passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #37 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 37

36: Granie w gry

Xavier siedział na dworze, gdy główni organizatorzy debatowali nad najlepszą lokalizacją uczty. Po wielu godzinach wybrali Cytadelę, by uczcić wstąpienie alfy alf i zmianę księżyca. Pozycja Robba nie zmieniła tytułu Xaviera jako Króla Alf. Ludzie wciąż potrzebowali jego opinii i aprobaty w różnych sprawach.

Cytadela była zbudowana tak, by pomieścić tysiące ludzi, i wcześniej już tak się działo. Chociaż uczta była otwarta dla wszystkich, nie spodziewano się więcej niż kilkuset gości. Tej nocy mieli przybyć szlachcice z daleka i z bliska, by razem świętować z królestwem Wahala. Ponieważ wszyscy uważali alfę alf za istotę najwyższą, a jego autorytet za drugi po bogini księżyca, wielu pragnęło wkraść się w łaski Robba, by zyskać względy i przebaczenie.

To była gra ludzi u władzy, a Xavier obserwował ją już od dziecka.

Nienawidził tej gry.

Jednego, czego Xavier nauczył się dorastając, to że większość ludzi dzierżących władzę rzadko interesuje się tymi, których reprezentują. Większość robiła tylko to, co odpowiadało im samym, a Xavier wiedział, że Cytadela już roi się od takich osób.

— Masz grymas na twarzy. — Głos Mii rozbrzmiał w jego głowie i wyrwał go z zamyślenia.

Westchnął głęboko i odpędził grymas. Nie chciał, by zbyt wiele wyczytała, choć wiedział, że już mogła domyślić się prawdy.

Kilka dni temu zdjął pierścień powstrzymujący, co oznaczało dwa miesiące od chwili, gdy go nałożył. Odkąd się go pozbył, Mia zauważyła zmianę w jego emocjach. Stały się wyraźniejsze — od obrzydzenia, przez złość, po smutek — i potrafiła je odczytać. Nie był już tak wybuchowy jak kiedyś, a nawet jeśli wybuchał, szybko się opanowywał. W pewien sposób to sprawiało, że czuła się przy nim bezpieczniej. Włożył w siebie wiele pracy i ona to widziała.

Ujął jej dłoń i spleciona ich palce. Nie musiał być czuły, gdy byli sami, ale Mia mu nie przeszkadzała. Chciała trzymać go za rękę.

— Chcę tylko przetrwać tę noc i przemianę bez wyrywania komuś bijącego serca z piersi. —

Sarkazm nie był mocną stroną Xaviera, to już zdążyła się nauczyć, więc wiedziała, że nie żartuje wypowiadając te słowa.

Nie próbowała nawet domyślać się, co zamierzał zrobić. Był królem alf i mógł robić, co chciał. Jednak jeśli straciłby nad sobą kontrolę i zabiłby kogokolwiek podczas uczty, zagroziłoby to ich umowie, a Mia nie mogła na to pozwolić.

— Pamiętaj, robimy to wszystko, by zabezpieczyć twoją pozycję przed alfą alf. Kiedy uzna cię za godnego tronu, nie cofnie już swoich słów, a wtedy będziesz mógł robić, co zechcesz. —

Jego długie rzęsy zatrzepotały, opadając na skórę policzka, a Mia nie mogła oderwać od niego wzroku. Wyglądał, jakby wśród chaosu próbował odnaleźć spokój, lecz przychodziło mu to z trudem. Był przy tym tak przystojny i nieskazitelny, że aż bolało.

Łatwo było ignorować jego niezwykłą urodę, kiedy go nienawidziła. Teraz, gdy nienawiść nie dochodziła do głosu każdego dnia, nie mogła oprzeć się jego urokowi.

Czuła się trochę zawstydzona, wiedząc, że pożąda mężczyzny, który niewiele o niej dbał. Nauczyła się lepiej i wiedziała lepiej, ale z Xavierem było to trudne. Nieważne jednak, nigdy nie zamierzała poddać się tym uczuciom, bo nie chciała się ośmieszyć.

— Patrzysz. — Ochrypły głos Xaviera rozciągnął słowa, czyniąc je niemalże uwodzicielskimi. Wyłapał jej spojrzenie nawet bez patrzenia.

Policzki jej zapłonęły i odwróciła się do okna powozu, by ukryć twarz.

— Nie musisz odwracać wzroku. Wiem, że cię do mnie ciągnie. Widzę, jak na mnie patrzysz. To spojrzenie dziewczyny zauroczonej mężczyzną. —

— J... Ja nie... Ja... N.. n.. nie — skłamała, a jej głos zdradził ją natychmiast. — Nie powinnam. —

Zarechotał głęboko, słuchając, jak jąka się przy swoim kłamstwie. — Często pragniemy właśnie tego, czego nie powinniśmy, moja królowo. Tak jak ja chcę wyrwać serca kilku możnym, ale wiem, że nie powinienem. —

— To nie to samo. —

Podniósł rzęsy, by spojrzeć, jak patrzy przez okno. Jego dłoń ujęła jej podbródek i delikatnie obróciła, by mogła spojrzeć na niego.

Ich spojrzenia się spotkały.

Jej oczy próbowały zachować siłę, ale słabły, widząc pożądanie i życie w jego oczach, gdy na nią patrzył. — Oboje pragniemy tego, czego nie powinniśmy. Pragniemy tego, co zakazane i złe dla nas. —

Jego dłoń zsunęła się na jej szyję, a po plecach przebiegł jej dreszcz. Delikatnie kreślił tam ulotne ślady, przez co jęknęła i zacisnęła nogi.

Jej sutki stwardniały i naparły na materiał sukni, lecz przez mnogość warstw pozostały niewidoczne. — Nie powinieneś mnie tak dotykać. —

— Ale tego pragniesz — zsunął dłoń na jej szyję, na odkrytą część piersi. Jej apetyczna skóra zareagowała, napinając się i pokrywając gęsią skórką.

Rzęsy jej niemal zatrzepotały, gdy walczyła, by stłumić jęk. — Czytasz mi w myślach. —

— Nie czytam ci w myślach, Miu. Czytam twoje ciało — odpowiedział, po raz pierwszy wypowiadając jej imię. To, w połączeniu ze słowami i dotykiem jego palców, wydobyło z jej gardła długie westchnienie.

— Mój królu, jesteśmy na miejscu! — zawołał woźnica, i powóz się zatrzymał.

Xavier cofnął rękę z jej ciała i odsunął się, by się poprawić. Sprawiał wrażenie, jakby wyznanie nic na nim nie zrobiło. Przewidział, że tak się stanie, ale wykonał ten ruch, by uświadomić jej, że jej pragnie i że działa na nią w sposób, który ona nazwałaby zakazanym.

Mia odwróciła się, by złapać oddech i się uspokoić, ale nie umknął jej zadowolony wyraz na jego twarzy, gdy się odsunął. To był jego plan — namieszać jej w głowie i wzbudzić w niej uczucia, których nie powinna czuć.

Kiedy jego opuszki tańczyły na jej skórze, pomyślała przez chwilę, że może naprawdę ją pragnie, pożąda i pragnie jej ciała. Jakże była naiwna.

To wszystko było dla niego tylko grą, a rozgrywał ją doskonale.

Drzwi powozu się otworzyły, przygryzła wargę, wzięła głęboki oddech i wysiadła. Xavier już stał przed nią z wyciągniętą ręką. Przełknęła ślinę i podeszła bliżej, a on objął ją w talii i razem ruszyli do Cytadeli.

Mia nie wiedziała, jak przetrwa tę noc. Zdarzy się wiele rzeczy poza jej kontrolą. Jedną z nich będzie bliskość Xaviera. Łatwiej było, gdy tylko ona znała swoje uczucia. Teraz wiedział już i on — a to oznaczało, że może wykorzystać tę słabość przeciwko niej.

Musiała chronić własne zdrowie psychiczne ponad wszystko.

Przesuń w górę, aby kontynuować

37: Hipokryzja monarchii

Twierdza roiła się od alf, starszyzny i członków rodziny królewskiej z całego królestwa, a mając największą aulę, mogła ich wszystkich pomieścić. Jej światła świeciły jeszcze jaśniej mimo nocy, przepędzając wszelki cień daleko od sali. Wszyscy prezentowali się wspaniale, lśniąc w strojach o jaskrawych barwach i drogich tkaninach.

Wiedzieli, jak zorganizować uroczystość.

Wydawali się gotowi na to, co miało nadejść.

Zaćmienie księżyca miało nastać o północy, dlatego uczta oficjalnie rozpoczęła się trzy godziny wcześniej. W ten sposób wszyscy obecni mogli się spotkać, rozerwać i świętować przed chwalebną Przemianą Księżycową.

Ramiona Xaviera oplatały talię Mii, nie chcąc jej puścić. Trudno było stwierdzić, czy to ze strachu przed utratą jej, czy z obawy przed samotnością, ale im głębiej wchodzili do twierdzy, tym mocniej ją przytulał. Mars na jego twarzy powrócił, gdy rozglądał się za ojcem. Znalezienie go wśród tylu ludzi wydawało się jak szukanie igły w stogu siana.

— Królu Alfa! — zawołał alfa Chike i Xavier zatrzymał się, odwracając, by zobaczyć alfę stolicy, który zbliżał się do nich ze sztucznym uśmiechem, który Xavier łatwo rozpoznał. — Moja królowo — skłonił głowę z szacunkiem. — Tak miło cię widzieć tutaj, razem z twoją piękną żoną i królową.

— Czego chcesz, Chike? Jest tu tylu ludzi, którym możesz złożyć przysięgę wierności i z pewnością cię przyjmą. Alfa alf jest jednym z nich — odparł Xavier niezbyt uprzejmym tonem.

Chike zmarszczył brwi. — Jestem wierny tronie.

— Jesteś wierny tylko sobie. Podążasz za tym, co jest dla ciebie korzystne. — Gdy wcześniej rozważał wyrwanie komuś serca, miał na myśli właśnie tego węża, alfę Chike. — Przysiągłem swojej królowej, że dziś nie stracę panowania nad sobą, więc uprzejmie proszę, żebyś się oddalił i znalazł kogoś innego.

Chike usłuchał ostrzeżenia króla Alfy, skłonił się i odszedł.

— O co w tym wszystkim chodziło? — zapytała Mia, a przez chwilę Xavier zapomniał o jej obecności u swego boku.

— Mam powody sądzić, że nie jest wierny tronie. Nie chcę mieć blisko siebie kogoś, komu nie ufam, a jemu nigdy nie ufałem.

— Komu więc ufasz?

— Sobie, Edwardowi, alfie Kozowi i tobie.

Mia wychwyciła ostatnią część wypowiedzi i przekrzywiła głowę, przyglądając mu się z zaciekawieniem.

— Ufasz mi... — powtórzyła, nie do końca pewna, czy to miał na myśli.

Uśmiechnął się, a to wywołało w niej motyle w brzuchu, które zaraz zaczęły wirować.

Jego uśmiech był grzesznym widokiem.

— Tak.

Nie spodziewała się tego i widać to było po tym, jak jej rzęsy zadrżały.

Coś w jej zachowaniu musiało go poruszyć, bo pochylił się ku niej w sekundę, jakby miał ją pocałować, a jej oddech zamarł. Przygotowywała się na wiele rzeczy tej nocy, ale nie na pocałunek od swojego męża, króla alf.

Jego usta były o milimetry od jej, a jej powieki niemal się przymknęły, gdy nagle się zatrzymał i cofnął głowę.

Jego wzrok przykuło coś, co odwróciło jego uwagę, więc Mia uspokoiła oddech i odwróciła się, by zobaczyć, co to było. Jej spojrzenie podążyło tam, gdzie jego własne się zatrzymało — i spoczęło na Robbie. Jego ojciec dumnie rozmawiał z grupą mężczyzn, z podniesioną głową. To przykuło jego uwagę.

Wiele rzeczy w nim przypominało jej Xaviera. Autorytet i komendę, jaką posiadał, ale ojciec wydawał się od niego bardziej zrelaksowany. Nie musiała pytać, by wiedzieć, że Xavier nienawidzi ojca; widziała to od pierwszego razu, gdy o nim wspomniał. Nienawiść Xaviera do ojca mogła być silniejsza niż nienawiść Mii do niego.

Mia zauważyła tęsknotę w jego oczach i ból, który przemknął po twarzy, gdy patrzył na ojca.

— Może powinniśmy się mu pokazać? — zapytała, unosząc brwi.

Otrząsnął się z zamyślenia i pokręcił głową.

Przewróciła oczami. Był uparty jak osioł. — Chodź — wyślizgnęła się z jego ramion i ujęła jego dłoń, prowadząc go w stronę, gdzie stał jego ojciec.

Robb zauważył ich podejście i jego uwaga przeniosła się z kilku szlachciców na nich. Na widok Mii na jego twarzy pojawił się wyraz radości, ale już nie, gdy spojrzał na Xaviera.

— Mia, synu — skinął im głową.

— Wasza łaskawość — powiedziała Mia.

— Wasza łaskawość — powtórzył Xavier, ale podczas gdy Mia się ukłoniła, Xavier tego nie zrobił.

— Cieszę się, że mogliście przybyć; byłbym jeszcze szczęśliwszy, gdyby obaj moi synowie tu byli, ale przynajmniej jeden jest obecny. — Szmaragdowe oczy Robba nieco przygasły, gdy spojrzał na Xaviera.

— Nie możesz się cieszyć. Ten, który został, to twój najmniej ulubiony syn — odparł Xavier, przewracając oczami.

— Wiem o tym, ale przynajmniej twoja królowa zdołała zaskarbić sobie moje serce. Mam nadzieję, że i ty kiedyś to uczynisz.

Xavier chciał powiedzieć, że ten dzień nigdy nie nadejdzie, ale ugryzł się w język.

Robb przejrzał go na wylot. — Zawsze byłeś buntowniczy i lekkomyślny, zupełnie niepodobny do mnie. Przyniosłeś też wstyd i hańbę imieniu oraz dziedzictwu Ainsworthów, ale przymknę na to oko. Ze względu na twoją królową postaram się wytyczyć z tobą lepszą drogę. Jeśli liczysz na moje błogosławieństwo i poparcie jako król alfa, będziesz musiał mi się przypodobać. Nigdy nie jest za późno, by zacząć.

Xavier wymusił na sobie uśmiech, który sprawił mu ból w całym ciele. Wiedział, że robienie tego, co słuszne, nigdy nie uszczęśliwi Robba; ten podły starzec kochał hipokryzję i uwielbiał, gdy całowano go po stopach. Nie chciał być hipokrytą.

Mia zyskała uznanie w jego oczach dzięki sprytowi i otwartości. Była jedyną osobą, która naprawdę zwróciła uwagę jego ojca, i szanował ją za to. Sam jednak ledwie mógł wytrzymać minutę w obecności Robba, nie tracąc panowania nad sobą.

— Życzymy miłej uczty, wasza łaskawość, zostawimy was z waszymi gośćmi — powiedział Xavier i tym razem ukłonił głowę, po czym odszedł.

Przesuń w górę, aby kontynuować

38: Pozytywna opinia

„Jesteś zdenerwowany”, odezwała się Mia, gdy Xavier odciągnął ich dalej od Robba, który wrócił już do rozmowy z gościem, z którym wcześniej rozmawiał, zanim im przerwano.

„Nie potrafisz mnie czytać, paniusiu, więc nawet nie próbuj.” – warknął.

„Nie czytam twoich myśli, wszystko widać w twoich oczach i jestem pewna, że wszyscy tutaj to widzą,” odpowiedziała i wyszarpnęła dłoń z jego uścisku, bo nie chciała już dalej iść. „Przepraszam, że cię do niego zaprowadziłam.”

„Powinnaś żałować. To był zły pomysł.” – odparł ostro, choć nie był na nią tak zły, jak by chciał.

„Nie chciałam, żeby tak się stało, przepraszam.”

Trudno mu było w to uwierzyć. Nie był dla niej najlepszym mężem, więc fakt, że został upokorzony, powinien dać jej choć odrobinę satysfakcji.

„Nie przepraszaj. Zasłużyłem sobie na to za pewne rzeczy, które ci zrobiłem. Więc nie powinnaś mnie żałować.”

„Wiem, co zrobiłeś, a jednak nie sprawia mi radości patrzeć, jak twój ojciec cię poniża.”

„Nie jestem dobrym synem, jestem okropnym.” – sięgnął po dwa kielichy wina z tacy przechodzącej obok panny i podał jej jeden.

Upiła łyk. „Mój ojciec zawsze powtarzał, że potwory się nie rodzą, lecz stają.”

„Twój ojciec musi być wspaniałym człowiekiem.”

Uśmiechnęła się i skinęła głową. „Jest. Chodź, założę się, że w tym tłumie znajdzie się ktoś, kto nie uważa cię za aż tak okropną osobę.”

„Nazywa się Edward i jest na Północy.”

Zachichotała, ciągnąc go dalej. „Ktoś inny może?”

„Jestem królem, nie mieszam się z tłumem.” – jęknął

Odwróciła się do niego i puściła mu oczko. „To pozwól, że ja pomieszam się z tobą.”

Spotkali kilku szlachciców, paru dalszych krewnych Xaviera, a choć Mia zachowywała pogodny wyraz twarzy, Xavier nie potrafił tego zrobić.

„Nie lubisz ludzi.”

„Tak, bo ludzie nie lubią mnie,” odpowiedział bez wahania, sięgając po dwa kielichy wina i podając jeden Mii. To był jej trzeci kielich i była już rozbawiona, ale wciąż panowała nad sobą.

„Skąd możesz to wiedzieć, jeśli nie dajesz im szansy?” Odebrała kielich i upiła łyk. Smak winogron pochłonął ją niemal do westchnienia.

„Jestem królem alf, więc oczekuje się ode mnie określonego zachowania. Jeśli choć trochę z tego zrezygnuję, od razu wszystkim zmienia się o mnie zdanie.”

„Więc ranisz ich, zanim oni zranią ciebie. Sprawiasz, by cię nienawidzili, żeby nie mieli wobec ciebie żadnych oczekiwań. To taktyka obronna, żeby się chronić.” I on zrobił tak samo z nią.

„Jesteś bardzo mądra, moja królowo, i masz rację. Tak życie jest prostsze.”

Mia nie miała już nic do dodania, więc stanęła obok niego, gdy oglądali, jak Robb wygłasza przemówienie z podziękowaniami do wszystkich obecnych. Potem poinformował ich o nadchodzącej, chwalebnej Lunarniej przemianie, która miała nastąpić już za godzinę.

Rozmyślała nad wszystkim, co powiedział jej król alfa i co dotąd zobaczyła, i postanowiła wyrobić sobie o nim własne zdanie. Współczuła mu, ale teraz, do pewnego stopnia, rozumiała jego trudną sytuację.

„Jest wspaniały.” – wypalił Elliott, ustawiając się obok Xaviera i razem patrzyli na Robba.

Wzrok Xaviera przesunął się z Robba na stojącego obok Elliotta w czarnej, koronkowej szacie i elegancką dziewczyną u boku. Zachwycone spojrzenie Elliotta sprawiało, że Xavierowi cierpła skóra.

„To subiektywna opinia, kuzynie. Czy tytuł czyni go wspaniałym, czy to, co z nim zrobił?”

Zachichotał i pokręcił głową. „Twoja odpowiedź też jest subiektywna, Xavier. Zaprzeczasz jego wspaniałości przez swoje osobiste uczucia? Bo wiesz, że cokolwiek zrobisz, nigdy nie będziesz synem, jakiego on chce?”

Dłoń Xaviera zacisnęła się w pięść, a ramię wokół talii Mii się wzmocniło. Wiedziała, że traci panowanie, a Elliott tylko dolewał oliwy do ognia.

„Zrób sobie przysługę, kuzynie, i odejdź.”

„Oho, musiałem trafić w czuły punkt.” Stanął naprzeciwko nich, trzymając swoją damę w ramionach.

„Jedyna struna, jaką poruszyłeś, kuzynie, to ta, że jestem synem alfy alf, a ty pozujesz na kogoś, kim nigdy nie będziesz – królem,” odparł Xavier dość spokojnie. „Przez twoje lizusostwo i idealną maskę przejrzałem na wylot. Wiem, że to tylko gra, by dostać pochlebną opinię od Robba. Królów nie wybiera się tu jednak za pochlebne opinie. Może i jestem rozczarowaniem dla ojca, ale jestem królem alfa, a nawet jeśli odbierze mi koronę, mój brat Edward pasowałby tysiąc razy lepiej na to miejsce niż ty.”

„Tak? Dlatego go odesłałeś?” – wypalił Elliott.

„Wystarczy, obaj?” – przerwała im Mia, chcąc zakończyć ten spór.

„Tak, posłuchaj swojej żony.” – zażartował pogardliwie.

Xavier chciał coś powiedzieć, lecz Mia go ubiegła, wysuwając się z jego uścisku. „Król, który słucha rad żony, jest mądrym królem i przeżyje dłużej niż taki, który nie słucha.”

„Tak, i na pewno to twojej rady posłuchał, kiedy stwierdził, że twój żartobliwy wygląd nie nadaje się na przyjęcie, więc musiał go zakryć, żeby był bardziej prezentowalny.”

Xavier chwycił Elliotta za szatę, przyciągając go bliżej, choć ten wciąż trzymał w ramionach blondynkę. Oczy Xaviera rozbłysły na czerwono i warknął. Jedyne, co miał w głowie, to rozszarpać Elliotta na pół.

„Elliot!” – zawołał Robb, podchodząc do nich, a kilka twarzy zwróciło się w jego stronę.

Xavier nie chciał go puścić. Elliott przekroczył dziś zbyt wiele granic i choć chciał przynajmniej rozbić mu nos, nie mógł zrobić sceny. To tylko pogorszyłoby jego wizerunek i zrobiłoby z Elliotta ofiarę, a to była ostatnia rzecz, na jaką zasługiwał wąż.

Puścił szatę Elliotta. Nie zwrócił uwagi na głupi uśmiech, który pojawił się na jego twarzy.

Elliott odwrócił się i podszedł do Robba z idiotycznym uśmiechem na ustach. Stary mężczyzna patrzył na niego dumnie, położył mu dłoń na ramieniu i odprowadził go.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa