passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #20 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 20

19: Co czeka przed nami

Mia wysiadła z powozu i podziękowała jeźdźcowi. Życzył jej bezpiecznej podróży i odjechał. Wzięła głęboki oddech i strząsnęła z siebie zimne dreszcze. To był jej pierwszy krok ku wolności i była gotowa.

Podeszła do małej budki z niezbyt jasnym światłem po lewej stronie. To było tuż przed wejściem na rampę załadunkową, gdzie dokonywano opłat. W środku siedział urzędnik odpowiedzialny za pobieranie opłat i wydawanie pokwitowań za przejście.

Stało tam osiem osób w kolejce, a Mia podeszła bliżej i ustawiła się za ostatnią osobą. Z każdą obsłużoną osobą zbliżała się do budki. Gdy nadeszła jej kolej, przywitała się z urzędnikiem. Stary mężczyzna miał głowę pochyloną nad księgą zapisów i nie odpowiedział; niemal zaczęła się zastanawiać, czy ją w ogóle zauważył.

"Kabiny dolnej i pierwszej klasy są już zapełnione, została tylko kabina klasy średniej. Opłata za bilet z opóźnioną płatnością: sto brązowych monet, pięćdziesiąt srebrnych monet lub dziesięć złotych monet," ogłosił chrapliwym głosem i wyciągnął do niej rękę.

Otworzyła sakiewkę, odliczyła dziesięć złotych monet i wręczyła je mężczyźnie. Cofnął rękę i wrzucił monety do wielkiego słoja stojącego na jego stole.

Otworzył księgę pokwitowań. "Imię?"

"Mia."

"Mia. Masz dom?"

Kiwnęła głową, po czym zorientowała się, że nie patrzy na nią i odpowiedziała: "Z domu Attah."

Mężczyzna zanotował informacje na pokwitowaniu i podał jej je. Wzięła i wsunęła je do sakiewki, muskając przy tym nożyk srebrny, który tam schowała. Parzył ją. Była pewna, że przy tym, co się dzieje w porcie, nie będzie musiała go użyć.

"Nie kradnij podczas podróży, bo zostaniesz wyrzucona za burtę. Nie wszczynaj bójek, bo zostaniesz wyrzucona za burtę. I nie wszczynaj ani nie bierz udziału w buncie, bo..."

"Zostanę wyrzucona za burtę," dokończyła.

Głowa mężczyzny wreszcie się podniosła, a jego kawowe oczy spojrzały na nią przenikliwie. Spojrzenie wyrażało jasno, że nie podoba mu się przerywanie. "Zostaniesz wyrzucona za burtę. Przyjemnej podróży."

Weszła do kabiny, czując się rozgrzana od środka. Jej ekscytacja przypominała prawie małą dziewczynkę, która dostaje swoją pierwszą drewnianą lalkę.

Pokazała pokwitowanie funkcjonariuszom przy wejściu na statek. Polecili jej, by po wejściu na pokład skierowała się drzwiami po lewej stronie. Zrobiła, jak kazali, i po krótkim marszu dotarła do drzwi kabiny klasy średniej.

Na twarzy miała szeroki uśmiech, gdy przechodziła obok kilku stojących mężczyzn i podeszła do mężczyzny na samym końcu kabiny. Usiadła obok niego.

Mężczyzna spojrzał na nią, mrużąc pomarszczone oczy. Jeszcze bardziej zasłoniła twarz i unikała kontaktu wzrokowego, odliczając czas do odpłynięcia statku, który już szykował się do odejścia od brzegu.

"Poczęstujesz się?" usłyszała cichy głos. Spojrzała na mężczyznę siedzącego naprzeciwko; w ręce trzymał ciasteczko z pszenicy. "Poczęstujesz się? Moja córka mi je upiekła," dodał.

Kiwnęła głową i przyjęła je. "Dziękuję. Twoja córka musi być dobrą osobą."

"Jest królewską kucharką. Gotuje dla króla i królowej tego królestwa," odpowiedział z dumnym uśmiechem na twarzy, co ogrzało jej serce.

Może spotkała ją podczas pobytu w Pałacu. Praktycznie nie zwracała uwagi na innych pracowników poza Lydią.

"To miłe, jestem Mia z domu Asika."

"Jestem Kai, po prostu Kai," odpowiedział mężczyzna.

"Jeśli twoja córka tu jest, dlaczego wyjeżdżasz?"

"Cóż, jestem szamanem i nadszedł mój czas. Nie mogę umrzeć na obcej ziemi, więc wracam do miejsca, gdzie się urodziłem, by dołączyć do przodków."

"Jesteś z południowego królestwa?" – uniosła brwi.

Jego uśmiech stał się głęboki. "Tak, dokładnie z królestwa Reading. Mam nadzieję, że wciąż jest takie, jakie powinno być, albo nawet lepsze."

"Dlaczego wyjechałeś?"

"Bogini księżyca ukazała mi wizję króla. Widziałem swoją rolę w jego wstąpieniu na tron jako alfa-króla ponad sto lat temu, dlatego tu przybyłem. Zostałem, bo zakochałem się w królestwie Wahala. Teraz, gdy alfa alfa się przebudził, muszę odejść."

Uśmiechnęła się, nie przywiązując większej uwagi do reszty jego słów. "Jestem pewna, że kiedy trafisz do zaświatów, bogini księżyca będzie z ciebie bardzo dumna."

"Ariel chce, żebyś była szczęśliwa," powiedział nagle.

Jeśli był szamanem, jak twierdził, mógł widzieć przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Mógł też komunikować się ze światem duchów, więc nie zdziwiło ją, że wypowiedział imię Ariel.

Jednak jej serce pękło odrobinę i uśmiechnęła się smutno. „Będę.”

„Tak, będziesz.”

Będąc z Sharmanem Kaiem, myślała o swoim ojcu.

Był jedyną rodziną, która jej pozostała, i chciała, by był bezpieczny. Dlatego przez miniony tydzień powstrzymywała się od kontaktu z nim. Gdyby to zrobiła, sąd mógłby uznać to za dowód, że wiedział o jej ucieczce. W ten sposób, nawet jeśli straż królewska go pojma, nie będą mieli nic przeciwko niemu. I wypuszczą go potem do domu.

Bawiła się naszyjnikiem Ariel, swoją jedyną pamiątką. Z nim modliła się o bezpieczeństwo dla siebie i ojca.

Niedługo potem ogłoszono odejście statku. Mia odetchnęła z ulgą. Udało jej się. Teraz mogła oczekiwać lepszego dnia.

Ledwo skończyła myśleć, gdy drzwi kajuty gwałtownie się otworzyły, zaskakując wszystkich wewnątrz. Przez drzwi weszło trzech ludzi króla, ich oczy krążyły po wszystkich siedzących w kabinie.

Serce Mii opadło do żołądka. Przyszli po nią. Została złapana i zabiorą ją do pałacu, gdzie czekał jej wróg. Tego właśnie nie chciała.

Zmęczone oczy Kaia zwróciły się ku niej, wiedząc, że to po nią przyszli. Posłał jej pełne współczucia spojrzenie i jej oczy w tej chwili zaszkliły się.

„Nie bój się. Nie jesteśmy tu, by was skrzywdzić. Szukamy królowej.” powiedział jeden ze strażników, przesuwając się przez wąskie przejście między ludźmi.

„Nie ma tu żadnej królowej.” powiedziała kobieta drżącym głosem, przerażona ich obecnością.

„Jest tu, mamy powody, by tak sądzić.” odparł drugi mężczyzna, a jego ochrypły głos brzmiał zbyt pewnie. „Prosimy o współpracę, a nikomu nic się nie stanie. Wyczuliśmy tu jej zapach i jeśli jej nie znajdziemy, odejdziemy.”

Strażnicy rozeszli się po kabinie i zaczęli jej szukać.

Mia była w ostatnim kącie kabiny, bez możliwości ucieczki czy ukrycia się. Nie chciała wracać. Sama myśl o tym napawała ją obrzydzeniem. Wcześniej obiecała Edwardowi, że jeśli zostanie złapana, nie zrobi sobie krzywdy, ale nie potrafiła dotrzymać tej obietnicy. Łatwiej było powiedzieć niż zrobić. Wiedziała, co czeka ją w pałacu. To było piekło.

Sięgnęła do torebki i wyjęła srebrny nóż. Wolała, by do tego nie doszło, ale stało się. Jej dłonie zacisnęły się wokół rękojeści, a Kai zobaczył to i jego oczy rozszerzyły się w przerażeniu na to, co zamierzała zrobić.

„Jest inna droga, moje dziecko!” Jego głos był cichy i rozpaczliwy, i Mia chciała w to uwierzyć, ale nie mogła.

Po policzku spłynęła jej łza, złamana i cierpiąca na myśl o tym, co musi zrobić. Edward byłby złamany i rozczarowany przez to, ale ona nie miała już nadziei.

Zacisnęła mocno powieki. „Przepraszam, Edwardzie.” Ścisnęła rękojeść i pchnęła nóż w pierś, ale nie poczuła nic. Otworzyła oczy i spojrzała na swoją klatkę piersiową. Zobaczyła, że strażnik wystawił rękę, by zatrzymać nóż, i ostrze wbiło się w jego dłoń zamiast w nią.

Drugą ręką chwycił nóż i wyrwał go z jej uścisku. „Nie!” krzyknęła, sięgając po nóż w jego ręku, ale trzymał go poza jej zasięgiem. „Nie, proszę, nie!” Kolejne łzy popłynęły jej po twarzy, wiedząc, że stała się bezradna, pozbawiona możliwości zakończenia własnego życia.

Mężczyźni nie słuchali jej błagań ani krzyków. Słuchali tylko rozkazu wydanego przez swego pana, alfa króla.

Kolejny strażnik chwycił ją od tyłu i uniósł jej drobne ciało z podłogi. Szarpała się, kopała i krzyczała, by ją puścił, ale jak jej wcześniejsze błagania, i to pozostało bez echa.

Jej wzrok i Kaia spotkały się jeszcze raz, zanim wywleczono ją z kabiny. Teraz wyglądał na bardziej spokojnego i pełnego nadziei niż wtedy, gdy wyciągnęła nóż. Gdyby tylko wiedział, co czeka ją w pałacu.

Alfa król na pewno ją zabije, dała mu powód. Zabije ją i pozbędzie się swojej okropnej narzeczonej, z którą nigdy nie chciał żyć.

„Proszę, zabij mnie?” błagała, gdy strażnik zaniósł ją do powozu i posadził w nim. „Mam złoto w torebce. Możesz je wziąć. Tylko zabij mnie, proszę.”

Mężczyzna, który wyprowadził ją ze statku i wsadził do powozu, spojrzał na nią z litością. „Jeśli ty umrzesz, my też umrzemy, a mamy rodziny, do których musimy wrócić.”

„On mnie zabije.” łkała żałośnie. „Nie rozumiesz. On to zrobi. On mnie zabije.”

Kiedy woźnica wiózł ją z powrotem do pałacu, próbowała wyskoczyć z powozu, ale strażnicy po obu stronach jej na to nie pozwolili. Mia za wszelką cenę próbowała uniknąć powrotu, bo wiedziała, co ją czeka.

Kto ją czeka…

Przesuń w górę, aby kontynuować

20: Odważna twarz

Mia już się nie opierała. Zatrzymała się, gdy dotarła do bramy Pałacu i wiedziała, że wróciła. Wiedziała, że to tutaj umrze. Nie miała już siły, żeby się sprzeciwiać, więc pozwoliła się poprowadzić do środka. Przeprowadzili ją przez cichy korytarz prowadzący do jej pokoju, a potem na górę do komnat. Dwaj strażnicy trzymali ją między sobą, żeby nie uciekła. Nie ufali jej i nie miała im tego za złe. Nikt nie mógł czytać jej myśli.

Zachowała resztki energii, by z podniesioną głową stawić czoła temu, co ją czeka. Chciała przejść na drugą stronę z odwagą na twarzy.

Gdy strażnicy przyprowadzali ją do Pałacu, nie widziała żadnej służby, żadnej pokojówki, nikogo—tylko ona i strażnicy.

Drzwi do jej komnat otworzyły się, strażnik wepchnął ją do środka i zamknął drzwi.

Jej oczy uważnie omiotły pokój, ale zatrzymały się, gdy dostrzegła alfa króla. Stał przed jej regałem z książkami, odwrócony do niej plecami. W słabym świetle nie mogła zobaczyć zbyt wiele, ale miał na sobie czarną szatę, a jego długie włosy były zebrane w schludny kok.

To już koniec. Tak właśnie umrze Mia z domu Asika. Powiedziała sobie w duchu i przygotowała się na najgorsze.

Wyciągając rękę, wyjął książkę z półki. Przekartkował jej strony szybko, po czym zatrzasnął ją z hukiem. Odłożył ją z powrotem, upewniając się, że stoi dokładnie tam, skąd ją wyjął.

Mia nie wiedziała, w jaką grę grał, przeglądając jej zbiory książek, ale nie chciała wiedzieć. Odliczała swoją zagładę do tej chwili. Chciała, żeby wszystko skończyło się szybko i nie miała czasu na przeciąganie. "Nie musimy już tracić czasu. Oboje wiemy, po co tu jestem, więc czemu po prostu tego nie zrobisz?"

Nie pozwoliła mu zobaczyć swoich łez. Już wystarczająco dużo płakała. Jej oczy były opuchnięte i czerwone, a gdyby światło nie było tak przygaszone, mógłby to zauważyć. Obiecała sobie, że nie będzie błagać o życie ani o przebaczenie i zamierzała dotrzymać słowa.

Xavier wsunął ręce do kieszeni czarnych spodni i obrócił się, by na nią spojrzeć. Na jego twarzy nie było gniewu ani wybuchu, którego się spodziewała, i to ją zaniepokoiło. "Dlaczego tu jestem?" zapytał, unosząc brew z zainteresowaniem, chcąc poznać jej teorię.

Prychnęła. Wypłakała się już do granic i odliczała czas do śmierci. Teraz musiała się dostosować, bo on chciał się bawić? To nie było w porządku.

"Zabić mnie. Doskonała kara za ucieczkę i tak możesz się pozbyć swojej brzydkiej narzeczonej." Nienawidziła mu mówić to, co już doskonale wiedział.

"W tym królestwie nie ma prawa, które przewiduje śmierć jako karę za ucieczkę," odparł dość spokojnie. "Myślałem, że jesteś na tyle bystra, żeby to wiedzieć."

Mia zaczynała tracić zmysły i chciała tylko uwolnić się od cierpienia. Nienawidziła tej gry na zwłokę. "Zamierzasz mnie zabić czy nie, Xavier?"

Odkąd tu była, nie słyszała, by ktoś wypowiadał jego imię, nawet jego brat, który złamał mu najwięcej zasad. Ale ona właśnie to zrobiła. Wypowiedziała jego imię. Nigdy wcześniej tego nie zrobiła. Był dla niej zawsze "moim królem", ale teraz płonął w niej ogień, który wypierał strach i potrzebę ostrożności. Nie chciała umrzeć jako tchórz, który nie stawił czoła temu, kto ją skrzywdził. Jeśli to miało go sprowokować do tego, co powinien zrobić, zamierzała to powtarzać.

Podszedł do niej bliżej. Jego wyraz twarzy był nie do odczytania. Jej serce podskoczyło, a ona zadrżała w środku, zimna i bezbronna. Jednak głowę trzymała wysoko.

To był jej moment. Już widziała światło.

"Nie," odpowiedział.

Jej serce się ścisnęło.

To musiał być podstęp. W ten sposób zamierzał ją trzymać przy życiu i dręczyć psychicznie. Dzięki temu nigdy nie przestanie oczekiwać, kiedy w końcu się wścieknie i ją zabije. Tak pomyślała.

Odwrócił się do jej biurka, gdzie stała butelka wina i dwa kieliszki. "Ale chciałbym wiedzieć, dlaczego uciekłaś. Jeśli to w porządku, moja królowo."

Gdyby wzrok mógł zabijać, już by płonął. Zęby zacisnęła tak mocno, że aż zgrzytnęły.

Nie przyprowadził jej tu dla tej rozmowy, prawda?

"Co do diabła z tobą nie tak?!" wybuchła, ruszając przed siebie. To była niebezpieczna gra, ale nie wiedziała, że tak trudno jest umrzeć.

"Dlaczego jesteś taki spokojny? To ja, twoja brzydka narzeczona przemawia. Ta, którą musiałeś poślubić, by uratować królestwo. Ta, której chciałeś się pozbyć przez tyle czasu. Ta, której nie posiadłeś w noc poślubną, bo byłaś zbyt brzydka, by cię podniecić! To Mia Asika, nie Zara Michel." miała nadzieję, że jej tyrada zdejmie mu zasłonę z twarzy. Może zapomniał.

Jeszcze bardziej ją zszokował, gdy przemówił. "Wiem, kim jesteś, Mia, napijesz się?" wyciągnął w jej stronę kieliszek wina.

Szczęka niemal opadła jej do podłogi, ale się opanowała. Wściekłość, która w niej kipiała, musiała znaleźć ujście lub zostać stłumiona. Ponieważ alfa król nie przyniósł ze sobą rękawic do walki, musiała ją stłumić.

Z zaciśniętymi zębami i wciąż płonącymi żółtymi oczami wyrwała mu kieliszek z ręki.

Może było tam trucizny albo tyle wilczej jagody, by ją udusić.

Opróżniła kieliszek do dna, nie tracąc czasu. Zawartość paliła gardło, ale nie tak jak wilcza jagoda.

Nie otruł jej.

Xavier sięgnął po butelkę i chciał dolać do jej kieliszka, ale wyrwała mu ją z ręki i sama sobie nalała.

Upił mały łyk. "Cieszę się, że przynajmniej mi ufasz."

Zmarszczyła brwi, wiedząc, co miał na myśli. "Nie. Miałam nadzieję, że będzie tam trucizna."

Na jego twarzy przemknął cień bólu i to zauważyła. Przez chwilę zastanawiała się, czy mężczyzna w jej sypialni to ten bezwzględny i okrutny alfa król, którego zawsze znała. Jeśli tak, to która jego twarz była kłamstwem?

Ta spokojna czy ta bezwzględna.

Podeszła do łóżka, które dalej wyglądało tak, jak je zostawiła, i usiadła na nim. Czuła na sobie wzrok alfa króla przy każdym ruchu.

"Nie odpowiedziałaś na moje pytanie," przypomniał jej. "Dlaczego uciekłaś?"

"Po tym wszystkim, twoje pytanie powinno brzmieć: dlaczego nie uciec?!"

Zacisnął zęby i wziął głęboki oddech. Tracił ostatki cierpliwości i to było widać. Dobrze, ta rozmowa i tak trwała zbyt długo jak na jej gust.

Wypiła kolejny kieliszek wina.

"Słyszałam ciebie i twoją kochankę na bankiecie. Słyszałam wasze plany, żeby się mnie pozbyć i uczynić ją królową. Oboje chcieliście, żebym zniknęła, więc postanowiłam odejść. Chciałam odejść już od dawna i to mi dało odwagę. Nie żałuję. Żałuję tylko, że mnie złapano i przywleczono tutaj."

"Większość dziewcząt dałaby się zabić za życie, którego chcesz," powiedział, a to były słowa, których użył dzień po ślubie, zanim prawie ją udusił.

"Większość dziewcząt jest głupia!"

To go rozbawiło i pokiwał głową z uznaniem. W jednym się zgodzili.

"Wypiję za to."

"Czy umrę dziś w nocy?" wypaliła, to pytanie krążyło jej w myślach.

"Wiem, że chcesz umrzeć i część mnie też tego chce, ale to nie może się wydarzyć. Jesteś moją królową, a twoje miejsce nie jest ani w grobie, ani na dnie oceanu. Jest przy moim boku."

"Dlaczego?"

Ta zmiana w nim nie mogła być nagła. Coś musiało ją wywołać i wiedziała, że to nie była ona.

Podszedł do niej, zabrał jej butelkę wina i dolał jej. Oddał jej butelkę i wypił wino ze swojego kieliszka.

"Bo mój ojciec, alfa alf, się przebudził."

Na te słowa Mia natychmiast przypomniała sobie Kaia, szamana, którego poznała na statku. Wspominał o przebudzeniu alfy, ale nie rozumiała, o czym mówi, i nie przykładała do tego wagi.

"Nie rozumiem, co przebudzenie twojego ojca ma do tego wszystkiego." Wyraziła swoje zdezorientowanie.

"To znaczy, że wiele rzeczy się zmieni."

Przesuń w górę, aby kontynuować

21: Przysięga

Ważna uwaga: Dla każdego dwóch lat, które mijają, królewska krew starzeje się o jeden rok. Tak więc dla reszty Wahali. Robb Ainsworth rządził przez sto lat według obliczeń, lecz postarzał się jedynie o pięćdziesiąt od momentu objęcia władzy...

Robb Ainsworth, ojciec króla alfy, spał u boku bogini księżyca przez ostatnie trzy lata po stu latach rządów jako król alfa. Taki był zwyczaj królestwa Wahala. Każdy król, który zdołał dopełnić stu lat panowania, zapadał w sen. Ci królowie albo przechodzili do życia poza tym światem, albo budzili się jako alfa alf. Większość byłych królów zasypiała i odchodziła do życia poza tym światem. Tylko nieliczni budzili się z tego snu. Sen trwał od jednego do dziesięciu lat, a kiedy król alfa budził się z takiego snu, jego tytuł stawał się tytułem alfa alf. To czyniło go ojcem wszystkich alf.

Przebudzenie Robba Ainswortha, ojca Xaviera, sprawiło, że stał się najsilniejszym alfą i żyjącą istotą nadprzyrodzoną w królestwie i poza nim. Dało mu to również najwyższą władzę. Jego dominacja i kontrola byłyby dwukrotnie większe niż króla alfy. Znając Robba, Xavier był pewien, że będzie go teraz poddawał jeszcze większej kontroli niż dotychczas.

Wieść o przebudzeniu ojca sprawiła, że Xavier zrozumiał, jak bardzo stał się bezbronny. "Bezbronny" to za mało powiedziane, ale nie było innego słowa, by to opisać. Odkrycie, że jego żona uciekła tej samej nocy, niemal doprowadziło go do szału. Teraz, bardziej niż kiedykolwiek, potrzebował żony przy sobie, jeśli nie z innego powodu, to przynajmniej na pokaz.

Robb zawsze naciskał, by znalazł sobie żonę, zanim zapadnie w sen. Jeśli odkryje, że Xavier to zrobił, to może zmienić jego nastawienie wobec niego.

Musiał ją sprowadzić z powrotem. Nie mógł ryzykować jej utraty, zwłaszcza teraz.

Był wściekły, że uciekła. Ten mały diabeł, którego nazywał żoną. Do diabła z nią.

Każdego innego dnia zastanowiłby się nad najbardziej bolesnym sposobem odebrania jej życia, ale nie dziś. Musiał pomyśleć, gdzie mogła się udać, a nie byłby w stanie tego zrobić z głową pełną myśli.

Zastanowił się. Mia była mądrą kobietą, zdecydowanie zbyt mądrą, powiedziałby. Jednak miała jedną obsesję i było nią: oświecenie. To pomogło mu zawęzić możliwości, gdzie mogła się udać.

Przypomniał sobie, że otrzymał informację o statku odpływającym do południowego królestwa kilka dni temu. Odkrył też jej podziw dla Reading niedawno. Ale nigdy nie połączył tych dwóch faktów aż do dzisiejszej nocy. To sprawiło, że uwierzył, iż jeśli miała nadzieję uciec w miejsce, gdzie jej nie znajdą, musiałaby być na tym statku.

Kazał wszystkim strażnikom przysiąc, że zachowają sprawę w największej tajemnicy. Ostatnią rzeczą, jakiej chciał, było to, by ktokolwiek dowiedział się o ucieczce jego żony, zwłaszcza starszyzna. To rodziłoby pytania, na które nie był gotowy odpowiedzieć. Więc wysłał kilku z nich na dok załadunkowy statku płynącego do południowego królestwa. Pozostałych skierował do innych regionów stolicy, gdzie również uważał, że mogłaby być.

Jej bicie serca było pierwszą rzeczą, którą wyczuł, gdy bramy pałacu otworzyły się jakiś czas temu. Jego rytm nie brzmiał jak u kogoś przestraszonego. Może dlatego, że nie była. I wiedział, że ta jej strona mogła wywołać w nim wybuch szybciej niż błyskawica, a potrzebował wsparcia.

— Ty nie chcesz być moją żoną, a ja nie chcę być twoim mężem. Nie winię cię za ucieczkę. Sam zrobiłbym to samo. Ale to wszystko przeszłość, musimy myśleć o przyszłości.

— My? Nie ma żadnego "my". Nigdy nie było i nigdy nie będzie.

Usiadł na jej biurku, spłaszczył na nim dłonie i pochylił się na nich ciężarem ciała. Jego przymrużone, zielone oczy obserwowały ją. — Będzie, jeśli kiedyś będziesz chciała spełnić swoje marzenie o wypłynięciu do królestwa Reading w poszukiwaniu wiedzy i oświecenia.

Jej uścisk na butelce wina w dłoni się wzmocnił. Przy takim nacisku wiedziała, że ją rozbije, jeśli tak dalej będzie trzymać.

Edward był jedynym, który znał jej pragnienie oświecenia w pałacu. Niewiele wiedziała, ale była pewna, że jej nie zdradzi. Nie zrobiłby tego.

— Skąd wiesz?

— Jestem królem alfą. Jestem też twoim mężem, a gdy kapłan połączył nas węzłem małżeńskim, związał również cząstkę nas razem. Należysz do mnie.

Zazgrzytała zębami. — Więc zawsze miałeś dostęp do moich myśli?!

— Nie zawsze. Ponieważ nigdy nie skonsumowaliśmy naszego związku, słyszę je tylko, gdy bardzo się skoncentruję, a najczęściej nie było warto.

Cholerny drań! zaklęła w myślach.

— Słyszałem to! — powiedział, patrząc z dezaprobatą na jej niecenzuralne myśli.

— I co teraz? Należę do ciebie jak jakaś własność?

— Tak.

Jego odpowiedź rozzłościła Mię i prawie rzuciła w niego trzymaną butelką. Jednak gdy spojrzała na dłoń, butelki już w niej nie było. Jej wzrok powędrował na Xaviera i zobaczyła, że wyciągnął ręce do przodu i miał butelkę w dłoni. Wtedy uświadomiła sobie, że w złości już ją w niego rzuciła, a on ją złapał.

— Tak, należysz do mnie, tak samo jak ja należę do ciebie — odpowiedział i rzucił jej butelkę z powrotem. Jej ręka automatycznie wystrzeliła do przodu i złapała ją odruchowo.

Opuściła butelkę i spojrzała na niego. Wypowiadał słowa, które w tej chwili przerastały jej możliwości pojmowania. — Co masz na myśli?

Nie zawahał się, by wyjaśnić, o co chodzi. — Jestem twój, tak jak ty jesteś moja. To były przysięgi, które złożyliśmy, i nie były to puste słowa. Bogini księżyca słyszała i zapisała je i tak już będzie, aż do dnia naszej śmierci.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa