passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

Taming the Mafia Beast - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

Taming the Mafia Beast

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Trzy tygodnie po tym, jak mój świat się rozpadł, stoję w prywatnym pokoju hotelu Pierre, zapinając moją siostrę w kremową, jedwabną suknię od Very Wang, która wcale nie ukrywa delikatnego zaokrąglenia jej brzucha.

Ironia smakuje jak kwas akumulatorowy.

Jestem druhną na ślubie mojej siostry, który odbywa się w pośpiechu, z moim byłym narzeczonym, odgrywając rolę wspierającej siostry, podczas gdy w środku krzyczę.

Patricia upierała się przy "jedności rodziny" i "wizerunku publicznym". W tłumaczeniu: Castellanosowie nie piorą brudów publicznie, nawet jeśli są one poplamione nieplanowanymi ciążami.

"Przestań się wiercić," szepczę, wygładzając tkaninę na jej brzuchu. "Pognieciesz jedwab."

Kaia przygląda się sobie w ozdobnym lustrze. Przez chwilę coś przemyka po jej twarzy—może żal, może strach, a może po prostu poranne mdłości.

Nagle znów wygląda na dwadzieścia lat. Już nie femme fatale, która zniszczyła moją przyszłość, ale na młodszą siostrę, którą kiedyś chroniłam przed pijackimi wybuchami Ojca.

"Możesz to powiedzieć," szepcze, patrząc mi w oczy przez odbicie.

"Powiedzieć co?"

"Że mnie nienawidzisz." Jej głos się łamie, robi się cichy, dziecinny. "Że chcesz, żebym spadła ze schodów. Straciła to. Że chcesz, żebym cierpiała tak jak ty."

Ta bezbronność mnie zaskakuje. Przez tygodnie była nieosiągalna—zadowolona, dumna, nosząca pierścionek Aarona jak trofeum. Ale teraz, w tej prywatnej chwili przed przejściem do ołtarza, maska opada choćby na oddech.

Potem wraca, lakierowana, doskonała.

"Ale nie powiesz," ciągnie, patrząc mi w oczy w lustrze. "Jesteś za dobra. Zawsze taka byłaś."

Powinnam czuć triumf, widząc ją przestraszoną. Zamiast tego po prostu czuję się zmęczona.

"Nie nienawidzę cię." Sama prawda mnie zaskakuje. Wściekłość płonęła tak mocno, że sama się spaliła, zostawiając tylko popiół tam, gdzie kiedyś miałam serce. "Żal mi cię."

Jej kręgosłup się prostuje. "Żal?"

"Dostałaś dokładnie to, czego chciałaś. Męża, który zdradził jedną kobietę dla drugiej. Dziecko poczęte w kłamstwie. Małżeństwo zbudowane na cudzych ruinach." Poprawiam jej welon pewnymi ruchami. "Gratulacje, Kaia. Mam nadzieję, że było warto."

Rumieniec zalewa jej policzki—wstyd czy złość, nie wiem. Jej usta otwierają się, zamykają, znowu otwierają.

"Myślisz, że jesteś taka lepsza ode mnie," w końcu wypluwa, jadowitość wraca. "Taka czysta. Taka doskonała. Ale jesteś tak samo uwięziona jak ja. Przynajmniej sama wybrałam swoją klatkę."

"Naprawdę?" Pozwalam, żeby pytanie zawisło. "A może to on ją wybrał?"

Zanim zdąży odpowiedzieć, z korytarza dobiega głos Patricii, ostry jak rozbite szkło. "Dziewczyny! Już czas!"

Kaia przechodzi obok mnie w stronę drzwi, z podniesioną brodą, odgrywając swoją rolę perfekcyjnie. Idę za nią, wygładzając moją bladoróżową suknię od Oscara de la Renty i szykuję się na to, by patrzeć, jak mężczyzna, którego kochałam, żeni się z moją siostrą.

* * *

Ceremonia jest na szczęście krótka. Sędzia, najbliższa rodzina, kilku najbliższych współpracowników Ojca jako świadkowie. Stoję przy ołtarzu, ściskając bukiet w białych z knykci dłoniach, patrząc, jak Aaron recytuje przysięgi, które pisał dla mnie.

Ledwo może spojrzeć mi w oczy. Gdy sędzia prosi o obrączki, a nasze dłonie na chwilę się stykają podczas przekazania, wzdryga się, jakbym go poparzyła. Jego głos łamie się na "tak przysięgam", jakby wyznawał przestępstwo, a nie ślubował życie.

Ale teraz zauważam rzeczy, z jasnością, która przychodzi z dystansem.

Jak zaciska szczękę, gdy Kaia mówi, jakby tłumił słowa. Jak jego dłoń na jej talii wygląda bardziej jakby trzymał granat, niż okazywał czułość. Brzeg paniki w jego oczach, gdy Ojciec klepie go po ramieniu i nazywa "synem".

Czy zawsze taki był? Czy byłam tak spragniona miłości, że namalowałam księcia zamiast bandyty?

Na małym przyjęciu, po trzecim kieliszku szampana, Aaron przyciska mnie do baru. Kaia dowodzi towarzystwem po drugiej stronie sali, otoczona przyjaciółkami Patricii, odgrywając rolę rozpromienionej panny młodej, podczas gdy on topi się w Macallanie.

"Esther." Jego głos jest szorstki, przesiąknięty szkocką. "Muszę z tobą porozmawiać."

"Nie mamy o czym rozmawiać." Daję znak barmanowi na kolejny kieliszek, cokolwiek, byleby tylko nie patrzeć mu w oczy.

"Proszę. Po prostu... kurwa." Przeczesuje dłonią włosy. "Musisz wiedzieć, że to nie miało tak wyglądać."

"Która część?" Szampan dociera, a ja biorę długi łyk. "Ta, w której pieprzysz moją siostrę, czy ta, w której się z nią żenisz? A może ta, w której ją zapładniasz?"

"Nie bądź okrutna."

"Uczyłam się od najlepszych." Uśmiecham się, ostro jak brzytwa. "Ty i Kaia byliście doskonałymi nauczycielami."

Jego dłoń sięga po moją. Odsuwam się, zostawiając go z pustką w ręku. Odtrącenie widocznie go rani, i dobrze. Niech boli.

"Kaia, ona... ona mnie uwiodła," mówi desperacko, słowa wysypują się z niego. "Przyszła do mojego mieszkania w bieliźnie. Powiedziała, że jesteś zbyt chłodna, zbyt doskonała, że potrzebuję prawdziwej kobiety, która dorówna moim apetytom."

"Więc to moja wina." Nie zadaję pytania. "Byłam dla ciebie za dobra, za wierna, za czysta, więc nie miałeś wyboru i musiałeś przelecieć moją dwudziestoletnią siostrę. To jest ta historia, którą sobie opowiadasz?"

"Nie, ja..." Zbliża się, a ja czuję perfumy Kai na jego garniturze. "Wciąż cię kocham. Boże, pomóż mi, Esther, śnię o tobie każdej nocy. Twój zapach, twój śmiech, to, jak kiedyś patrzyłaś na mnie, jakbym był kimś dobrym—"

"Dość." Słowo trzaska jak bicz.

"Kaia to tylko..." Wskazuje nieokreślonym gestem w stronę swojej nowej żony, dwadzieścia stóp dalej, nieświadomej. "To nie ty. Nigdy nie będzie tobą."

"Nie," zgadzam się, głosem zimnym jak zima. "Ona jest matką twojego dziecka. Twoją żoną. Twoim problemem. Na zawsze."

"Ona mnie wrobiła." Jego głos obniża się do spisku. "Ciąża, nie sądzę, żeby to był przypadek. Myślę, że ona—"

"Zachowaj swoje żale, Aaron." Wypijam szampana jednym palącym haustem, czując, jak pali mnie aż do żołądka. "Zachowaj swoje żałosne historie i wymówki. Skończyłam je zbierać."

Uciekłam do łazienki, ręce drżały mi z wściekłości, o której nie wiedziałam, że wciąż ją mam. Moje odbicie wygląda jak obca—puste zielone oczy, ostre kości policzkowe pod perfekcyjnie ułożonymi jasnobrązowymi włosami, usta pomalowane kolorem świeżych ran.

Wyglądam jak duch samej siebie. Może nim jestem.

Gdy wracam, na moim krześle leży czarne pudełko. Bez kartki, bez adresu zwrotnego, żadnego śladu, jak się tam znalazło.

W środku, w czarnym welurze, leży pojedyncza róża tak ciemna, że zdaje się pochłaniać światło. Pod nią, na eleganckiej kartce, napis, który przyspiesza mi puls: ‘Zabrali to, co nie było ich. Wkrótce odbiorę to, co moje. Licz dni, mała księżniczko.’

Serce mi staje, a potem zaczyna bić szybciej.

Ian. To musi być Ian. Ale jak mnie znalazł? Skąd wiedział?

"Piękny kwiat." Ojciec pojawia się przy moim łokciu, śledząc wzrokiem różę. "Tajny wielbiciel?"

"Coś w tym stylu." Delikatnie zamykam pudełko, puls przyspiesza.

Mruczy pod nosem, już kalkuluje. "Dobrze. Może to sprawi, że Cassian będzie się bardziej starał o twoją uwagę. Konkurencja podnosi wartość."

Ta zwykła okrutność—to, że nawet to traktuje jako zagrywkę negocjacyjną—powinna mnie zaskoczyć. Nie zaskakuje.

Reszta przyjęcia mija mi jak we mgle. Ojciec prowadzi mnie od osoby do osoby jak pokazowego konia, przedstawiając wszystkim wspólnikom, każdemu capo, każdemu mężczyźnie z krwią na rękach i pieniędzmi w kieszeni.

"Moja najstarsza," mówi z dumą, jakby wystawiał dzieło sztuki na aukcji, "Przyszła pani Greyhaven."

Każde przedstawienie przynosi nowe okruchy grozy, które ludzie chętnie się dzielą:

"Cassian Greyhaven? Odważny wybór. Jego ostatnie zaręczyny skończyły się... źle."

"Mówią, że ma prywatny pokój w swojej posiadłości. Wygłuszone ściany, bez okien. Do... dyscypliny. "

"Dziewczyna Snyder, która mu odmówiła? Znaleźli jej samochód na dnie portu. Straszny wypadek."

"A jednak, to lepszy los niż panna młoda, która próbowała go opuścić..."

Kiedy wychodzimy, zmęczenie osiada w moich kościach jak cement.

Kaia i Aaron znikają do apartamentu dla nowożeńców, a ja zostaję sama w pokoju, trzymając czarną różę od nieznajomego, który sprawia, że czuję się bardziej żywa niż przez cztery lata z Aaronem.

Wodziłam palcem po słowach z liściku. ‘Wkrótce odbiorę to, co moje.’

To zagrożenie powinno mnie przerażać. Zamiast tego, czuję, jak gorąco rozlewa się nisko w moim brzuchu. Gdzieś w tym mieście Ian myśli o mnie. Planuje dla mnie. Idzie po mnie.

A za dwa tygodnie będę należeć do Cassiana Greyhavena—człowieka, którego imienia boją się nawet zatwardziali przestępcy. Potwora, który kolekcjonuje żony jak trofea.

Zasypiam, ściskając różę. Moja ostatnia myśl to zdradzieckie życzenie: żeby Ian mógł mnie jakoś uratować od potwora, któremu mam zostać sprzedana.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Znowu śni mi się ogród.

Ian przyciska mnie do ściany przy domku basenowym, jego dłonie plączą się w moich włosach z posiadaniem na granicy przemocy. Jego usta wypalają ślad na mojej szyi, zęby drapią skórę tak mocno, że pozostawią ślady.

Czuję każdy jego oddech, żar bijący od niego przenika przez jedwab i skórę, wypalając mnie od zewnątrz do środka.

