passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #18 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 18

17: Odejście od królewskości

Mia weszła do sali adoracji, aby złożyć księżycowej bogini kadzidło i modlitwy przed wyprawą, która ją czekała. Przez ostatnie sześć dni przygotowywała się do wyjazdu i od tamtej pory modliła się każdego dnia. To miała być ostatnia modlitwa w sali adoracji i na samą myśl o tym jej serce przyspieszyło.

Wszystkie plany ucieczki przygotowała w tajemnicy, nie wtajemniczając nawet swojej służącej, Lydii. Bała się, że wiedza ta mogłaby narazić Lydię na niebezpieczeństwo, bo mogłaby zostać użyta przeciwko niej. Jedynymi osobami świadomymi jej zamiaru ucieczki byli Edward i ona sama.

„Księżycowa Bogini, modlę się o Twoje prowadzenie, modlę się o Twoją radę, modlę się o Twoją mądrość. I modlę się, by Twoje światło rozświetliło mi drogę i pokazało kierunek.” Zakończyła i podniosła się z kolan, wychodząc ze świątyni i wracając do swoich komnat.

Po drodze minęła Salę Królewską i zobaczyła, jak król siedzi, prowadząc rozmowę z kilkoma doradcami.

Przyspieszyła kroku, mijając drzwi, bo sprawy króla jej nie dotyczyły. Król alfa jasno dał jej do zrozumienia, że nie powinna się wtrącać, jeśli nie zostanie wezwana, i tak właśnie postępowała przez ostatnie tygodnie.

Ledwie postawiła stopę na pierwszym schodku prowadzącym do jej komnat, gdy usłyszała, jak ktoś wymawia jej imię.

„Królowa Mia.”

Zatrzymała się i odwróciła, widząc Valeria, dowódcę armii królewskiej, i zastanowiła się, co tym razem zrobiła.

„Król prosi o Twoją obecność w sali rady,” poinformował ją i wskazał jej drogę ręką.

Nie mogła pozwolić sobie na analizę jego słów, bo jeśli o czymś wiedziała, to o tym, że król alfa nie znosił zwłoki. Weszła do sali rady, gdzie siedział on na krześle, a przed nim stało pięciu starszych mężczyzn o siwych włosach oraz trzech młodszych. Po zobaczeniu Alfy Chike domyśliła się, że są to rada alf, zebrana, by obradować nad pilnymi sprawami.

„Moja królowo”, ukłonili się z szacunkiem na jej widok. Król alfa gestem dłoni zaprosił ją bliżej siebie i zrobiła to, co kazał, ujmując jego dłoń, gdy podeszła wystarczająco blisko. Król przyłożył jej dłoń do ust i złożył na niej przelotny pocałunek, który wywołał w niej motyle w brzuchu, mimo że tego nienawidziła.

Uśmiechnął się do niej, a ona próbowała odpowiedzieć uśmiechem, ale nieudolnie.

Zignorował jej niepowodzenie, posadził ją na pustym krześle obok siebie i przemówił. „Moja królowo, wybacz mi to wtargnięcie, starsi królestwa i ci uczeni mają kilka pytań dotyczących rozdzielenia Stolicy 3. Pomyślałem, że jako królowa zechcesz wyrazić swoje zdanie na ten temat.”

Mia prawie się zająknęła, zaskoczona jego nagłą prośbą. Nigdy wcześniej nie pytał jej nawet o zdanie w takich sprawach, więc wydało jej się to dziwne. Zastanawiała się, jakie gry tym razem prowadzi, ale wyraz jego twarzy niczego nie zdradzał.

Stolica 3 była instytucją obejmującą instytuty rolników, wojowników i uczonych. Projekt rozpoczął się kilka lat temu, po koronacji króla alfa. Ludzie spekulowali, że ojciec króla, Robb Ainsworth, rozpoczął ten projekt przed swoim „snem”, inni zaś twierdzili, że to Xavier Ainsworth stworzył plany. Budowa wciąż trwała i według wieści mogła okazać się najlepszym pomysłem jakiegokolwiek króla albo najgorszym.

Mia nie była pewna, czy mogłaby podjąć decyzję, która byłaby ważna dla króla alfa. Projekt taki jak Stolica 3 był czymś niezwykłym, w czym nie każdy mógł doradzać. To sprawiło, że zaczęła się zastanawiać nad jego motywami. Jednak po jej wypowiedzi nie podjął żadnej dalszej decyzji i polecił mężczyznom wykonać to, co zaproponowała.

„Imponujące. Podjęłaś odważną, ale doskonałą decyzję. Niemal jakbyś całe życie przygotowywała się do swojej roli królowej.” pochwalił ją, a w jego oczach widać było dumę.

Uśmiechnęła się i wstała. „Potraktuję to jako komplement, mój królu.” Skinęła głową i nie czekając na kolejne słowo, opuściła salę.

Gdy zbliżała się do drzwi, zawołała ją Lydia. Mia zatrzymała się i odwróciła. Lydia pospiesznie podeszła, skłoniła się i wręczyła królowej zapieczętowany zwój.

„Moja królowo, następca tronu polecił mi przekazać to Tobie.”

Edward uprzedził ją, że dziś wyśle jej pisemne szczegóły dotyczące ucieczki, i widząc zapieczętowany list, wiedziała, że to właśnie to.

Jej serce zadrżało z radości, ale nie dała tego po sobie poznać, by służąca nie zadawała pytań.

„Dziękuję, Lydio.” pochwaliła ją z uśmiechem. „Będę w swoich komnatach.”

Gdy tylko weszła do środka, zabezpieczyła drzwi, by nikt nie mógł wtargnąć siłą. Pobiegła do krzesła przy stole w rogu pokoju i usiadła, po czym złamała pieczęć. Z bijącym sercem zaczęła czytać list.

Mam nadzieję, że ten list odnajdzie Cię, moja królowo. Zgodnie z naszym planem, wyruszasz dziś w nocy. Na szczęście król dziś wieczorem uda się do swojej kochanki, co stanowi idealną okazję. Chwała bogini księżyca za to, że wszystko ułożyło się zgodnie z planem. Upewnij się, że jesteś w ogrodzie przed pierwszą połową nocy z tym, co musisz zabrać. Ja zjawię się w ogrodzie przed drugą połową nocy, aby poinformować Cię, jak masz postępować. Gdy tylko alfa król wyjdzie, uciekaj, przebrana za pałacową służącą, tak jak ustalono. W ten sposób możesz opuścić pałac, nie będąc zauważoną.

Przy prawej stronie bramy wejściowej będzie czekała na Ciebie kareta. Gdy tylko do niej wsiądziesz, zawiezie Cię do portu, gdzie będzie czekał załadowany statek.

Życzę Ci powodzenia. Będę się także modlić o Twoje bezpieczne wydostanie się.

P.S. Spal ten list po przeczytaniu.

Mia nie miała tu żadnych rzeczy, niczego, co mogłaby zabrać z pałacu. Miała tylko złote monety, które zaczęła odkładać po ukończeniu czternastu lat, i srebrny nóż, z którym tu przybyła. To wszystko, co wzięła z domu ojca, i to wszystko, co weźmie stąd.

"Chciałabym dzisiaj wcześniej wziąć kąpiel," powiedziała Mia do Lydii, która przyszła z tacą kolacji i postawiła ją na stoliku.

Lydia spojrzała na swoją królową z zaciekawieniem. "Dlaczego? Wybierasz się gdzieś?"

Lydia była bystrą i ciekawską dziewczyną, co Mia bardzo w niej ceniła. Jej dociekliwość wcale jej nie przeszkadzała, bo już przygotowała się na jej pytania.

"Dziś położę się wcześnie spać," odpowiedziała z uśmiechem, który zniknął równie szybko, jak się pojawił. "Mój mąż będzie dziś ganiał za ladacznicami, więc nie widzę powodu, by siedzieć i o tym myśleć." Ta wymówka była idealna i nie pozostawiała miejsca na dalsze pytania.

Lydia skinęła głową ze zrozumieniem. "Tak, woda do kąpieli będzie gotowa zaraz po kolacji."

Mia zjadła swój ostatni królewski posiłek, a perspektywa nowego życia napełniała ją radosnym napięciem. Odliczała godziny, które dzieliły ją od wyjazdu.

Po kąpieli założyła koszulę nocną i położyła się do łóżka z książką. Odprawiła Lydię, informując ją, że jej praca dobiegła końca; dziewczyna posłusznie wyszła.

Mia wstała z łóżka, gdy tylko drzwi się zamknęły, i podeszła do szafy. Otworzyła ją i wyjęła długi czarny kaptur, który nie przypominał szaty, jaką powinna nosić królowa, i zarzuciła go na ramiona. Wybrała czarne buty i przyniosła je na łóżko.

Gdy się ubrała, odpięła złotą, ślubną bransoletę z nadgarstka i położyła ją na toaletce. Otworzyła drzwi, zajrzała na korytarz, upewniając się, że nikogo tam nie ma, i wyszła. Jej dłoń mocno ściskała czarną torebkę ze złotymi monetami, by nie wydawały dźwięków.

Dotarcie do ogrodu zakończyło się sukcesem, bo strażnicy rzadko patrolowali tę część pałacu. Gdy dotarła na miejsce, postąpiła zgodnie z instrukcjami Edwarda i czekała na drugą połowę nocy, która już była blisko.

Do ogrodu wkroczyła postać również w długim czarnym kapturze i podeszła do niej. W sercu Mii zrodziła się lekka nieufność, ale wkrótce postać odkryła głowę, ukazując, że to Edward.

Podbiegła do niego i mocno go przytuliła, po czym odsunęła się.

"Jesteś gotowa?" uniósł brew, a ona skinęła głową. "Nie widzę żadnej torby..." rozejrzał się, mówiąc to.

"Mam złoto."

Na jego twarzy pojawił się bolesny uśmiech, sięgnął dłonią i delikatnie pogładził jej policzek. "Król nigdy nie dowie się, jakie miał szczęście." Znów ją objął.

Odciągnął się i ujął ją za ramiona, żeby skupiła na nim uwagę. "Słuchaj, jeśli nie uda Ci się wyjść. I złapie Cię straż króla..."

"Nie pozwolę, by wzięli mnie żywą," przysięgła.

"Nie walcz z nimi," powiedział jednocześnie z nią.

Gdy zrozumiał, co właśnie powiedziała, pokręcił głową, a jego oczy wypełniła troska. "Masz wrócić! Słyszysz mnie? Masz wrócić żywa i znajdziemy inny sposób. Obiecaj mi, że wrócisz. Obiecaj mi, moja królowo."

Jej powieki zadrżały. Jego słowa wrzuciły ją w morze niepewności. "Obiecałam."

Edward skinął głową, pocałował ją w czoło i odsunął się.

Zamarł na chwilę, nie ruszając się ani nie mówiąc nic, aż Mia prawie zaczęła się o niego martwić.

Otrząsnął się z tego stanu i pokręcił głową. "Mój brat właśnie wychodzi. To ten moment."

Ruszyła ku wyjściu z ogrodu i odwróciła się do niego. "Dlaczego mi pomogłeś? Ostatnio sprawdzałam, byłam paskudną narzeczoną alfa króla, a Ty jego bratem."

Na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech, który nie znikał. "Jesteś daleka od bycia paskudną, moja królowo. I przypominasz mi siostrę, której nigdy nie mogłem mieć."

Mia postępowała zgodnie z instrukcjami Edwarda, przebrana za służącą na posyłki. Gdy dotarła do bramy, strażnicy zapytali, kim jest, a ona odpowiedziała, że jest Lydią, służącą królowej, wysłaną z poleceniem.

Strażnicy pozwolili jej przejść, więc wybiegła z pałacu na ulicę. Zerkając w prawo, zobaczyła powóz czekający dokładnie tam, gdzie Edward jej powiedział, i wsiadła do niego, a razem odjechali.

Przesuń w górę, aby kontynuować

18: Przebudzenie Robba Ainswortha

Jeśli na coś Xavier Ainsworth czekał z utęsknieniem, to musiał być to koniec dnia. To wtedy mógł opuścić pałac, by być z Zarą i poczuć jej ramiona wokół siebie. Sprawy królestwa potrafiły wyprowadzić z równowagi nawet najtwardszego człowieka, a on był rozdrażniony i potrzebował uzdrawiającego dotyku swojej kochanki. Ich spotkania nie były już tak częste jak dawniej. Kiedyś widywali się codziennie, z wyjątkiem jednego czy dwóch dni, ale teraz spotykali się raz na trzy do pięciu dni. Xavier wiedział, że to za mało, ale obowiązek wzywał i musiał odpowiedzieć. Zara, będąc wyjątkową, rozumiała to wszystko. Mówiła, że jest szczęśliwa, dopóki go ma. Nawet jeśli miałoby to być raz w miesiącu. Nie mógł wymarzyć sobie niczego lepszego.

Xavier wsiadł do białej karety, która już na niego czekała. Woźnica doskonale wiedział, dokąd zmierza alfa-król, i ruszył w drogę.

Bramy otworzyły się przed nimi bez zwłoki i wyjechali. Gdy opuszczali teren pałacu, Xavier dostrzegł karetę zaparkowaną niedaleko bramy i jego spojrzenie się wyostrzyło.

„Czy to normalne, żeby kareta stała tu o tej porze?” – zapytał swojego woźnicę. Próbował dostrzec twarz woźnicy w tamtej karecie, ale nie udało mu się.

„Nie, mój królu. Ale czasem służki i słudzy załatwiają swoje sprawy nocą, stąd ta kareta” – odparł woźnica.

Odpowiedź woźnicy złagodziła podejrzenie, które się w nim zrodziło, i uspokoił się. Musiał skupić się na ukochanej i nadchodzącej nocy. Nic innego się nie liczyło i nic nie mogło popsuć tej nocy.

Po półgodzinnej jeździe jego kareta zatrzymała się przed domem Zary – białym, dwupiętrowym budynkiem. Wybudował ten dom rok temu, po rozpoczęciu budowy rok wcześniej. Dzięki bieli farby dom wyróżniał się na tle pozostałych, dokładnie tak, jak tego chciał.

Wysiadł z karety i podszedł do drzwi. Stanął przed nimi i szybko zapukał.

„Wejdź, drzwi są otwarte.”

Xavier usłyszał słodki głos Zary dobiegający z wnętrza i uśmiech nie schodził mu z twarzy. Otworzył drzwi i tam była – jego kochanka w długim, białym, przezroczystym szlafroku, który niewiele ukrywał. Obejrzał ją od stóp do głów i uśmiechnął się z zadowoleniem. Myślał o niej cały dzień, tęsknił za nią i teraz wreszcie oczekiwanie dobiegło końca.

Zamknął drzwi, nie przestając się uśmiechać, i w mgnieniu oka znalazł się przy niej. Podniósł ją w ramionach i zaniósł do łóżka.

...

Zara spała spokojnie w jego ramionach, podczas gdy on czuwał, obserwując ją. Myślał o wszystkich górach, które musi przesunąć, by móc trzymać ją tak już na zawsze. Wiedział, czego musi dokonać, a jego plany już zaczęły się realizować.

Nie chciał, by czekała ani chwili dłużej, niż to konieczne, ale nie miał wyjścia. To, że nie mógł mieć jej tyle, ile pragnął, bolało i zawsze odbierało im cenny czas spędzony razem.

Przeklinał Robba Ainswortha każdego dnia, kiedy tylko mógł. To wszystko była jego wina. Gdyby nie zdecydował się podejmować decyzji za niego, może jego życie potoczyłoby się znacznie lepiej.

Niedługo potem jej rzęsy zatrzepotały i jej czarujące niebieskie oczy spoczęły na jego. „O czym tak myślisz?” – mruknęła cicho.

„O tym samym co zawsze, jak uczynić cię moją królową?”

Płynnie przesunęła rękę po jego torsie, bawiąc się kilkoma włosami na jego piersi. „To proste, zabij swoją żonę.”

Wyciągnął rękę i pogładził jej twarz. „To nie takie proste, Zaro. Gdyby tak było, już dawno bym to zrobił, nie sądzisz?”

„Może, a może spędzając z nią tyle czasu, stałeś się wobec niej miękki...” – urwała.

„To nie to.”

Usiadła na łokciu, unosząc brew. „Naprawdę? To wytłumacz mi, czemu ona wciąż żyje i wciąż nazywana jest 'królową'?”

„Nie wymyśliłem jeszcze idealnego sposobu pozbycia się jej.”

Usiadła, a on zrobił to samo. „Chcesz ją mieć jako swoją królową, a mnie jako kochankę. Tak to widzę.” W jej tonie brzmiały smutek i gorycz, co łamało mu serce.

„To nie tak. Zabicie Zary nie zdejmie klątwy z naszego związku. Tylko mój ojciec może ją zdjąć, a on nie obudzi się szybko.”

„Rozmawiałam z potężnym szamanem zza południowych jaskiń i powiedział, że istnieje sposób obejścia klątwy, jeśli podejmie się odpowiednie kroki.”

„Z tego co wiem, tylko ten, kto rzucił klątwę, może ją odwrócić. Dlatego właśnie on jest w jaskiniach, podczas gdy inni szamani są w świątyni.” Rzuciła mu gniewne spojrzenie i pożałował swoich szorstkich słów.

Odchrząknął. „Jakie to kroki?”

„Wymaga to kilku ofiar, ale damy radę. Niemniej jednak, królowa musi najpierw umrzeć.”

„A powiedział ci, co jeszcze obejmuje ta ofiara?”

Przygryzła wargę. „Ofiara kilku czystych ras, potrzeba ośmiu do zakończenia rytuału. Im młodsze, tym lepiej.”

Zrobiło mu się zimno i zerwał się z łóżka, nie mogąc uwierzyć własnym uszom. Wiedział, że Zara jest tak samo zdesperowana, by być z nim, jak on z nią, ale nie sądził, że jej desperacja zaprowadzi ją tak daleko.

„Nie będziemy, kurwa, zabijać dzieci, żebyśmy mogli być razem! Jakim będę królem, jeśli to zrobię?” wykrzyknął.

„Zabiłeś dwóch mężczyzn kilka miesięcy temu za o wiele mniej!” przypomniała mu, zdzierając z łóżka pościel, gdy wstawała na nogi.

„I spójrz, gdzie teraz jesteśmy!”

„Wygląda na to, że tylko ja się trzymam, ty masz swoją królową, a ja nie mam nic!” krzyknęła na niego, a w jej oczach czaił się smutek.

„To nieprawda!”

Do drzwi rozległo się głośne pukanie i oboje zamilkli, patrząc na siebie niepewnie, czy dobrze słyszeli.

„Spodziewasz się kogoś?”

„Tylko ciebie,” wzruszyła ramionami.

Xavier narzucił na siebie szlafrok i zszedł na dół, by zobaczyć, kto to. Gdy otworzył drzwi, przed nim stał strażnik.

Nikt poza woźnicą nie wiedział, gdzie mieszka Zara, i był zszokowany, że ktoś inny teraz to odkrył. Ale co ważniejsze, zastanawiał się, dlaczego.

„Mój królu,” strażnik skłonił głowę.

„Czego chcesz?” Xavier przeciął formalności, wiedząc, że ma lepsze rzeczy do roboty niż słuchać pochlebstw.

„Przyszły wieści ze świątyni, mój królu, twój ojciec się obudził.” odpowiedział strażnik, kłaniając się raz jeszcze.

Serce Xaviera ścisnęło się boleśnie na wieść, która przyniosła mu jedynie natychmiastowy ból i złość.

„Idę się przygotować,” powiedział. Odwrócił się w stronę schodów, a jego wzrok padł na Zarę.

Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale ona go uprzedziła. „Słyszałam.” Jej oczy były pozbawione emocji i nienawidził takich chwil, bo nie umiał wtedy odczytać, co myśli.

Ubrał się. Jego pobyt u Zary został nagle przerwany przez nowo uzyskane informacje. Był wściekły, ale wiedział, że nie może zrobić nic innego, jak tylko wyjść.

Podszedł do Zary, która od dłuższej chwili stała przy drzwiach, nieruchoma, obserwując go w milczeniu.

Gdy się zbliżył, ujął jej twarz w dłonie. „Znajdziemy wyjście z tej sytuacji, ale nie mogę mieć krwi niewinnych dzieci na rękach.”

Kiwnęła głową, lecz pozostała cicha.

Przyciągnął ją bliżej i pocałował w usta po raz ostatni, zanim wyszedł z pokoju.

Przebudzenie jego ojca zniweczyło jego plany, które miały się rozegrać za trzy, cztery tygodnie. Na początku rozważał zabicie swojej królowej, lecz uznał, że to zbyt okrutny los. Z tego, co się dowiedział, była ostatnią z rodu Asika, co oznaczało, że jej śmierć zakończyłaby linię i nazwisko Asików. Nie zrobiła mu niczego, by na to zasłużyć. Zdecydował więc, że przedstawi ją Zavaanowi Dixonowi – idealnemu kandydatowi, by uwieść ją i zaciągnąć do łóżka.

Mia była bystrą młodą królową, mądrzejszą niż większość dziewcząt w królestwie. Przekonał się o tym w pierwszych dniach ich małżeństwa. Czego nie miała w urodzie, nadrabiała intelektem. Rozumiał, że nie tak łatwo ją oszukać, by polubiła kogokolwiek, a Zavaan nie był byle kim.

Zavaan wyróżniał się wśród mężczyzn w królestwie wyglądem i posturą. Ponadto był nerdem, zupełnie jak jego żona. Xavier już zatrudnił Zavaana, aby najpierw udzielał lekcji jego żonie, a potem ją uwiódł.

Zavaan odrzucił propozycję, ale gdy Xavier zagroził, że sprzeda jego rodzinę w niewolę, zgodził się.

Gdyby plan Xaviera się powiódł, nie tylko pozbyłby się żony, ale zyskałby także sympatię ojca, by zdjął klątwę z niego i Zary. Była to strategia sprawdzona od lat.

Zavaan miał zacząć jutro, lecz przebudzenie Robba zmieni teraz bieg wydarzeń.

Powóz przybył na teren pałacu, zatrzymując się tuż przed wejściem do rezydencji. Xavier wysiadł i pospieszył do cichej już sali pałacowej. Nie przejmował się niczym innym, zmierzając prosto do komnat Mii.

Musiał z nią porozmawiać, poinformować o przebudzeniu ojca, który znów miał być alfą alf. Wątpił, by Mia wiedziała cokolwiek o jego rodzinie czy o nim samym, bo nie poświęcił jej czasu, jak powinien. Uprzedził ją, by się nie wtrącała i trzymała ciekawość dla siebie. I właśnie tak zrobiła.

Przebudzenie jego ojca nastąpiło wcześniej, niż się spodziewał, ale wciąż mógł się przygotować. Ostatnią rzeczą, jakiej pragnął, było wyglądać żałośnie przed Robbem Ainsworthem.

Gdy się zbliżał, Lydia, która wciąż kręciła się po korytarzu z nieznanych przyczyn, podeszła do niego. „Muszę porozmawiać z królową.”

„Nie możesz. Śpi, panie.” zaprotestowała.

Zmroził ją wzrokiem. „Nie mów mi, czego nie mogę. Masz biegać po sprawunkach, a tu stoisz.”

Oczy Lydii zwęziły się w niezrozumieniu, gdy pchnął drzwi i wparował do komnat Mii.

Podszedł w stronę jej łóżka, ale zorientował się, że nie ma jej w pościeli. Nie było jej też w pokoju i zaczął się zastanawiać, gdzie mogła pójść. Jednak gdy rozejrzał się wokół, jego wzrok przykuła złota ślubna bransoletka na nocnym stoliku. Zostawiła ją.

Natychmiast przypomniał sobie powóz przy bramie pałacu, który widział wcześniej. Dopiero teraz zrozumiał, że powóz, który widział, gdy opuszczał pałac, nie był dla służącej, lecz dla królowej – Mii.

„Królowa odeszła.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

19: Co czeka przed nami

Mia wysiadła z powozu i podziękowała jeźdźcowi. Życzył jej bezpiecznej podróży i odjechał. Wzięła głęboki oddech i strząsnęła z siebie zimne dreszcze. To był jej pierwszy krok ku wolności i była gotowa.

Podeszła do małej budki z niezbyt jasnym światłem po lewej stronie. To było tuż przed wejściem na rampę załadunkową, gdzie dokonywano opłat. W środku siedział urzędnik odpowiedzialny za pobieranie opłat i wydawanie pokwitowań za przejście.

Stało tam osiem osób w kolejce, a Mia podeszła bliżej i ustawiła się za ostatnią osobą. Z każdą obsłużoną osobą zbliżała się do budki. Gdy nadeszła jej kolej, przywitała się z urzędnikiem. Stary mężczyzna miał głowę pochyloną nad księgą zapisów i nie odpowiedział; niemal zaczęła się zastanawiać, czy ją w ogóle zauważył.

"Kabiny dolnej i pierwszej klasy są już zapełnione, została tylko kabina klasy średniej. Opłata za bilet z opóźnioną płatnością: sto brązowych monet, pięćdziesiąt srebrnych monet lub dziesięć złotych monet," ogłosił chrapliwym głosem i wyciągnął do niej rękę.

Otworzyła sakiewkę, odliczyła dziesięć złotych monet i wręczyła je mężczyźnie. Cofnął rękę i wrzucił monety do wielkiego słoja stojącego na jego stole.

Otworzył księgę pokwitowań. "Imię?"

"Mia."

"Mia. Masz dom?"

Kiwnęła głową, po czym zorientowała się, że nie patrzy na nią i odpowiedziała: "Z domu Attah."

Mężczyzna zanotował informacje na pokwitowaniu i podał jej je. Wzięła i wsunęła je do sakiewki, muskając przy tym nożyk srebrny, który tam schowała. Parzył ją. Była pewna, że przy tym, co się dzieje w porcie, nie będzie musiała go użyć.

"Nie kradnij podczas podróży, bo zostaniesz wyrzucona za burtę. Nie wszczynaj bójek, bo zostaniesz wyrzucona za burtę. I nie wszczynaj ani nie bierz udziału w buncie, bo..."

"Zostanę wyrzucona za burtę," dokończyła.

Głowa mężczyzny wreszcie się podniosła, a jego kawowe oczy spojrzały na nią przenikliwie. Spojrzenie wyrażało jasno, że nie podoba mu się przerywanie. "Zostaniesz wyrzucona za burtę. Przyjemnej podróży."

Weszła do kabiny, czując się rozgrzana od środka. Jej ekscytacja przypominała prawie małą dziewczynkę, która dostaje swoją pierwszą drewnianą lalkę.

Pokazała pokwitowanie funkcjonariuszom przy wejściu na statek. Polecili jej, by po wejściu na pokład skierowała się drzwiami po lewej stronie. Zrobiła, jak kazali, i po krótkim marszu dotarła do drzwi kabiny klasy średniej.

Na twarzy miała szeroki uśmiech, gdy przechodziła obok kilku stojących mężczyzn i podeszła do mężczyzny na samym końcu kabiny. Usiadła obok niego.

Mężczyzna spojrzał na nią, mrużąc pomarszczone oczy. Jeszcze bardziej zasłoniła twarz i unikała kontaktu wzrokowego, odliczając czas do odpłynięcia statku, który już szykował się do odejścia od brzegu.

"Poczęstujesz się?" usłyszała cichy głos. Spojrzała na mężczyznę siedzącego naprzeciwko; w ręce trzymał ciasteczko z pszenicy. "Poczęstujesz się? Moja córka mi je upiekła," dodał.

Kiwnęła głową i przyjęła je. "Dziękuję. Twoja córka musi być dobrą osobą."

"Jest królewską kucharką. Gotuje dla króla i królowej tego królestwa," odpowiedział z dumnym uśmiechem na twarzy, co ogrzało jej serce.

Może spotkała ją podczas pobytu w Pałacu. Praktycznie nie zwracała uwagi na innych pracowników poza Lydią.

"To miłe, jestem Mia z domu Asika."

"Jestem Kai, po prostu Kai," odpowiedział mężczyzna.

"Jeśli twoja córka tu jest, dlaczego wyjeżdżasz?"

"Cóż, jestem szamanem i nadszedł mój czas. Nie mogę umrzeć na obcej ziemi, więc wracam do miejsca, gdzie się urodziłem, by dołączyć do przodków."

"Jesteś z południowego królestwa?" – uniosła brwi.

Jego uśmiech stał się głęboki. "Tak, dokładnie z królestwa Reading. Mam nadzieję, że wciąż jest takie, jakie powinno być, albo nawet lepsze."

"Dlaczego wyjechałeś?"

"Bogini księżyca ukazała mi wizję króla. Widziałem swoją rolę w jego wstąpieniu na tron jako alfa-króla ponad sto lat temu, dlatego tu przybyłem. Zostałem, bo zakochałem się w królestwie Wahala. Teraz, gdy alfa alfa się przebudził, muszę odejść."

Uśmiechnęła się, nie przywiązując większej uwagi do reszty jego słów. "Jestem pewna, że kiedy trafisz do zaświatów, bogini księżyca będzie z ciebie bardzo dumna."

"Ariel chce, żebyś była szczęśliwa," powiedział nagle.

Jeśli był szamanem, jak twierdził, mógł widzieć przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Mógł też komunikować się ze światem duchów, więc nie zdziwiło ją, że wypowiedział imię Ariel.

Jednak jej serce pękło odrobinę i uśmiechnęła się smutno. „Będę.”

„Tak, będziesz.”

Będąc z Sharmanem Kaiem, myślała o swoim ojcu.

Był jedyną rodziną, która jej pozostała, i chciała, by był bezpieczny. Dlatego przez miniony tydzień powstrzymywała się od kontaktu z nim. Gdyby to zrobiła, sąd mógłby uznać to za dowód, że wiedział o jej ucieczce. W ten sposób, nawet jeśli straż królewska go pojma, nie będą mieli nic przeciwko niemu. I wypuszczą go potem do domu.

Bawiła się naszyjnikiem Ariel, swoją jedyną pamiątką. Z nim modliła się o bezpieczeństwo dla siebie i ojca.

Niedługo potem ogłoszono odejście statku. Mia odetchnęła z ulgą. Udało jej się. Teraz mogła oczekiwać lepszego dnia.

Ledwo skończyła myśleć, gdy drzwi kajuty gwałtownie się otworzyły, zaskakując wszystkich wewnątrz. Przez drzwi weszło trzech ludzi króla, ich oczy krążyły po wszystkich siedzących w kabinie.

Serce Mii opadło do żołądka. Przyszli po nią. Została złapana i zabiorą ją do pałacu, gdzie czekał jej wróg. Tego właśnie nie chciała.

Zmęczone oczy Kaia zwróciły się ku niej, wiedząc, że to po nią przyszli. Posłał jej pełne współczucia spojrzenie i jej oczy w tej chwili zaszkliły się.

„Nie bój się. Nie jesteśmy tu, by was skrzywdzić. Szukamy królowej.” powiedział jeden ze strażników, przesuwając się przez wąskie przejście między ludźmi.

„Nie ma tu żadnej królowej.” powiedziała kobieta drżącym głosem, przerażona ich obecnością.

„Jest tu, mamy powody, by tak sądzić.” odparł drugi mężczyzna, a jego ochrypły głos brzmiał zbyt pewnie. „Prosimy o współpracę, a nikomu nic się nie stanie. Wyczuliśmy tu jej zapach i jeśli jej nie znajdziemy, odejdziemy.”

Strażnicy rozeszli się po kabinie i zaczęli jej szukać.

Mia była w ostatnim kącie kabiny, bez możliwości ucieczki czy ukrycia się. Nie chciała wracać. Sama myśl o tym napawała ją obrzydzeniem. Wcześniej obiecała Edwardowi, że jeśli zostanie złapana, nie zrobi sobie krzywdy, ale nie potrafiła dotrzymać tej obietnicy. Łatwiej było powiedzieć niż zrobić. Wiedziała, co czeka ją w pałacu. To było piekło.

Sięgnęła do torebki i wyjęła srebrny nóż. Wolała, by do tego nie doszło, ale stało się. Jej dłonie zacisnęły się wokół rękojeści, a Kai zobaczył to i jego oczy rozszerzyły się w przerażeniu na to, co zamierzała zrobić.

„Jest inna droga, moje dziecko!” Jego głos był cichy i rozpaczliwy, i Mia chciała w to uwierzyć, ale nie mogła.

Po policzku spłynęła jej łza, złamana i cierpiąca na myśl o tym, co musi zrobić. Edward byłby złamany i rozczarowany przez to, ale ona nie miała już nadziei.

Zacisnęła mocno powieki. „Przepraszam, Edwardzie.” Ścisnęła rękojeść i pchnęła nóż w pierś, ale nie poczuła nic. Otworzyła oczy i spojrzała na swoją klatkę piersiową. Zobaczyła, że strażnik wystawił rękę, by zatrzymać nóż, i ostrze wbiło się w jego dłoń zamiast w nią.

Drugą ręką chwycił nóż i wyrwał go z jej uścisku. „Nie!” krzyknęła, sięgając po nóż w jego ręku, ale trzymał go poza jej zasięgiem. „Nie, proszę, nie!” Kolejne łzy popłynęły jej po twarzy, wiedząc, że stała się bezradna, pozbawiona możliwości zakończenia własnego życia.

Mężczyźni nie słuchali jej błagań ani krzyków. Słuchali tylko rozkazu wydanego przez swego pana, alfa króla.

Kolejny strażnik chwycił ją od tyłu i uniósł jej drobne ciało z podłogi. Szarpała się, kopała i krzyczała, by ją puścił, ale jak jej wcześniejsze błagania, i to pozostało bez echa.

Jej wzrok i Kaia spotkały się jeszcze raz, zanim wywleczono ją z kabiny. Teraz wyglądał na bardziej spokojnego i pełnego nadziei niż wtedy, gdy wyciągnęła nóż. Gdyby tylko wiedział, co czeka ją w pałacu.

Alfa król na pewno ją zabije, dała mu powód. Zabije ją i pozbędzie się swojej okropnej narzeczonej, z którą nigdy nie chciał żyć.

„Proszę, zabij mnie?” błagała, gdy strażnik zaniósł ją do powozu i posadził w nim. „Mam złoto w torebce. Możesz je wziąć. Tylko zabij mnie, proszę.”

Mężczyzna, który wyprowadził ją ze statku i wsadził do powozu, spojrzał na nią z litością. „Jeśli ty umrzesz, my też umrzemy, a mamy rodziny, do których musimy wrócić.”

„On mnie zabije.” łkała żałośnie. „Nie rozumiesz. On to zrobi. On mnie zabije.”

Kiedy woźnica wiózł ją z powrotem do pałacu, próbowała wyskoczyć z powozu, ale strażnicy po obu stronach jej na to nie pozwolili. Mia za wszelką cenę próbowała uniknąć powrotu, bo wiedziała, co ją czeka.

Kto ją czeka…

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa