Dowiedzenie się, że jej mąż ma kochankę, nie powinno było jej zaskoczyć. Minął miesiąc od ich ślubu, a w tym czasie był w jej sypialni zaledwie kilka razy. Pierwszy raz w noc poślubną, ale nawet wtedy nie dzielił z nią łóżka, a później – dziś, gdy przyszedł poinformować ją o bankiecie. Mimo to, poznanie prawdy ją zaskoczyło.
Miał kochankę – piękniejszą, jaśniejszą, bardziej elegancką. Mia musiała przyznać, że czuła się niepewnie, stojąc przed Zarą. Zwróciła wcześniej uwagę na tę dumną i wyniosłą damę podczas rozmowy – była chodzącą doskonałością. Odkrycie, że to właśnie ona jest kochanką jej męża, miało sens. Tęsknił za tym, co najlepsze, a ona była jego najlepszą.
Przypomniała sobie, jak Zara mówiła o dwojgu ludzi kochających się, których społeczeństwo nie akceptuje. Z początku brzmiało to jak przypowieść, ale po tym, jak dowiedziała się, kim ona jest, wiedziała, że chodzi o alfa-króla.
Król miał słabość do piękna i jasnej cery, a ona nie była taka. Nie była wymarzoną, jasnowłosą panną młodą, której pragnął, i przez ostatnie tygodnie powtarzała sobie, że jest dla niego tylko ostatnią deską ratunku i brzydkim zamiennikiem. Musiała się tego trzymać jako powodu jego chłodu wobec niej, ale poznanie Zary Michel uświadomiło jej, że to nigdy nie chodziło o nią.
Xavier był wobec niej chłodny, bo miał i kochał inną.
Gdyby była szczera, przyznałaby, że przeczuwała obecność kogoś innego, ale spotkanie z nią w taki sposób, zupełnie nieprzygotowana, tylko pogorszyło sprawę.
Już wystarczyło, że ludzie w tym królestwie cenili ją mniej z powodu wyglądu, a teraz miała być o tym przypominana za każdym razem, gdy spojrzy na Xaviera.
Chciała krzyczeć i uderzyć, ale nie mogła. To było nędzne życie – i należało do niej.
„Wino, moja królowo!” Lydia podała jej kielich, gdy Mia wyszła z łazienki, gdzie usuwała plamę wina z szaty.
Wzięła kielich i jednym ruchem wypiła całą jego zawartość. Podała naczynie Lydii, która patrzyła na nią z otwartymi ustami. Jeśli miała przetrwać tę noc jako idealna królowa, potrzebowała czegoś, co utopi jej złość.
Trzymając głowę wysoko, przeszła przez tłum w poszukiwaniu męża, alfa-króla, stanowczo kiwając głową tym nielicznym, którzy ją pozdrawiali i gratulowali. W końcu stanęła u jego boku, a on, zauważając ją, uśmiechnął się i zaborczo objął ją ramieniem. Jej ciało przeszyły ciarki.
Na początku chciała przez całą noc zachowywać się nienagannie, ale teraz pragnęła tylko, by ta noc się skończyła.
„Oto ona!” ogłosił, zwracając się do alfy Chike i Luny Blair, stojących przed nim.
Mia ich rozpoznała. Byli alfą i Luną stolicy, a według doniesień – Chike był przedstawicielem alfy w stolicy Wahala.
Ostrożnie podeszła do nich, kłaniając się, gdy się zbliżyła.
„Miło cię dziś widzieć, moja królowo.” On i jego Luna ukłonili się.
„I ja was również, Alfa Chike.”
„Słyszałam, że jesteś zapaloną czytelniczką,” powiedziała Blair, z zainteresowaniem w oczach.
Mia skinęła głową. „Tak, to prawda.”
„To cudowne. Alfa-król właśnie opowiadał nam o swej żonie, która uwielbia książki.” dodała Blair.
Mia zerknęła na alfa-króla, lecz zauważyła, że jego wzrok uciekł gdzieś w kąt sali, zszokowany. Od razu wiedziała, co – a właściwie kogo – zobaczył, że aż tak oniemiał.
Już widziała Zarę i wiedziała, że jest piękna, ale widok tego, jak silnie alfa-król reaguje na jej widok, nie pomagał.
Oderwała od niego wzrok i wróciła do pary przed sobą, potwierdzając skinieniem głowy, „Książki są wspaniałe.” Zabrzmiała na bezdechu. „To jak zupełnie nowy świat i uwielbiam się w nim zatracać.”
„Może i my w końcu sprawimy sobie regał na książki.” Blair rozpromieniła się, zerkając na męża.
Xavier odsunął rękę z jej talii, a Mia spojrzała na niego i zobaczyła, że był rozkojarzony.
To było pierwszy raz.
Odchrząknął. „Czy moglibyście mnie na chwilę przeprosić?” Potem spojrzał w dół na Mię. Wpływ jego kochanki na niego wydawał się nierealny, a na jego twarzy malowały się prawdziwe emocje. „Muszę iść”, oznajmił i oddalił się od nich, szybko znikając w tłumie gości.
„Zostawimy cię, moja królowo, byś mogła się integrować z resztą gości, my zrobimy to samo,” powiedział Chike z lekkim uśmiechem, po czym odprowadził żonę.
Jej dłoń zacisnęła się w pięść, a mogłaby przysiąc, że jej oczy zabłysły, lecz miała nadzieję, że nikt tego nie zauważy. Całą noc zachowywała się najlepiej, jak umiała, na jego prośbę, a on nawet nie próbował!
Ignorując głos rozsądku, który kazał jej dalej być dobrą królową tej nocy, podążyła za zapachem alfa-króla. Wszyscy wydawali się pochłonięci własnymi rozmowami i nikt nie zwracał na nią większej uwagi, co wykorzystała. Pospiesznie podążyła tam, gdzie unosił się jego zapach, i wkrótce go zobaczyła. Zatrzymała się w ciszy i obserwowała, jak skręca w wąski korytarz pałacu, gdzie nikogo nie było. Mia ruszyła za nim, dbając o to, by pozostać niezauważoną.
Była lepsza niż to, ale chciała potwierdzić swoje podejrzenia, że przyszedł do swojej kochanki.
Niedługo potem Zara wyszła z cienia z uśmiechem na twarzy. On odwzajemnił uśmiech, a wyglądało to tak dobrze, że aż zabolało serce Mii. Sięgnął po nią i objął ją w pasie, przytulając ją czule do siebie. Jego dłoń pieściła jej twarz, z łatwością podążając za każdą delikatną linią.
„Tęskniłem za tobą,” wydusił, a w jego głosie pobrzmiewała szczerość słów.
„Ja też za tobą tęskniłam.” Pieczętowała ich usta pocałunkiem, przejmując je w posiadanie. Oderwali się od siebie, by złapać oddech, a ona pogładziła jego twarz, palce przesunęły się po brodzie, a uśmiech jej się poszerzył.
„Chciałbym cię tak trzymać na zawsze,” przysiągł. „Moja królowo.”
Zachichotała. „Królowa, tak?”
„Zawsze byłaś moją królową, a wkrótce będziesz królową.”
Niedowierzanie zatańczyło w jej błękitnych oczach. „Twój plan już gotowy? Pozbędziesz się jej?”
Uśmiechnął się szeroko, a zamiast odpowiedzi złożył na jej ustach namiętny pocałunek.
Ona oparła czoło o jego, zamykając oczy. „Nie mogę się doczekać dnia, kiedy będziesz tylko mój – przed całym światem, bez potrzeby ukrywania się w cieniu.”
„Wkrótce, kochanie, wkrótce,” przysiągł.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia cofnęła się z korytarza i rzuciła się do ucieczki, biegnąc tak szybko, jak tylko pozwalały jej nogi uwięzione w ciężkich butach. Skręciła w inną stronę niż ta, z której przyszła, co miało zaprowadzić ją na drugą stronę Pałacu, ale nie obchodziło jej to – biegła dalej.
Nie mogła uwierzyć w słowa, które usłyszała – a jednocześnie mogła. Alfa Król nigdy jej nie chciał i groził jej życiem więcej razy, niż była w stanie zliczyć. Chciał się jej pozbyć, bo miał kogoś, kogo pragnął pewnego dnia uczynić królową. Kogoś, kogo pożądał, kogoś pięknego, kogoś, kogo kochał.
Wmawiała sobie, że jest szlachetny, trzymając się z daleka i nigdy nie próbując zbliżyć się do niej, lecz to, co właśnie usłyszała, pokazywało, że miał inne motywy. Nie skonsumowanie ich związku oznaczało, że nie dokończyli rytuału zaślubin i nie byli zjednoczeni jako jedno. To znaczyło, że nie są mężem i żoną, a ona nie była królową. Jeśli planował się jej pozbyć, to była jedna z dróg.
Przez ostatni miesiąc starała się być dobra, odważna i silna. Wykonywała wszystko, co kazał, i nigdy się nie sprzeciwiała, bo miała nadzieję, że to uchroni ją przed niebezpieczeństwem. Teraz wiedziała, że bezpieczeństwo jest dalej, niż myślała.
To nie było złamane serce, to był gniew. Gniew zbudowany na bólu i udręce, gniew. Nie mogła nic z tym zrobić, dopóki była w tym królestwie.
Przebiegła przez korytarz, zatrzymując się dopiero wtedy, gdy zderzyła się z czyimś ciałem. Straciła równowagę, ale ręka chwyciła ją w pasie i powstrzymała przed upadkiem. Jej rzęsy zamigotały, zobaczyła Edwarda, a na jego twarzy malowała się szczera troska. Był jednym z nielicznych, którzy spojrzeli na nią tej nocy w taki sposób – i naprawdę to czuli.
"Czy wszystko w porządku, moja królowo?" – zapytał, ostrożnie stawiając ją na nogi i puszczając jej talię.
Jej oczy były wilgotne i opuchnięte, ale skinęła głową. Bolesny uśmiech pojawił się na twarzy Edwarda, gdy na nią patrzył, a ona przygryzła wargę i spuściła wzrok. Miała nadzieję schować się w jakimś cichym miejscu, dopóki nie poczuje się lepiej, ale to było już niemożliwe, skoro spotkała Edwarda.
"Nie jesteś w porządku. Płakałaś. Co tym razem zrobił Alfa Król?" – Edward zapytał prosto z mostu, już wiedząc, kto mógł ją doprowadzić do łez.
Pokręciła głową. "Nie skrzywdził mnie, przysięgam" – powiedziała. Przynajmniej nie skrzywdził jej fizycznie. "Ma kochankę, o której wszyscy zdają się wiedzieć, tylko nie ja."
Edward westchnął z żalem, przecierając dłonią twarz. "Widziałaś Zarę?"
Kolejne łzy napłynęły jej do oczu, przygryzła wargę jeszcze mocniej i skinęła głową.
"Myślałam, że traktował mnie tak przez ostatnie tygodnie małżeństwa, bo nie byłam tą, którą chciał poślubić, bo nie byłam jasna ani piękna. Ale widziałam, jak na nią patrzył, jak ją obejmował. Teraz wiem, że nie zrobiłam nic złego. Po prostu kochał kogoś innego, a ja chciałabym wiedzieć to przez te wszystkie tygodnie, gdy winiłam siebie." Łzy nie płynęły przez kochankę, lecz przez jego plany pozbycia się jej – lecz nie potrafiła tego wypowiedzieć.
"Przepraszam" – powiedział Edward ze szczerym żalem.
Nie potrzebowała przeprosin ani pocieszenia, już nie. "Pomóż mi."
"Czego potrzebujesz?"
Pociągnęła nosem i otarła łzy z oczu. "Potrzebuję, żebyś pomógł mi uciec... z tego królestwa."
Edward cofnął się od niej o kilka kroków, a w jego oczach pojawiła się obawa. "Nie mogę tego zrobić i ty nie powinnaś nawet o tym myśleć."
"Nie mam innego wyboru. Król mnie nienawidzi i nie chce ze mną być, bo nie jestem kobietą, którą kocha, i nie przestanie, dopóki nie będę martwa."
"Nie wiesz tego. Xavier jest różny, ale––"
"Nie jest zabójcą?" zapytała. "Oboje znamy odpowiedź na to pytanie. Zara opowiadała mi, jak bardzo się kochali, a ja sama widziałam, jak się wobec niej zachowuje. To była miłość. Król Alfa może być dla mnie zimny, ale wobec swojej kochanki jest czuły i delikatny w sposób, w jaki nigdy nie będzie wobec mnie. Ma nadzieję uczynić ją swoją królową, kobietą, którą trzyma i pokazuje całemu światu. Nie wiem, jak zamierza to osiągnąć i nie chcę wiedzieć. Ale wiem, że planuje się mnie pozbyć, dlatego potrzebuję twojej pomocy."
"O co prosisz, to zdrada, moja królowo, a ja jestem bratem króla."
Upadła na kolana i chwyciła jego dłoń w swoje zimne ręce, jej oczy kurczowo trzymały się jego wzroku w desperacji. "Błagam cię o pomoc, mój księciu. Masz dobre serce i nie powinieneś go przede mną zamykać."
Wycofał swoją dłoń z jej uścisku. "Przepraszam. Nie mogę ci pomóc w tej szalonej sprawie. Proszę, wstań." Ujął ją za ramię i pomógł jej stanąć na nogi.
Jęknęła cicho i otarła łzy z twarzy. Jej serce skurczyło się, gdy straciła ostatnią nadzieję.
Mia wróciła do swoich komnat, poleciwszy Lydii, by powiedziała królowi alfie, że nagły i rozdzierający ból głowy ją dopadł. Dlatego wróciła do swoich komnat, by odpocząć, mimo że bankiet trwał.
Rzeczywiście miała potworny ból głowy, ale bardziej niż cokolwiek innego – nie chciała widzieć króla ani przebywać w jego obecności, nie po wszystkim, co dziś odkryła i zobaczyła. Skoro jego ręce i myśli skupiają się na Zarze, wątpiła, by zauważył jej nieobecność.
Podeszła do szuflady, otworzyła ją i wyjęła mapę królestwa Reading; miejsca, do którego chciała wyruszyć, zanim jej życie wywróciło się do góry nogami.
Edward, chcąc chronić ją przed niebezpieczeństwem, odrzucił jej prośbę, ale ona nie była gotowa się poddać i była pewna, że sama znajdzie sposób, albo umrze, próbując.
Do jej drzwi zapukał ktoś i zaraz potem rozległ się głos Edwarda: "Moja królowo, jeśli tam jesteś, otwórz."
Z bijącym niespokojnie sercem podeszła do drzwi i otworzyła je, wpuszczając go do środka.
Zamknęła drzwi i odwróciła się do niego, jej brwi ściągnęły się podejrzliwie. "Czego chcesz?"
"Twój plan jest szalony i lekkomyślny, a jeśli zawiedziesz, zostaniesz ukarana, a może i zabita przez króla Alfę."
Przełknęła ślinę i skinęła głową. "Tak, wiem o tym wszystkim, ale wolę umrzeć, próbując uciec, niż umrzeć, nie robiąc nic."
Przejechał dłonią po swoich krótkich, czarnych włosach. "Jesteś tak uparta, jak mówi mój brat, ale pomogę ci uciec, by znaleźć oświecenie."
Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, a serce znowu wypełniła nadzieja i radość. "Co sprawiło, że zmieniłeś zdanie?"
Odwrócił się od niej. "Xavier nie wie, jak wiele ma szczęścia, a może twoje odejście mu to uświadomi."
Nie obchodził jej powód. Liczyło się tylko to, że zgodził się jej pomóc.
Odwrócił się ponownie do niej. "Jakie są twoje plany?"
Podeszła do szuflady, gdzie była mapa, wyjęła ją i podała Edwardowi.
"Za kilka dni odpływa statek do południowego królestwa. Mam nadzieję być na tym statku. Potrzebuję twojej pomocy, by wydostać się z pałacu i dostać do portu. Tam już sobie poradzę. Gdy dotrę do południowych wybrzeży, ruszę do Reading."
"A Reading – co takiego tam jest, że chcesz zostawić wszystko za sobą?" zapytał z zaciekawieniem, wpatrując się w nią.
Jego pytanie wywołało uśmiech na jej twarzy i nie zwlekała z odpowiedzią. "Oświecenie i wolność." Potem spojrzała na niego. "Zawsze chciałam pojechać daleko. W tym królestwie piękno dawało szacunek, a ja go nie mam. Popatrz tylko na mnie."
Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale je zamknął, a ona kontynuowała:
"Zakochałam się w książkach w bardzo młodym wieku, bo pozwalały mi oderwać się od rzeczywistości, a gdy skończyłam czternaście lat, zrozumiałam, że chcę więcej, niż to, co daje królestwo, i zaczęłam tęsknić za czymś dalszym. Według książek, Reading ma największą bibliotekę na świecie i chciałam ją zobaczyć. A jeśli jest tak niesamowita, jak w opowieściach, chciałabym tam zamieszkać na..."
Przerwała, gdy zauważyła, że Edward patrzy na nią z czystym podziwem.
"Co?" zwęziła na niego spojrzenie.
"Gdyby tylko mój brat wiedział, jakie ma szczęście, mając cię za narzeczoną."
Policzki jej się zarumieniły na jego pełen podziwu komplement, a serce zadrżało, lecz nie pozwoliła sobie na dłuższą refleksję. "Nie wie, a jeśli moje plany się powiodą, nigdy się nie dowie."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia weszła do sali adoracji, aby złożyć księżycowej bogini kadzidło i modlitwy przed wyprawą, która ją czekała. Przez ostatnie sześć dni przygotowywała się do wyjazdu i od tamtej pory modliła się każdego dnia. To miała być ostatnia modlitwa w sali adoracji i na samą myśl o tym jej serce przyspieszyło.
Wszystkie plany ucieczki przygotowała w tajemnicy, nie wtajemniczając nawet swojej służącej, Lydii. Bała się, że wiedza ta mogłaby narazić Lydię na niebezpieczeństwo, bo mogłaby zostać użyta przeciwko niej. Jedynymi osobami świadomymi jej zamiaru ucieczki byli Edward i ona sama.
„Księżycowa Bogini, modlę się o Twoje prowadzenie, modlę się o Twoją radę, modlę się o Twoją mądrość. I modlę się, by Twoje światło rozświetliło mi drogę i pokazało kierunek.” Zakończyła i podniosła się z kolan, wychodząc ze świątyni i wracając do swoich komnat.
Po drodze minęła Salę Królewską i zobaczyła, jak król siedzi, prowadząc rozmowę z kilkoma doradcami.
Przyspieszyła kroku, mijając drzwi, bo sprawy króla jej nie dotyczyły. Król alfa jasno dał jej do zrozumienia, że nie powinna się wtrącać, jeśli nie zostanie wezwana, i tak właśnie postępowała przez ostatnie tygodnie.
Ledwie postawiła stopę na pierwszym schodku prowadzącym do jej komnat, gdy usłyszała, jak ktoś wymawia jej imię.
„Królowa Mia.”
Zatrzymała się i odwróciła, widząc Valeria, dowódcę armii królewskiej, i zastanowiła się, co tym razem zrobiła.
„Król prosi o Twoją obecność w sali rady,” poinformował ją i wskazał jej drogę ręką.
Nie mogła pozwolić sobie na analizę jego słów, bo jeśli o czymś wiedziała, to o tym, że król alfa nie znosił zwłoki. Weszła do sali rady, gdzie siedział on na krześle, a przed nim stało pięciu starszych mężczyzn o siwych włosach oraz trzech młodszych. Po zobaczeniu Alfy Chike domyśliła się, że są to rada alf, zebrana, by obradować nad pilnymi sprawami.
„Moja królowo”, ukłonili się z szacunkiem na jej widok. Król alfa gestem dłoni zaprosił ją bliżej siebie i zrobiła to, co kazał, ujmując jego dłoń, gdy podeszła wystarczająco blisko. Król przyłożył jej dłoń do ust i złożył na niej przelotny pocałunek, który wywołał w niej motyle w brzuchu, mimo że tego nienawidziła.
Uśmiechnął się do niej, a ona próbowała odpowiedzieć uśmiechem, ale nieudolnie.
Zignorował jej niepowodzenie, posadził ją na pustym krześle obok siebie i przemówił. „Moja królowo, wybacz mi to wtargnięcie, starsi królestwa i ci uczeni mają kilka pytań dotyczących rozdzielenia Stolicy 3. Pomyślałem, że jako królowa zechcesz wyrazić swoje zdanie na ten temat.”
Mia prawie się zająknęła, zaskoczona jego nagłą prośbą. Nigdy wcześniej nie pytał jej nawet o zdanie w takich sprawach, więc wydało jej się to dziwne. Zastanawiała się, jakie gry tym razem prowadzi, ale wyraz jego twarzy niczego nie zdradzał.
Stolica 3 była instytucją obejmującą instytuty rolników, wojowników i uczonych. Projekt rozpoczął się kilka lat temu, po koronacji króla alfa. Ludzie spekulowali, że ojciec króla, Robb Ainsworth, rozpoczął ten projekt przed swoim „snem”, inni zaś twierdzili, że to Xavier Ainsworth stworzył plany. Budowa wciąż trwała i według wieści mogła okazać się najlepszym pomysłem jakiegokolwiek króla albo najgorszym.
Mia nie była pewna, czy mogłaby podjąć decyzję, która byłaby ważna dla króla alfa. Projekt taki jak Stolica 3 był czymś niezwykłym, w czym nie każdy mógł doradzać. To sprawiło, że zaczęła się zastanawiać nad jego motywami. Jednak po jej wypowiedzi nie podjął żadnej dalszej decyzji i polecił mężczyznom wykonać to, co zaproponowała.
„Imponujące. Podjęłaś odważną, ale doskonałą decyzję. Niemal jakbyś całe życie przygotowywała się do swojej roli królowej.” pochwalił ją, a w jego oczach widać było dumę.
Uśmiechnęła się i wstała. „Potraktuję to jako komplement, mój królu.” Skinęła głową i nie czekając na kolejne słowo, opuściła salę.
Gdy zbliżała się do drzwi, zawołała ją Lydia. Mia zatrzymała się i odwróciła. Lydia pospiesznie podeszła, skłoniła się i wręczyła królowej zapieczętowany zwój.
„Moja królowo, następca tronu polecił mi przekazać to Tobie.”
Edward uprzedził ją, że dziś wyśle jej pisemne szczegóły dotyczące ucieczki, i widząc zapieczętowany list, wiedziała, że to właśnie to.
Jej serce zadrżało z radości, ale nie dała tego po sobie poznać, by służąca nie zadawała pytań.
„Dziękuję, Lydio.” pochwaliła ją z uśmiechem. „Będę w swoich komnatach.”
Gdy tylko weszła do środka, zabezpieczyła drzwi, by nikt nie mógł wtargnąć siłą. Pobiegła do krzesła przy stole w rogu pokoju i usiadła, po czym złamała pieczęć. Z bijącym sercem zaczęła czytać list.
Mam nadzieję, że ten list odnajdzie Cię, moja królowo. Zgodnie z naszym planem, wyruszasz dziś w nocy. Na szczęście król dziś wieczorem uda się do swojej kochanki, co stanowi idealną okazję. Chwała bogini księżyca za to, że wszystko ułożyło się zgodnie z planem. Upewnij się, że jesteś w ogrodzie przed pierwszą połową nocy z tym, co musisz zabrać. Ja zjawię się w ogrodzie przed drugą połową nocy, aby poinformować Cię, jak masz postępować. Gdy tylko alfa król wyjdzie, uciekaj, przebrana za pałacową służącą, tak jak ustalono. W ten sposób możesz opuścić pałac, nie będąc zauważoną.
Przy prawej stronie bramy wejściowej będzie czekała na Ciebie kareta. Gdy tylko do niej wsiądziesz, zawiezie Cię do portu, gdzie będzie czekał załadowany statek.
Życzę Ci powodzenia. Będę się także modlić o Twoje bezpieczne wydostanie się.
P.S. Spal ten list po przeczytaniu.
Mia nie miała tu żadnych rzeczy, niczego, co mogłaby zabrać z pałacu. Miała tylko złote monety, które zaczęła odkładać po ukończeniu czternastu lat, i srebrny nóż, z którym tu przybyła. To wszystko, co wzięła z domu ojca, i to wszystko, co weźmie stąd.
"Chciałabym dzisiaj wcześniej wziąć kąpiel," powiedziała Mia do Lydii, która przyszła z tacą kolacji i postawiła ją na stoliku.
Lydia spojrzała na swoją królową z zaciekawieniem. "Dlaczego? Wybierasz się gdzieś?"
Lydia była bystrą i ciekawską dziewczyną, co Mia bardzo w niej ceniła. Jej dociekliwość wcale jej nie przeszkadzała, bo już przygotowała się na jej pytania.
"Dziś położę się wcześnie spać," odpowiedziała z uśmiechem, który zniknął równie szybko, jak się pojawił. "Mój mąż będzie dziś ganiał za ladacznicami, więc nie widzę powodu, by siedzieć i o tym myśleć." Ta wymówka była idealna i nie pozostawiała miejsca na dalsze pytania.
Lydia skinęła głową ze zrozumieniem. "Tak, woda do kąpieli będzie gotowa zaraz po kolacji."
Mia zjadła swój ostatni królewski posiłek, a perspektywa nowego życia napełniała ją radosnym napięciem. Odliczała godziny, które dzieliły ją od wyjazdu.
Po kąpieli założyła koszulę nocną i położyła się do łóżka z książką. Odprawiła Lydię, informując ją, że jej praca dobiegła końca; dziewczyna posłusznie wyszła.
Mia wstała z łóżka, gdy tylko drzwi się zamknęły, i podeszła do szafy. Otworzyła ją i wyjęła długi czarny kaptur, który nie przypominał szaty, jaką powinna nosić królowa, i zarzuciła go na ramiona. Wybrała czarne buty i przyniosła je na łóżko.
Gdy się ubrała, odpięła złotą, ślubną bransoletę z nadgarstka i położyła ją na toaletce. Otworzyła drzwi, zajrzała na korytarz, upewniając się, że nikogo tam nie ma, i wyszła. Jej dłoń mocno ściskała czarną torebkę ze złotymi monetami, by nie wydawały dźwięków.
Dotarcie do ogrodu zakończyło się sukcesem, bo strażnicy rzadko patrolowali tę część pałacu. Gdy dotarła na miejsce, postąpiła zgodnie z instrukcjami Edwarda i czekała na drugą połowę nocy, która już była blisko.
Do ogrodu wkroczyła postać również w długim czarnym kapturze i podeszła do niej. W sercu Mii zrodziła się lekka nieufność, ale wkrótce postać odkryła głowę, ukazując, że to Edward.
Podbiegła do niego i mocno go przytuliła, po czym odsunęła się.
"Jesteś gotowa?" uniósł brew, a ona skinęła głową. "Nie widzę żadnej torby..." rozejrzał się, mówiąc to.
"Mam złoto."
Na jego twarzy pojawił się bolesny uśmiech, sięgnął dłonią i delikatnie pogładził jej policzek. "Król nigdy nie dowie się, jakie miał szczęście." Znów ją objął.
Odciągnął się i ujął ją za ramiona, żeby skupiła na nim uwagę. "Słuchaj, jeśli nie uda Ci się wyjść. I złapie Cię straż króla..."
"Nie pozwolę, by wzięli mnie żywą," przysięgła.
"Nie walcz z nimi," powiedział jednocześnie z nią.
Gdy zrozumiał, co właśnie powiedziała, pokręcił głową, a jego oczy wypełniła troska. "Masz wrócić! Słyszysz mnie? Masz wrócić żywa i znajdziemy inny sposób. Obiecaj mi, że wrócisz. Obiecaj mi, moja królowo."
Jej powieki zadrżały. Jego słowa wrzuciły ją w morze niepewności. "Obiecałam."
Edward skinął głową, pocałował ją w czoło i odsunął się.
Zamarł na chwilę, nie ruszając się ani nie mówiąc nic, aż Mia prawie zaczęła się o niego martwić.
Otrząsnął się z tego stanu i pokręcił głową. "Mój brat właśnie wychodzi. To ten moment."
Ruszyła ku wyjściu z ogrodu i odwróciła się do niego. "Dlaczego mi pomogłeś? Ostatnio sprawdzałam, byłam paskudną narzeczoną alfa króla, a Ty jego bratem."
Na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech, który nie znikał. "Jesteś daleka od bycia paskudną, moja królowo. I przypominasz mi siostrę, której nigdy nie mogłem mieć."
Mia postępowała zgodnie z instrukcjami Edwarda, przebrana za służącą na posyłki. Gdy dotarła do bramy, strażnicy zapytali, kim jest, a ona odpowiedziała, że jest Lydią, służącą królowej, wysłaną z poleceniem.
Strażnicy pozwolili jej przejść, więc wybiegła z pałacu na ulicę. Zerkając w prawo, zobaczyła powóz czekający dokładnie tam, gdzie Edward jej powiedział, i wsiadła do niego, a razem odjechali.
Przesuń w górę, aby kontynuować