passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Taming the Mafia Beast - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

Taming the Mafia Beast

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Poranek następnego dnia przypomina budzenie się wśród umarłych. Siedzę przy stole śniadaniowym, mechanicznie smarując tosty, których i tak nie zjem. Nóż skrobie chleb w tym samym rytmie co moje myśli:

Pieprzył ją, pieprzył ją, pieprzył ją.

Rodzinna scena wygląda zwodniczo normalnie.

Ojciec czyta dokumenty o fuzji przy espresso, od czasu do czasu notując coś na marginesie swoim Mont Blanc. Patricia przewija telefon, podwójnie lajkując zdjęcia ludzi, których potajemnie nienawidzi.

Zegar z wahadłem tyka. Kawa paruje. Wszystko dokładnie tak, jak powinno być.

Z wyjątkiem siniaka na moim sercu, w kształcie zdrady.

Nie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, widziałam ich—twarz Aarona wykrzywioną rozkoszą, nogi Kai oplatające go, jej zwycięski uśmiech, kiedy patrzyła na mnie znad jego ramienia.

Te dźwięki… Boże, te dźwięki będą mnie prześladować na zawsze.

Kaia wchodzi dwadzieścia minut spóźniona, a mój żołądek zamienia się w kwas. Ma na sobie koszulkę nocną La Perla, która ledwo kwalifikuje się jako ubranie—czarny jedwab na złotej skórze. Jej usta są wciąż spuchnięte, rozognione od czynności, których byłam świadkiem.

Malinki rozkwitają na jej obojczykach jak fioletowe oskarżenia.

Nie wygląda na zawstydzoną. Wygląda na zwycięską.

„Co to była za impreza wczoraj.” Wślizguje się na krzesło z kocią gracją, celowo rozciągając się, by jedwab podjechał wyżej. „Moretti zostali aż do trzeciej. Rachunek za szampana musi być astronomiczny.”

Sięga po truskawkę, ogląda ją, po czym wsadza między usta z pornograficzną precyzją. Jej język zbiera sok, a jej oczy—te same zielone oczy, które odziedziczyłyśmy po matce—wbija we mnie z rozbawieniem.

„Nie mogę się doczekać ślubu.” Jej głos ocieka miodem z domieszką cyjanku. „Nie mogę się doczekać, aż stanę obok ciebie w tej sukni Versace z odkrytymi plecami jako twoja druhna. Wiesz, tej, która tak pięknie podkreśla twoją linię kręgosłupa.”

Nóż w mojej dłoni nieruchomieje. Patricia zerkam z lekkim zainteresowaniem, jakby zauważyła ptaka uderzającego w szybę—chwilowo ciekawa, ostatecznie obojętna. Ojciec nawet nie przerywa czytania.

„A propos ślubu,” ciągnie Kaia, sięgając po kolejną truskawkę, „Aaron powiedział wczoraj coś zabawnego. Wy jeszcze nawet… nie skonsumowaliście.”

Zawiesza słowo w powietrzu jak gnijący owoc. „Nadal się oszczędzasz na małżeństwo? Jakie to urocze. Jak bardzo dziewiczo-maryjne z lat 50., siostrzyczko.”

Stół śniadaniowy eksploduje, gdy uderzam dłonią tak mocno, że porcelana podskakuje.

Kawa zalewa dokumenty ojca. Kryształ Waterford drży, a nawet telefon Patricii turkocze po marmurze.

„Znalazłam ich, jak się pieprzyli w piwnicy z winem wczoraj w nocy.” Mój głos jest śmiertelnie cichy, ale niesie się jak wystrzał. „Aaron i twoja dziwka-córka. Oparty o '82 Bordeaux, które oszczędzałeś na mój ślub.”

Oczy ojca unoszą się gwałtownie, ale irytacja migająca na jego twarzy nie dotyczy rewelacji—chodzi o zniszczone papiery. Odkłada szklankę wody z namysłem człowieka, który decyduje, czy użyć noża, czy pistoletu.

„Esther, opanuj się. Jemy.”

„Opanować się?” Mój śmiech mógłby roztrzaskać szyby. „Właśnie powiedziałam ci, że moja siostra pieprzy mojego narzeczonego na moim przyjęciu zaręczynowym, a ty przejmujesz się manierami przy stole?”

„Język,” mruczy Patricia.

„Odwołaj ślub. Teraz.” Już stoję, choć nie pamiętam, bym wstała. „Nie poślubię mężczyzny, który—”

Śmiech Kai tnie moje słowa jak tłuczone szkło.

Nie drgnie, nie próbuje zaprzeczać, nie ma nawet przyzwoitości udawać wstydu. Zamiast tego odchyla się w krześle z pewnością kogoś, kto trzyma królewskiego pokera.

„W końcu wyrosłaś na coś z charakterem? Odświeżające.” Ogląda swój manicure, krwisto czerwone paznokcie błyszczą. „Tak, pieprzę się z twoim narzeczonym. Tak naprawdę od miesięcy.”

Pokój się przechyla. Trzy miesiące. To nie był moment słabości, nie pijacka pomyłka.

Trzy miesiące celowej zdrady.

„W każdy wtorek, kiedy myślisz, że gra w pokera z chłopakami?” Uśmiecha się słodko jak arszenik. „Jest u mnie w mieszkaniu. Mamy taki rytuał, że dzwoni do mnie z auta i mówi dokładnie, co zamierza mi zrobić. To naprawdę podniecające.”

Wzrok mi się zwęża. Krawędzie ciemnieją.

„Te weekendowe wyjazdy służbowe do Miami, żeby sprawdzić interesy? Nigdy nie wyjeżdżaliśmy z miasta. Zaszyci w hotelu, pieprząc się jak króliki. Ten rachunek hotelowy, o który pytałaś w zeszłym miesiącu? Lubi lustra na suficie. Lubi patrzeć, jak na nim jeżdżę z każdej perspektywy.”

Czekam na eksplozję. Legendarny gniew ojca, który kiedyś przybił komuś dłoń do stołu za kradzież zysków. Przemoc, która zawsze podąża za zdradą w naszym świecie. Zamiast tego wzdycha tylko jak człowiek napotykający drobne opóźnienie w wysyłce.

Osusza dokumenty z kawy serwetką, ruchy precyzyjne i ekonomiczne.

„A,” Kaia kontynuuje, kładąc dłoń teatralnie na płaskim brzuchu, „jestem w ciąży. Dwanaście tygodni. Dr Morrison potwierdził to w zeszłym tygodniu.”

Zegar z wahadłem tyka dalej, ale nie słyszę go przez ryk we własnych uszach, kiedy czuję, że świat się zatrzymuje.

Jej uśmiech to czysty jad. „Aaron jest zachwycony, swoją drogą. Już rozmawia o imionach. Podoba mu się Vincent na chłopca. Po tatusiu.”

Patrzę na ojca, oczekując furii, domagając się sprawiedliwości. Czekam, aż obroni honor swojej najstarszej córki, tak jak mówiły dawne historie.

„No cóż.” Vincent Castellano odkłada serwetkę z ostatecznością. „To zmienia postać rzeczy.”

„Zmienia postać rzeczy?” Głos mi się łamie. „Ona właśnie przyznała się do—”

„Słyszałem, do czego się przyznała.” Jego ton mógłby zamrozić krew. „Kaia poślubi Aarona. Szybka ceremonia, zanim zacznie być widać. Powiemy, że dziecko urodziło się przed terminem—nikt nie odważy się tego podważyć.”

„A ja?”

Choć już wiem. Kwas w moim żołądku już to wie.

„Zajmiesz miejsce Kai jako panna młoda Greyhavenów.” Wraca do dokumentów, jakby właśnie sprzedał mnie jak bydło. „Kontrakty są podpisane. Sojusz jest konieczny. Cassian Greyhaven oczekuje panny z rodu Castellano za cztery tygodnie i ją dostanie.”

„Nie.” Słowo wyrywa się z mojego gardła. „Absolutnie nie. Nie—”

„Będziesz.” Ojciec nawet nie podnosi wzroku. „Chyba że masz własne pieniądze ukryte gdzieś? Własnych ludzi poza tą rodziną? Miejsce, gdzie nazwisko Castellano nie sięga?”

Moja cisza jest wystarczającą odpowiedzią.

„Cassian Greyhaven zabił własnego ojca gołymi rękami,” szepczę. „Mówią, że ma w domu pokój przeznaczony tylko do—”

„Plotki.” Ojciec odpędza je jak dym. „Cassian Greyhaven to biznesmen. Będziesz elementem układu. Przystosuj się.”

„Chcesz, żebym była dziwką?” Mój głos jest teraz śmiertelnie spokojny. „Sprzedana temu, kto da najwięcej, by posprzątać po Kai?”

„Chcę, żebyś była mądra.” Prostuje spinki przy mankietach, gest zawsze zwiastujący przemoc. „Jesteś Castellano. Zachowuj się jak jedna z nas.”

Patricia wreszcie się odzywa, głosem radosnym, lecz fałszywie pogodnym. „Pomyśl o tym jak o szansie, kochanie. Fortuna Greyhavenów jest trzy razy większa niż nasza. Będziesz miała domy w Hamptons, Mediolanie, Dubaju—”

„Będę miała potwora, który zabija ludzi dla zabawy!”

Kaia gryzie kolejną truskawkę, satysfakcja promienieje z każdego jej pora. „Nie wyglądaj tak załamana, siostro. Robię ci przysługę. Aaron nigdy nie byłby wierny komuś tak… oziębłemu.”

Wstaje, jedwab sunie po skórze, podchodzi tak blisko, że czuję na niej Aarona. Jego perfumy, jego pot, jego zdradę.

„Przy Greyhavenie przynajmniej dowiesz się, jak wyglądają prawdziwi mężczyźni.” Jej szept jest intymny, trujący. „O ile przetrwasz… 'edukację', oczywiście.”

Wychodzi, nucąc marsz weselny. Patricia podąża za nią, już opowiadając swoją wersję w telefonie. Ojciec wraca do dokumentów, w jego głowie rozmowa została zakończona.

Siedzę sama przy stole śniadaniowym, otoczona zimną kawą i zwykłym okrucieństwem, sprzedana potworowi, by spłacić grzechy mojej siostry.

Tost jest spalony. Masło stężało.

A gdzieś w tym mieście Cassian Greyhaven właśnie przygotowuje się, by odebrać to, co ojciec mu obiecał.

Mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Trzy tygodnie po tym, jak mój świat się rozpadł, stoję w prywatnym pokoju hotelu Pierre, zapinając moją siostrę w kremową, jedwabną suknię od Very Wang, która wcale nie ukrywa delikatnego zaokrąglenia jej brzucha.

Ironia smakuje jak kwas akumulatorowy.

Jestem druhną na ślubie mojej siostry, który odbywa się w pośpiechu, z moim byłym narzeczonym, odgrywając rolę wspierającej siostry, podczas gdy w środku krzyczę.

Patricia upierała się przy "jedności rodziny" i "wizerunku publicznym". W tłumaczeniu: Castellanosowie nie piorą brudów publicznie, nawet jeśli są one poplamione nieplanowanymi ciążami.

"Przestań się wiercić," szepczę, wygładzając tkaninę na jej brzuchu. "Pognieciesz jedwab."

Kaia przygląda się sobie w ozdobnym lustrze. Przez chwilę coś przemyka po jej twarzy—może żal, może strach, a może po prostu poranne mdłości.

Nagle znów wygląda na dwadzieścia lat. Już nie femme fatale, która zniszczyła moją przyszłość, ale na młodszą siostrę, którą kiedyś chroniłam przed pijackimi wybuchami Ojca.

"Możesz to powiedzieć," szepcze, patrząc mi w oczy przez odbicie.

"Powiedzieć co?"

"Że mnie nienawidzisz." Jej głos się łamie, robi się cichy, dziecinny. "Że chcesz, żebym spadła ze schodów. Straciła to. Że chcesz, żebym cierpiała tak jak ty."

Ta bezbronność mnie zaskakuje. Przez tygodnie była nieosiągalna—zadowolona, dumna, nosząca pierścionek Aarona jak trofeum. Ale teraz, w tej prywatnej chwili przed przejściem do ołtarza, maska opada choćby na oddech.

Potem wraca, lakierowana, doskonała.

"Ale nie powiesz," ciągnie, patrząc mi w oczy w lustrze. "Jesteś za dobra. Zawsze taka byłaś."

Powinnam czuć triumf, widząc ją przestraszoną. Zamiast tego po prostu czuję się zmęczona.

"Nie nienawidzę cię." Sama prawda mnie zaskakuje. Wściekłość płonęła tak mocno, że sama się spaliła, zostawiając tylko popiół tam, gdzie kiedyś miałam serce. "Żal mi cię."

Jej kręgosłup się prostuje. "Żal?"

"Dostałaś dokładnie to, czego chciałaś. Męża, który zdradził jedną kobietę dla drugiej. Dziecko poczęte w kłamstwie. Małżeństwo zbudowane na cudzych ruinach." Poprawiam jej welon pewnymi ruchami. "Gratulacje, Kaia. Mam nadzieję, że było warto."

Rumieniec zalewa jej policzki—wstyd czy złość, nie wiem. Jej usta otwierają się, zamykają, znowu otwierają.

"Myślisz, że jesteś taka lepsza ode mnie," w końcu wypluwa, jadowitość wraca. "Taka czysta. Taka doskonała. Ale jesteś tak samo uwięziona jak ja. Przynajmniej sama wybrałam swoją klatkę."

"Naprawdę?" Pozwalam, żeby pytanie zawisło. "A może to on ją wybrał?"

Zanim zdąży odpowiedzieć, z korytarza dobiega głos Patricii, ostry jak rozbite szkło. "Dziewczyny! Już czas!"

Kaia przechodzi obok mnie w stronę drzwi, z podniesioną brodą, odgrywając swoją rolę perfekcyjnie. Idę za nią, wygładzając moją bladoróżową suknię od Oscara de la Renty i szykuję się na to, by patrzeć, jak mężczyzna, którego kochałam, żeni się z moją siostrą.

* * *

Ceremonia jest na szczęście krótka. Sędzia, najbliższa rodzina, kilku najbliższych współpracowników Ojca jako świadkowie. Stoję przy ołtarzu, ściskając bukiet w białych z knykci dłoniach, patrząc, jak Aaron recytuje przysięgi, które pisał dla mnie.

Ledwo może spojrzeć mi w oczy. Gdy sędzia prosi o obrączki, a nasze dłonie na chwilę się stykają podczas przekazania, wzdryga się, jakbym go poparzyła. Jego głos łamie się na "tak przysięgam", jakby wyznawał przestępstwo, a nie ślubował życie.

Ale teraz zauważam rzeczy, z jasnością, która przychodzi z dystansem.

Jak zaciska szczękę, gdy Kaia mówi, jakby tłumił słowa. Jak jego dłoń na jej talii wygląda bardziej jakby trzymał granat, niż okazywał czułość. Brzeg paniki w jego oczach, gdy Ojciec klepie go po ramieniu i nazywa "synem".

Czy zawsze taki był? Czy byłam tak spragniona miłości, że namalowałam księcia zamiast bandyty?

Na małym przyjęciu, po trzecim kieliszku szampana, Aaron przyciska mnie do baru. Kaia dowodzi towarzystwem po drugiej stronie sali, otoczona przyjaciółkami Patricii, odgrywając rolę rozpromienionej panny młodej, podczas gdy on topi się w Macallanie.

"Esther." Jego głos jest szorstki, przesiąknięty szkocką. "Muszę z tobą porozmawiać."

"Nie mamy o czym rozmawiać." Daję znak barmanowi na kolejny kieliszek, cokolwiek, byleby tylko nie patrzeć mu w oczy.

"Proszę. Po prostu... kurwa." Przeczesuje dłonią włosy. "Musisz wiedzieć, że to nie miało tak wyglądać."

"Która część?" Szampan dociera, a ja biorę długi łyk. "Ta, w której pieprzysz moją siostrę, czy ta, w której się z nią żenisz? A może ta, w której ją zapładniasz?"

"Nie bądź okrutna."

"Uczyłam się od najlepszych." Uśmiecham się, ostro jak brzytwa. "Ty i Kaia byliście doskonałymi nauczycielami."

Jego dłoń sięga po moją. Odsuwam się, zostawiając go z pustką w ręku. Odtrącenie widocznie go rani, i dobrze. Niech boli.

"Kaia, ona... ona mnie uwiodła," mówi desperacko, słowa wysypują się z niego. "Przyszła do mojego mieszkania w bieliźnie. Powiedziała, że jesteś zbyt chłodna, zbyt doskonała, że potrzebuję prawdziwej kobiety, która dorówna moim apetytom."

"Więc to moja wina." Nie zadaję pytania. "Byłam dla ciebie za dobra, za wierna, za czysta, więc nie miałeś wyboru i musiałeś przelecieć moją dwudziestoletnią siostrę. To jest ta historia, którą sobie opowiadasz?"

"Nie, ja..." Zbliża się, a ja czuję perfumy Kai na jego garniturze. "Wciąż cię kocham. Boże, pomóż mi, Esther, śnię o tobie każdej nocy. Twój zapach, twój śmiech, to, jak kiedyś patrzyłaś na mnie, jakbym był kimś dobrym—"

"Dość." Słowo trzaska jak bicz.

"Kaia to tylko..." Wskazuje nieokreślonym gestem w stronę swojej nowej żony, dwadzieścia stóp dalej, nieświadomej. "To nie ty. Nigdy nie będzie tobą."

"Nie," zgadzam się, głosem zimnym jak zima. "Ona jest matką twojego dziecka. Twoją żoną. Twoim problemem. Na zawsze."

"Ona mnie wrobiła." Jego głos obniża się do spisku. "Ciąża, nie sądzę, żeby to był przypadek. Myślę, że ona—"

"Zachowaj swoje żale, Aaron." Wypijam szampana jednym palącym haustem, czując, jak pali mnie aż do żołądka. "Zachowaj swoje żałosne historie i wymówki. Skończyłam je zbierać."

Uciekłam do łazienki, ręce drżały mi z wściekłości, o której nie wiedziałam, że wciąż ją mam. Moje odbicie wygląda jak obca—puste zielone oczy, ostre kości policzkowe pod perfekcyjnie ułożonymi jasnobrązowymi włosami, usta pomalowane kolorem świeżych ran.

Wyglądam jak duch samej siebie. Może nim jestem.

Gdy wracam, na moim krześle leży czarne pudełko. Bez kartki, bez adresu zwrotnego, żadnego śladu, jak się tam znalazło.

W środku, w czarnym welurze, leży pojedyncza róża tak ciemna, że zdaje się pochłaniać światło. Pod nią, na eleganckiej kartce, napis, który przyspiesza mi puls: ‘Zabrali to, co nie było ich. Wkrótce odbiorę to, co moje. Licz dni, mała księżniczko.’

Serce mi staje, a potem zaczyna bić szybciej.

Ian. To musi być Ian. Ale jak mnie znalazł? Skąd wiedział?

"Piękny kwiat." Ojciec pojawia się przy moim łokciu, śledząc wzrokiem różę. "Tajny wielbiciel?"

"Coś w tym stylu." Delikatnie zamykam pudełko, puls przyspiesza.

Mruczy pod nosem, już kalkuluje. "Dobrze. Może to sprawi, że Cassian będzie się bardziej starał o twoją uwagę. Konkurencja podnosi wartość."

Ta zwykła okrutność—to, że nawet to traktuje jako zagrywkę negocjacyjną—powinna mnie zaskoczyć. Nie zaskakuje.

Reszta przyjęcia mija mi jak we mgle. Ojciec prowadzi mnie od osoby do osoby jak pokazowego konia, przedstawiając wszystkim wspólnikom, każdemu capo, każdemu mężczyźnie z krwią na rękach i pieniędzmi w kieszeni.

"Moja najstarsza," mówi z dumą, jakby wystawiał dzieło sztuki na aukcji, "Przyszła pani Greyhaven."

Każde przedstawienie przynosi nowe okruchy grozy, które ludzie chętnie się dzielą:

"Cassian Greyhaven? Odważny wybór. Jego ostatnie zaręczyny skończyły się... źle."

"Mówią, że ma prywatny pokój w swojej posiadłości. Wygłuszone ściany, bez okien. Do... dyscypliny. "

"Dziewczyna Snyder, która mu odmówiła? Znaleźli jej samochód na dnie portu. Straszny wypadek."

"A jednak, to lepszy los niż panna młoda, która próbowała go opuścić..."

Kiedy wychodzimy, zmęczenie osiada w moich kościach jak cement.

Kaia i Aaron znikają do apartamentu dla nowożeńców, a ja zostaję sama w pokoju, trzymając czarną różę od nieznajomego, który sprawia, że czuję się bardziej żywa niż przez cztery lata z Aaronem.

Wodziłam palcem po słowach z liściku. ‘Wkrótce odbiorę to, co moje.’

To zagrożenie powinno mnie przerażać. Zamiast tego, czuję, jak gorąco rozlewa się nisko w moim brzuchu. Gdzieś w tym mieście Ian myśli o mnie. Planuje dla mnie. Idzie po mnie.

A za dwa tygodnie będę należeć do Cassiana Greyhavena—człowieka, którego imienia boją się nawet zatwardziali przestępcy. Potwora, który kolekcjonuje żony jak trofea.

Zasypiam, ściskając różę. Moja ostatnia myśl to zdradzieckie życzenie: żeby Ian mógł mnie jakoś uratować od potwora, któremu mam zostać sprzedana.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Znowu śni mi się ogród.

Ian przyciska mnie do ściany przy domku basenowym, jego dłonie plączą się w moich włosach z posiadaniem na granicy przemocy. Jego usta wypalają ślad na mojej szyi, zęby drapią skórę tak mocno, że pozostawią ślady.

Czuję każdy jego oddech, żar bijący od niego przenika przez jedwab i skórę, wypalając mnie od zewnątrz do środka.

"Mówiłem ci, że jeszcze się zobaczymy, mała księżniczko." Jego głos to chropowata whisky i złamane obietnice. "Myślałaś, że o tobie zapomniałem?"

"Powiedz mi swoje nazwisko," błagam, ale on tylko uśmiecha się tym swoim krzywym uśmiechem i przyciąga mnie bliżej. "Powiedz mi, jak cię znaleźć."

"Wkrótce." Jego zęby muskają moje tętno, sprawiając, że drżę.

"Nie mam czasu na wkrótce." Panika wdziera się w mój głos. "Za dziewięć dni będę należeć do niego. Za dziewięć dni będę—"

"Nigdy nie będziesz jego." Jego dłonie suną niżej, pewne i zaborcze. "Jesteś moja, Esther. Byłaś moja, od kiedy zobaczyłem cię na tamtym balu. Moja, gdy poczułem twój smak w domku basenowym. Moja na zawsze."

"Więc mnie ocal." Teraz już błagam, porzucając godność. "Proszę, Ian. Jeśli jesteś prawdziwy, jeśli cokolwiek z tego było prawdziwe—"

"Przyjdę po ciebie." Jego usta zagarniają moje, tłumiąc protesty. "Liczyj dni, księżniczko. Licz godziny. Nadchodzę."

Obudziłam się dziś rano, łapiąc oddech, prześcieradła splątane wokół mojego ciała, skóra wciąż płonąca od jego widmowego dotyku. Moja dłoń wędruje do szyi, tam, gdzie były jego usta, spodziewając się znaleźć ślady.

Nic poza gładką skórą i pulsowaniem, które nie chce się uspokoić.

Minęły tygodnie od tamtej nocy w domku basenowym. Wspomnienie powinno blaknąć, rozcieńczone przez czas i rzeczywistość. Tymczasem jest coraz ostrzejsze, bardziej wyraziste.

Każdy szczegół wyryty w mojej pamięci. Dokładny odcień jego oczu, sposób, w jaki jego głos opadał, gdy mówił do mnie księżniczko, jak jego dłonie były zarazem niebezpieczne i bezpieczne.

Przymiarka sukni ślubnej to tortura.

Stoję na podwyższeniu, gdy krawcowe upinają biały jedwab, a ja myślę tylko o obietnicy Iana, że nigdy by mnie nie wypuścił, gdyby miał mnie tylko dla siebie. Suknia jest piękna—eteryczne warstwy francuskiego tiulu i ręcznie haftowanej koronki, tren katedralny ciągnący się za mną jak rozlane mleko.

To także całun.

"Gorset musi być ciaśniejszy," instruuje Patricia, krążąc wokół mnie jak rekin. "Cassian Greyhaven płaci fortunę za ten ślub. Każdy szczegół musi być idealny."

Krawcowa ściąga sznurki gorsetu tak mocno, że ledwo mogę oddychać, aż jestem ściśnięta w klepsydrę, która nie wydaje się moja. W trójdzielnym lustrze wyglądam jak dziewicza ofiara przeznaczona na rzeź.

Dokładnie tym jestem.

"Co myślisz o białych różach?" pyta Patricia, przewracając karty ślubnego portfolio. "A może czerwone? Krwistoczerwone zrobiłyby wrażenie."

"Czarne," mówię bez zastanowienia.

Jak róża, którą on mi przysłał. Jak ciemność za jego oczami.

Twarz Patricii się wykrzywia. "Nie bądź śmieszna. To nie jest pogrzeb."

Czyżby?

Ale nie mówię tego na głos. Nauczyłam się, że milczenie to przetrwanie w domu mojego ojca.

* * *

Po południu desperacja pcha mnie do ryzyka.

Zaganiam Hannę, gdy układa moją wyprawkę w sypialni—pakuje negliż, którego nigdy nie założę z własnej woli, bieliznę kupioną dla przyjemności obcego.

"Ten mężczyzna na moim przyjęciu zaręczynowym," mówię, próbując zabrzmieć swobodnie, choć serce wali mi jak młot. "Wysoki, ciemne włosy, drogi szary garnitur. Pamiętasz, byś go widziała?"

Hanna zatrzymuje się w pół ruchu, z jedwabną halką zwisającą z rąk. "Jaki mężczyzna, panienko?"

"Ten, który mi pomógł, gdy byłam roztrzęsiona. Powiedział, że ma na imię Ian."

Ale Hanna tylko powoli kręci głową, na jej twarzy pojawia się zmieszanie. "Wróciła pani tamtej nocy sama, panienko. Suknia była podarta, a ochronie powiedziała pani, że upadła w ogrodzie. Wydawała się pani... zdezorientowana."

Zimno mi w żyłach. "To nieprawda."

"Tak pani powiedziała ochronie." Jej głos jest łagodny, zatroskany. "Czy dobrze się pani czuje? Zadzwonić po doktora Morrisona?"

"Nie." Słowo wychodzi zbyt ostro. "Nie, wszystko w porządku. Po prostu... jestem zdezorientowana co do tamtej nocy."

Ale nie jestem zdezorientowana, pamiętam każdy szczegół. Ciężar jego marynarki na moich ramionach, smak jego bourbona, dotyk jego dłoni na mojej skórze.

On był prawdziwy.

Prawda?

Próbuję u asystenta Ojca, łapię Marco między telefonami o przesyłkach i terytoriach. "Potrzebuję listy gości z przyjęcia zaręczynowego. Każdego nazwiska."

Wyświetla ją na tablecie bez pytania—w końcu jestem najstarszą córką Vincenta Castellano. Przewijamy setki nazwisk. Każdy gość przypisany do rodziny, interesów, konkretnego celu.

Brak Iana. Nie ma nikogo nieznanego. Żadnych tajemniczych obcych w szarych garniturach.

Ostatnia nadzieja to monitoring. Ale kamery obejmujące ogród i domek basenowy dziwnym trafem psują się dokładnie w tym czasie. Dwadzieścia minut szumów, potem pojawiam się ja, idąc sama do domu.

Ian to duch. Żadnego śladu, żadnego zapisu, jakby nigdy nie istniał.

Wieczorem zaczynam wątpić we własne zdrowe zmysły.

Czy go sobie wymyśliłam? Stworzyłam mężczyznę z fantazji w chwili największej potrzeby? Zbudowałam wybawiciela z bourbona i księżycowego światła, bo alternatywa—pogodzenie się z losem—była zbyt straszna?

Może wariuję. Może to tak się zaczyna—piękne złudzenia, które wydają się prawdziwsze niż rzeczywistość.

Wtedy pojawia się Rafael Greyhaven—mój przyszły szwagier—by omówić ostatnie ustalenia ślubne. Jest dokładnie taki, jak głoszą plotki: zimny, precyzyjny, z oczami, które liczą wyjścia i broń nawet w naszej jadalni.

Przegląda protokoły bezpieczeństwa z wojskową efektywnością, rozmawia o mojej przyszłości jak o towarze do transportu.

"Ceremonia odbędzie się w katedrze św. Patryka," mówi do Ojca. "Dwieście osób, nie więcej. W każdym wejściu wykrywacze metalu."

"To chyba przesada," mruczy Patricia.

"W tym roku sześć razy próbowano zabić mojego brata." Uśmiech Rafaela jest jak zima. "Nie ryzykujemy."

Siedzę cicho, pogrążona w myślach o widmowych dotykach i obietnicach, które brzmią jak modlitwy. Aż Patricia zauważa: "Esther, kochanie, czy ty w ogóle słuchasz? To twój ślub planujemy."

Nie odpowiadam. Nie potrafię się przejmować kwiatami i winietkami, gdy jestem sprzedawana potworowi.

Wymienia spojrzenie z Rafaelem. "Ostatnio jest taka. Nieobecna. Wpatrzona gdzieś."

Temperatura w pokoju gwałtownie spada. Oczy Rafaela wbijają się we mnie z drapieżną uwagą, gdy wstaje i podchodzi z kontrolowaną gracją łowcy.

Pochyla się nad moim krzesłem, czuję zapach prochu i drogiej wody kolońskiej.

"Wyrażę się jasno, panno Castellano." Jego głos jest cichy, co czyni go jeszcze groźniejszym. "Jakąkolwiek fantazję budujesz w swojej głowie, jakiekolwiek uczucie do byłego narzeczonego czy kogokolwiek innego—zabij to. Teraz."

Serce wali mi w piersi. "Ja nie—"

"Mój brat nie wybacza zdrady." Żółć podchodzi mi do gardła. "Jeśli Cassian choćby podejrzewał, że myślisz o innym, nie przeżyjesz nocy poślubnej. Rozumiesz?"

Kiwnęłam głową, nie mogąc wydobyć słów.

"Powiedz to," nalegał.

"Rozumiem."

"Dobrze." Prostuje się, poprawiając spinki od mankietów—czarny platyn, zauważam z nagłym dreszczem. "Bo za dziewięć dni staniesz się Greyhaven. A my chronimy to, co nasze, z bezwzględną stanowczością."

Już sama powtarzam sobie, by zapomnieć. Odpuścić. Pogodzić się z losem przy Cassianie Greyhavenie i przetrwać jak tylko się da.

Ale moje zdradzieckie serce wciąż sięga po widmo. Modli się, by gdzieś istniał, pragnie niemożliwego, by jakoś mógł mnie ocalić przed potworem czekającym przy ołtarzu.

Dziewięć dni.

Dziewięć dni. Zanim będę należeć do Cassiana Greyhavena. Zanim odkryję, co dzieje się z kobietami, które znikają w jego posiadłości.

By zapomnieć mężczyznę, który może nigdy nie istniał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Taming the Mafia Beast

Taming the Mafia Beast

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa