Mia cofnęła się z korytarza i rzuciła się do ucieczki, biegnąc tak szybko, jak tylko pozwalały jej nogi uwięzione w ciężkich butach. Skręciła w inną stronę niż ta, z której przyszła, co miało zaprowadzić ją na drugą stronę Pałacu, ale nie obchodziło jej to – biegła dalej.
Nie mogła uwierzyć w słowa, które usłyszała – a jednocześnie mogła. Alfa Król nigdy jej nie chciał i groził jej życiem więcej razy, niż była w stanie zliczyć. Chciał się jej pozbyć, bo miał kogoś, kogo pragnął pewnego dnia uczynić królową. Kogoś, kogo pożądał, kogoś pięknego, kogoś, kogo kochał.
Wmawiała sobie, że jest szlachetny, trzymając się z daleka i nigdy nie próbując zbliżyć się do niej, lecz to, co właśnie usłyszała, pokazywało, że miał inne motywy. Nie skonsumowanie ich związku oznaczało, że nie dokończyli rytuału zaślubin i nie byli zjednoczeni jako jedno. To znaczyło, że nie są mężem i żoną, a ona nie była królową. Jeśli planował się jej pozbyć, to była jedna z dróg.
Przez ostatni miesiąc starała się być dobra, odważna i silna. Wykonywała wszystko, co kazał, i nigdy się nie sprzeciwiała, bo miała nadzieję, że to uchroni ją przed niebezpieczeństwem. Teraz wiedziała, że bezpieczeństwo jest dalej, niż myślała.
To nie było złamane serce, to był gniew. Gniew zbudowany na bólu i udręce, gniew. Nie mogła nic z tym zrobić, dopóki była w tym królestwie.
Przebiegła przez korytarz, zatrzymując się dopiero wtedy, gdy zderzyła się z czyimś ciałem. Straciła równowagę, ale ręka chwyciła ją w pasie i powstrzymała przed upadkiem. Jej rzęsy zamigotały, zobaczyła Edwarda, a na jego twarzy malowała się szczera troska. Był jednym z nielicznych, którzy spojrzeli na nią tej nocy w taki sposób – i naprawdę to czuli.
"Czy wszystko w porządku, moja królowo?" – zapytał, ostrożnie stawiając ją na nogi i puszczając jej talię.
Jej oczy były wilgotne i opuchnięte, ale skinęła głową. Bolesny uśmiech pojawił się na twarzy Edwarda, gdy na nią patrzył, a ona przygryzła wargę i spuściła wzrok. Miała nadzieję schować się w jakimś cichym miejscu, dopóki nie poczuje się lepiej, ale to było już niemożliwe, skoro spotkała Edwarda.
"Nie jesteś w porządku. Płakałaś. Co tym razem zrobił Alfa Król?" – Edward zapytał prosto z mostu, już wiedząc, kto mógł ją doprowadzić do łez.
Pokręciła głową. "Nie skrzywdził mnie, przysięgam" – powiedziała. Przynajmniej nie skrzywdził jej fizycznie. "Ma kochankę, o której wszyscy zdają się wiedzieć, tylko nie ja."
Edward westchnął z żalem, przecierając dłonią twarz. "Widziałaś Zarę?"
Kolejne łzy napłynęły jej do oczu, przygryzła wargę jeszcze mocniej i skinęła głową.
"Myślałam, że traktował mnie tak przez ostatnie tygodnie małżeństwa, bo nie byłam tą, którą chciał poślubić, bo nie byłam jasna ani piękna. Ale widziałam, jak na nią patrzył, jak ją obejmował. Teraz wiem, że nie zrobiłam nic złego. Po prostu kochał kogoś innego, a ja chciałabym wiedzieć to przez te wszystkie tygodnie, gdy winiłam siebie." Łzy nie płynęły przez kochankę, lecz przez jego plany pozbycia się jej – lecz nie potrafiła tego wypowiedzieć.
"Przepraszam" – powiedział Edward ze szczerym żalem.
Nie potrzebowała przeprosin ani pocieszenia, już nie. "Pomóż mi."
"Czego potrzebujesz?"
Pociągnęła nosem i otarła łzy z oczu. "Potrzebuję, żebyś pomógł mi uciec... z tego królestwa."
Edward cofnął się od niej o kilka kroków, a w jego oczach pojawiła się obawa. "Nie mogę tego zrobić i ty nie powinnaś nawet o tym myśleć."
"Nie mam innego wyboru. Król mnie nienawidzi i nie chce ze mną być, bo nie jestem kobietą, którą kocha, i nie przestanie, dopóki nie będę martwa."
"Nie wiesz tego. Xavier jest różny, ale––"
"Nie jest zabójcą?" zapytała. "Oboje znamy odpowiedź na to pytanie. Zara opowiadała mi, jak bardzo się kochali, a ja sama widziałam, jak się wobec niej zachowuje. To była miłość. Król Alfa może być dla mnie zimny, ale wobec swojej kochanki jest czuły i delikatny w sposób, w jaki nigdy nie będzie wobec mnie. Ma nadzieję uczynić ją swoją królową, kobietą, którą trzyma i pokazuje całemu światu. Nie wiem, jak zamierza to osiągnąć i nie chcę wiedzieć. Ale wiem, że planuje się mnie pozbyć, dlatego potrzebuję twojej pomocy."
"O co prosisz, to zdrada, moja królowo, a ja jestem bratem króla."
Upadła na kolana i chwyciła jego dłoń w swoje zimne ręce, jej oczy kurczowo trzymały się jego wzroku w desperacji. "Błagam cię o pomoc, mój księciu. Masz dobre serce i nie powinieneś go przede mną zamykać."
Wycofał swoją dłoń z jej uścisku. "Przepraszam. Nie mogę ci pomóc w tej szalonej sprawie. Proszę, wstań." Ujął ją za ramię i pomógł jej stanąć na nogi.
Jęknęła cicho i otarła łzy z twarzy. Jej serce skurczyło się, gdy straciła ostatnią nadzieję.
Mia wróciła do swoich komnat, poleciwszy Lydii, by powiedziała królowi alfie, że nagły i rozdzierający ból głowy ją dopadł. Dlatego wróciła do swoich komnat, by odpocząć, mimo że bankiet trwał.
Rzeczywiście miała potworny ból głowy, ale bardziej niż cokolwiek innego – nie chciała widzieć króla ani przebywać w jego obecności, nie po wszystkim, co dziś odkryła i zobaczyła. Skoro jego ręce i myśli skupiają się na Zarze, wątpiła, by zauważył jej nieobecność.
Podeszła do szuflady, otworzyła ją i wyjęła mapę królestwa Reading; miejsca, do którego chciała wyruszyć, zanim jej życie wywróciło się do góry nogami.
Edward, chcąc chronić ją przed niebezpieczeństwem, odrzucił jej prośbę, ale ona nie była gotowa się poddać i była pewna, że sama znajdzie sposób, albo umrze, próbując.
Do jej drzwi zapukał ktoś i zaraz potem rozległ się głos Edwarda: "Moja królowo, jeśli tam jesteś, otwórz."
Z bijącym niespokojnie sercem podeszła do drzwi i otworzyła je, wpuszczając go do środka.
Zamknęła drzwi i odwróciła się do niego, jej brwi ściągnęły się podejrzliwie. "Czego chcesz?"
"Twój plan jest szalony i lekkomyślny, a jeśli zawiedziesz, zostaniesz ukarana, a może i zabita przez króla Alfę."
Przełknęła ślinę i skinęła głową. "Tak, wiem o tym wszystkim, ale wolę umrzeć, próbując uciec, niż umrzeć, nie robiąc nic."
Przejechał dłonią po swoich krótkich, czarnych włosach. "Jesteś tak uparta, jak mówi mój brat, ale pomogę ci uciec, by znaleźć oświecenie."
Jej oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, a serce znowu wypełniła nadzieja i radość. "Co sprawiło, że zmieniłeś zdanie?"
Odwrócił się od niej. "Xavier nie wie, jak wiele ma szczęścia, a może twoje odejście mu to uświadomi."
Nie obchodził jej powód. Liczyło się tylko to, że zgodził się jej pomóc.
Odwrócił się ponownie do niej. "Jakie są twoje plany?"
Podeszła do szuflady, gdzie była mapa, wyjęła ją i podała Edwardowi.
"Za kilka dni odpływa statek do południowego królestwa. Mam nadzieję być na tym statku. Potrzebuję twojej pomocy, by wydostać się z pałacu i dostać do portu. Tam już sobie poradzę. Gdy dotrę do południowych wybrzeży, ruszę do Reading."
"A Reading – co takiego tam jest, że chcesz zostawić wszystko za sobą?" zapytał z zaciekawieniem, wpatrując się w nią.
Jego pytanie wywołało uśmiech na jej twarzy i nie zwlekała z odpowiedzią. "Oświecenie i wolność." Potem spojrzała na niego. "Zawsze chciałam pojechać daleko. W tym królestwie piękno dawało szacunek, a ja go nie mam. Popatrz tylko na mnie."
Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale je zamknął, a ona kontynuowała:
"Zakochałam się w książkach w bardzo młodym wieku, bo pozwalały mi oderwać się od rzeczywistości, a gdy skończyłam czternaście lat, zrozumiałam, że chcę więcej, niż to, co daje królestwo, i zaczęłam tęsknić za czymś dalszym. Według książek, Reading ma największą bibliotekę na świecie i chciałam ją zobaczyć. A jeśli jest tak niesamowita, jak w opowieściach, chciałabym tam zamieszkać na..."
Przerwała, gdy zauważyła, że Edward patrzy na nią z czystym podziwem.
"Co?" zwęziła na niego spojrzenie.
"Gdyby tylko mój brat wiedział, jakie ma szczęście, mając cię za narzeczoną."
Policzki jej się zarumieniły na jego pełen podziwu komplement, a serce zadrżało, lecz nie pozwoliła sobie na dłuższą refleksję. "Nie wie, a jeśli moje plany się powiodą, nigdy się nie dowie."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mia weszła do sali adoracji, aby złożyć księżycowej bogini kadzidło i modlitwy przed wyprawą, która ją czekała. Przez ostatnie sześć dni przygotowywała się do wyjazdu i od tamtej pory modliła się każdego dnia. To miała być ostatnia modlitwa w sali adoracji i na samą myśl o tym jej serce przyspieszyło.
Wszystkie plany ucieczki przygotowała w tajemnicy, nie wtajemniczając nawet swojej służącej, Lydii. Bała się, że wiedza ta mogłaby narazić Lydię na niebezpieczeństwo, bo mogłaby zostać użyta przeciwko niej. Jedynymi osobami świadomymi jej zamiaru ucieczki byli Edward i ona sama.
„Księżycowa Bogini, modlę się o Twoje prowadzenie, modlę się o Twoją radę, modlę się o Twoją mądrość. I modlę się, by Twoje światło rozświetliło mi drogę i pokazało kierunek.” Zakończyła i podniosła się z kolan, wychodząc ze świątyni i wracając do swoich komnat.
Po drodze minęła Salę Królewską i zobaczyła, jak król siedzi, prowadząc rozmowę z kilkoma doradcami.
Przyspieszyła kroku, mijając drzwi, bo sprawy króla jej nie dotyczyły. Król alfa jasno dał jej do zrozumienia, że nie powinna się wtrącać, jeśli nie zostanie wezwana, i tak właśnie postępowała przez ostatnie tygodnie.
Ledwie postawiła stopę na pierwszym schodku prowadzącym do jej komnat, gdy usłyszała, jak ktoś wymawia jej imię.
„Królowa Mia.”
Zatrzymała się i odwróciła, widząc Valeria, dowódcę armii królewskiej, i zastanowiła się, co tym razem zrobiła.
„Król prosi o Twoją obecność w sali rady,” poinformował ją i wskazał jej drogę ręką.
Nie mogła pozwolić sobie na analizę jego słów, bo jeśli o czymś wiedziała, to o tym, że król alfa nie znosił zwłoki. Weszła do sali rady, gdzie siedział on na krześle, a przed nim stało pięciu starszych mężczyzn o siwych włosach oraz trzech młodszych. Po zobaczeniu Alfy Chike domyśliła się, że są to rada alf, zebrana, by obradować nad pilnymi sprawami.
„Moja królowo”, ukłonili się z szacunkiem na jej widok. Król alfa gestem dłoni zaprosił ją bliżej siebie i zrobiła to, co kazał, ujmując jego dłoń, gdy podeszła wystarczająco blisko. Król przyłożył jej dłoń do ust i złożył na niej przelotny pocałunek, który wywołał w niej motyle w brzuchu, mimo że tego nienawidziła.
Uśmiechnął się do niej, a ona próbowała odpowiedzieć uśmiechem, ale nieudolnie.
Zignorował jej niepowodzenie, posadził ją na pustym krześle obok siebie i przemówił. „Moja królowo, wybacz mi to wtargnięcie, starsi królestwa i ci uczeni mają kilka pytań dotyczących rozdzielenia Stolicy 3. Pomyślałem, że jako królowa zechcesz wyrazić swoje zdanie na ten temat.”
Mia prawie się zająknęła, zaskoczona jego nagłą prośbą. Nigdy wcześniej nie pytał jej nawet o zdanie w takich sprawach, więc wydało jej się to dziwne. Zastanawiała się, jakie gry tym razem prowadzi, ale wyraz jego twarzy niczego nie zdradzał.
Stolica 3 była instytucją obejmującą instytuty rolników, wojowników i uczonych. Projekt rozpoczął się kilka lat temu, po koronacji króla alfa. Ludzie spekulowali, że ojciec króla, Robb Ainsworth, rozpoczął ten projekt przed swoim „snem”, inni zaś twierdzili, że to Xavier Ainsworth stworzył plany. Budowa wciąż trwała i według wieści mogła okazać się najlepszym pomysłem jakiegokolwiek króla albo najgorszym.
Mia nie była pewna, czy mogłaby podjąć decyzję, która byłaby ważna dla króla alfa. Projekt taki jak Stolica 3 był czymś niezwykłym, w czym nie każdy mógł doradzać. To sprawiło, że zaczęła się zastanawiać nad jego motywami. Jednak po jej wypowiedzi nie podjął żadnej dalszej decyzji i polecił mężczyznom wykonać to, co zaproponowała.
„Imponujące. Podjęłaś odważną, ale doskonałą decyzję. Niemal jakbyś całe życie przygotowywała się do swojej roli królowej.” pochwalił ją, a w jego oczach widać było dumę.
Uśmiechnęła się i wstała. „Potraktuję to jako komplement, mój królu.” Skinęła głową i nie czekając na kolejne słowo, opuściła salę.
Gdy zbliżała się do drzwi, zawołała ją Lydia. Mia zatrzymała się i odwróciła. Lydia pospiesznie podeszła, skłoniła się i wręczyła królowej zapieczętowany zwój.
„Moja królowo, następca tronu polecił mi przekazać to Tobie.”
Edward uprzedził ją, że dziś wyśle jej pisemne szczegóły dotyczące ucieczki, i widząc zapieczętowany list, wiedziała, że to właśnie to.
Jej serce zadrżało z radości, ale nie dała tego po sobie poznać, by służąca nie zadawała pytań.
„Dziękuję, Lydio.” pochwaliła ją z uśmiechem. „Będę w swoich komnatach.”
Gdy tylko weszła do środka, zabezpieczyła drzwi, by nikt nie mógł wtargnąć siłą. Pobiegła do krzesła przy stole w rogu pokoju i usiadła, po czym złamała pieczęć. Z bijącym sercem zaczęła czytać list.
Mam nadzieję, że ten list odnajdzie Cię, moja królowo. Zgodnie z naszym planem, wyruszasz dziś w nocy. Na szczęście król dziś wieczorem uda się do swojej kochanki, co stanowi idealną okazję. Chwała bogini księżyca za to, że wszystko ułożyło się zgodnie z planem. Upewnij się, że jesteś w ogrodzie przed pierwszą połową nocy z tym, co musisz zabrać. Ja zjawię się w ogrodzie przed drugą połową nocy, aby poinformować Cię, jak masz postępować. Gdy tylko alfa król wyjdzie, uciekaj, przebrana za pałacową służącą, tak jak ustalono. W ten sposób możesz opuścić pałac, nie będąc zauważoną.
Przy prawej stronie bramy wejściowej będzie czekała na Ciebie kareta. Gdy tylko do niej wsiądziesz, zawiezie Cię do portu, gdzie będzie czekał załadowany statek.
Życzę Ci powodzenia. Będę się także modlić o Twoje bezpieczne wydostanie się.
P.S. Spal ten list po przeczytaniu.
Mia nie miała tu żadnych rzeczy, niczego, co mogłaby zabrać z pałacu. Miała tylko złote monety, które zaczęła odkładać po ukończeniu czternastu lat, i srebrny nóż, z którym tu przybyła. To wszystko, co wzięła z domu ojca, i to wszystko, co weźmie stąd.
"Chciałabym dzisiaj wcześniej wziąć kąpiel," powiedziała Mia do Lydii, która przyszła z tacą kolacji i postawiła ją na stoliku.
Lydia spojrzała na swoją królową z zaciekawieniem. "Dlaczego? Wybierasz się gdzieś?"
Lydia była bystrą i ciekawską dziewczyną, co Mia bardzo w niej ceniła. Jej dociekliwość wcale jej nie przeszkadzała, bo już przygotowała się na jej pytania.
"Dziś położę się wcześnie spać," odpowiedziała z uśmiechem, który zniknął równie szybko, jak się pojawił. "Mój mąż będzie dziś ganiał za ladacznicami, więc nie widzę powodu, by siedzieć i o tym myśleć." Ta wymówka była idealna i nie pozostawiała miejsca na dalsze pytania.
Lydia skinęła głową ze zrozumieniem. "Tak, woda do kąpieli będzie gotowa zaraz po kolacji."
Mia zjadła swój ostatni królewski posiłek, a perspektywa nowego życia napełniała ją radosnym napięciem. Odliczała godziny, które dzieliły ją od wyjazdu.
Po kąpieli założyła koszulę nocną i położyła się do łóżka z książką. Odprawiła Lydię, informując ją, że jej praca dobiegła końca; dziewczyna posłusznie wyszła.
Mia wstała z łóżka, gdy tylko drzwi się zamknęły, i podeszła do szafy. Otworzyła ją i wyjęła długi czarny kaptur, który nie przypominał szaty, jaką powinna nosić królowa, i zarzuciła go na ramiona. Wybrała czarne buty i przyniosła je na łóżko.
Gdy się ubrała, odpięła złotą, ślubną bransoletę z nadgarstka i położyła ją na toaletce. Otworzyła drzwi, zajrzała na korytarz, upewniając się, że nikogo tam nie ma, i wyszła. Jej dłoń mocno ściskała czarną torebkę ze złotymi monetami, by nie wydawały dźwięków.
Dotarcie do ogrodu zakończyło się sukcesem, bo strażnicy rzadko patrolowali tę część pałacu. Gdy dotarła na miejsce, postąpiła zgodnie z instrukcjami Edwarda i czekała na drugą połowę nocy, która już była blisko.
Do ogrodu wkroczyła postać również w długim czarnym kapturze i podeszła do niej. W sercu Mii zrodziła się lekka nieufność, ale wkrótce postać odkryła głowę, ukazując, że to Edward.
Podbiegła do niego i mocno go przytuliła, po czym odsunęła się.
"Jesteś gotowa?" uniósł brew, a ona skinęła głową. "Nie widzę żadnej torby..." rozejrzał się, mówiąc to.
"Mam złoto."
Na jego twarzy pojawił się bolesny uśmiech, sięgnął dłonią i delikatnie pogładził jej policzek. "Król nigdy nie dowie się, jakie miał szczęście." Znów ją objął.
Odciągnął się i ujął ją za ramiona, żeby skupiła na nim uwagę. "Słuchaj, jeśli nie uda Ci się wyjść. I złapie Cię straż króla..."
"Nie pozwolę, by wzięli mnie żywą," przysięgła.
"Nie walcz z nimi," powiedział jednocześnie z nią.
Gdy zrozumiał, co właśnie powiedziała, pokręcił głową, a jego oczy wypełniła troska. "Masz wrócić! Słyszysz mnie? Masz wrócić żywa i znajdziemy inny sposób. Obiecaj mi, że wrócisz. Obiecaj mi, moja królowo."
Jej powieki zadrżały. Jego słowa wrzuciły ją w morze niepewności. "Obiecałam."
Edward skinął głową, pocałował ją w czoło i odsunął się.
Zamarł na chwilę, nie ruszając się ani nie mówiąc nic, aż Mia prawie zaczęła się o niego martwić.
Otrząsnął się z tego stanu i pokręcił głową. "Mój brat właśnie wychodzi. To ten moment."
Ruszyła ku wyjściu z ogrodu i odwróciła się do niego. "Dlaczego mi pomogłeś? Ostatnio sprawdzałam, byłam paskudną narzeczoną alfa króla, a Ty jego bratem."
Na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech, który nie znikał. "Jesteś daleka od bycia paskudną, moja królowo. I przypominasz mi siostrę, której nigdy nie mogłem mieć."
Mia postępowała zgodnie z instrukcjami Edwarda, przebrana za służącą na posyłki. Gdy dotarła do bramy, strażnicy zapytali, kim jest, a ona odpowiedziała, że jest Lydią, służącą królowej, wysłaną z poleceniem.
Strażnicy pozwolili jej przejść, więc wybiegła z pałacu na ulicę. Zerkając w prawo, zobaczyła powóz czekający dokładnie tam, gdzie Edward jej powiedział, i wsiadła do niego, a razem odjechali.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Jeśli na coś Xavier Ainsworth czekał z utęsknieniem, to musiał być to koniec dnia. To wtedy mógł opuścić pałac, by być z Zarą i poczuć jej ramiona wokół siebie. Sprawy królestwa potrafiły wyprowadzić z równowagi nawet najtwardszego człowieka, a on był rozdrażniony i potrzebował uzdrawiającego dotyku swojej kochanki. Ich spotkania nie były już tak częste jak dawniej. Kiedyś widywali się codziennie, z wyjątkiem jednego czy dwóch dni, ale teraz spotykali się raz na trzy do pięciu dni. Xavier wiedział, że to za mało, ale obowiązek wzywał i musiał odpowiedzieć. Zara, będąc wyjątkową, rozumiała to wszystko. Mówiła, że jest szczęśliwa, dopóki go ma. Nawet jeśli miałoby to być raz w miesiącu. Nie mógł wymarzyć sobie niczego lepszego.
Xavier wsiadł do białej karety, która już na niego czekała. Woźnica doskonale wiedział, dokąd zmierza alfa-król, i ruszył w drogę.
Bramy otworzyły się przed nimi bez zwłoki i wyjechali. Gdy opuszczali teren pałacu, Xavier dostrzegł karetę zaparkowaną niedaleko bramy i jego spojrzenie się wyostrzyło.
„Czy to normalne, żeby kareta stała tu o tej porze?” – zapytał swojego woźnicę. Próbował dostrzec twarz woźnicy w tamtej karecie, ale nie udało mu się.
„Nie, mój królu. Ale czasem służki i słudzy załatwiają swoje sprawy nocą, stąd ta kareta” – odparł woźnica.
Odpowiedź woźnicy złagodziła podejrzenie, które się w nim zrodziło, i uspokoił się. Musiał skupić się na ukochanej i nadchodzącej nocy. Nic innego się nie liczyło i nic nie mogło popsuć tej nocy.
Po półgodzinnej jeździe jego kareta zatrzymała się przed domem Zary – białym, dwupiętrowym budynkiem. Wybudował ten dom rok temu, po rozpoczęciu budowy rok wcześniej. Dzięki bieli farby dom wyróżniał się na tle pozostałych, dokładnie tak, jak tego chciał.
Wysiadł z karety i podszedł do drzwi. Stanął przed nimi i szybko zapukał.
„Wejdź, drzwi są otwarte.”
Xavier usłyszał słodki głos Zary dobiegający z wnętrza i uśmiech nie schodził mu z twarzy. Otworzył drzwi i tam była – jego kochanka w długim, białym, przezroczystym szlafroku, który niewiele ukrywał. Obejrzał ją od stóp do głów i uśmiechnął się z zadowoleniem. Myślał o niej cały dzień, tęsknił za nią i teraz wreszcie oczekiwanie dobiegło końca.
Zamknął drzwi, nie przestając się uśmiechać, i w mgnieniu oka znalazł się przy niej. Podniósł ją w ramionach i zaniósł do łóżka.
...
Zara spała spokojnie w jego ramionach, podczas gdy on czuwał, obserwując ją. Myślał o wszystkich górach, które musi przesunąć, by móc trzymać ją tak już na zawsze. Wiedział, czego musi dokonać, a jego plany już zaczęły się realizować.
Nie chciał, by czekała ani chwili dłużej, niż to konieczne, ale nie miał wyjścia. To, że nie mógł mieć jej tyle, ile pragnął, bolało i zawsze odbierało im cenny czas spędzony razem.
Przeklinał Robba Ainswortha każdego dnia, kiedy tylko mógł. To wszystko była jego wina. Gdyby nie zdecydował się podejmować decyzji za niego, może jego życie potoczyłoby się znacznie lepiej.
Niedługo potem jej rzęsy zatrzepotały i jej czarujące niebieskie oczy spoczęły na jego. „O czym tak myślisz?” – mruknęła cicho.
„O tym samym co zawsze, jak uczynić cię moją królową?”
Płynnie przesunęła rękę po jego torsie, bawiąc się kilkoma włosami na jego piersi. „To proste, zabij swoją żonę.”
Wyciągnął rękę i pogładził jej twarz. „To nie takie proste, Zaro. Gdyby tak było, już dawno bym to zrobił, nie sądzisz?”
„Może, a może spędzając z nią tyle czasu, stałeś się wobec niej miękki...” – urwała.
„To nie to.”
Usiadła na łokciu, unosząc brew. „Naprawdę? To wytłumacz mi, czemu ona wciąż żyje i wciąż nazywana jest 'królową'?”
„Nie wymyśliłem jeszcze idealnego sposobu pozbycia się jej.”
Usiadła, a on zrobił to samo. „Chcesz ją mieć jako swoją królową, a mnie jako kochankę. Tak to widzę.” W jej tonie brzmiały smutek i gorycz, co łamało mu serce.
„To nie tak. Zabicie Zary nie zdejmie klątwy z naszego związku. Tylko mój ojciec może ją zdjąć, a on nie obudzi się szybko.”
„Rozmawiałam z potężnym szamanem zza południowych jaskiń i powiedział, że istnieje sposób obejścia klątwy, jeśli podejmie się odpowiednie kroki.”
„Z tego co wiem, tylko ten, kto rzucił klątwę, może ją odwrócić. Dlatego właśnie on jest w jaskiniach, podczas gdy inni szamani są w świątyni.” Rzuciła mu gniewne spojrzenie i pożałował swoich szorstkich słów.
Odchrząknął. „Jakie to kroki?”
„Wymaga to kilku ofiar, ale damy radę. Niemniej jednak, królowa musi najpierw umrzeć.”
„A powiedział ci, co jeszcze obejmuje ta ofiara?”
Przygryzła wargę. „Ofiara kilku czystych ras, potrzeba ośmiu do zakończenia rytuału. Im młodsze, tym lepiej.”
Zrobiło mu się zimno i zerwał się z łóżka, nie mogąc uwierzyć własnym uszom. Wiedział, że Zara jest tak samo zdesperowana, by być z nim, jak on z nią, ale nie sądził, że jej desperacja zaprowadzi ją tak daleko.
„Nie będziemy, kurwa, zabijać dzieci, żebyśmy mogli być razem! Jakim będę królem, jeśli to zrobię?” wykrzyknął.
„Zabiłeś dwóch mężczyzn kilka miesięcy temu za o wiele mniej!” przypomniała mu, zdzierając z łóżka pościel, gdy wstawała na nogi.
„I spójrz, gdzie teraz jesteśmy!”
„Wygląda na to, że tylko ja się trzymam, ty masz swoją królową, a ja nie mam nic!” krzyknęła na niego, a w jej oczach czaił się smutek.
„To nieprawda!”
Do drzwi rozległo się głośne pukanie i oboje zamilkli, patrząc na siebie niepewnie, czy dobrze słyszeli.
„Spodziewasz się kogoś?”
„Tylko ciebie,” wzruszyła ramionami.
Xavier narzucił na siebie szlafrok i zszedł na dół, by zobaczyć, kto to. Gdy otworzył drzwi, przed nim stał strażnik.
Nikt poza woźnicą nie wiedział, gdzie mieszka Zara, i był zszokowany, że ktoś inny teraz to odkrył. Ale co ważniejsze, zastanawiał się, dlaczego.
„Mój królu,” strażnik skłonił głowę.
„Czego chcesz?” Xavier przeciął formalności, wiedząc, że ma lepsze rzeczy do roboty niż słuchać pochlebstw.
„Przyszły wieści ze świątyni, mój królu, twój ojciec się obudził.” odpowiedział strażnik, kłaniając się raz jeszcze.
Serce Xaviera ścisnęło się boleśnie na wieść, która przyniosła mu jedynie natychmiastowy ból i złość.
„Idę się przygotować,” powiedział. Odwrócił się w stronę schodów, a jego wzrok padł na Zarę.
Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale ona go uprzedziła. „Słyszałam.” Jej oczy były pozbawione emocji i nienawidził takich chwil, bo nie umiał wtedy odczytać, co myśli.
Ubrał się. Jego pobyt u Zary został nagle przerwany przez nowo uzyskane informacje. Był wściekły, ale wiedział, że nie może zrobić nic innego, jak tylko wyjść.
Podszedł do Zary, która od dłuższej chwili stała przy drzwiach, nieruchoma, obserwując go w milczeniu.
Gdy się zbliżył, ujął jej twarz w dłonie. „Znajdziemy wyjście z tej sytuacji, ale nie mogę mieć krwi niewinnych dzieci na rękach.”
Kiwnęła głową, lecz pozostała cicha.
Przyciągnął ją bliżej i pocałował w usta po raz ostatni, zanim wyszedł z pokoju.
Przebudzenie jego ojca zniweczyło jego plany, które miały się rozegrać za trzy, cztery tygodnie. Na początku rozważał zabicie swojej królowej, lecz uznał, że to zbyt okrutny los. Z tego, co się dowiedział, była ostatnią z rodu Asika, co oznaczało, że jej śmierć zakończyłaby linię i nazwisko Asików. Nie zrobiła mu niczego, by na to zasłużyć. Zdecydował więc, że przedstawi ją Zavaanowi Dixonowi – idealnemu kandydatowi, by uwieść ją i zaciągnąć do łóżka.
Mia była bystrą młodą królową, mądrzejszą niż większość dziewcząt w królestwie. Przekonał się o tym w pierwszych dniach ich małżeństwa. Czego nie miała w urodzie, nadrabiała intelektem. Rozumiał, że nie tak łatwo ją oszukać, by polubiła kogokolwiek, a Zavaan nie był byle kim.
Zavaan wyróżniał się wśród mężczyzn w królestwie wyglądem i posturą. Ponadto był nerdem, zupełnie jak jego żona. Xavier już zatrudnił Zavaana, aby najpierw udzielał lekcji jego żonie, a potem ją uwiódł.
Zavaan odrzucił propozycję, ale gdy Xavier zagroził, że sprzeda jego rodzinę w niewolę, zgodził się.
Gdyby plan Xaviera się powiódł, nie tylko pozbyłby się żony, ale zyskałby także sympatię ojca, by zdjął klątwę z niego i Zary. Była to strategia sprawdzona od lat.
Zavaan miał zacząć jutro, lecz przebudzenie Robba zmieni teraz bieg wydarzeń.
Powóz przybył na teren pałacu, zatrzymując się tuż przed wejściem do rezydencji. Xavier wysiadł i pospieszył do cichej już sali pałacowej. Nie przejmował się niczym innym, zmierzając prosto do komnat Mii.
Musiał z nią porozmawiać, poinformować o przebudzeniu ojca, który znów miał być alfą alf. Wątpił, by Mia wiedziała cokolwiek o jego rodzinie czy o nim samym, bo nie poświęcił jej czasu, jak powinien. Uprzedził ją, by się nie wtrącała i trzymała ciekawość dla siebie. I właśnie tak zrobiła.
Przebudzenie jego ojca nastąpiło wcześniej, niż się spodziewał, ale wciąż mógł się przygotować. Ostatnią rzeczą, jakiej pragnął, było wyglądać żałośnie przed Robbem Ainsworthem.
Gdy się zbliżał, Lydia, która wciąż kręciła się po korytarzu z nieznanych przyczyn, podeszła do niego. „Muszę porozmawiać z królową.”
„Nie możesz. Śpi, panie.” zaprotestowała.
Zmroził ją wzrokiem. „Nie mów mi, czego nie mogę. Masz biegać po sprawunkach, a tu stoisz.”
Oczy Lydii zwęziły się w niezrozumieniu, gdy pchnął drzwi i wparował do komnat Mii.
Podszedł w stronę jej łóżka, ale zorientował się, że nie ma jej w pościeli. Nie było jej też w pokoju i zaczął się zastanawiać, gdzie mogła pójść. Jednak gdy rozejrzał się wokół, jego wzrok przykuła złota ślubna bransoletka na nocnym stoliku. Zostawiła ją.
Natychmiast przypomniał sobie powóz przy bramie pałacu, który widział wcześniej. Dopiero teraz zrozumiał, że powóz, który widział, gdy opuszczał pałac, nie był dla służącej, lecz dla królowej – Mii.
„Królowa odeszła.”
Przesuń w górę, aby kontynuować