"Mówiłem ci, że jeszcze się zobaczymy, mała księżniczko." Jego głos to chropowata whisky i złamane obietnice. "Myślałaś, że o tobie zapomniałem?"

"Powiedz mi swoje nazwisko," błagam, ale on tylko uśmiecha się tym swoim krzywym uśmiechem i przyciąga mnie bliżej. "Powiedz mi, jak cię znaleźć."

"Wkrótce." Jego zęby muskają moje tętno, sprawiając, że drżę.

"Nie mam czasu na wkrótce." Panika wdziera się w mój głos. "Za dziewięć dni będę należeć do niego. Za dziewięć dni będę—"

"Nigdy nie będziesz jego." Jego dłonie suną niżej, pewne i zaborcze. "Jesteś moja, Esther. Byłaś moja, od kiedy zobaczyłem cię na tamtym balu. Moja, gdy poczułem twój smak w domku basenowym. Moja na zawsze."

"Więc mnie ocal." Teraz już błagam, porzucając godność. "Proszę, Ian. Jeśli jesteś prawdziwy, jeśli cokolwiek z tego było prawdziwe—"

"Przyjdę po ciebie." Jego usta zagarniają moje, tłumiąc protesty. "Liczyj dni, księżniczko. Licz godziny. Nadchodzę."

Obudziłam się dziś rano, łapiąc oddech, prześcieradła splątane wokół mojego ciała, skóra wciąż płonąca od jego widmowego dotyku. Moja dłoń wędruje do szyi, tam, gdzie były jego usta, spodziewając się znaleźć ślady.

Nic poza gładką skórą i pulsowaniem, które nie chce się uspokoić.

Minęły tygodnie od tamtej nocy w domku basenowym. Wspomnienie powinno blaknąć, rozcieńczone przez czas i rzeczywistość. Tymczasem jest coraz ostrzejsze, bardziej wyraziste.

Każdy szczegół wyryty w mojej pamięci. Dokładny odcień jego oczu, sposób, w jaki jego głos opadał, gdy mówił do mnie księżniczko, jak jego dłonie były zarazem niebezpieczne i bezpieczne.

Przymiarka sukni ślubnej to tortura.

Stoję na podwyższeniu, gdy krawcowe upinają biały jedwab, a ja myślę tylko o obietnicy Iana, że nigdy by mnie nie wypuścił, gdyby miał mnie tylko dla siebie. Suknia jest piękna—eteryczne warstwy francuskiego tiulu i ręcznie haftowanej koronki, tren katedralny ciągnący się za mną jak rozlane mleko.

To także całun.

"Gorset musi być ciaśniejszy," instruuje Patricia, krążąc wokół mnie jak rekin. "Cassian Greyhaven płaci fortunę za ten ślub. Każdy szczegół musi być idealny."

Krawcowa ściąga sznurki gorsetu tak mocno, że ledwo mogę oddychać, aż jestem ściśnięta w klepsydrę, która nie wydaje się moja. W trójdzielnym lustrze wyglądam jak dziewicza ofiara przeznaczona na rzeź.

Dokładnie tym jestem.

"Co myślisz o białych różach?" pyta Patricia, przewracając karty ślubnego portfolio. "A może czerwone? Krwistoczerwone zrobiłyby wrażenie."

"Czarne," mówię bez zastanowienia.

Jak róża, którą on mi przysłał. Jak ciemność za jego oczami.

Twarz Patricii się wykrzywia. "Nie bądź śmieszna. To nie jest pogrzeb."

Czyżby?

Ale nie mówię tego na głos. Nauczyłam się, że milczenie to przetrwanie w domu mojego ojca.

* * *

Po południu desperacja pcha mnie do ryzyka.

Zaganiam Hannę, gdy układa moją wyprawkę w sypialni—pakuje negliż, którego nigdy nie założę z własnej woli, bieliznę kupioną dla przyjemności obcego.

"Ten mężczyzna na moim przyjęciu zaręczynowym," mówię, próbując zabrzmieć swobodnie, choć serce wali mi jak młot. "Wysoki, ciemne włosy, drogi szary garnitur. Pamiętasz, byś go widziała?"

Hanna zatrzymuje się w pół ruchu, z jedwabną halką zwisającą z rąk. "Jaki mężczyzna, panienko?"

"Ten, który mi pomógł, gdy byłam roztrzęsiona. Powiedział, że ma na imię Ian."

Ale Hanna tylko powoli kręci głową, na jej twarzy pojawia się zmieszanie. "Wróciła pani tamtej nocy sama, panienko. Suknia była podarta, a ochronie powiedziała pani, że upadła w ogrodzie. Wydawała się pani... zdezorientowana."

Zimno mi w żyłach. "To nieprawda."

"Tak pani powiedziała ochronie." Jej głos jest łagodny, zatroskany. "Czy dobrze się pani czuje? Zadzwonić po doktora Morrisona?"

"Nie." Słowo wychodzi zbyt ostro. "Nie, wszystko w porządku. Po prostu... jestem zdezorientowana co do tamtej nocy."

Ale nie jestem zdezorientowana, pamiętam każdy szczegół. Ciężar jego marynarki na moich ramionach, smak jego bourbona, dotyk jego dłoni na mojej skórze.

On był prawdziwy.

Prawda?

Próbuję u asystenta Ojca, łapię Marco między telefonami o przesyłkach i terytoriach. "Potrzebuję listy gości z przyjęcia zaręczynowego. Każdego nazwiska."

Wyświetla ją na tablecie bez pytania—w końcu jestem najstarszą córką Vincenta Castellano. Przewijamy setki nazwisk. Każdy gość przypisany do rodziny, interesów, konkretnego celu.

Brak Iana. Nie ma nikogo nieznanego. Żadnych tajemniczych obcych w szarych garniturach.

Ostatnia nadzieja to monitoring. Ale kamery obejmujące ogród i domek basenowy dziwnym trafem psują się dokładnie w tym czasie. Dwadzieścia minut szumów, potem pojawiam się ja, idąc sama do domu.

Ian to duch. Żadnego śladu, żadnego zapisu, jakby nigdy nie istniał.

Wieczorem zaczynam wątpić we własne zdrowe zmysły.

Czy go sobie wymyśliłam? Stworzyłam mężczyznę z fantazji w chwili największej potrzeby? Zbudowałam wybawiciela z bourbona i księżycowego światła, bo alternatywa—pogodzenie się z losem—była zbyt straszna?

Może wariuję. Może to tak się zaczyna—piękne złudzenia, które wydają się prawdziwsze niż rzeczywistość.

Wtedy pojawia się Rafael Greyhaven—mój przyszły szwagier—by omówić ostatnie ustalenia ślubne. Jest dokładnie taki, jak głoszą plotki: zimny, precyzyjny, z oczami, które liczą wyjścia i broń nawet w naszej jadalni.

Przegląda protokoły bezpieczeństwa z wojskową efektywnością, rozmawia o mojej przyszłości jak o towarze do transportu.

"Ceremonia odbędzie się w katedrze św. Patryka," mówi do Ojca. "Dwieście osób, nie więcej. W każdym wejściu wykrywacze metalu."

"To chyba przesada," mruczy Patricia.

"W tym roku sześć razy próbowano zabić mojego brata." Uśmiech Rafaela jest jak zima. "Nie ryzykujemy."

Siedzę cicho, pogrążona w myślach o widmowych dotykach i obietnicach, które brzmią jak modlitwy. Aż Patricia zauważa: "Esther, kochanie, czy ty w ogóle słuchasz? To twój ślub planujemy."

Nie odpowiadam. Nie potrafię się przejmować kwiatami i winietkami, gdy jestem sprzedawana potworowi.

Wymienia spojrzenie z Rafaelem. "Ostatnio jest taka. Nieobecna. Wpatrzona gdzieś."

Temperatura w pokoju gwałtownie spada. Oczy Rafaela wbijają się we mnie z drapieżną uwagą, gdy wstaje i podchodzi z kontrolowaną gracją łowcy.

Pochyla się nad moim krzesłem, czuję zapach prochu i drogiej wody kolońskiej.

"Wyrażę się jasno, panno Castellano." Jego głos jest cichy, co czyni go jeszcze groźniejszym. "Jakąkolwiek fantazję budujesz w swojej głowie, jakiekolwiek uczucie do byłego narzeczonego czy kogokolwiek innego—zabij to. Teraz."

Serce wali mi w piersi. "Ja nie—"

"Mój brat nie wybacza zdrady." Żółć podchodzi mi do gardła. "Jeśli Cassian choćby podejrzewał, że myślisz o innym, nie przeżyjesz nocy poślubnej. Rozumiesz?"

Kiwnęłam głową, nie mogąc wydobyć słów.

"Powiedz to," nalegał.

"Rozumiem."

"Dobrze." Prostuje się, poprawiając spinki od mankietów—czarny platyn, zauważam z nagłym dreszczem. "Bo za dziewięć dni staniesz się Greyhaven. A my chronimy to, co nasze, z bezwzględną stanowczością."

Już sama powtarzam sobie, by zapomnieć. Odpuścić. Pogodzić się z losem przy Cassianie Greyhavenie i przetrwać jak tylko się da.

Ale moje zdradzieckie serce wciąż sięga po widmo. Modli się, by gdzieś istniał, pragnie niemożliwego, by jakoś mógł mnie ocalić przed potworem czekającym przy ołtarzu.

Dziewięć dni.

Dziewięć dni. Zanim będę należeć do Cassiana Greyhavena. Zanim odkryję, co dzieje się z kobietami, które znikają w jego posiadłości.

By zapomnieć mężczyznę, który może nigdy nie istniał.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Trzy dni. Siedemdziesiąt dwie godziny do momentu, kiedy zostanę panią Greyhaven. Do chwili, gdy będę należeć do mężczyzny, którego reputacja sprawia, że dorośli mężczyźni żegnają się na jego widok.

Suknia ślubna wisi w mojej szafie niczym duch, czterdzieści pięć tysięcy dolarów francuskiego jedwabiu i włoskiej koronki, które owiją mnie jak prezent dla potwora, którego nigdy nawet nie spotkałam.

Próbowałam wszystkiego, żeby znaleźć Iana. Naprawdę. Nawet rozważałam zatrudnienie prywatnego detektywa, zanim dotarło do mnie, jak szalenie by to zabrzmiało: „Proszę odnaleźć mężczyznę, którego pocałowałam raz, gdy moje życie się rozpadało. Może też nie istnieć.”

Bo to jest ten lęk, który nie pozwala mi zasnąć w nocy, każe mi gapić się w sufit aż do świtu. Że go sobie wymyśliłam.

Czarna róża leży na mojej szafce nocnej, jedyny dowód, że był prawdziwy.

Nie zwiędła, nie postarzała się, jakby została zakonserwowana w formalinie albo czarnej magii. Czasem budzę się, ściskając ją w dłoni, kolce wbite w moją dłoń, krew na prześcieradle jak stygmaty świętej, która zapomniała, jak się modlić.

Mój telefon eksplodował o 6:47 rano.

Wiadomość po wiadomości. Telefon za telefonem. Ekran rozświetla się jak automat do gry trafiający jackpot. Pojawia się imię Margot, potem Patricii, potem numery, których nie rozpoznaję. Serce wali mi w piersi, gdy przesuwam palcem, żeby odblokować.

Wszędzie są już wiadomości: Towarzyska Kaia De Luca przewieziona na ostry dyżur. Powikłania ciążowe. Stan nieznany.

Moim pierwszym odruchem jest złośliwość, ostra i natychmiastowa jak nóż między żebra.

Karma jest suką, która zna twój adres.

Ale potem za satysfakcją przychodzi fala winy i nienawidzę siebie za oba te uczucia. Hannah wpada do mojego pokoju bez pukania, wciąż w nocnej koszuli, blada jak śmierć.

– Panno Esther, pański ojciec chce, żeby była pani w szpitalu. Natychmiast. – Jej ręce drżą, gdy chwyta framugę drzwi. – To... Boże, ratuj nas, to poważne.

Droga do Mount Sinai mija jak we mgle adrenaliny i strachu. Nie pamiętam, jak się ubrałam, jak biegłam do auta. Nie pamiętam nic, dopóki nie podjeżdżamy pod prywatne wejście otoczone ochroną.

Ludzie ojca. Ekipa Aarona. Twarze, których nigdy nie widziałam, sprawdzają identyfikatory, jakbyśmy wchodzili do tajnej bazy, a nie do szpitala.

Coś w tej scenerii sprawia, że cierpnie mi skóra.

Za dużo ochroniarzy, za dużo napięcia. Wjeżdżam windą do prywatnego skrzydła, gdzie naprawdę bogaci cierpią w luksusie. Znajduję Kaię w apartamencie, który bardziej przypomina pokój w Four Seasons niż szpital.

Ale żadne pieniądze nie sprawią, że to, co widzę, będzie mniej druzgocące.

Jest skulona na boku w łóżku, pod wpływem leków, ale wciąż płacze. Łzy nieustannie wypływają spod zamkniętych powiek, strużkami spływają po policzkach. Ręce trzyma kurczowo na brzuchu, jakby próbowała coś zatrzymać.

Aaron krąży pod oknem jak drapieżnik w klatce. Jego prawa dłoń jest zakrwawiona i spuchnięta, kostki rozcięte. Ściana z gipsu obok nosi krater otoczony plamami krwi, ślad wściekłości, która nie miała gdzie ujść.

– Wczoraj wszystko było w porządku – warczy, gdy mnie widzi, głos chropawy i złamany. Bez powitania, bez uznania naszej wspólnej przeszłości. – Zupełnie, kurwa, zdrowa. Jedliśmy kolację, spacerowaliśmy po Central Parku. Mówiła nawet, że czuje ruchy dziecka—

Jego głos załamuje się na ostatnim słowie jak szkło pod naciskiem.

– Rano zaczęła krwawić. Tyle krwi, Esther. Prześcieradła były... – Milknie, zaciska szczękę, zbielałe knykcie na ramie okna. – Nie mogli go uratować. Dziecka już nie ma.

Mimo wszystkiego—zdrady, która mnie roztrzaskała, kradzieży mojej przyszłości, upokorzenia, które wciąż pali—serce mi się skręca. Cokolwiek zrobiła Kaia, jakiekolwiek popełniła grzechy, na tę karę nie zasłużyła.

Siadam obok niej na łóżku i biorę ją za rękę. Jej palce są lodowate, bezwładne, jakby już były martwe.

– Przykro mi... – szepczę i mówię to z takim współczuciem, że sama siebie zaskakuję. – Kaia, naprawdę mi przykro.

Otwiera oczy, zamglone od leków, które jej podali. Pewnie morfina. Benzodiazepiny. Coś, co tłumi ból głębszy niż fizyczny.

– Esther? – Jej głos brzmi, jakby przeszedł przez tłuczone szkło. – Moje dziecko...

– Wiem. Wiem…

– Bolało. – Łzy płyną świeże i szybkie. – Tak bardzo bolało… Jakby ktoś rozrywał mnie od środka przez skórę. Jakby coś rozdzierało mnie na kawałki od wewnątrz.

Opis sprawia, że żołądek mi się przewraca.

Wchodzi lekarz z wykresami, wyjaśniając klinicznie, co znaczy wszystko i nic jednocześnie. Nagłe odklejenie łożyska. Skrajnie rzadkie u zdrowych kobiet w pierwszej ciąży. Katastrofalny krwotok. Nic nie mogli zrobić.

Jego słowa są idealnie profesjonalne, wyuczone do perfekcji, jakby odgrywał rolę.

– To się zdarza – mówi, nie patrząc nikomu w oczy. – Tragiczne, ale czasem natura jest po prostu... niewytłumaczalna.

Ale coś w jego tonie jest nie tak. Sposób, w jaki zajmuje się papierami, które nie wymagają uwagi. Sposób, w jaki zerka w stronę drzwi, jakby mierzył dystans do ucieczki.

Aaron wygląda, jakby miał rozszarpać lekarza, ale w drzwiach pojawia się ojciec. – Aaron. Przejdź się ze mną.

Znikają w korytarzu, zostawiając mnie z odurzoną siostrą i pytaniami, które smakują jak strach.

* * *

W rezydencji Castellano panuje kontrolowany chaos.

Patricia rozmawia przez telefon w bibliotece, zarządzając kryzysem z wprawą specjalistki od PR. – Tak, to absolutnie druzgocące... Nie, małżeństwo jest nienaruszone, są zrozpaczeni, ale zjednoczeni... Oczywiście ślub Esther odbędzie się zgodnie z planem, dlaczego w ogóle to pytacie...

Ojciec zamknął się w gabinecie, jego głos to niski pomruk za ciężkimi drzwiami, wykonuje telefony do ludzi, którzy znajdują odpowiedzi tam, gdzie prawo nie sięga.

Uciekam do swojego pokoju, spragniona ciszy, przestrzeni do przetrawienia faktu, że moja siostra właśnie straciła dziecko, a ja nie wiem, czy czuję ulgę, czy przerażenie przez własną reakcję.

Ale tam, na mojej poduszce, ułożona z premedytacją, leży koperta manila.

Bez imienia. Bez oznaczeń. Bez śladu, jak przeszła przez nasz system ochrony.

Dłonie mi drżą, gdy ją otwieram.

W środku: wyniki badań z Mount Sinai, analiza krwi Kaii z tego ranka. Większość to niezrozumiały żargon medyczny, ale jedna linia jest podświetlona na żółto, niemożliwa do przeoczenia.

W próbce krwi wykryto misoprostol. Stężenie: 800 mcg.

Znam ten lek. Pigułka aborcyjna. Koniec ciąży. A osiemset mikrogramów to nie przypadek—to precyzyjna dawka, wystarczająca, by zakończyć ciążę i nie zabić matki.

Ktoś ją otruł. Ktoś celowo zabił jej nienarodzone dziecko.

Pod wynikami kartka, ten sam elegancki charakter pisma:

„Nie pozwolę, by niesprawiedliwość czuła się wolna. Ci, którzy niszczą niewinność przez zdradę, zasługują, by poczuć zniszczenie na własnej skórze. Dług został spłacony. Potraktuj to jako prezent ślubny. Chronię to, co moje, i karzę tych, którzy ranią to, co do mnie należy. —C”

Pokój wiruje, kolana uderzają o dywan, zanim pojmuję, że upadam, a dokumenty medyczne rozsypują się wokół mnie jak dowody na miejscu zbrodni.

C. Cassian. Mój przyszły mąż to zorganizował—otruł moją siostrę, zamordował nienarodzone dziecko i nazwał to sprawiedliwością. Nazwał to prezentem.

To okrucieństwo zapiera dech. Chirurgiczne. Precyzyjne jak skalpel między żebra.

To jest potwór, za którego wyjdę za mąż. Człowiek, który wymierza sprawiedliwość z medyczną dokładnością i nazywa to romansem. Który zabija nienarodzone dzieci, by pomścić złamane zaręczyny, które nawet nie są jego.

Który ma władzę i środki, by dosypać truciznę do jedzenia mojej siostry i podrzucić dokumenty na moją poduszkę, niepostrzeżenie dla nikogo.

Myślę o Kaii w tym szpitalnym łóżku, ściskającej pusty brzuch, płaczącej przez sen pod wpływem leków. O dziecku, które nigdy nie miało szansy się urodzić—niewinnym, bez względu na to, jak zostało poczęte.

Kartka pali mnie w dłoni jak ogień.

Chronię to, co moje.

Jeszcze nie należę do niego, a już zachowuje się, jakbym była. Już karze ludzi w moim imieniu. Już zabija dla mnie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Taming the Mafia Beast

Taming the Mafia Beast

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa