Widząc, że dobrze wykorzystała czas w sądzie, postanowiła się oddalić. Podeszła do drzwi wyjściowych, ale zatrzymała się, gdy zobaczyła Zarę Michel stojącą przy drzwiach.
Nie powinna być zaskoczona jej obecnością. Każda panna w Wahali była zaproszona na spotkanie, wliczając ją. Jednak widok Zary wywołał w Mii negatywne uczucia.
Zara stała z założonymi rękami w czerwonej, postrzępionej sukni, która podkreślała jej promienną skórę, mocno trzymając się za środek ciała. Jej blond włosy były spięte w kucyk, a końcówki zaplecione w warkoczyki. Wyglądała elegancko, mimo że niewiele wysiłku wkładała w swój wygląd. Mia rozumiała, dlaczego alfa król się nią zainteresował. Z zewnątrz była piękna, a w środku... była jak on, potworem.
– Gratuluję pierwszego czynu jako królowa – powiedziała Zara, odważnie podchodząc do niej.
Tym razem, inaczej niż za pierwszym i ostatnim razem, Mia wiedziała, kim jest. Przygotowała się na wszelkie gry, które Zara mogła chcieć rozegrać.
Po tym, jak Lydia powiedziała jej podczas bankietu, kim jest Zara, czuła się onieśmielona i niepewna. Teraz już nie. Zara i alfa król chcieli jej śmierci i planowali to osiągnąć. To czyniło ją wrogiem, nie przyjaciółką. Nadal musiała radzić sobie z alfa królem, bo był jej mężem i miał nad nią władzę. Była też z nim w układzie, ale nie z Zarą.
– To nie jest mój pierwszy czyn jako królowa, Zaro. Często doradzałam i prowadziłam króla. Po prostu o tym nie wiedziałaś, bo to nie była twoja sprawa – odparła z przekąsem.
Oczy Zary stały się zimne, a zęby zacisnęły się na słowa Mii. Trafiła w czuły punkt, dokładnie tak, jak chciała, i poczuła satysfakcję.
Zara zrobiła krok w jej stronę, naruszając niebezpiecznie osobistą przestrzeń. – Nie pochlebiaj sobie. Król może i jest twój z tytułu, ale wiemy, w czyich ramionach śpi lepiej.
– Lepiej uważaj, kogo wyzywasz – Mia zrobiła krok do przodu, zostawiając między nimi ledwie centymetr. Była niższa od Zary, ale nie zamierzała się wycofać. – Może masz króla owiniętego wokół palca, ale ja wciąż jestem królową. Mogę cię wsadzić do lochu, bo akurat pada deszcz. Nie zadzieraj ze mną – warknęła na Zarę, a ta się cofnęła. Zobaczyła strach w jej oczach po groźbie i uśmiechnęła się.
Zara odsunęła się, wiedząc, że królowa ją przewyższyła. Rzuciwszy ostatnie spojrzenie, opuściła sąd.
Mia nigdy nie czuła się dobrze jako królowa, ale świadomość, że może wykorzystać swoją władzę, by ustawić takie osoby jak Zara na właściwym miejscu, choćby na chwilę, dawała jej satysfakcję.
.
Mia czytała "Kroniki podróżnika", gdy nagle drzwi się otworzyły i podskoczyła na krześle. Jej wzrok powędrował w stronę drzwi, gdzie zobaczyła alfa króla. Opierał dłoń o framugę, a całym ciałem spoczywał na niej.
Nie widziała go przez cały dzień; nie było go nawet na śniadaniu i od tamtej pory się nie spotkali.
Nie obchodziło jej to; jej dusza cieszyła się z jego nieobecności. Im rzadziej go widywała, tym lepiej się czuła, ale teraz był tutaj.
Chciała wmówić sobie, że tęsknił, dlatego przyszedł, ale wiedziała lepiej. Nikt nie ma złota i nie tęskni za brązem. Nie chciała też siebie deprecjonować; na wiele sposobów była złotem, ale jej złoto niekoniecznie było złotem dla niego i nie było.
Jego kochanka pewnie opowiedziała mu o ich wcześniejszym starciu i przyszedł teraz, by się za nią zemścić. Znała go – zwykle na nią krzyczał, a jeśli sprawy się zaogniały, sięgał po jej szyję. Od jej powrotu nie wybuchnął na nią przez pierścień powstrzymujący – nie wiedziała, czy dzisiaj będzie ten dzień.
– Mio – wszedł do pokoju, nawet nie zamykając za sobą drzwi.
– Mój Królu – zerwała się na równe nogi, przygotowując się na najgorsze.
Podszedł bliżej, przez chwilę patrząc jej w oczy, po czym wzrok zsunął mu się na jej szyję i piersi, gdzie uwydatniał się ich kształt. Poczuła niepokój.
– Podobno świetnie sobie radzisz w sądzie z pannami królestwa. – Gdyby nie wiedziała lepiej, uznałaby, że brzmiał na podziwiającego.
– Po prostu zrobiłam to, co uważałam za słuszne. To jeden z moich obowiązków jako królowej.
– Jesteś bardzo bystrą dziewczyną. Czuję, że wielu ludzi tego długo nie dostrzegało, w tym ja sam – podchodził coraz bliżej, dzieliły ich już tylko stopy. Teraz wyczuła od niego ciepło ciała i zapach alkoholu, który osłabił jej zmysły.
Dłonie jej się spociły, przetarła je o szlafrok. Serce biło coraz szybciej, a ona zadrżała w środku. Nie wiedziała, dlaczego tak na niego reaguje, mimo że był taki zimny i okrutny.
Edward kazał jej opiekować się królem pod jego nieobecność. To znaczyło, że brat dostrzegł coś, czego ona nie widziała – jak i wielu innych nie widziało. Nadal nie lubiła swoich reakcji w jego obecności. To nie był typ mężczyzny, przy którym chciała tak się czuć.
Był jego przeciwieństwem.
– Inteligencja niewiele daje w tym królestwie. Liczy się uroda – powiedziała ostatnie zdanie bardziej do siebie.
– Jesteś tutaj – zrobił kolejny krok i ich ciała się zetknęły.
Jej oddech stał się ciężki. – Jestem tylko zastępstwem – przypomniała mu z ostrym wydechem.
Wyglądało, jakby o tym zapomniał.
– I to bardzo dobrym – jego dłoń powędrowała po jedwabnym szlafroku z brzucha na piersi, potem na klatkę i szyję.
Zadrżała na ten dotyk, jej ciało ożyło, a oczy niemal się zamknęły. Przypomniała sobie jednak o Zarze, jego kochance, i chwila stała się gorzka. Przypomniała sobie także, jak wczoraj wysłał Edwarda, by nauczyć ją lekcji – niemal znienawidziła siebie za reakcję na jego dotyk.
Ostrożnie odsunęła się od niego i skrzyżowała ramiona na piersi. Nie spodziewał się jej wycofania, jakby okazywanie czułości było dla nich czymś powszednim.
– Po co tu przyszedłeś? – zapytała, patrząc na niego.
– Przyszedłem do mojej żony i królowej – odrzekł. – To jeden z obowiązków męża według naszej umowy.
Dziwnie było słyszeć od niego słowo "żona". Nigdy nie czuła się żoną. Czuła się jak ktoś, do kogo przychodził tylko wtedy, gdy czegoś potrzebował. Bardziej była osobą do załatwiania spraw niż żoną. Kimś, kto robi to, o co go poproszono, a którego opinia rzadko się liczyła.
Nie wiedziała, do czego on zmierza, ale jej się to nie podobało.
– Nie musimy udawać, gdy nikogo nie ma w pobliżu, mój królu. Więc po co tu naprawdę jesteś?
– Potrzebuję powodu?
– Tak, zwłaszcza że twoja kochanka dziś mnie zaczepiła na sądzie panien.
Jego oczy się rozszerzyły, zaskoczony tą informacją, po czym przemknęły przez nie lekkie emocje. Okazało się, że nawet nie wiedział, że przyszła na spotkanie. To znaczyło, że jego kochanka, w przeciwieństwie do niej, miała własne zdanie i robiła, co chciała.
– Zara przyszła na sąd panien?
To, że nie był choć w połowie tak zły, jak byłby na odwrót, wyprowadziło ją z równowagi.
On miał kochankę na wyciągnięcie ręki i królową w domu. Ona nie miała nikogo i uważała to za niesprawiedliwe. A gdyby ona znalazła sobie kochanka, zostałaby bez litości wygnana z królestwa.
– Rozumiem, że społeczeństwo okrutnie was potraktowało i odwróciło się od was, ale ja nie mam z tym nic wspólnego. Chcę być od tego wolna, nie wciągana w wasze sprawy. Przekaż swojej kochance, że nie stanę wam na drodze, ale niech trzyma się z dala od mojej ścieżki. Nie znam twojego piekła, ale mam swoje.
Przesuń w górę, aby kontynuować
„Byłem w świątyni” – odezwał się Xavier, gdy Mia weszła do sali tronowej po wezwaniu.
Wezwanie oznaczało reprymendę. Nie zawsze tak było, przynajmniej jeszcze nie. Znała swoją rolę i odgrywała ją dobrze. Za każdym razem, gdy opuszczała swój pokój, była uprzejma i pełna gracji. I chociaż często miała ochotę udusić swojego męża, alfa-króla, tylko za to, że oddychał w jej pobliżu, nie robiła tego. Trzymała serce na wodzy i panowała nad sobą, nawet jeśli wydawało się to niemożliwe. Edward chciałby, żeby tak postępowała.
Ostatnie dni między nimi były spokojne, jednak ona nie zapomniała, co zrobił Edwardowi.
Nie wiedziała, dlaczego została wezwana, ale nie było to z powodu jej czynów. Odprawił też strażników, więc cokolwiek chciał poruszyć, dotyczyło wyłącznie ich dwojga. Zastanawiała się, o co chodzi.
„Alfa alfów obudził się już ponad tydzień temu, ale wróci do stanu rozsądku dopiero dziś po południu. Znam go dobrze i wiem, że Pałac będzie pierwszym miejscem, do którego przyjdzie, gdy odzyska zmysły.” Nie umknęło jej niezadowolenie w jego głosie.
„Nie chcesz, żeby tu był.” Skrzyżowała ramiona na piersi, podchodząc bliżej tronu, na którym siedział Xavier.
„Jest alfą Alfów i moim ojcem. Przyjdzie zobaczyć, jak sobie radziłem.”
„Dlatego odesłałeś Edwarda, bo nie chcesz, żeby był świadkiem tego, co twój ojciec ci powie, gdy przyjedzie?”
Mia zebrała kilka informacji, podsłuchując rozmowy starszych pokojówek i pracowników Pałacu w ostatnim miesiącu. Mówili, że Xavier i jego ojciec nigdy się nie dogadywali i wielokrotnie popadali w konflikty – czasem gorsze, czasem lepsze. Spokój wrócił do pałacu dopiero, gdy Robb zapadł w sen, a Xavier został alfa-królem. Przebudzenie ojca oznaczało, że wszystko może wrócić do dawnego stanu. Tym razem Xavier mógłby doznać jeszcze większego upokorzenia z jego ręki.
Edward był dla nich mostem pojednania podczas tych kłótni. Robb zawsze mówił Xavierowi, żeby był bardziej podobny do swojego dalekiego kuzyna, Elliotta Ainswortha, lub młodszego brata, co zwykle przynosiło więcej szkody niż pożytku.
„To nie to.”
„To oczywiste, że o to chodzi. Myślałam, że mnie karzesz, wysyłając go, ale teraz widzę, że to nie była kara. Po prostu unikałeś kolejnego upokorzenia przed swoim młodszym bratem.”
Powód, dla którego Xavier odesłał Edwarda, nurtował Mię przez ostatnie dwa dni. Najpierw myślała, że chciał ukarać brata za rolę, jaką odegrał w jej ucieczce. Jednak odesłał go ponad tydzień po jej powrocie i to miało mało sensu.
Po wysłuchaniu plotek zrozumiała, że nie wyrzucił brata, by ją ukarać. Odesłał go, by chronić samego siebie.
„Przestaniesz mówić” – wysyczał, walcząc z narastającą wściekłością.
Uderzyła w czuły punkt, więc kontynuowała: „Chcesz, żebym przestała mówić, bo to kłamstwo czy dlatego, że to prawda?”
Raptownie wstał i ruszył w jej stronę, a jego oczy migotały między czerwienią a zielenią. „Nie twoją rolą jest mnie kwestionować. Twoją rolą jest wykonywać rozkazy. Zrozumiano?!”
Górował nad nią, próbując zastraszyć ją gabarytami, ale dziś, z jakiegoś powodu, nie bała się go. Gniew przepędził jej strach.
Była królową, a on wciąż rzucał jej rozkazy jak służącej. Chciał okazać władzę, której nie miał nad swoją kochanką – na niej.
„Ach tak, mój królu!” – skłoniła się z ironią i cofnęła się o krok. „Jak zawsze będę posłuszną żoną króla, który udaje bezwzględnego i zimnego, a pod spodem jest tylko słabym chłopcem bojącym się stawić czoła ojcu!”
Uniósł rękę, by ją uderzyć w twarz, a ona wstrzymała oddech i zamrugała rzęsami. Nie poczuła jednak uderzenia, a gdy znów otworzyła oczy, zobaczyła, że opuszcza rękę.
Nie wierzyła w większość słów, które wypowiedziała. Rozpoczęła ten bunt kilka minut temu, chcąc się na nim odegrać za odesłanie Edwarda. Podkręciły ją jego brutalne rozkazy, ale nie sądziła, że opisuje go tymi słowami. Jednak ich siła zdradziła, że tak właśnie jest.
Prawie zrobiło jej się go żal, gdy przemówił.
„Nakazuję ci wrócić do swoich komnat i rozkazuję zostać tam, dopóki nie powiem inaczej” – zagrzmiał, a jej ciało lekko zadrżało. Wróciło poczucie strachu.
Oddaliła się od niego, nie okazując żalu w oczach, kiedy opuszczała salę tronową.
On został sam ze swoimi myślami – jednym z nich było, czy dobrze zrobił, że pozwolił jej żyć.
Drzwi do jej komnat otworzyły się i Toni wbiegła z srebrzystym płaszczem w dłoniach i szerokim uśmiechem na twarzy. Otwierające się drzwi obudziły Mię, która spała. Przeciągnęła się krótko na łóżku, a jej powieki wydawały się lekkie, gdy je otworzyła.
„Moja królowo, spałaś” – zauważyła Toni i zwolniła kroku.
Mia przyłożyła dłoń do ust, tłumiąc głośne ziewnięcie. „Tak. Nie miałam nic do roboty.”
Nie opuszczała pokoju od czasu wyjścia z sali tronowej, a bezczynność sprawiła, że zasnęła.
Przetarła oczy. „Co to za okazja? Co świętujemy?”
„Przyjazd ojca alfa-króla. To od królewskich krawców. Zaraz napuszczę pani kąpiel.”
„Wezmę kąpiel, ale tego nie założę” – powiedziała, wstając z łóżka.
Toni zmarszczyła brwi i położyła płaszcz na łóżku. „Dlaczego nie?”
„Bo mój mąż rozkazał mi zostać w komnatach, dopóki nie powie inaczej i muszę być posłuszna.”
„Ojciec króla wkrótce będzie tutaj i musisz być gotowa na spotkanie z nim.”
Obie wyszły z łazienki po długiej kąpieli Mii w pachnącej, ciepłej wodzie.
Ubierała się, ale ani razu nie spojrzała na srebrną suknię przyniesioną przez służącą. Zamiast tego, wybrała z szafy szkarłatną, która podkreślała jej włosy i nałożyła ją.
Mia usiadła przed toaletką, a Toni szczotkowała jej kręcone, rude włosy, gdy do drzwi rozległo się szybkie, mocne pukanie.
Toni puściła jej włosy i pospieszyła do drzwi. Była spięta, odkąd Mia oznajmiła, że nie włoży srebrnej sukni, i bała się.
Uchyliła drzwi, a przed nimi stał strażnik króla – w srebrnej zbroi opiętej na masywnym ciele. Jego obecność wywołała u niej dreszcze, ale nieprzyjemne.
„Jestem tu, by odprowadzić królową do sali tronowej. Czy jest gotowa?” – zapytał szorstkim głosem, siejąc większy zamęt, niż powinien. „Alfa alfów właśnie wszedł do Pałacu, a król potrzebuje swojej królowej.”
Mia wstała od toaletki i podeszła do drzwi, gdzie stały jej służąca i strażnik.
„Nie, nie jest gotowa” – odpowiedziała Mia. „Powiedz królowi, że dziś rano rozkazał mi iść do moich komnat i zostać tam, dopóki nie powie inaczej. Nie mogę więc wyjść z tobą. Powiedz mu, że wykonuję jego rozkaz i nie mogę ufać słowom sługi. Jeśli chce mnie wystrojonej i poza komnatami, musi przyjść i powiedzieć to osobiście.”
W jego oczach mignęła panika, ale skinął głową i odszedł od drzwi. Mia podeszła do półki, nie przejmując się tym, że jej służąca patrzyła na nią z rozdziawionymi ustami.
Wzięła książkę Williama Szekspira i przeszła do fotela, by usiąść z gracją.
„Możesz już iść” – odprawiła Toni, która ukłoniła się i pospiesznie wyszła z pokoju, nie chcąc być świadkiem nadciągającej burzy.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Dźwięk trąbki poinformował Xaviera o przybyciu ojca. Wstał ze swojego tronu i zszedł po schodach, kierując się w stronę szerokiego okna, przez które mógł wszystko widzieć.
Zgodnie z oczekiwaniami, Robb wysiadł ze swojej karocy eskortowany przez kilku strażników świątynnych i kapłanów, zmierzając w stronę Pałacu. Był odziany w długą, białą szatę ze złotymi pasami, znak rozpoznawczy jego tytułu – alfy alf. Xavier nienawidził miażdżącego uczucia, które zawsze towarzyszyło mu na myśl o bliskości Robba. Miał je od dziecka i sądził, że z czasem wyrośnie z tego.
To był strach, że ojciec w mgnieniu oka mógłby odebrać mu wszystko, na co tak ciężko pracował. Bał się tego od dzieciństwa i nawet teraz to uczucie nie znikało.
Minęły już ponad trzy lata, odkąd Robb Ainsworth postawił stopę w Pałacu. Trzy lata bez sprzeciwu, ponad trzy lata bez konieczności udowadniania swojej wartości ojcu, który na nic nie zasługiwał. Czas minął tak szybko, a może nawet zbyt szybko.
Odwrócił się w stronę drzwi prowadzących do wewnętrznych komnat, gdzie królowa już dawno powinna była się pojawić, ale było pusto. Zwrócił się do strażnika stojącego obok tronu:
— Wezwij królową, powiedz jej, że jej obecność jest wymagana. — Strażnik skłonił się i odszedł, a w tej samej chwili drzwi się otworzyły.
Robb, w towarzystwie około tuzina mężczyzn, wszedł do sali tronowej, a wokół niego roztaczała się aura dominacji. Xavier wymusił uśmiech, który nie sięgał jego oczu na widok ojca.
— Ojcze!
— Synu! — odparł ten łagodnie zadowolony. — A może powinienem powiedzieć: królu alf?
— Zawsze jestem twoim synem. — Xavier zaśmiał się i podszedł bliżej ojca, nie potrafiąc opanować nagle spoconych dłoni.
— Królu alf — odezwał się głos, który sprawiał, że jego skóra cierpła, a żołądek ściskał się w nieprzyjemny sposób. Xavier oderwał wzrok od Robba i spojrzał na Elliotta – kuzyna i zaprzysięgłego wroga. Stał w długiej szacie koloru królewskiego fioletu ze srebrnymi zdobieniami, niemal identycznej jak ta, którą miał na sobie Robb, poza kolorem.
Dziś był ten dzień, w którym los na pewno postanowił go dobić.
Sukinsyn szczerzył się do niego, jego niebieskie oczy błyszczały. Xavier natychmiast się skrzywił. Zacisnął dłoń w pięść. Nie było w tym spotkaniu nic przyjemnego i nagle miał ochotę coś uderzyć.
Pierścień na jego palcu wstrzyknął do krwi bolesne i osłabiające trucizny. Te trucizny wędrowały żyłami do reszty ciała, wszystko po to, by go uspokoić. Mimo to niewiele to dało, by powstrzymać jego wściekłość.
Robb był tym, który sprawiał, że dorastając czuł się gorszy, a Elliott mu w tym pomagał. Elliott był hipokrytą – robił właściwe rzeczy tylko wtedy, kiedy Robb był obecny, wślizgnął się do serca Robba i sprawił, że ten uwierzył, iż byłby lepszym królem niż Xavier.
„Może nie był hipokrytą, może był szczery” — podpowiadał jeden głos w jego głowie.
„Nie, Edward był naprawdę dobry. Elliot nie. On był żmiją i nadal nią jest. Przyczynił się do uczynienia życia trudniejszym, niż musiało być.” — sprzeciwiał się inny głos.
Elliot pogorszył wszystko po śmierci królowej Layli i Xavier nigdy mu tego nie wybaczy.
— Elliott — warknął cicho.
— Już nie Elliott, lecz Lord Elliott, tytuł, który otrzymałem w regionie Idah — poprawił się dumnie, z głową uniesioną wysoko. — To na wschodzie królestwa, tam mnie wysłałeś, gdy twój ojciec zasnął. Uczynili mnie tam panem ziemi.
— To dobrze dla ciebie — uśmiech Xaviera pojawił się sztucznie na jego twarzy.
— Rzeczywiście.
— Jeśli wschodnie wybrzeże jest takie wspaniałe, to czemu wróciłeś do stolicy?
— Usłyszałem o przebudzeniu alf alf ponad tydzień temu i wiedziałem, że muszę wrócić. Podróżowałem dniem i nocą, by być przy nim, gdy wrócił do stanu rozumu. Cieszę się, że zdążyłem.
Xavier wydał zirytowany odgłos i przewrócił oczami. Gdyby w królestwie istniał tytuł dla podlizywania się, przyznałby go kuzynowi, bo w tym był najlepszy.
Nie zdążył odpowiedzieć ciętą ripostą, bo Robb mu przerwał. — Dostałem informację, że się ożeniłeś. Gdzie jest twoja królowa? — Robb zażądał, rozglądając się po sali tronowej w poszukiwaniu nowej królowej.
Na to pytanie Xavier przypomniał sobie, że królowa, po którą wysłał już jakiś czas temu, nadal się nie pojawiła. Wciąż zastanawiał się, co mogło się stać, gdy strażnik wysłany po królową wrócił bez niej.
Zbliżył się do niego, z niepewnym wyrazem twarzy, a oczy Xaviera zwęziły się.
— Mów!
— Królowa wzywa cię — powiedział. — Nie opuści swoich komnat, póki sam po nią nie przyjdziesz.
Xavier nie spodziewał się takiej odpowiedzi. Co mogło dać diablicy, którą nazywa żoną, odwagę do wygłaszania tak niedorzecznych żądań?
— Ktoś tu chyba nie rządzi swoim domem — Elliott pokręcił głową z dezaprobatą. Jego kuzyn był mistrzem w sypaniu słowami, które jak zwykle sprawiały, że Robb zaczynał wątpić w Xaviera.
Xavier niemal rzuciłby się na niego i sprawił, by pożałował tych słów, ale powstrzymał swoją zwierzęcą stronę w ostatniej chwili. Robb właśnie na niego patrzył, gotów dojść do wniosku, że jest tylko marnym królem, a on nie chciał mu dawać kolejnych powodów do tego.
Wycofał się:
— Moja królowa mnie wzywa, wasza łasko. Elliott może błaznować i cię zabawiać podczas mojej nieobecności. Obiecuję, że nie zajmie mi to długo.
Czerwień błysnęła w oczach Elliotta na słowa Xaviera, ale nie mógł, jak zwykle, wyładować swojej złości.
Xavier skłonił głowę i opuścił salę tronową, czując satysfakcję.
Teraz czas zmierzyć się z małym diabłem, którego nazywał żoną, a która pragnęła tylko jego upadku.
Przesuń w górę, aby kontynuować