Mia przybyła na spotkanie punktualnie, a Toni podążała za nią, trzymając w rękach dużą księgę. Minął tydzień, odkąd zaczęła uczęszczać na spotkania.
Pierwszy dzień był oszałamiający i oświecający, i od razu wiedziała, że pokocha to miejsce. Poruszano tak wiele tematów, od małżeństwa po związek, a tyle spraw zostało rozwiązanych, zanim spotkanie zakończyło się w zeszłym tygodniu.
Gdy przybyła, większość panien i głów rady obdarzyła ją dziwnym spojrzeniem, ale zignorowała to i powiedziała sobie, że zasługuje, by tu być. Była królową. Tak, była młodsza od większości z nich i niezbyt urodziwa, ale to nie zmieniało faktów. Była ich królową – i nie można było tego zmienić.
Mia zauważyła kilka rzeczy wymagających poprawy, a inne potrzebowały zapewnienia. Nie było księgi rachunkowej dla spotkania ani księgi zapisów dyskusji, które się odbyły. Bez tych zapisów nie wiedzieliby, które sprawy zostały rozpatrzone, a które nie.
Gdy zapytała o powód, Margaret, przywódczyni rady, oznajmiła, że ma doskonałą pamięć i potrafi odtworzyć wszystko, co działo się podczas spotkania. Była Luną, żoną alfy wschodniego regionu stolicy. Jej rodzina również była potężna i miała wielkie wpływy, więc mimo że panny miały różne opinie, nikt nie kwestionował jej zdolności.
Mia nie zwracała na to uwagi. Wiedziała, że potrzebna jest oficjalna i formalna dokumentacja. Spotkanie rady panien było ważnym wydarzeniem i powinno być traktowane poważnie. Zapytała, która z nich najlepiej pisze, i młoda beta podniosła rękę. Zwróciła na to uwagę i obiecała, że na kolejne spotkanie przyniesie księgę zapisów.
Na sali było już kilka twarzy, gdy przybyła. Te osoby musiały przyjść wcześniej, by przygotować wszystko przed przybyciem reszty.
Gdy tylko zauważyli jej obecność, wstali i skłonili głowy w geście szacunku. Nie chciała, by to robili, ale nie mogła im tego zabronić. Była królową i członkiem rodziny królewskiej, a jej obecność wymagała szacunku.
Nawet jeśli tylko przez chwilę.
To było coś, co zajmie jej myśli podczas nieobecności Edwarda. Minął dzień, odkąd Edward wyjechał, i z każdym mijającym godziną odczuwała jego brak. Nie miała pewności, czy przetrwa bez niego, ale musiała spróbować.
– Moja królowo, jesteś tak wcześnie – powiedziała Aneer, starsza kobieta, beta i starsza rady, podchodząc do niej.
– Lubię być punktualna, Aneer – uśmiechnęła się. Poza tym chciała być z dala od pałacu i wykorzystywała każdą okazję.
– Jeszcze chwila i spotkanie się zacznie.
Jej wzrok przeskanował salę, aż zatrzymał się na Cynthii, młodej becie, którą wybrała do prowadzenia zapisów. Podeszła do niej. – Przyniosłam księgę zapisów, tak jak obiecałam – poinformowała, a Toni podeszła i wręczyła księgę Cynthii, która skinęła głową i przyjęła ją.
– Czy mogę jakoś pomóc? – zwróciła się do Aneer, chętna, by się zaangażować.
– Nie, jesteś królową. O wszystko zadbaliśmy. Ty usiądź i bądź pełna gracji – odparła z uśmiechem, który uwydatnił zmarszczki pod jej oczami.
Zgodnie z oczekiwaniami, panny zaczęły wchodzić i wkrótce sala wypełniła się ludźmi; ich liczba była dwukrotnie większa niż w zeszłym tygodniu.
Spotkanie rozpoczęło się od tego, że każda z głów Lun przedstawiła swoje problemy, podczas gdy Mia słuchała i udzielała odpowiedzi. Zrobiła coś innego, coś wyjątkowego. Prosiła o rozwiązania i odpowiedzi na problemy od zgromadzonych, angażując wielu w dyskusję. Dzięki temu nie tylko ona i starsze kobiety wyrażali opinie i podawali rozwiązania. Zwykli obywatele również. Ich opinia była dla niej ważna i powiedziała im to.
– Cóż, jestem związana z betą i omegą! – odezwała się młoda panna z tyłu, wstając. Na jej twarzy malowało się wielkie rozdarcie, ale mimo przerwania, Mia dała jej głos.
– Do kogo coś czujesz?
– Na początku do obojga, ale z czasem zrozumiałam, że kocham bardziej omegę.
– Jakiej rady oczekujesz od nas?
– Boję się, że będę pośmiewiskiem w całym królestwie, jeśli wybiorę omegę na towarzysza zamiast bety.
– Czy naprawdę ważne jest, co myślą inni? Czy nie najważniejsze powinno być twoje szczęście? – młoda panna zamilkła, zastanawiając się nad słowami Mii.
– Wiem, że to trudne, ale znienawidzisz siebie, jeśli pozwolisz, by strach decydował o twoim życiu i o tym, z kim powinnaś być.
Uśmiech rozlał się na jej oliwkowej twarzy, a szare oczy zalśniły. – Chcę być z omegą! – zadeklarowała dumnie, a panny w sali jej przyklasnęły.
Mia cieszyła się z jej odwagi. Panna dążyła do tego, czego pragnęła – do miłości. I to było odważne.
Ona sama od dziecka nie zaznała czułości albo przynajmniej nie wiedziała, czym ona jest. Jedynymi osobami, które naprawdę ją kochały, byli rodzice i siostra. Ale po śmierci matki osiem lat temu, ojciec Jobe przestał okazywać uczucia swoim dzieciom. Utrata żony go zmieniła. Później próbował wskrzesić dawny ogień i życie, które mieli, ale to już nie wróciło. Jedyną prawdziwą pociechę znalazła u siostry Ariel, zawsze oddanej i bezinteresownej.
Wychodząc na ulicę, czuła na sobie wzrok ludzi, bo jej skóra – w przeciwieństwie do siostry i większości panien w królestwie – była opalona.
Wiedziała, że ojciec musiał mieć wątpliwości pierwszego dnia, gdy ją zobaczył i ujrzał dziecko niepodobne ani do siebie, ani do żony. Ale kochał ją mimo wszystko i nigdy nie sprawił, by czuła się niechciana. Inaczej było z ludźmi w królestwie.
Słyszała, jak za jej plecami nazywają ją brzydką i dziwaczką, i nienawidziła tego. Była inna.
Może to był powód, dla którego żaden chłopak w jej wieku nigdy się do niej nie zbliżył – to i fakt, że przestała się uśmiechać po trzynastych urodzinach. Było wiele rzeczy, których nie doświadczyła: pierwszy pocałunek, pierwszy czuły dotyk, czy usłyszenie, że jest piękna, choćby to było kłamstwo.
Miłość nie miała miejsca w jej życiu, a teraz, jako żona alfa-króla, wiedziała, że być może już jej nie zazna.
Może nie było jej dane doświadczyć miłości. Może jej przeznaczeniem było pomagać innym, by jej doświadczyli.
– Powoli zdobywasz ich serca! – powiedziała Aneer, z dumą i radością na twarzy.
– Po prostu angażuję wszystkich.
– Prowadzenie zapisów, angażowanie opinii kobiet, wysłuchiwanie niepopularnych przypadków. Żadna królowa nigdy tego nie robiła.
– Cieszę się. Kładę więc fundamenty – zażartowała lekko.
– Budujesz coś więcej niż fundamenty, budujesz cały dom. Masz już serca czterech z sześciu starszych kobiet. Ja jestem pierwsza z tej czwórki.
Komplementy Aneer wydawały się przesadne, ale nie miała jej tego za złe. Miło było to usłyszeć.
Przerwała im Margaret, a Aneer się oddaliła.
– Widzę, że wszystkich porwałaś do śpiewu, moja królowo – powiedziała Margaret z figlarnym uśmiechem.
Mia nie ufała temu uśmiechowi. Widziała zawiść w jej spojrzeniu podczas spotkania. Miało to wiele wspólnego z jej decyzją o księdze zapisów.
– Nie słyszałam, by ktoś śpiewał od czasu zakończenia spotkania.
– Usłyszysz. W tym tygodniu twoje imię będzie rozbrzmiewać w całym królestwie. Przyjacielska rada: nie wszyscy, którzy ci przyklaskują, naprawdę cię lubią, więc uważaj. Jesteśmy kobietami i powinnyśmy się wspierać, ale często tak nie jest – i to jest bolesna prawda. – Skinęła głową i odeszła, a Mia została, rozważając, co miała na myśli.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Widząc, że dobrze wykorzystała czas w sądzie, postanowiła się oddalić. Podeszła do drzwi wyjściowych, ale zatrzymała się, gdy zobaczyła Zarę Michel stojącą przy drzwiach.
Nie powinna być zaskoczona jej obecnością. Każda panna w Wahali była zaproszona na spotkanie, wliczając ją. Jednak widok Zary wywołał w Mii negatywne uczucia.
Zara stała z założonymi rękami w czerwonej, postrzępionej sukni, która podkreślała jej promienną skórę, mocno trzymając się za środek ciała. Jej blond włosy były spięte w kucyk, a końcówki zaplecione w warkoczyki. Wyglądała elegancko, mimo że niewiele wysiłku wkładała w swój wygląd. Mia rozumiała, dlaczego alfa król się nią zainteresował. Z zewnątrz była piękna, a w środku... była jak on, potworem.
– Gratuluję pierwszego czynu jako królowa – powiedziała Zara, odważnie podchodząc do niej.
Tym razem, inaczej niż za pierwszym i ostatnim razem, Mia wiedziała, kim jest. Przygotowała się na wszelkie gry, które Zara mogła chcieć rozegrać.
Po tym, jak Lydia powiedziała jej podczas bankietu, kim jest Zara, czuła się onieśmielona i niepewna. Teraz już nie. Zara i alfa król chcieli jej śmierci i planowali to osiągnąć. To czyniło ją wrogiem, nie przyjaciółką. Nadal musiała radzić sobie z alfa królem, bo był jej mężem i miał nad nią władzę. Była też z nim w układzie, ale nie z Zarą.
– To nie jest mój pierwszy czyn jako królowa, Zaro. Często doradzałam i prowadziłam króla. Po prostu o tym nie wiedziałaś, bo to nie była twoja sprawa – odparła z przekąsem.
Oczy Zary stały się zimne, a zęby zacisnęły się na słowa Mii. Trafiła w czuły punkt, dokładnie tak, jak chciała, i poczuła satysfakcję.
Zara zrobiła krok w jej stronę, naruszając niebezpiecznie osobistą przestrzeń. – Nie pochlebiaj sobie. Król może i jest twój z tytułu, ale wiemy, w czyich ramionach śpi lepiej.
– Lepiej uważaj, kogo wyzywasz – Mia zrobiła krok do przodu, zostawiając między nimi ledwie centymetr. Była niższa od Zary, ale nie zamierzała się wycofać. – Może masz króla owiniętego wokół palca, ale ja wciąż jestem królową. Mogę cię wsadzić do lochu, bo akurat pada deszcz. Nie zadzieraj ze mną – warknęła na Zarę, a ta się cofnęła. Zobaczyła strach w jej oczach po groźbie i uśmiechnęła się.
Zara odsunęła się, wiedząc, że królowa ją przewyższyła. Rzuciwszy ostatnie spojrzenie, opuściła sąd.
Mia nigdy nie czuła się dobrze jako królowa, ale świadomość, że może wykorzystać swoją władzę, by ustawić takie osoby jak Zara na właściwym miejscu, choćby na chwilę, dawała jej satysfakcję.
.
Mia czytała "Kroniki podróżnika", gdy nagle drzwi się otworzyły i podskoczyła na krześle. Jej wzrok powędrował w stronę drzwi, gdzie zobaczyła alfa króla. Opierał dłoń o framugę, a całym ciałem spoczywał na niej.
Nie widziała go przez cały dzień; nie było go nawet na śniadaniu i od tamtej pory się nie spotkali.
Nie obchodziło jej to; jej dusza cieszyła się z jego nieobecności. Im rzadziej go widywała, tym lepiej się czuła, ale teraz był tutaj.
Chciała wmówić sobie, że tęsknił, dlatego przyszedł, ale wiedziała lepiej. Nikt nie ma złota i nie tęskni za brązem. Nie chciała też siebie deprecjonować; na wiele sposobów była złotem, ale jej złoto niekoniecznie było złotem dla niego i nie było.
Jego kochanka pewnie opowiedziała mu o ich wcześniejszym starciu i przyszedł teraz, by się za nią zemścić. Znała go – zwykle na nią krzyczał, a jeśli sprawy się zaogniały, sięgał po jej szyję. Od jej powrotu nie wybuchnął na nią przez pierścień powstrzymujący – nie wiedziała, czy dzisiaj będzie ten dzień.
– Mio – wszedł do pokoju, nawet nie zamykając za sobą drzwi.
– Mój Królu – zerwała się na równe nogi, przygotowując się na najgorsze.
Podszedł bliżej, przez chwilę patrząc jej w oczy, po czym wzrok zsunął mu się na jej szyję i piersi, gdzie uwydatniał się ich kształt. Poczuła niepokój.
– Podobno świetnie sobie radzisz w sądzie z pannami królestwa. – Gdyby nie wiedziała lepiej, uznałaby, że brzmiał na podziwiającego.
– Po prostu zrobiłam to, co uważałam za słuszne. To jeden z moich obowiązków jako królowej.
– Jesteś bardzo bystrą dziewczyną. Czuję, że wielu ludzi tego długo nie dostrzegało, w tym ja sam – podchodził coraz bliżej, dzieliły ich już tylko stopy. Teraz wyczuła od niego ciepło ciała i zapach alkoholu, który osłabił jej zmysły.
Dłonie jej się spociły, przetarła je o szlafrok. Serce biło coraz szybciej, a ona zadrżała w środku. Nie wiedziała, dlaczego tak na niego reaguje, mimo że był taki zimny i okrutny.
Edward kazał jej opiekować się królem pod jego nieobecność. To znaczyło, że brat dostrzegł coś, czego ona nie widziała – jak i wielu innych nie widziało. Nadal nie lubiła swoich reakcji w jego obecności. To nie był typ mężczyzny, przy którym chciała tak się czuć.
Był jego przeciwieństwem.
– Inteligencja niewiele daje w tym królestwie. Liczy się uroda – powiedziała ostatnie zdanie bardziej do siebie.
– Jesteś tutaj – zrobił kolejny krok i ich ciała się zetknęły.
Jej oddech stał się ciężki. – Jestem tylko zastępstwem – przypomniała mu z ostrym wydechem.
Wyglądało, jakby o tym zapomniał.
– I to bardzo dobrym – jego dłoń powędrowała po jedwabnym szlafroku z brzucha na piersi, potem na klatkę i szyję.
Zadrżała na ten dotyk, jej ciało ożyło, a oczy niemal się zamknęły. Przypomniała sobie jednak o Zarze, jego kochance, i chwila stała się gorzka. Przypomniała sobie także, jak wczoraj wysłał Edwarda, by nauczyć ją lekcji – niemal znienawidziła siebie za reakcję na jego dotyk.
Ostrożnie odsunęła się od niego i skrzyżowała ramiona na piersi. Nie spodziewał się jej wycofania, jakby okazywanie czułości było dla nich czymś powszednim.
– Po co tu przyszedłeś? – zapytała, patrząc na niego.
– Przyszedłem do mojej żony i królowej – odrzekł. – To jeden z obowiązków męża według naszej umowy.
Dziwnie było słyszeć od niego słowo "żona". Nigdy nie czuła się żoną. Czuła się jak ktoś, do kogo przychodził tylko wtedy, gdy czegoś potrzebował. Bardziej była osobą do załatwiania spraw niż żoną. Kimś, kto robi to, o co go poproszono, a którego opinia rzadko się liczyła.
Nie wiedziała, do czego on zmierza, ale jej się to nie podobało.
– Nie musimy udawać, gdy nikogo nie ma w pobliżu, mój królu. Więc po co tu naprawdę jesteś?
– Potrzebuję powodu?
– Tak, zwłaszcza że twoja kochanka dziś mnie zaczepiła na sądzie panien.
Jego oczy się rozszerzyły, zaskoczony tą informacją, po czym przemknęły przez nie lekkie emocje. Okazało się, że nawet nie wiedział, że przyszła na spotkanie. To znaczyło, że jego kochanka, w przeciwieństwie do niej, miała własne zdanie i robiła, co chciała.
– Zara przyszła na sąd panien?
To, że nie był choć w połowie tak zły, jak byłby na odwrót, wyprowadziło ją z równowagi.
On miał kochankę na wyciągnięcie ręki i królową w domu. Ona nie miała nikogo i uważała to za niesprawiedliwe. A gdyby ona znalazła sobie kochanka, zostałaby bez litości wygnana z królestwa.
– Rozumiem, że społeczeństwo okrutnie was potraktowało i odwróciło się od was, ale ja nie mam z tym nic wspólnego. Chcę być od tego wolna, nie wciągana w wasze sprawy. Przekaż swojej kochance, że nie stanę wam na drodze, ale niech trzyma się z dala od mojej ścieżki. Nie znam twojego piekła, ale mam swoje.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Byłem w świątyni” – odezwał się Xavier, gdy Mia weszła do sali tronowej po wezwaniu.
Wezwanie oznaczało reprymendę. Nie zawsze tak było, przynajmniej jeszcze nie. Znała swoją rolę i odgrywała ją dobrze. Za każdym razem, gdy opuszczała swój pokój, była uprzejma i pełna gracji. I chociaż często miała ochotę udusić swojego męża, alfa-króla, tylko za to, że oddychał w jej pobliżu, nie robiła tego. Trzymała serce na wodzy i panowała nad sobą, nawet jeśli wydawało się to niemożliwe. Edward chciałby, żeby tak postępowała.
Ostatnie dni między nimi były spokojne, jednak ona nie zapomniała, co zrobił Edwardowi.
Nie wiedziała, dlaczego została wezwana, ale nie było to z powodu jej czynów. Odprawił też strażników, więc cokolwiek chciał poruszyć, dotyczyło wyłącznie ich dwojga. Zastanawiała się, o co chodzi.
„Alfa alfów obudził się już ponad tydzień temu, ale wróci do stanu rozsądku dopiero dziś po południu. Znam go dobrze i wiem, że Pałac będzie pierwszym miejscem, do którego przyjdzie, gdy odzyska zmysły.” Nie umknęło jej niezadowolenie w jego głosie.
„Nie chcesz, żeby tu był.” Skrzyżowała ramiona na piersi, podchodząc bliżej tronu, na którym siedział Xavier.
„Jest alfą Alfów i moim ojcem. Przyjdzie zobaczyć, jak sobie radziłem.”
„Dlatego odesłałeś Edwarda, bo nie chcesz, żeby był świadkiem tego, co twój ojciec ci powie, gdy przyjedzie?”
Mia zebrała kilka informacji, podsłuchując rozmowy starszych pokojówek i pracowników Pałacu w ostatnim miesiącu. Mówili, że Xavier i jego ojciec nigdy się nie dogadywali i wielokrotnie popadali w konflikty – czasem gorsze, czasem lepsze. Spokój wrócił do pałacu dopiero, gdy Robb zapadł w sen, a Xavier został alfa-królem. Przebudzenie ojca oznaczało, że wszystko może wrócić do dawnego stanu. Tym razem Xavier mógłby doznać jeszcze większego upokorzenia z jego ręki.
Edward był dla nich mostem pojednania podczas tych kłótni. Robb zawsze mówił Xavierowi, żeby był bardziej podobny do swojego dalekiego kuzyna, Elliotta Ainswortha, lub młodszego brata, co zwykle przynosiło więcej szkody niż pożytku.
„To nie to.”
„To oczywiste, że o to chodzi. Myślałam, że mnie karzesz, wysyłając go, ale teraz widzę, że to nie była kara. Po prostu unikałeś kolejnego upokorzenia przed swoim młodszym bratem.”
Powód, dla którego Xavier odesłał Edwarda, nurtował Mię przez ostatnie dwa dni. Najpierw myślała, że chciał ukarać brata za rolę, jaką odegrał w jej ucieczce. Jednak odesłał go ponad tydzień po jej powrocie i to miało mało sensu.
Po wysłuchaniu plotek zrozumiała, że nie wyrzucił brata, by ją ukarać. Odesłał go, by chronić samego siebie.
„Przestaniesz mówić” – wysyczał, walcząc z narastającą wściekłością.
Uderzyła w czuły punkt, więc kontynuowała: „Chcesz, żebym przestała mówić, bo to kłamstwo czy dlatego, że to prawda?”
Raptownie wstał i ruszył w jej stronę, a jego oczy migotały między czerwienią a zielenią. „Nie twoją rolą jest mnie kwestionować. Twoją rolą jest wykonywać rozkazy. Zrozumiano?!”
Górował nad nią, próbując zastraszyć ją gabarytami, ale dziś, z jakiegoś powodu, nie bała się go. Gniew przepędził jej strach.
Była królową, a on wciąż rzucał jej rozkazy jak służącej. Chciał okazać władzę, której nie miał nad swoją kochanką – na niej.
„Ach tak, mój królu!” – skłoniła się z ironią i cofnęła się o krok. „Jak zawsze będę posłuszną żoną króla, który udaje bezwzględnego i zimnego, a pod spodem jest tylko słabym chłopcem bojącym się stawić czoła ojcu!”
Uniósł rękę, by ją uderzyć w twarz, a ona wstrzymała oddech i zamrugała rzęsami. Nie poczuła jednak uderzenia, a gdy znów otworzyła oczy, zobaczyła, że opuszcza rękę.
Nie wierzyła w większość słów, które wypowiedziała. Rozpoczęła ten bunt kilka minut temu, chcąc się na nim odegrać za odesłanie Edwarda. Podkręciły ją jego brutalne rozkazy, ale nie sądziła, że opisuje go tymi słowami. Jednak ich siła zdradziła, że tak właśnie jest.
Prawie zrobiło jej się go żal, gdy przemówił.
„Nakazuję ci wrócić do swoich komnat i rozkazuję zostać tam, dopóki nie powiem inaczej” – zagrzmiał, a jej ciało lekko zadrżało. Wróciło poczucie strachu.
Oddaliła się od niego, nie okazując żalu w oczach, kiedy opuszczała salę tronową.
On został sam ze swoimi myślami – jednym z nich było, czy dobrze zrobił, że pozwolił jej żyć.
Drzwi do jej komnat otworzyły się i Toni wbiegła z srebrzystym płaszczem w dłoniach i szerokim uśmiechem na twarzy. Otwierające się drzwi obudziły Mię, która spała. Przeciągnęła się krótko na łóżku, a jej powieki wydawały się lekkie, gdy je otworzyła.
„Moja królowo, spałaś” – zauważyła Toni i zwolniła kroku.
Mia przyłożyła dłoń do ust, tłumiąc głośne ziewnięcie. „Tak. Nie miałam nic do roboty.”
Nie opuszczała pokoju od czasu wyjścia z sali tronowej, a bezczynność sprawiła, że zasnęła.
Przetarła oczy. „Co to za okazja? Co świętujemy?”
„Przyjazd ojca alfa-króla. To od królewskich krawców. Zaraz napuszczę pani kąpiel.”
„Wezmę kąpiel, ale tego nie założę” – powiedziała, wstając z łóżka.
Toni zmarszczyła brwi i położyła płaszcz na łóżku. „Dlaczego nie?”
„Bo mój mąż rozkazał mi zostać w komnatach, dopóki nie powie inaczej i muszę być posłuszna.”
„Ojciec króla wkrótce będzie tutaj i musisz być gotowa na spotkanie z nim.”
Obie wyszły z łazienki po długiej kąpieli Mii w pachnącej, ciepłej wodzie.
Ubierała się, ale ani razu nie spojrzała na srebrną suknię przyniesioną przez służącą. Zamiast tego, wybrała z szafy szkarłatną, która podkreślała jej włosy i nałożyła ją.
Mia usiadła przed toaletką, a Toni szczotkowała jej kręcone, rude włosy, gdy do drzwi rozległo się szybkie, mocne pukanie.
Toni puściła jej włosy i pospieszyła do drzwi. Była spięta, odkąd Mia oznajmiła, że nie włoży srebrnej sukni, i bała się.
Uchyliła drzwi, a przed nimi stał strażnik króla – w srebrnej zbroi opiętej na masywnym ciele. Jego obecność wywołała u niej dreszcze, ale nieprzyjemne.
„Jestem tu, by odprowadzić królową do sali tronowej. Czy jest gotowa?” – zapytał szorstkim głosem, siejąc większy zamęt, niż powinien. „Alfa alfów właśnie wszedł do Pałacu, a król potrzebuje swojej królowej.”
Mia wstała od toaletki i podeszła do drzwi, gdzie stały jej służąca i strażnik.
„Nie, nie jest gotowa” – odpowiedziała Mia. „Powiedz królowi, że dziś rano rozkazał mi iść do moich komnat i zostać tam, dopóki nie powie inaczej. Nie mogę więc wyjść z tobą. Powiedz mu, że wykonuję jego rozkaz i nie mogę ufać słowom sługi. Jeśli chce mnie wystrojonej i poza komnatami, musi przyjść i powiedzieć to osobiście.”
W jego oczach mignęła panika, ale skinął głową i odszedł od drzwi. Mia podeszła do półki, nie przejmując się tym, że jej służąca patrzyła na nią z rozdziawionymi ustami.
Wzięła książkę Williama Szekspira i przeszła do fotela, by usiąść z gracją.
„Możesz już iść” – odprawiła Toni, która ukłoniła się i pospiesznie wyszła z pokoju, nie chcąc być świadkiem nadciągającej burzy.
Przesuń w górę, aby kontynuować