Ważna uwaga: Zaćmienie Księżyca, choć również jest pełnią, cieszy się większą czcią niż zwykła pełnia.
Jest potężniejsze i zdarza się bardzo rzadko. W odróżnieniu od pełni, kiedy wilkołaki mogą wybrać, czy się przemienić, podczas zaćmienia każdy wilkołak musi się przemienić.
***
Mia wzięła głęboki oddech, wpatrując się w swoje odbicie w lustrze po ostatnim muśnięciu pędzla na jej twarzy. Dzisiejszy wieczór miał być wielkim wydarzeniem, a król Xavier chciał, by wyglądała jak najlepiej, bo jej naturalna uroda nie była jej atutem. Król zatrudnił Juliet D’Souza, najlepszą makijażystkę w królestwie, by uczyniła cuda.
„Co sądzisz?” – zapytała starsza kobieta, odwracając się do niej. Mia miała na twarzy tyle warstw pudru, że wydawało się jej to dziwne.
„Wyglądam okej” – Mia próbowała być uprzejma.
Pewna siebie kobieta parsknęła: „Wyglądasz o wiele lepiej niż okej w porównaniu do...” – przerwała i uśmiechnęła się nerwowo, wiedząc, że prawie przekroczyła granicę.
„Nic więcej nie powiem” – odpowiedziała Mia, a jej ton wyraźnie stwardniał.
Toni podeszła do niej i zdjęła narzutę z jej szyi, odsłaniając czerwoną koronkową suknię, którą miała pod spodem. Suknia opinała jej ciało, podkreślając krągłości w odpowiednich miejscach, ale była też łatwa do zdjęcia. Podobnie jak makijaż, także suknię na dzisiejszy wieczór wybrał Xavier, bo chciał, by wszystko było idealne.
To był bankiet, by uczcić przebudzenie Robba Ainswortha jako alfy alf. Przygotowania trwały od dawna. To także pierwsza pełnia, jaką Mia miała przeżyć od czasu pobytu na zamku, a była to zaćmiona pełnia.
Przebudzenie królewskiego alfy odegrało ogromną rolę w zachodzących zmianach. Od czasu przebudzenia Robba Ainswortha, Wahala, w przeciwieństwie do innych królestw, nie doświadczyła pełni.
Było to nienormalne, ale i normalne.
Pełnia wypadała co dwadzieścia siedem do trzydziestu dni każdego miesiąca. Z tego wynikało, że w Wahali powinny być już dwie pełnie. To czyniło to nienormalnym.
Jednak według objawienia szamanów, przebudzenie alfy alf zawsze zwiastowało Zaćmienie Księżyca, znane też jako krwawy księżyc. W przeciwieństwie do pełni, powstanie zaćmienia zwykle wymagało przynajmniej dwóch miesięcy.
Minęły już ponad dwa miesiące od przebudzenia alfy alf. Tak więc dzisiejszy bankiet miał być nie tylko ucztą na cześć jego przebudzenia, ale i nocą przemiany podczas zaćmienia.
Na uroczystość mieli przybyć dostojnicy, royalsi i szlachta z całego Królestwa i spoza jego granic. Przybyli, by świętować i przemieniać się z dumą.
Jako król alfa i najstarszy syn Robba, Xavier odczuwał presję, by wszystko wypadło najlepiej. Przez ostatni tydzień dążył do perfekcji, wywierając presję na twórcach, by dali z siebie wszystko. Dlatego jej dzisiejszy wygląd jej nie zaskoczył.
„Jesteś gotowa?” – zapytała Toni, wyrywając Mię z zamyślenia.
Prawie powiedziała nie.
W przeciwieństwie do zwykłej pełni, zaćmienie oznaczało przymusową przemianę dla wszystkich wilkołaków, od najwyższej rangi po najniższą. Nie było wyjątków. Nikt nie miał pozostać w ludzkiej postaci, gdy księżyc osiągnie szczyt.
Mia słyszała opowieści o wilkołakach przemieniających się i biegających po lesie, wyjących do księżyca, ale nigdy tego nie przeżyła. Jobe nie przestrzegał zasad, a ona i Ariel nigdy nie przemieniły się poza terytorium ojca.
Dziś będzie inaczej.
Powiedziała Xavierowi, jak niekomfortowo czuje się na myśl o przemianie wśród obcych, a on odparł, że wie, co robi.
Bała się, ale nie mogła się wycofać, bez względu na wszystko. Musiała też zaufać Xavierowi.
Westchnęła i skinęła głową.
Mia opuściła pokój, a czekający strażnik poprowadził ją do Sali Pałacowej, ale tam nie zastała króla alfy.
„Nie ma go tutaj.” – zwróciła się do strażnika, który ją przyprowadził.
„Może wciąż jest w swoich komnatach, moja królowo. Powiadomię go, że jest pani gotowa.”
„Nie, pójdę sama” – odpowiedziała, ruszając w kierunku jego komnat.
Dotarła do drzwi i zapukała, ale nie otrzymała odpowiedzi. Zapukała ponownie. Gdy nadal nie uzyskała odzewu, otworzyła drzwi i weszła.
Zapach wypełnił ją natychmiast po zamknięciu drzwi. Czysty, bogaty i męski aromat króla alfy panował w każdym zakamarku tego pokoju, czyniąc go jego własnością. Nie mogła się nim nasycić.
Pokój był wyraźnie pusty, jeśli chodzi o obecność Xaviera. Rozejrzała się, wchodząc głębiej, kiedy drzwi po lewej stronie, które podejrzewała o łazienkę, otworzyły się. Xavier wszedł, ubrany w długi czerwony szlafrok z materiału pasującego do jej sukni.
Zwolnił, gdy ją zobaczył. Mały grymas na jego twarzy zniknął, a on westchnął z niedowierzaniem na jej niespodziewaną obecność w jego pokoju. Trafił z wyborem koloru i krawca. Chciał, by wyglądała olśniewająco i właśnie taka była.
„Wszystko w porządku?” – zapytała, zanim się powstrzymała. Troska wzięła nad nią górę.
„Tak” – ruszył w jej stronę, promieniując pewnością siebie. „Dlaczego miałoby być inaczej?”
„Miałeś grymas na twarzy.” – wskazała na wyraz twarzy, który dostrzegła, gdy wyszedł z łazienki. Teraz został zastąpiony przez pożądanie.
„To nieważne.” – podszedł do niej, a jego oczy nie kryły fascynacji tym, co zobaczył. „Ty natomiast wyglądasz jakbyś miała skraść całą noc.”
Byli tak blisko, że jej nozdrza wypełnił jego zapach. Miała ochotę przyciągnąć go do siebie i nigdy nie wypuścić.
Jej policzki zarumieniły się na te myśli, a ona spuściła głowę. „To twoja zasługa.” – zauważyła.
On uśmiechnął się lekko, a w jego pięknej twarzy pojawił się błysk pożądania. Jego dłoń uniosła się, by unieść jej brodę. „Tak, i podoba mi się to, co widzę.”
Chciała zapytać, dlaczego uznał, że potrzebuje makijażu tego wieczoru. Tak, dobrze wyglądać to jedno, ale zaćmienie polegało na byciu sobą. To nie była ona.
Puścił ją i cofnął się. „Daj mi chwilę, zaraz będę gotowy.” – przeszedł do szafy, poprawił rękaw, po czym sięgnął do szuflady i wyjął coś.
Wrócił do niej z uśmiechem, który czynił jego twarz niemal grzeszną, a ona spuściła wzrok i odchrząknęła.
„Możemy iść?”
Odwróciła się, by wyjść, ale on ujął ją za ramię i zatrzymał. Jego uścisk był delikatny. Nie musiał używać siły, a jednak została bez sprzeciwu. Nie wiedziała, co chce zrobić, ale bała się zapytać, obawiając się, że głos ją zdradzi.
„Jeszcze nie.” – puścił ją, ale nie ruszyła się. Rozluźnił prawą dłoń, w której miał diamentowy naszyjnik. Powoli przesunął się za nią. Lewą dłonią odgarnął jej włosy na bok, a opuszki palców musnęły jej skórę, wywołując w niej burzę. Jej skóra wyglądała kusząco, niemal zapomniał, co zamierzał zrobić. Ocknął się, założył naszyjnik na jej szyję i pozwolił włosom opaść.
Dłoń Mii powędrowała, by przesunąć się po szlachetnym krysztale, a serce zadrżało jej z dumy.
„Nie widzę go, ale pewnie jest piękny.”
Zaśmiał się i objął ją w talii. „Właśnie o to chodzi. To należało do mojej matki.”
Jej oddech stał się płytki na te słowa, spojrzała na niego, ale był zbyt poważny, by żartować. „W takim razie nie powinien być na mojej szyi.”
„Powinien. Jesteś królową i teraz należy do ciebie.”
W tych słowach jakby zapomniał o pakcie, który zawarli przed całą tą grą i Mia musiała mu przypomnieć.
„Nie jestem prawdziwą królową, Xavier, powinieneś zachować go, aż ona wróci.”
Wyraz jego twarzy był niemal nie do odczytania. „Oczywiście. Gdy nadejdzie czas twojego odejścia, nie zapomnij go wtedy zostawić.” – powiedział, po czym poprowadził ich z pokoju.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Xavier siedział na dworze, gdy główni organizatorzy debatowali nad najlepszą lokalizacją uczty. Po wielu godzinach wybrali Cytadelę, by uczcić wstąpienie alfy alf i zmianę księżyca. Pozycja Robba nie zmieniła tytułu Xaviera jako Króla Alf. Ludzie wciąż potrzebowali jego opinii i aprobaty w różnych sprawach.
Cytadela była zbudowana tak, by pomieścić tysiące ludzi, i wcześniej już tak się działo. Chociaż uczta była otwarta dla wszystkich, nie spodziewano się więcej niż kilkuset gości. Tej nocy mieli przybyć szlachcice z daleka i z bliska, by razem świętować z królestwem Wahala. Ponieważ wszyscy uważali alfę alf za istotę najwyższą, a jego autorytet za drugi po bogini księżyca, wielu pragnęło wkraść się w łaski Robba, by zyskać względy i przebaczenie.
To była gra ludzi u władzy, a Xavier obserwował ją już od dziecka.
Nienawidził tej gry.
Jednego, czego Xavier nauczył się dorastając, to że większość ludzi dzierżących władzę rzadko interesuje się tymi, których reprezentują. Większość robiła tylko to, co odpowiadało im samym, a Xavier wiedział, że Cytadela już roi się od takich osób.
— Masz grymas na twarzy. — Głos Mii rozbrzmiał w jego głowie i wyrwał go z zamyślenia.
Westchnął głęboko i odpędził grymas. Nie chciał, by zbyt wiele wyczytała, choć wiedział, że już mogła domyślić się prawdy.
Kilka dni temu zdjął pierścień powstrzymujący, co oznaczało dwa miesiące od chwili, gdy go nałożył. Odkąd się go pozbył, Mia zauważyła zmianę w jego emocjach. Stały się wyraźniejsze — od obrzydzenia, przez złość, po smutek — i potrafiła je odczytać. Nie był już tak wybuchowy jak kiedyś, a nawet jeśli wybuchał, szybko się opanowywał. W pewien sposób to sprawiało, że czuła się przy nim bezpieczniej. Włożył w siebie wiele pracy i ona to widziała.
Ujął jej dłoń i spleciona ich palce. Nie musiał być czuły, gdy byli sami, ale Mia mu nie przeszkadzała. Chciała trzymać go za rękę.
— Chcę tylko przetrwać tę noc i przemianę bez wyrywania komuś bijącego serca z piersi. —
Sarkazm nie był mocną stroną Xaviera, to już zdążyła się nauczyć, więc wiedziała, że nie żartuje wypowiadając te słowa.
Nie próbowała nawet domyślać się, co zamierzał zrobić. Był królem alf i mógł robić, co chciał. Jednak jeśli straciłby nad sobą kontrolę i zabiłby kogokolwiek podczas uczty, zagroziłoby to ich umowie, a Mia nie mogła na to pozwolić.
— Pamiętaj, robimy to wszystko, by zabezpieczyć twoją pozycję przed alfą alf. Kiedy uzna cię za godnego tronu, nie cofnie już swoich słów, a wtedy będziesz mógł robić, co zechcesz. —
Jego długie rzęsy zatrzepotały, opadając na skórę policzka, a Mia nie mogła oderwać od niego wzroku. Wyglądał, jakby wśród chaosu próbował odnaleźć spokój, lecz przychodziło mu to z trudem. Był przy tym tak przystojny i nieskazitelny, że aż bolało.
Łatwo było ignorować jego niezwykłą urodę, kiedy go nienawidziła. Teraz, gdy nienawiść nie dochodziła do głosu każdego dnia, nie mogła oprzeć się jego urokowi.
Czuła się trochę zawstydzona, wiedząc, że pożąda mężczyzny, który niewiele o niej dbał. Nauczyła się lepiej i wiedziała lepiej, ale z Xavierem było to trudne. Nieważne jednak, nigdy nie zamierzała poddać się tym uczuciom, bo nie chciała się ośmieszyć.
— Patrzysz. — Ochrypły głos Xaviera rozciągnął słowa, czyniąc je niemalże uwodzicielskimi. Wyłapał jej spojrzenie nawet bez patrzenia.
Policzki jej zapłonęły i odwróciła się do okna powozu, by ukryć twarz.
— Nie musisz odwracać wzroku. Wiem, że cię do mnie ciągnie. Widzę, jak na mnie patrzysz. To spojrzenie dziewczyny zauroczonej mężczyzną. —
— J... Ja nie... Ja... N.. n.. nie — skłamała, a jej głos zdradził ją natychmiast. — Nie powinnam. —
Zarechotał głęboko, słuchając, jak jąka się przy swoim kłamstwie. — Często pragniemy właśnie tego, czego nie powinniśmy, moja królowo. Tak jak ja chcę wyrwać serca kilku możnym, ale wiem, że nie powinienem. —
— To nie to samo. —
Podniósł rzęsy, by spojrzeć, jak patrzy przez okno. Jego dłoń ujęła jej podbródek i delikatnie obróciła, by mogła spojrzeć na niego.
Ich spojrzenia się spotkały.
Jej oczy próbowały zachować siłę, ale słabły, widząc pożądanie i życie w jego oczach, gdy na nią patrzył. — Oboje pragniemy tego, czego nie powinniśmy. Pragniemy tego, co zakazane i złe dla nas. —
Jego dłoń zsunęła się na jej szyję, a po plecach przebiegł jej dreszcz. Delikatnie kreślił tam ulotne ślady, przez co jęknęła i zacisnęła nogi.
Jej sutki stwardniały i naparły na materiał sukni, lecz przez mnogość warstw pozostały niewidoczne. — Nie powinieneś mnie tak dotykać. —
— Ale tego pragniesz — zsunął dłoń na jej szyję, na odkrytą część piersi. Jej apetyczna skóra zareagowała, napinając się i pokrywając gęsią skórką.
Rzęsy jej niemal zatrzepotały, gdy walczyła, by stłumić jęk. — Czytasz mi w myślach. —
— Nie czytam ci w myślach, Miu. Czytam twoje ciało — odpowiedział, po raz pierwszy wypowiadając jej imię. To, w połączeniu ze słowami i dotykiem jego palców, wydobyło z jej gardła długie westchnienie.
— Mój królu, jesteśmy na miejscu! — zawołał woźnica, i powóz się zatrzymał.
Xavier cofnął rękę z jej ciała i odsunął się, by się poprawić. Sprawiał wrażenie, jakby wyznanie nic na nim nie zrobiło. Przewidział, że tak się stanie, ale wykonał ten ruch, by uświadomić jej, że jej pragnie i że działa na nią w sposób, który ona nazwałaby zakazanym.
Mia odwróciła się, by złapać oddech i się uspokoić, ale nie umknął jej zadowolony wyraz na jego twarzy, gdy się odsunął. To był jego plan — namieszać jej w głowie i wzbudzić w niej uczucia, których nie powinna czuć.
Kiedy jego opuszki tańczyły na jej skórze, pomyślała przez chwilę, że może naprawdę ją pragnie, pożąda i pragnie jej ciała. Jakże była naiwna.
To wszystko było dla niego tylko grą, a rozgrywał ją doskonale.
Drzwi powozu się otworzyły, przygryzła wargę, wzięła głęboki oddech i wysiadła. Xavier już stał przed nią z wyciągniętą ręką. Przełknęła ślinę i podeszła bliżej, a on objął ją w talii i razem ruszyli do Cytadeli.
Mia nie wiedziała, jak przetrwa tę noc. Zdarzy się wiele rzeczy poza jej kontrolą. Jedną z nich będzie bliskość Xaviera. Łatwiej było, gdy tylko ona znała swoje uczucia. Teraz wiedział już i on — a to oznaczało, że może wykorzystać tę słabość przeciwko niej.
Musiała chronić własne zdrowie psychiczne ponad wszystko.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Twierdza roiła się od alf, starszyzny i członków rodziny królewskiej z całego królestwa, a mając największą aulę, mogła ich wszystkich pomieścić. Jej światła świeciły jeszcze jaśniej mimo nocy, przepędzając wszelki cień daleko od sali. Wszyscy prezentowali się wspaniale, lśniąc w strojach o jaskrawych barwach i drogich tkaninach.
Wiedzieli, jak zorganizować uroczystość.
Wydawali się gotowi na to, co miało nadejść.
Zaćmienie księżyca miało nastać o północy, dlatego uczta oficjalnie rozpoczęła się trzy godziny wcześniej. W ten sposób wszyscy obecni mogli się spotkać, rozerwać i świętować przed chwalebną Przemianą Księżycową.
Ramiona Xaviera oplatały talię Mii, nie chcąc jej puścić. Trudno było stwierdzić, czy to ze strachu przed utratą jej, czy z obawy przed samotnością, ale im głębiej wchodzili do twierdzy, tym mocniej ją przytulał. Mars na jego twarzy powrócił, gdy rozglądał się za ojcem. Znalezienie go wśród tylu ludzi wydawało się jak szukanie igły w stogu siana.
— Królu Alfa! — zawołał alfa Chike i Xavier zatrzymał się, odwracając, by zobaczyć alfę stolicy, który zbliżał się do nich ze sztucznym uśmiechem, który Xavier łatwo rozpoznał. — Moja królowo — skłonił głowę z szacunkiem. — Tak miło cię widzieć tutaj, razem z twoją piękną żoną i królową.
— Czego chcesz, Chike? Jest tu tylu ludzi, którym możesz złożyć przysięgę wierności i z pewnością cię przyjmą. Alfa alf jest jednym z nich — odparł Xavier niezbyt uprzejmym tonem.
Chike zmarszczył brwi. — Jestem wierny tronie.
— Jesteś wierny tylko sobie. Podążasz za tym, co jest dla ciebie korzystne. — Gdy wcześniej rozważał wyrwanie komuś serca, miał na myśli właśnie tego węża, alfę Chike. — Przysiągłem swojej królowej, że dziś nie stracę panowania nad sobą, więc uprzejmie proszę, żebyś się oddalił i znalazł kogoś innego.
Chike usłuchał ostrzeżenia króla Alfy, skłonił się i odszedł.
— O co w tym wszystkim chodziło? — zapytała Mia, a przez chwilę Xavier zapomniał o jej obecności u swego boku.
— Mam powody sądzić, że nie jest wierny tronie. Nie chcę mieć blisko siebie kogoś, komu nie ufam, a jemu nigdy nie ufałem.
— Komu więc ufasz?
— Sobie, Edwardowi, alfie Kozowi i tobie.
Mia wychwyciła ostatnią część wypowiedzi i przekrzywiła głowę, przyglądając mu się z zaciekawieniem.
— Ufasz mi... — powtórzyła, nie do końca pewna, czy to miał na myśli.
Uśmiechnął się, a to wywołało w niej motyle w brzuchu, które zaraz zaczęły wirować.
Jego uśmiech był grzesznym widokiem.
— Tak.
Nie spodziewała się tego i widać to było po tym, jak jej rzęsy zadrżały.
Coś w jej zachowaniu musiało go poruszyć, bo pochylił się ku niej w sekundę, jakby miał ją pocałować, a jej oddech zamarł. Przygotowywała się na wiele rzeczy tej nocy, ale nie na pocałunek od swojego męża, króla alf.
Jego usta były o milimetry od jej, a jej powieki niemal się przymknęły, gdy nagle się zatrzymał i cofnął głowę.
Jego wzrok przykuło coś, co odwróciło jego uwagę, więc Mia uspokoiła oddech i odwróciła się, by zobaczyć, co to było. Jej spojrzenie podążyło tam, gdzie jego własne się zatrzymało — i spoczęło na Robbie. Jego ojciec dumnie rozmawiał z grupą mężczyzn, z podniesioną głową. To przykuło jego uwagę.
Wiele rzeczy w nim przypominało jej Xaviera. Autorytet i komendę, jaką posiadał, ale ojciec wydawał się od niego bardziej zrelaksowany. Nie musiała pytać, by wiedzieć, że Xavier nienawidzi ojca; widziała to od pierwszego razu, gdy o nim wspomniał. Nienawiść Xaviera do ojca mogła być silniejsza niż nienawiść Mii do niego.
Mia zauważyła tęsknotę w jego oczach i ból, który przemknął po twarzy, gdy patrzył na ojca.
— Może powinniśmy się mu pokazać? — zapytała, unosząc brwi.
Otrząsnął się z zamyślenia i pokręcił głową.
Przewróciła oczami. Był uparty jak osioł. — Chodź — wyślizgnęła się z jego ramion i ujęła jego dłoń, prowadząc go w stronę, gdzie stał jego ojciec.
Robb zauważył ich podejście i jego uwaga przeniosła się z kilku szlachciców na nich. Na widok Mii na jego twarzy pojawił się wyraz radości, ale już nie, gdy spojrzał na Xaviera.
— Mia, synu — skinął im głową.
— Wasza łaskawość — powiedziała Mia.
— Wasza łaskawość — powtórzył Xavier, ale podczas gdy Mia się ukłoniła, Xavier tego nie zrobił.
— Cieszę się, że mogliście przybyć; byłbym jeszcze szczęśliwszy, gdyby obaj moi synowie tu byli, ale przynajmniej jeden jest obecny. — Szmaragdowe oczy Robba nieco przygasły, gdy spojrzał na Xaviera.
— Nie możesz się cieszyć. Ten, który został, to twój najmniej ulubiony syn — odparł Xavier, przewracając oczami.
— Wiem o tym, ale przynajmniej twoja królowa zdołała zaskarbić sobie moje serce. Mam nadzieję, że i ty kiedyś to uczynisz.
Xavier chciał powiedzieć, że ten dzień nigdy nie nadejdzie, ale ugryzł się w język.
Robb przejrzał go na wylot. — Zawsze byłeś buntowniczy i lekkomyślny, zupełnie niepodobny do mnie. Przyniosłeś też wstyd i hańbę imieniu oraz dziedzictwu Ainsworthów, ale przymknę na to oko. Ze względu na twoją królową postaram się wytyczyć z tobą lepszą drogę. Jeśli liczysz na moje błogosławieństwo i poparcie jako król alfa, będziesz musiał mi się przypodobać. Nigdy nie jest za późno, by zacząć.
Xavier wymusił na sobie uśmiech, który sprawił mu ból w całym ciele. Wiedział, że robienie tego, co słuszne, nigdy nie uszczęśliwi Robba; ten podły starzec kochał hipokryzję i uwielbiał, gdy całowano go po stopach. Nie chciał być hipokrytą.
Mia zyskała uznanie w jego oczach dzięki sprytowi i otwartości. Była jedyną osobą, która naprawdę zwróciła uwagę jego ojca, i szanował ją za to. Sam jednak ledwie mógł wytrzymać minutę w obecności Robba, nie tracąc panowania nad sobą.
— Życzymy miłej uczty, wasza łaskawość, zostawimy was z waszymi gośćmi — powiedział Xavier i tym razem ukłonił głowę, po czym odszedł.
Przesuń w górę, aby kontynuować