„Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć, że alfa Zayn zaprosił cię na urodziny swojej żony i że przyjęłaś zaproszenie?” – zapytał Xavier, wchodząc do ogrodu i ujawniając nagle swoją obecność.
Zauważyła, że jego głos wydawał się zbyt spokojny, jak na kogoś, kto miał zostać dzisiaj wieczorem wyciągnięty gdzieś bez odpowiedniego powiadomienia.
Odstawiła filiżankę herbaty na mały szklany talerzyk, który Toni podsunęła. Służąca skinęła głową i natychmiast opuściła ogród, zostawiając alfa króla i Mię samych. „Miałam ci powiedzieć dzisiaj wieczorem.”
„Wieczorem?” – powtórzył z niedowierzaniem, a zaraz potem prychnął. „Zostałaś zaproszona tydzień temu, ale zamierzałaś mi powiedzieć dziś wieczorem. Liczyłaś na to, że mnie zaskoczysz, bo wiedziałaś, że odmówię zaproszeniu.”
Zmrużyła na niego oczy. „On jest alfą i członkiem rady starszych. Co miałam zrobić?”
„Odmówić jego zaproszeniu jako luna i jako królowa”, odpowiedział, jakby to było takie proste. „Okazujesz mi tyle buntu i powściągliwości, a nie potrafisz tego zrobić, kiedy trzeba.”
Z całej jego wypowiedzi dotarły do niej tylko słowa luna i królowa, co zburzyło jej spokój.
„Nie jestem luną”, poprawiła go z gorzką nutą w głosie.
Bycie luną oznaczało bycie jednością ze swoim alfą, związanym zarówno umysłem, jak i duszą. Nie byli jeszcze związani, nie do końca, a zaćmienie księżyca tylko jej o tym przypominało. Nie oczekiwała także takiego połączenia. Bycie nazwaną królową to jedno, ale gdy on nazywał ją luną, brzmiało to jak obelga, nie jak komplement.
Musiał to wyczuć, bo nie powiedział już ani słowa. Nie odpowiedział też, czy pójdzie później na przyjęcie.
Robb Ainsworth skonfrontował Xaviera tydzień temu w sprawie jego nagłego zniknięcia z uczty przed zaćmieniem księżyca i zażądał wyjaśnień. Xavier nie mógł powiedzieć mu prawdy. To zrujnowałoby ich wszystkie plany. Więc powiedział, że Mia źle się poczuła i wróciła do pałacu, żeby się tam przemienić. Oczy Robba spoczęły na niej z troską. Zapytał, czy wszystko w porządku, a ona przytaknęła i podziękowała za troskę. Potem zapytał, czy zachorowała, bo spodziewa się dziecka. Mia musiała chwilę pomyśleć, zanim zrozumiała, o co mu chodzi, ale Xavier, który pojął to od razu, ledwie powstrzymał śmiech.
Wciąż była pogrążona w myślach, gdy Xavier objął ją w pasie. Powiedział ojcu, że już próbują i mają nadzieję. Kiedy Mia w końcu zrozumiała, było już za późno.
Od tamtej pory zrobiło się niezręcznie i starali się to przepracować. Ale świadomość, że oczekuje się od niej dziecka, nie pomagała. Zostanie matką oznaczało stanie się luną, a ona nie była na to gotowa.
I nigdy nie będzie.
Mia nie chciała się specjalnie stroić czy zakładać czegoś olśniewającego. To były tylko proste urodziny, nie było potrzeby przesadzać. Wybrała prostą, szarą suknię z długimi, luźnymi rękawami. Toni przyniosła ją tydzień temu i wcześniej nie miała okazji jej założyć, ale teraz już tak.
Toni pomogła jej uczesać włosy w miękki kucyk i poprawiła suknię, by lepiej leżała na ciele. Jej krągłości były wyeksponowane i na początku się z tym wahała, lecz szybko to zignorowała. Wyszła z pokoju, zadowolona ze swojego wyglądu.
Była już prawie przy drzwiach alfa króla, gdy te się otworzyły i wyszedł w długiej srebrnej szacie. Jego czarne włosy były spięte w ten sam schludny kok, w jakim był, gdy konfrontował ją w ogrodzie. Twarz i broda również wyglądały nienaruszone, lecz mimo to miał na nią wyjątkowy wpływ, jakby zrobił coś wyjątkowego.
