passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #19 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 19

18: Przebudzenie Robba Ainswortha

Jeśli na coś Xavier Ainsworth czekał z utęsknieniem, to musiał być to koniec dnia. To wtedy mógł opuścić pałac, by być z Zarą i poczuć jej ramiona wokół siebie. Sprawy królestwa potrafiły wyprowadzić z równowagi nawet najtwardszego człowieka, a on był rozdrażniony i potrzebował uzdrawiającego dotyku swojej kochanki. Ich spotkania nie były już tak częste jak dawniej. Kiedyś widywali się codziennie, z wyjątkiem jednego czy dwóch dni, ale teraz spotykali się raz na trzy do pięciu dni. Xavier wiedział, że to za mało, ale obowiązek wzywał i musiał odpowiedzieć. Zara, będąc wyjątkową, rozumiała to wszystko. Mówiła, że jest szczęśliwa, dopóki go ma. Nawet jeśli miałoby to być raz w miesiącu. Nie mógł wymarzyć sobie niczego lepszego.

Xavier wsiadł do białej karety, która już na niego czekała. Woźnica doskonale wiedział, dokąd zmierza alfa-król, i ruszył w drogę.

Bramy otworzyły się przed nimi bez zwłoki i wyjechali. Gdy opuszczali teren pałacu, Xavier dostrzegł karetę zaparkowaną niedaleko bramy i jego spojrzenie się wyostrzyło.

„Czy to normalne, żeby kareta stała tu o tej porze?” – zapytał swojego woźnicę. Próbował dostrzec twarz woźnicy w tamtej karecie, ale nie udało mu się.

„Nie, mój królu. Ale czasem służki i słudzy załatwiają swoje sprawy nocą, stąd ta kareta” – odparł woźnica.

Odpowiedź woźnicy złagodziła podejrzenie, które się w nim zrodziło, i uspokoił się. Musiał skupić się na ukochanej i nadchodzącej nocy. Nic innego się nie liczyło i nic nie mogło popsuć tej nocy.

Po półgodzinnej jeździe jego kareta zatrzymała się przed domem Zary – białym, dwupiętrowym budynkiem. Wybudował ten dom rok temu, po rozpoczęciu budowy rok wcześniej. Dzięki bieli farby dom wyróżniał się na tle pozostałych, dokładnie tak, jak tego chciał.

Wysiadł z karety i podszedł do drzwi. Stanął przed nimi i szybko zapukał.

„Wejdź, drzwi są otwarte.”

Xavier usłyszał słodki głos Zary dobiegający z wnętrza i uśmiech nie schodził mu z twarzy. Otworzył drzwi i tam była – jego kochanka w długim, białym, przezroczystym szlafroku, który niewiele ukrywał. Obejrzał ją od stóp do głów i uśmiechnął się z zadowoleniem. Myślał o niej cały dzień, tęsknił za nią i teraz wreszcie oczekiwanie dobiegło końca.

Zamknął drzwi, nie przestając się uśmiechać, i w mgnieniu oka znalazł się przy niej. Podniósł ją w ramionach i zaniósł do łóżka.

...

Zara spała spokojnie w jego ramionach, podczas gdy on czuwał, obserwując ją. Myślał o wszystkich górach, które musi przesunąć, by móc trzymać ją tak już na zawsze. Wiedział, czego musi dokonać, a jego plany już zaczęły się realizować.

Nie chciał, by czekała ani chwili dłużej, niż to konieczne, ale nie miał wyjścia. To, że nie mógł mieć jej tyle, ile pragnął, bolało i zawsze odbierało im cenny czas spędzony razem.

Przeklinał Robba Ainswortha każdego dnia, kiedy tylko mógł. To wszystko była jego wina. Gdyby nie zdecydował się podejmować decyzji za niego, może jego życie potoczyłoby się znacznie lepiej.

Niedługo potem jej rzęsy zatrzepotały i jej czarujące niebieskie oczy spoczęły na jego. „O czym tak myślisz?” – mruknęła cicho.

„O tym samym co zawsze, jak uczynić cię moją królową?”

Płynnie przesunęła rękę po jego torsie, bawiąc się kilkoma włosami na jego piersi. „To proste, zabij swoją żonę.”

Wyciągnął rękę i pogładził jej twarz. „To nie takie proste, Zaro. Gdyby tak było, już dawno bym to zrobił, nie sądzisz?”

„Może, a może spędzając z nią tyle czasu, stałeś się wobec niej miękki...” – urwała.

„To nie to.”

Usiadła na łokciu, unosząc brew. „Naprawdę? To wytłumacz mi, czemu ona wciąż żyje i wciąż nazywana jest 'królową'?”

„Nie wymyśliłem jeszcze idealnego sposobu pozbycia się jej.”

Usiadła, a on zrobił to samo. „Chcesz ją mieć jako swoją królową, a mnie jako kochankę. Tak to widzę.” W jej tonie brzmiały smutek i gorycz, co łamało mu serce.

„To nie tak. Zabicie Zary nie zdejmie klątwy z naszego związku. Tylko mój ojciec może ją zdjąć, a on nie obudzi się szybko.”

„Rozmawiałam z potężnym szamanem zza południowych jaskiń i powiedział, że istnieje sposób obejścia klątwy, jeśli podejmie się odpowiednie kroki.”

„Z tego co wiem, tylko ten, kto rzucił klątwę, może ją odwrócić. Dlatego właśnie on jest w jaskiniach, podczas gdy inni szamani są w świątyni.” Rzuciła mu gniewne spojrzenie i pożałował swoich szorstkich słów.

Odchrząknął. „Jakie to kroki?”

„Wymaga to kilku ofiar, ale damy radę. Niemniej jednak, królowa musi najpierw umrzeć.”

„A powiedział ci, co jeszcze obejmuje ta ofiara?”

Przygryzła wargę. „Ofiara kilku czystych ras, potrzeba ośmiu do zakończenia rytuału. Im młodsze, tym lepiej.”

Zrobiło mu się zimno i zerwał się z łóżka, nie mogąc uwierzyć własnym uszom. Wiedział, że Zara jest tak samo zdesperowana, by być z nim, jak on z nią, ale nie sądził, że jej desperacja zaprowadzi ją tak daleko.

„Nie będziemy, kurwa, zabijać dzieci, żebyśmy mogli być razem! Jakim będę królem, jeśli to zrobię?” wykrzyknął.

„Zabiłeś dwóch mężczyzn kilka miesięcy temu za o wiele mniej!” przypomniała mu, zdzierając z łóżka pościel, gdy wstawała na nogi.

„I spójrz, gdzie teraz jesteśmy!”

„Wygląda na to, że tylko ja się trzymam, ty masz swoją królową, a ja nie mam nic!” krzyknęła na niego, a w jej oczach czaił się smutek.

„To nieprawda!”

Do drzwi rozległo się głośne pukanie i oboje zamilkli, patrząc na siebie niepewnie, czy dobrze słyszeli.

„Spodziewasz się kogoś?”

„Tylko ciebie,” wzruszyła ramionami.

Xavier narzucił na siebie szlafrok i zszedł na dół, by zobaczyć, kto to. Gdy otworzył drzwi, przed nim stał strażnik.

Nikt poza woźnicą nie wiedział, gdzie mieszka Zara, i był zszokowany, że ktoś inny teraz to odkrył. Ale co ważniejsze, zastanawiał się, dlaczego.

„Mój królu,” strażnik skłonił głowę.

„Czego chcesz?” Xavier przeciął formalności, wiedząc, że ma lepsze rzeczy do roboty niż słuchać pochlebstw.

„Przyszły wieści ze świątyni, mój królu, twój ojciec się obudził.” odpowiedział strażnik, kłaniając się raz jeszcze.

Serce Xaviera ścisnęło się boleśnie na wieść, która przyniosła mu jedynie natychmiastowy ból i złość.

„Idę się przygotować,” powiedział. Odwrócił się w stronę schodów, a jego wzrok padł na Zarę.

Otworzył usta, by coś powiedzieć, ale ona go uprzedziła. „Słyszałam.” Jej oczy były pozbawione emocji i nienawidził takich chwil, bo nie umiał wtedy odczytać, co myśli.

Ubrał się. Jego pobyt u Zary został nagle przerwany przez nowo uzyskane informacje. Był wściekły, ale wiedział, że nie może zrobić nic innego, jak tylko wyjść.

Podszedł do Zary, która od dłuższej chwili stała przy drzwiach, nieruchoma, obserwując go w milczeniu.

Gdy się zbliżył, ujął jej twarz w dłonie. „Znajdziemy wyjście z tej sytuacji, ale nie mogę mieć krwi niewinnych dzieci na rękach.”

Kiwnęła głową, lecz pozostała cicha.

Przyciągnął ją bliżej i pocałował w usta po raz ostatni, zanim wyszedł z pokoju.

Przebudzenie jego ojca zniweczyło jego plany, które miały się rozegrać za trzy, cztery tygodnie. Na początku rozważał zabicie swojej królowej, lecz uznał, że to zbyt okrutny los. Z tego, co się dowiedział, była ostatnią z rodu Asika, co oznaczało, że jej śmierć zakończyłaby linię i nazwisko Asików. Nie zrobiła mu niczego, by na to zasłużyć. Zdecydował więc, że przedstawi ją Zavaanowi Dixonowi – idealnemu kandydatowi, by uwieść ją i zaciągnąć do łóżka.

Mia była bystrą młodą królową, mądrzejszą niż większość dziewcząt w królestwie. Przekonał się o tym w pierwszych dniach ich małżeństwa. Czego nie miała w urodzie, nadrabiała intelektem. Rozumiał, że nie tak łatwo ją oszukać, by polubiła kogokolwiek, a Zavaan nie był byle kim.

Zavaan wyróżniał się wśród mężczyzn w królestwie wyglądem i posturą. Ponadto był nerdem, zupełnie jak jego żona. Xavier już zatrudnił Zavaana, aby najpierw udzielał lekcji jego żonie, a potem ją uwiódł.

Zavaan odrzucił propozycję, ale gdy Xavier zagroził, że sprzeda jego rodzinę w niewolę, zgodził się.

Gdyby plan Xaviera się powiódł, nie tylko pozbyłby się żony, ale zyskałby także sympatię ojca, by zdjął klątwę z niego i Zary. Była to strategia sprawdzona od lat.

Zavaan miał zacząć jutro, lecz przebudzenie Robba zmieni teraz bieg wydarzeń.

Powóz przybył na teren pałacu, zatrzymując się tuż przed wejściem do rezydencji. Xavier wysiadł i pospieszył do cichej już sali pałacowej. Nie przejmował się niczym innym, zmierzając prosto do komnat Mii.

Musiał z nią porozmawiać, poinformować o przebudzeniu ojca, który znów miał być alfą alf. Wątpił, by Mia wiedziała cokolwiek o jego rodzinie czy o nim samym, bo nie poświęcił jej czasu, jak powinien. Uprzedził ją, by się nie wtrącała i trzymała ciekawość dla siebie. I właśnie tak zrobiła.

Przebudzenie jego ojca nastąpiło wcześniej, niż się spodziewał, ale wciąż mógł się przygotować. Ostatnią rzeczą, jakiej pragnął, było wyglądać żałośnie przed Robbem Ainsworthem.

Gdy się zbliżał, Lydia, która wciąż kręciła się po korytarzu z nieznanych przyczyn, podeszła do niego. „Muszę porozmawiać z królową.”

„Nie możesz. Śpi, panie.” zaprotestowała.

Zmroził ją wzrokiem. „Nie mów mi, czego nie mogę. Masz biegać po sprawunkach, a tu stoisz.”

Oczy Lydii zwęziły się w niezrozumieniu, gdy pchnął drzwi i wparował do komnat Mii.

Podszedł w stronę jej łóżka, ale zorientował się, że nie ma jej w pościeli. Nie było jej też w pokoju i zaczął się zastanawiać, gdzie mogła pójść. Jednak gdy rozejrzał się wokół, jego wzrok przykuła złota ślubna bransoletka na nocnym stoliku. Zostawiła ją.

Natychmiast przypomniał sobie powóz przy bramie pałacu, który widział wcześniej. Dopiero teraz zrozumiał, że powóz, który widział, gdy opuszczał pałac, nie był dla służącej, lecz dla królowej – Mii.

„Królowa odeszła.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

19: Co czeka przed nami

Mia wysiadła z powozu i podziękowała jeźdźcowi. Życzył jej bezpiecznej podróży i odjechał. Wzięła głęboki oddech i strząsnęła z siebie zimne dreszcze. To był jej pierwszy krok ku wolności i była gotowa.

Podeszła do małej budki z niezbyt jasnym światłem po lewej stronie. To było tuż przed wejściem na rampę załadunkową, gdzie dokonywano opłat. W środku siedział urzędnik odpowiedzialny za pobieranie opłat i wydawanie pokwitowań za przejście.

Stało tam osiem osób w kolejce, a Mia podeszła bliżej i ustawiła się za ostatnią osobą. Z każdą obsłużoną osobą zbliżała się do budki. Gdy nadeszła jej kolej, przywitała się z urzędnikiem. Stary mężczyzna miał głowę pochyloną nad księgą zapisów i nie odpowiedział; niemal zaczęła się zastanawiać, czy ją w ogóle zauważył.

"Kabiny dolnej i pierwszej klasy są już zapełnione, została tylko kabina klasy średniej. Opłata za bilet z opóźnioną płatnością: sto brązowych monet, pięćdziesiąt srebrnych monet lub dziesięć złotych monet," ogłosił chrapliwym głosem i wyciągnął do niej rękę.

Otworzyła sakiewkę, odliczyła dziesięć złotych monet i wręczyła je mężczyźnie. Cofnął rękę i wrzucił monety do wielkiego słoja stojącego na jego stole.

Otworzył księgę pokwitowań. "Imię?"

"Mia."

"Mia. Masz dom?"

Kiwnęła głową, po czym zorientowała się, że nie patrzy na nią i odpowiedziała: "Z domu Attah."

Mężczyzna zanotował informacje na pokwitowaniu i podał jej je. Wzięła i wsunęła je do sakiewki, muskając przy tym nożyk srebrny, który tam schowała. Parzył ją. Była pewna, że przy tym, co się dzieje w porcie, nie będzie musiała go użyć.

"Nie kradnij podczas podróży, bo zostaniesz wyrzucona za burtę. Nie wszczynaj bójek, bo zostaniesz wyrzucona za burtę. I nie wszczynaj ani nie bierz udziału w buncie, bo..."

"Zostanę wyrzucona za burtę," dokończyła.

Głowa mężczyzny wreszcie się podniosła, a jego kawowe oczy spojrzały na nią przenikliwie. Spojrzenie wyrażało jasno, że nie podoba mu się przerywanie. "Zostaniesz wyrzucona za burtę. Przyjemnej podróży."

Weszła do kabiny, czując się rozgrzana od środka. Jej ekscytacja przypominała prawie małą dziewczynkę, która dostaje swoją pierwszą drewnianą lalkę.

Pokazała pokwitowanie funkcjonariuszom przy wejściu na statek. Polecili jej, by po wejściu na pokład skierowała się drzwiami po lewej stronie. Zrobiła, jak kazali, i po krótkim marszu dotarła do drzwi kabiny klasy średniej.

Na twarzy miała szeroki uśmiech, gdy przechodziła obok kilku stojących mężczyzn i podeszła do mężczyzny na samym końcu kabiny. Usiadła obok niego.

Mężczyzna spojrzał na nią, mrużąc pomarszczone oczy. Jeszcze bardziej zasłoniła twarz i unikała kontaktu wzrokowego, odliczając czas do odpłynięcia statku, który już szykował się do odejścia od brzegu.

"Poczęstujesz się?" usłyszała cichy głos. Spojrzała na mężczyznę siedzącego naprzeciwko; w ręce trzymał ciasteczko z pszenicy. "Poczęstujesz się? Moja córka mi je upiekła," dodał.

Kiwnęła głową i przyjęła je. "Dziękuję. Twoja córka musi być dobrą osobą."

"Jest królewską kucharką. Gotuje dla króla i królowej tego królestwa," odpowiedział z dumnym uśmiechem na twarzy, co ogrzało jej serce.

Może spotkała ją podczas pobytu w Pałacu. Praktycznie nie zwracała uwagi na innych pracowników poza Lydią.

"To miłe, jestem Mia z domu Asika."

"Jestem Kai, po prostu Kai," odpowiedział mężczyzna.

"Jeśli twoja córka tu jest, dlaczego wyjeżdżasz?"

"Cóż, jestem szamanem i nadszedł mój czas. Nie mogę umrzeć na obcej ziemi, więc wracam do miejsca, gdzie się urodziłem, by dołączyć do przodków."

"Jesteś z południowego królestwa?" – uniosła brwi.

Jego uśmiech stał się głęboki. "Tak, dokładnie z królestwa Reading. Mam nadzieję, że wciąż jest takie, jakie powinno być, albo nawet lepsze."

"Dlaczego wyjechałeś?"

"Bogini księżyca ukazała mi wizję króla. Widziałem swoją rolę w jego wstąpieniu na tron jako alfa-króla ponad sto lat temu, dlatego tu przybyłem. Zostałem, bo zakochałem się w królestwie Wahala. Teraz, gdy alfa alfa się przebudził, muszę odejść."

Uśmiechnęła się, nie przywiązując większej uwagi do reszty jego słów. "Jestem pewna, że kiedy trafisz do zaświatów, bogini księżyca będzie z ciebie bardzo dumna."

"Ariel chce, żebyś była szczęśliwa," powiedział nagle.

Jeśli był szamanem, jak twierdził, mógł widzieć przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Mógł też komunikować się ze światem duchów, więc nie zdziwiło ją, że wypowiedział imię Ariel.

Jednak jej serce pękło odrobinę i uśmiechnęła się smutno. „Będę.”

„Tak, będziesz.”

Będąc z Sharmanem Kaiem, myślała o swoim ojcu.

Był jedyną rodziną, która jej pozostała, i chciała, by był bezpieczny. Dlatego przez miniony tydzień powstrzymywała się od kontaktu z nim. Gdyby to zrobiła, sąd mógłby uznać to za dowód, że wiedział o jej ucieczce. W ten sposób, nawet jeśli straż królewska go pojma, nie będą mieli nic przeciwko niemu. I wypuszczą go potem do domu.

Bawiła się naszyjnikiem Ariel, swoją jedyną pamiątką. Z nim modliła się o bezpieczeństwo dla siebie i ojca.

Niedługo potem ogłoszono odejście statku. Mia odetchnęła z ulgą. Udało jej się. Teraz mogła oczekiwać lepszego dnia.

Ledwo skończyła myśleć, gdy drzwi kajuty gwałtownie się otworzyły, zaskakując wszystkich wewnątrz. Przez drzwi weszło trzech ludzi króla, ich oczy krążyły po wszystkich siedzących w kabinie.

Serce Mii opadło do żołądka. Przyszli po nią. Została złapana i zabiorą ją do pałacu, gdzie czekał jej wróg. Tego właśnie nie chciała.

Zmęczone oczy Kaia zwróciły się ku niej, wiedząc, że to po nią przyszli. Posłał jej pełne współczucia spojrzenie i jej oczy w tej chwili zaszkliły się.

„Nie bój się. Nie jesteśmy tu, by was skrzywdzić. Szukamy królowej.” powiedział jeden ze strażników, przesuwając się przez wąskie przejście między ludźmi.

„Nie ma tu żadnej królowej.” powiedziała kobieta drżącym głosem, przerażona ich obecnością.

„Jest tu, mamy powody, by tak sądzić.” odparł drugi mężczyzna, a jego ochrypły głos brzmiał zbyt pewnie. „Prosimy o współpracę, a nikomu nic się nie stanie. Wyczuliśmy tu jej zapach i jeśli jej nie znajdziemy, odejdziemy.”

Strażnicy rozeszli się po kabinie i zaczęli jej szukać.

Mia była w ostatnim kącie kabiny, bez możliwości ucieczki czy ukrycia się. Nie chciała wracać. Sama myśl o tym napawała ją obrzydzeniem. Wcześniej obiecała Edwardowi, że jeśli zostanie złapana, nie zrobi sobie krzywdy, ale nie potrafiła dotrzymać tej obietnicy. Łatwiej było powiedzieć niż zrobić. Wiedziała, co czeka ją w pałacu. To było piekło.

Sięgnęła do torebki i wyjęła srebrny nóż. Wolała, by do tego nie doszło, ale stało się. Jej dłonie zacisnęły się wokół rękojeści, a Kai zobaczył to i jego oczy rozszerzyły się w przerażeniu na to, co zamierzała zrobić.

„Jest inna droga, moje dziecko!” Jego głos był cichy i rozpaczliwy, i Mia chciała w to uwierzyć, ale nie mogła.

Po policzku spłynęła jej łza, złamana i cierpiąca na myśl o tym, co musi zrobić. Edward byłby złamany i rozczarowany przez to, ale ona nie miała już nadziei.

Zacisnęła mocno powieki. „Przepraszam, Edwardzie.” Ścisnęła rękojeść i pchnęła nóż w pierś, ale nie poczuła nic. Otworzyła oczy i spojrzała na swoją klatkę piersiową. Zobaczyła, że strażnik wystawił rękę, by zatrzymać nóż, i ostrze wbiło się w jego dłoń zamiast w nią.

Drugą ręką chwycił nóż i wyrwał go z jej uścisku. „Nie!” krzyknęła, sięgając po nóż w jego ręku, ale trzymał go poza jej zasięgiem. „Nie, proszę, nie!” Kolejne łzy popłynęły jej po twarzy, wiedząc, że stała się bezradna, pozbawiona możliwości zakończenia własnego życia.

Mężczyźni nie słuchali jej błagań ani krzyków. Słuchali tylko rozkazu wydanego przez swego pana, alfa króla.

Kolejny strażnik chwycił ją od tyłu i uniósł jej drobne ciało z podłogi. Szarpała się, kopała i krzyczała, by ją puścił, ale jak jej wcześniejsze błagania, i to pozostało bez echa.

Jej wzrok i Kaia spotkały się jeszcze raz, zanim wywleczono ją z kabiny. Teraz wyglądał na bardziej spokojnego i pełnego nadziei niż wtedy, gdy wyciągnęła nóż. Gdyby tylko wiedział, co czeka ją w pałacu.

Alfa król na pewno ją zabije, dała mu powód. Zabije ją i pozbędzie się swojej okropnej narzeczonej, z którą nigdy nie chciał żyć.

„Proszę, zabij mnie?” błagała, gdy strażnik zaniósł ją do powozu i posadził w nim. „Mam złoto w torebce. Możesz je wziąć. Tylko zabij mnie, proszę.”

Mężczyzna, który wyprowadził ją ze statku i wsadził do powozu, spojrzał na nią z litością. „Jeśli ty umrzesz, my też umrzemy, a mamy rodziny, do których musimy wrócić.”

„On mnie zabije.” łkała żałośnie. „Nie rozumiesz. On to zrobi. On mnie zabije.”

Kiedy woźnica wiózł ją z powrotem do pałacu, próbowała wyskoczyć z powozu, ale strażnicy po obu stronach jej na to nie pozwolili. Mia za wszelką cenę próbowała uniknąć powrotu, bo wiedziała, co ją czeka.

Kto ją czeka…

Przesuń w górę, aby kontynuować

20: Odważna twarz

Mia już się nie opierała. Zatrzymała się, gdy dotarła do bramy Pałacu i wiedziała, że wróciła. Wiedziała, że to tutaj umrze. Nie miała już siły, żeby się sprzeciwiać, więc pozwoliła się poprowadzić do środka. Przeprowadzili ją przez cichy korytarz prowadzący do jej pokoju, a potem na górę do komnat. Dwaj strażnicy trzymali ją między sobą, żeby nie uciekła. Nie ufali jej i nie miała im tego za złe. Nikt nie mógł czytać jej myśli.

Zachowała resztki energii, by z podniesioną głową stawić czoła temu, co ją czeka. Chciała przejść na drugą stronę z odwagą na twarzy.

Gdy strażnicy przyprowadzali ją do Pałacu, nie widziała żadnej służby, żadnej pokojówki, nikogo—tylko ona i strażnicy.

Drzwi do jej komnat otworzyły się, strażnik wepchnął ją do środka i zamknął drzwi.

Jej oczy uważnie omiotły pokój, ale zatrzymały się, gdy dostrzegła alfa króla. Stał przed jej regałem z książkami, odwrócony do niej plecami. W słabym świetle nie mogła zobaczyć zbyt wiele, ale miał na sobie czarną szatę, a jego długie włosy były zebrane w schludny kok.

To już koniec. Tak właśnie umrze Mia z domu Asika. Powiedziała sobie w duchu i przygotowała się na najgorsze.

Wyciągając rękę, wyjął książkę z półki. Przekartkował jej strony szybko, po czym zatrzasnął ją z hukiem. Odłożył ją z powrotem, upewniając się, że stoi dokładnie tam, skąd ją wyjął.

Mia nie wiedziała, w jaką grę grał, przeglądając jej zbiory książek, ale nie chciała wiedzieć. Odliczała swoją zagładę do tej chwili. Chciała, żeby wszystko skończyło się szybko i nie miała czasu na przeciąganie. "Nie musimy już tracić czasu. Oboje wiemy, po co tu jestem, więc czemu po prostu tego nie zrobisz?"

Nie pozwoliła mu zobaczyć swoich łez. Już wystarczająco dużo płakała. Jej oczy były opuchnięte i czerwone, a gdyby światło nie było tak przygaszone, mógłby to zauważyć. Obiecała sobie, że nie będzie błagać o życie ani o przebaczenie i zamierzała dotrzymać słowa.

Xavier wsunął ręce do kieszeni czarnych spodni i obrócił się, by na nią spojrzeć. Na jego twarzy nie było gniewu ani wybuchu, którego się spodziewała, i to ją zaniepokoiło. "Dlaczego tu jestem?" zapytał, unosząc brew z zainteresowaniem, chcąc poznać jej teorię.

Prychnęła. Wypłakała się już do granic i odliczała czas do śmierci. Teraz musiała się dostosować, bo on chciał się bawić? To nie było w porządku.

"Zabić mnie. Doskonała kara za ucieczkę i tak możesz się pozbyć swojej brzydkiej narzeczonej." Nienawidziła mu mówić to, co już doskonale wiedział.

"W tym królestwie nie ma prawa, które przewiduje śmierć jako karę za ucieczkę," odparł dość spokojnie. "Myślałem, że jesteś na tyle bystra, żeby to wiedzieć."

Mia zaczynała tracić zmysły i chciała tylko uwolnić się od cierpienia. Nienawidziła tej gry na zwłokę. "Zamierzasz mnie zabić czy nie, Xavier?"

Odkąd tu była, nie słyszała, by ktoś wypowiadał jego imię, nawet jego brat, który złamał mu najwięcej zasad. Ale ona właśnie to zrobiła. Wypowiedziała jego imię. Nigdy wcześniej tego nie zrobiła. Był dla niej zawsze "moim królem", ale teraz płonął w niej ogień, który wypierał strach i potrzebę ostrożności. Nie chciała umrzeć jako tchórz, który nie stawił czoła temu, kto ją skrzywdził. Jeśli to miało go sprowokować do tego, co powinien zrobić, zamierzała to powtarzać.

Podszedł do niej bliżej. Jego wyraz twarzy był nie do odczytania. Jej serce podskoczyło, a ona zadrżała w środku, zimna i bezbronna. Jednak głowę trzymała wysoko.

To był jej moment. Już widziała światło.

"Nie," odpowiedział.

Jej serce się ścisnęło.

To musiał być podstęp. W ten sposób zamierzał ją trzymać przy życiu i dręczyć psychicznie. Dzięki temu nigdy nie przestanie oczekiwać, kiedy w końcu się wścieknie i ją zabije. Tak pomyślała.

Odwrócił się do jej biurka, gdzie stała butelka wina i dwa kieliszki. "Ale chciałbym wiedzieć, dlaczego uciekłaś. Jeśli to w porządku, moja królowo."

Gdyby wzrok mógł zabijać, już by płonął. Zęby zacisnęła tak mocno, że aż zgrzytnęły.

Nie przyprowadził jej tu dla tej rozmowy, prawda?

"Co do diabła z tobą nie tak?!" wybuchła, ruszając przed siebie. To była niebezpieczna gra, ale nie wiedziała, że tak trudno jest umrzeć.

"Dlaczego jesteś taki spokojny? To ja, twoja brzydka narzeczona przemawia. Ta, którą musiałeś poślubić, by uratować królestwo. Ta, której chciałeś się pozbyć przez tyle czasu. Ta, której nie posiadłeś w noc poślubną, bo byłaś zbyt brzydka, by cię podniecić! To Mia Asika, nie Zara Michel." miała nadzieję, że jej tyrada zdejmie mu zasłonę z twarzy. Może zapomniał.

Jeszcze bardziej ją zszokował, gdy przemówił. "Wiem, kim jesteś, Mia, napijesz się?" wyciągnął w jej stronę kieliszek wina.

Szczęka niemal opadła jej do podłogi, ale się opanowała. Wściekłość, która w niej kipiała, musiała znaleźć ujście lub zostać stłumiona. Ponieważ alfa król nie przyniósł ze sobą rękawic do walki, musiała ją stłumić.

Z zaciśniętymi zębami i wciąż płonącymi żółtymi oczami wyrwała mu kieliszek z ręki.

Może było tam trucizny albo tyle wilczej jagody, by ją udusić.

Opróżniła kieliszek do dna, nie tracąc czasu. Zawartość paliła gardło, ale nie tak jak wilcza jagoda.

Nie otruł jej.

Xavier sięgnął po butelkę i chciał dolać do jej kieliszka, ale wyrwała mu ją z ręki i sama sobie nalała.

Upił mały łyk. "Cieszę się, że przynajmniej mi ufasz."

Zmarszczyła brwi, wiedząc, co miał na myśli. "Nie. Miałam nadzieję, że będzie tam trucizna."

Na jego twarzy przemknął cień bólu i to zauważyła. Przez chwilę zastanawiała się, czy mężczyzna w jej sypialni to ten bezwzględny i okrutny alfa król, którego zawsze znała. Jeśli tak, to która jego twarz była kłamstwem?

Ta spokojna czy ta bezwzględna.

Podeszła do łóżka, które dalej wyglądało tak, jak je zostawiła, i usiadła na nim. Czuła na sobie wzrok alfa króla przy każdym ruchu.

"Nie odpowiedziałaś na moje pytanie," przypomniał jej. "Dlaczego uciekłaś?"

"Po tym wszystkim, twoje pytanie powinno brzmieć: dlaczego nie uciec?!"

Zacisnął zęby i wziął głęboki oddech. Tracił ostatki cierpliwości i to było widać. Dobrze, ta rozmowa i tak trwała zbyt długo jak na jej gust.

Wypiła kolejny kieliszek wina.

"Słyszałam ciebie i twoją kochankę na bankiecie. Słyszałam wasze plany, żeby się mnie pozbyć i uczynić ją królową. Oboje chcieliście, żebym zniknęła, więc postanowiłam odejść. Chciałam odejść już od dawna i to mi dało odwagę. Nie żałuję. Żałuję tylko, że mnie złapano i przywleczono tutaj."

"Większość dziewcząt dałaby się zabić za życie, którego chcesz," powiedział, a to były słowa, których użył dzień po ślubie, zanim prawie ją udusił.

"Większość dziewcząt jest głupia!"

To go rozbawiło i pokiwał głową z uznaniem. W jednym się zgodzili.

"Wypiję za to."

"Czy umrę dziś w nocy?" wypaliła, to pytanie krążyło jej w myślach.

"Wiem, że chcesz umrzeć i część mnie też tego chce, ale to nie może się wydarzyć. Jesteś moją królową, a twoje miejsce nie jest ani w grobie, ani na dnie oceanu. Jest przy moim boku."

"Dlaczego?"

Ta zmiana w nim nie mogła być nagła. Coś musiało ją wywołać i wiedziała, że to nie była ona.

Podszedł do niej, zabrał jej butelkę wina i dolał jej. Oddał jej butelkę i wypił wino ze swojego kieliszka.

"Bo mój ojciec, alfa alf, się przebudził."

Na te słowa Mia natychmiast przypomniała sobie Kaia, szamana, którego poznała na statku. Wspominał o przebudzeniu alfy, ale nie rozumiała, o czym mówi, i nie przykładała do tego wagi.

"Nie rozumiem, co przebudzenie twojego ojca ma do tego wszystkiego." Wyraziła swoje zdezorientowanie.

"To znaczy, że wiele rzeczy się zmieni."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa