem." I niech mnie diabli, podobało mi się to w niej.
Konferencja miała być rutyną. Koniecznym złem, niczym więcej.
Zamiast tego stała się torturą.
Od chwili, gdy weszła, nie mogłem przestać na nią patrzeć.
Miała na sobie elegancką granatową sukienkę, sięgającą tuż nad kolano, skromną, ale bezlitośnie podkreślającą jej kształty. Włosy spięte, odsłaniały ostrą linię szczęki.
Za każdym razem, gdy się do kogoś uśmiechała, ściskało mnie w piersi.
I mężczyźni ją zauważali. Oczywiście.
"Norah, prawda?" Jeden ze starszych prawników pochylił się zbyt blisko podczas rozmowy między panelami.
Widziałem, jak jego wzrok przesuwa się po jej ciele, zanim znów spojrzał jej w oczy.
Chciałem złamać mu rękę.
Zamiast tego stałem po drugiej stronie sali, z drinkiem w dłoni, przypominając sobie, że nie mam żadnych praw. Nie była moja. Była moją pracownicą.
Moją surogatką, moją odpowiedzialnością. Nie moją własnością.
A jednak, kiedy mogłem, stawałem u jej boku, z niemym ostrzeżeniem w postawie. Za każdym razem, gdy zabierała głos w dyskusji, jej spostrzeżenia były ostre, wypowiedzi pewne siebie.
Łapałem się na tym, że patrzę na nią nie dla jej ciała, ale dla jej umysłu—tego, jak działał, jak w kilka sekund składała argumenty w całość.
Nie miała pojęcia, co mi to robiło.
Przez długie godziny potem byłem bezużyteczny.
W środku rozmowy o kontrakcie z jednym z młodszych współpracowników łapałem się na tym, że zastanawiam się, jakie jej włosy byłyby w moich dłoniach. Jak brzmiałby jej głos, gdyby szeptała moje imię z zadyszką.
Mijałem ją i łapałem najdelikatniejszy ślad jej perfum, a moje ciało reagowało zanim mózg zdążył to powstrzymać.
Nie dotykałem jej. Nawet nie pozwalałem sobie musnąć jej dłoni.
Ale myślałem o tym. Za często.
W domu było jeszcze gorzej.
Przecinaliśmy się w kuchni, ona w za dużym swetrze, ja w samej koszuli, i musiałem skupiać się na ekspresie do kawy, jakby był najciekawszą maszyną na świecie, żeby tylko nie gapić się na nią.
Więc gdy w pewnym momencie zniknęła mi z oczu podczas konferencji, prawie poczułem ulgę. Do czasu aż zadzwonił telefon. SMS od niej.
Otworzyłem go odruchowo i znieruchomiałem.
Obraz był prosty: biały plastikowy patyczek, na jego malutkim ekranie świecił napis 'Pozytywny'. W tle kafelkowana ściana, wyglądała jak łazienka.
Przez chwilę tylko się w niego wpatrywałem. Mój mózg próbował to przetrawić, ściskało mnie w klatce, oddech zwolnił. I wtedy to do mnie dotarło.
Była w ciąży.
Nosiła moje dziecko.
Wstałem z krzesła, nim zdałem sobie sprawę, że się poruszyłem, wciąż trzymając telefon w dłoni. Nie obchodziły mnie rozmowy, w których powinienem uczestniczyć, ani ludzie, którzy na mnie czekali.
Musiałem ją znaleźć.
Musiałem ją zobaczyć.
Przesuń w górę, aby kontynuować