Na jego widok Mia wzięła głęboki oddech, po czym podniosła wzrok, by go wyrównać z jego spojrzeniem.
Jej oczy ledwo utrzymywały kontakt, przenosząc się z jego oczu na nos i usta. Jakby odruchowo, jego język wysunął się i przesunął po pełnych, czerwonych ustach. Mia odchrząknęła, niemal się dławiąc od wrażenia, jakie zrobił jego gest. Opuściła wzrok, gdy zauważyła uśmiech na jego ustach. Zrobił to celowo, by ją zdenerwować, i osiągnął swój cel. Był zbyt pociągający, a to był jej grzech.
W niektóre dni, jak dziś, przyciąganie do niego było silniejsze i łapała się na tym, że wpatruje się w jego usta i tęskni za pocałunkiem. Innym razem chciała, by zsunął ręce niżej po jej biodrach i chwycił ją za pośladki, gdy ją obejmował. Niezależnie od tego przyciągania, żadne z nich nie zrobiło jeszcze w tej sprawie kroku i, patrząc na to, nie była pewna, czy kiedykolwiek to nastąpi.
„Widzę, że jesteś gotowa”, odezwał się z uśmiechem, podchodząc do niej, a jego wzrost przytłaczał ją swoją obecnością.
Przełknęła ślinę w suchym gardle. „Tak, jestem.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Przyjęcie, dokładnie jak się spodziewano, było skromne, zaledwie z kilkoma gośćmi. Było tu mniej tłoczno, niż do czego Mia ostatnio przywykła, ale cieszyła się z tej zmiany. Kiedy spojrzała na Xaviera, zauważyła, że ma ponurą minę. Nie zdziwiło jej to – Xavier nie był fanem ludzi i kierował się mottem: „nienawidź ich, zanim oni znienawidzą ciebie”.
Xavier po wejściu do domu alfy Zayna, gdzie odbywała się uroczystość, przylgnął do kąta pokoju. Nie miał najmniejszej ochoty się ruszać. Nikt z obecnych gości nie spojrzał w jego stronę, a jeśli nie przywołał obsługi, nikt nie odważył się zbliżyć. Miał w sobie tę przerażającą aurę, ale Mia widziała coś więcej. Nie chciała jednak na niego naciskać. Wiedziała, że wyczerpała już wszystkie próby kontaktu z nim bez gniewu.
Zostawiła go i podeszła do kilku kobiet, które rozpoznała z rady panien. Te, które spotkała, były zadowolone na jej widok, a ona czuła to samo. Nie mogła jednak zignorować palącego spojrzenia Xaviera, które czuła na sobie, gdy rozmawiała z nimi. Wyglądał tak, jakby coś mu odebrała i chciał to odzyskać.
Alfa Zayn wyglądał na zaskoczonego widokiem Królowej, a ona poinformowała go o obecności króla. Mimo zaproszenia rodziny królewskiej, nigdy nie liczył na ich przybycie. Wyraz twarzy jubilatki, Natalie, gdy ją zobaczyła, mówił wszystko. Mia poczuła satysfakcję, że to jej sprawka.
„Wiesz, jeśli odpuścisz sobie trochę wokół ludzi, może zdobędziesz kilku przyjaciół”, powiedziała Mia, wracając od Natalie, gospodyni przyjęcia.
„Mam przyjaciół!” odparł z marsową miną.
„Wymień dwóch, a Edward to nie przyjaciel. To twój brat.”
Zmroził ją wzrokiem i zamilkł, nie mogąc odpowiedzieć.
„Król potrzebuje przyjaciół, sojuszników, ludzi, na których może liczyć, gdy nadejdą kłopoty.”
Opróżnił kielich wina jednym haustem. Nie była pewna, czy skrzywienie na jego twarzy wywołał alkohol, czy jej słowa. „Przeczytałaś to w którejś z twoich książek?” uniósł brew.
Wzruszyła ramionami, „Chcesz pożyczyć? Nie mam nic przeciwko, przeczytałam je wszystkie.”
„Kiedyś miałem przyjaciół”, powiedział po chwili namysłu.
„Co się stało?”
„Zostałem koronowanym księciem i moja uwaga się rozproszyła.”
„Może powinieneś ich odzyskać. A Natalie i alfa Zayn są ci teraz dłużni, mój królu. Możesz przejąć, gdzie ja skończyłam.” Ukłoniła się lekko.
Sięgnął po nią i przyciągnął do siebie za talię, tak że jej ciało mocno przywarło do jego.
Ten gest ją zaskoczył. Dotyk ich ciał przeszył ją niczym iskra i zadrżała w jego ramionach. Byli w miejscu publicznym, a to miało być tylko przedstawienie, ale jednak ją to zaskoczyło. To było to samo uczucie, które poczuła, gdy próbował ją pocałować na uczcie.
„Nie musisz walczyć za mnie, moja królowo. To moje bitwy.”
„A ty jesteś moim królem.” Miała wypowiedzieć te słowa żartobliwie, ale dotyk jego dłoni, połączony z ciepłem bijącym z jego ciała, odebrał jej wszelki rezon. Wyszeptała je niemal z westchnieniem.
Wpływ, jaki na nią wywierał, wydawał się nierealny – i on doskonale o tym wiedział.
Rozejrzał się wokół, po czym utkwił wzrok w jej oczach. „Gdy mówisz takie rzeczy, zwłaszcza takim głosem, zaczynam się zastanawiać nad naszą małą umową, królowo Mio”, wyszeptał, przenosząc wzrok na jej usta.
„Co chciałbyś rozważyć w naszej umowie, mój królu?” spytała, ciekawa i niecierpliwa, by usłyszeć jego następne słowa.
Przełknął ślinę i jego jabłko Adama poruszyło się, ale nie zdążył odpowiedzieć, bo zostali przerwani.
„Alfa królu, cieszę się, że tu jesteś. Nawet nie wiesz, jak szczęśliwy uczyniłeś ten dom.”
Xavier jęknął w duchu i gwałtownie zaczerpnął tchu, puszczając Mię. Skupił się na Zaynie, członku rady starszych, i przywołał na twarz wymuszony uśmiech.
„Alfa Zayn, cóż mogę powiedzieć? Moja królowa złożyła obietnicę, musieliśmy jej dotrzymać. To przyjemność być tutaj. Ma pan piękny dom.” Te słowa opuściły jego usta szybciej, niż się spodziewał.
Alfa Zayn nie mógł uwierzyć własnym uszom, a na jego twarzy pojawił się dumny wyraz. „Mój królu, jest pan taki uprzejmy. Mam nadzieję, że dobrze pana potraktowano!”
Xavier zerknął na Mię, która zachęciła go do dalszego działania spojrzeniem. „Tak. Wiesz, że nie zawsze lubię opuszczać komfort Pałacu, chyba że muszę, ale dziś cieszę się, że to zrobiłem.”
Twarz Alphy Zayna płonęła ze szczęścia.
„Och, dziękuję, mój królu, nawet nie wiesz, jak bardzo mnie uszczęśliwiłeś.” Skłonił głowę i pospiesznie oddalił się od nich. Podszedł do swojej żony, objął ją zaborczo w talii i odprowadził w kąt, by wyszeptać jej coś do ucha.
„I z jednego zrobiły się dwa,” zaśpiewała radośnie Mia obok Xaviera, a on przewrócił oczami.
Po zakończeniu przyjęcia wyszli z domu Alphy Zayna i ruszyli w stronę powozu, trzymając się za ręce. Ten dotyk wywoływał w nich oboje różne uczucia, lecz żadne nie było gotowe o tym mówić, więc milczeli.
Powozy zawiozły ich do domu, a król alfa pomógł jej ostrożnie wysiąść. Wprowadził ją do pałacu, ich dłonie wciąż splecione. Wydarzenia tej nocy sprawiły, że poczuła się rozmarzona i pokochała to uczucie, nawet jeśli miało trwać tylko chwilę.
„Mam nadzieję, że teraz jesteś szczęśliwa,” odezwał się Xavier, przerywając ciszę, która narosła między nimi.
„Powiedz mi, że nie podobał ci się ten wieczór, a przeproszę i więcej o tym nie wspomnimy.”
„Nie podobał mi się ten wieczór,” odpowiedział bez wahania.
„Nie przeproszę, bo wiem, że kłamiesz!” zaprotestowała, a on się roześmiał. To był wybuch bogatego, serdecznego śmiechu, który sprawił, że wszystko wokół niej zamarło, gdy łapała ten moment.
Dlaczego musiał być taki doskonały? Dlaczego musiała pragnąć właśnie takiego mężczyzny? Widziała w nim strony, których nie chciała widzieć, strony, przez które jej serce biło dla niego. Wiedziała, że jeśli ich nie poskromi, te części go ją zgubią.
„To nie jest w porządku.” Jęknęła do siebie. Jej powieki zadrżały, a głowa odchyliła się do tyłu, gdy wypuściła długie westchnienie.
„Co nie jest?”
Uniosła brwi, by napotkać jego ciekawskie i intensywne spojrzenie, migoczące emocjami, których nie potrafiła zrozumieć. „Nie wiem, ale nie powinnam tak się czuć.”
Na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech. „Jesteś istotą pełną pragnień. Powinnaś tak się czuć. To naturalne.”
Nic w pragnieniu go nie wydawało się naturalne.
„Powinien chyba istnieć sposób na poskromienie tych pragnień, prawda?” spytała z ciekawością.
„Jeśli są cielesne, to tak. Możesz je zaspokoić.”
Jego odpowiedź wzbudziła jej zainteresowanie i jej bursztynowe oczy pospiesznie spotkały się z jego zielonymi. „Zaspokoić pragnienia,” powtórzyła. Jej mina mówiła mu, że nie do końca rozumie, do czego zmierza.
W jego oczach pojawił się błysk pożądania. „Sprawić sobie przyjemność?” zauważył, że nie wie, o czym mówi, a jego brwi ściągnęły się w zamyśleniu.
„Nie wiesz, co to jest...” urwał. „Nigdy tego nie robiłaś, prawda?”
Pokiwała głową, uśmiechając się do kilku strażników wokół pałacu, którzy właśnie ich pozdrowili, zanim powiedziała: „Nie wiedziałam, że to konieczność...”
Zatrzymali się, gdy dotarli do jej drzwi. „Jesteś kobietą, bardzo mądrą kobietą i na pewno coś odkryłaś, czytając wszystkie te książki.”
Rumieńce pojawiły się na jej policzkach po jego komplementach. Znała opowieści o mitach i legendach sięgające tysiąca lat wstecz, znała też historie wojen i podbojów w królestwie, ale w tej kwestii była zupełnie zielona. „Nigdy nie poświęciłam czasu, by się tego nauczyć,” przyznała.
Zaniemówił, rozdziawiając usta. To sprawiło, że poczuła się nieswojo.
„Jeśli byłbyś tak uprzejmy mnie pouczyć, może czegoś się nauczę. Więc, mój królu, jak sprawić sobie przyjemność?”
Jego głos obniżył ton, a on podszedł bliżej, tak że jego słowa były prawie szeptem na jej skórze. „Dotykając siebie. Nie zawsze musisz czekać na męża. Może być zajęty, zmęczony lub spać. Więc dotykasz siebie, zwłaszcza tych miejsc, które sprawiają, że drżysz, wijesz się i czujesz napięcie. To dobre miejsca, jak twoje sutki, szyja i miejsce między nogami. Te miejsca są największymi punktami rozkoszy na ciele kobiety. Więc dotykasz siebie, aż osiągniesz szczyt przyjemności, a potem kontynuujesz, aż opaść z sił.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wciągnęła ostre powietrze, gdy skończył wyjaśniać.
Namalował przed nią taki obraz, że z łatwością wyobrażała sobie wszystko, co powiedział. To było cudowne.
Jej wargi rozchyliły się, a jej oddech stał się urywany, oczy kilkukrotnie zamigotały. Słyszała, jak jej serce bije szybciej. Jej sutki były twarde i napierały na materiał sukienki, a między nogami była wilgotna od pragnienia.
„Nie wiedziałam tego.”
„Cóż, teraz już wiesz.”
„Nigdy nie powiedziałeś mi, o kim mam myśleć, gdy się zaspokajam”, odezwała się Mia, gdy Xavier zamierzał odejść.
Obdarzył ją uśmiechem, który sprawił, że oddech utknął jej w gardle. „Możesz myśleć o kimkolwiek zechcesz.”
Odpowiedział i pocałował ją delikatnie w czoło, przez co jej ciało zaprószyło się iskrami. Jego miękkie wargi nie pozostały na jej skórze dłużej niż kilka sekund, zanim się odsunął.
„Dobranoc.”
Odłożyła się do łóżka w białej koszulce i przykryła się szczelnie. Jej umysł pędził myślami o tym, co król alfa powiedział jej o jej ciele i o tym, co mogą robić. Zawsze wiedziała, że w jej ciele są nerwy, które ożywają w określonych chwilach. Czuła je już kilka razy z ludźmi, zwłaszcza z królem alfa. W pewien sposób wiedziała, że pociągają ją niektórzy ludzie, ale nigdy nie zastanawiała się, co mogłaby zrobić, aby zaradzić temu uczuciu. Nigdy nie sądziła, że może zrobić cokolwiek, aż do tej nocy.
Przewracała się w łóżku, rozważając, czy powinna ulec potrzebie dotykania siebie. Westchnęła z rezygnacją, nie mogąc zasnąć. Jej umysł był w stanie wojny i nie było z tego wyjścia. Jedynym sposobem na odnalezienie spokoju było spróbowanie tego.
Prawa ręka wsunęła się pod pościel i podciągnęła koszulę nocną do góry po nogach. Potem poprowadziła palec przez uda, powoli do góry, wspominając dotyk dłoni Xaviera na jej talii wcześniej, a jej oddech przyspieszył. Oczy zamigotały, myśląc o tym, jak miękkie były jego usta na jej czole i jak wspaniale poczułyby się na jej ciele.
Jej palce odnalazły guziczek miłości między nogami i zaczęła go pieścić, ani na chwilę nie odrywając myśli od twarzy alfy. Jego usta, jego nos, jego oczy, delikatny dotyk rąk i sposób, w jaki ją dotykał. Pociągnęła sutek i pieściła piersi, wywołując w sobie burzę reakcji.
Jej biodra uniosły się, zbliżała się do szczytu, o którym mówił król alfa, i to było wspaniałe. Przygryzła dolną wargę, by powstrzymać jęki, ale to ledwo coś dało, gdy orgazm ją dosięgnął i zaczęła jęczeć i mruczeć. Oczy zamigotały, wzięła kilka głębokich wdechów. Oczy pozostały zamknięte, a gdy jej oddech wrócił do równomiernego rytmu, stała się senna...
Xavier wszedł do swoich komnat i zamknął drzwi. Myśl o Mii nie dawała mu spokoju. Nigdy nie sądził, że będzie nią zafascynowany. Nie była typem dziewczyny, za którym zwykle się oglądał, a jednak zauważył, jak jego ciało reaguje, gdy jest w pobliżu. To było szalone i mylące, że w jakiś sposób jego umysł sprawił, że jego ciało pragnie czegoś, czego nie powinno.
Było w niej kilka rzeczy, które lubił: jej ciekawość świata, zapał do stania na własnych nogach i silne przekonanie, że będzie lepiej. Była ładna, może nie najpiękniejsza, jaką widział, lecz miała w sobie coś, co ją wyróżniało. Może jej opalona skóra, może kręcone różane włosy opadające na ramiona, a może jej łukowate usta. Zbyt długo zastanawiał się, jak smakują. Cokolwiek sprawiało, że była inna niż reszta, nie pomagało mu zachować rozsądku.
Widział, jak patrzyła na niego dzisiaj, gdy mówił jej o przyjemności. Wyglądała na zbyt ciekawą; wymagało to wysiłku, by nie zabrać jej do sypialni i nie pokazać, czym jest rozkosz. Chciał ją tam zabrać, całować, pieścić i doprowadzić do szczytu tylko samym dotykiem. Może ona też chciałaby się nauczyć, jak sprawić przyjemność mężczyźnie, i byłoby to wzajemne. Miała najdelikatniejsze włosy. Dotykał ich kilka tygodni temu, gdy pomagał ją czesać, i to wystarczyło, by wiedział, że są idealne. Chciał zatopić w nich dłoń, gdy się będą całować, i ścisnąć je w pięści, gdy będą się kochać!
Ta myśl przeszyła go dreszczem.
Ona nie chciałaby go, a on nie powinien o niej tak myśleć. Tak, była jego żoną, ale nie w tym sensie. Miała rację; nie była Luną i może nigdy nią nie będzie. Mieli umowę, a jej wypełnienie do końca zapewni im życie, jakiego oboje pragnęli. On nie chciał niczego innego, tylko zakończyć cielesne potrzeby własnego ciała.
Podszedł do blatu, gdzie stała butelka wina, i wziął ją wraz z kieliszkiem. Następnie przeszedł do łóżka. Usiadł na brzegu i nalał wino do kielicha, po czym uniósł go do ust. Nigdy nie myślał, że będzie uwięziony, myśląc o Mii, swojej królowej, w ten sposób, lecz było w niej wiele rzeczy, które zignorował na początku, a teraz nie mógł przestać o nich myśleć. Jej ciało było rozkosznym widokiem, a on miał przywilej widzieć je nagie kilka razy. Teraz chciał je dotykać... musiał.
„Kurwa!” zaklął, dolewając wina do kieliszka i wstając.
To doprowadzało go do obłędu i chciał jakoś się powstrzymać.
Myśl o kontroli nadal się utrzymywała, gdy usłyszał odległe dźwięki i mruczenie. Nie mógł wejść w czyjś umysł. Nie wiedział jak, ani nie słyszał nikogo, bo nad Pałacem rzucono zaklęcie prywatności. Jednak miał dostęp do myśli i dźwięków jednej osoby w pałacu. Jego królowej, Mii.
Wydała się bardzo ciekawa, gdy mówił jej o samoprzyjemności, ale nie sądził, że spróbuje tego dziś w nocy. Musiał przestać o niej myśleć i dać jej prywatność, na jaką zasługuje, ale nie mógł. Im bardziej próbował, tym trudniej było. Poddał się, rzucił się na łóżko i zamknął oczy.
Usłyszał, jak jej miękkie dźwięki narastają, a jej oddech lekko przyspiesza. Xavier poczuł dreszcz na całym ciele, a nawet napłynął do niemal spokojnego penisa, sprawiając, że pulsował. To było złe.
Jej jęki stawały się coraz cięższe i ostrzejsze, wiedział, że zbliża się do finału. Jego oczy zamigotały, wyciągnął swojego członka ze spodni i zaczął go pieścić. To było tak przyjemne, że nie mógł przestać.
Chciał jej; pragnął być tam z nią; o, jakże chciałby ją zobaczyć, gdy mruczy i wydaje te cudowne dźwięki. To byłby widok. Jego dłoń pieściła i gładziła członka, wciąż pulsującego w jego ręce, podczas gdy słuchał, jak królowa wydaje słodkie pomruki i skomlenia.
Dosięgnął szczytu szybciej niż zazwyczaj, ale nie narzekał. To nie był jego zwykły rytuał. Jego nieśmiała żona odkrywała siebie jako kobietę i to było bardziej erotyczne niż trzy piękne dziewczęta na kolanach.
Ona krzyknęła, ale stłumiła dźwięki, gdy doszła, lecz Xavier i tak usłyszał i przyspieszył, pieszcząc się, aż orgazm go przeszył. Z jego ust wydobył się gruby jęk, gdy jego członek wystrzelił nasienie na brzuch. Nie pamiętał, kiedy ostatnio dotykał siebie w ten sposób. Zawsze miał dziewczęta do dyspozycji. Ale to było gorętsze niż cokolwiek, co robił z nimi wcześniej, a jej nawet tu nie było.
Nie chciał myśleć o niej w ten sposób, lecz jego umysł nie pomagał. Wiedział, że to kwestia czasu, zanim całkiem straci nad sobą kontrolę.
Przesuń w górę, aby kontynuować