passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

BibliotekaWybierz książkę
searchsearch
plpl

PL

The Alpha King's Ugly Bride - Rozdział #44 - autor Glory Tina

The Alpha King's Ugly Bride

/

Rozdział 44

43: Pragnienie

Przyjęcie, dokładnie jak się spodziewano, było skromne, zaledwie z kilkoma gośćmi. Było tu mniej tłoczno, niż do czego Mia ostatnio przywykła, ale cieszyła się z tej zmiany. Kiedy spojrzała na Xaviera, zauważyła, że ma ponurą minę. Nie zdziwiło jej to – Xavier nie był fanem ludzi i kierował się mottem: „nienawidź ich, zanim oni znienawidzą ciebie”.

Xavier po wejściu do domu alfy Zayna, gdzie odbywała się uroczystość, przylgnął do kąta pokoju. Nie miał najmniejszej ochoty się ruszać. Nikt z obecnych gości nie spojrzał w jego stronę, a jeśli nie przywołał obsługi, nikt nie odważył się zbliżyć. Miał w sobie tę przerażającą aurę, ale Mia widziała coś więcej. Nie chciała jednak na niego naciskać. Wiedziała, że wyczerpała już wszystkie próby kontaktu z nim bez gniewu.

Zostawiła go i podeszła do kilku kobiet, które rozpoznała z rady panien. Te, które spotkała, były zadowolone na jej widok, a ona czuła to samo. Nie mogła jednak zignorować palącego spojrzenia Xaviera, które czuła na sobie, gdy rozmawiała z nimi. Wyglądał tak, jakby coś mu odebrała i chciał to odzyskać.

Alfa Zayn wyglądał na zaskoczonego widokiem Królowej, a ona poinformowała go o obecności króla. Mimo zaproszenia rodziny królewskiej, nigdy nie liczył na ich przybycie. Wyraz twarzy jubilatki, Natalie, gdy ją zobaczyła, mówił wszystko. Mia poczuła satysfakcję, że to jej sprawka.

„Wiesz, jeśli odpuścisz sobie trochę wokół ludzi, może zdobędziesz kilku przyjaciół”, powiedziała Mia, wracając od Natalie, gospodyni przyjęcia.

„Mam przyjaciół!” odparł z marsową miną.

„Wymień dwóch, a Edward to nie przyjaciel. To twój brat.”

Zmroził ją wzrokiem i zamilkł, nie mogąc odpowiedzieć.

„Król potrzebuje przyjaciół, sojuszników, ludzi, na których może liczyć, gdy nadejdą kłopoty.”

Opróżnił kielich wina jednym haustem. Nie była pewna, czy skrzywienie na jego twarzy wywołał alkohol, czy jej słowa. „Przeczytałaś to w którejś z twoich książek?” uniósł brew.

Wzruszyła ramionami, „Chcesz pożyczyć? Nie mam nic przeciwko, przeczytałam je wszystkie.”

„Kiedyś miałem przyjaciół”, powiedział po chwili namysłu.

„Co się stało?”

„Zostałem koronowanym księciem i moja uwaga się rozproszyła.”

„Może powinieneś ich odzyskać. A Natalie i alfa Zayn są ci teraz dłużni, mój królu. Możesz przejąć, gdzie ja skończyłam.” Ukłoniła się lekko.

Sięgnął po nią i przyciągnął do siebie za talię, tak że jej ciało mocno przywarło do jego.

Ten gest ją zaskoczył. Dotyk ich ciał przeszył ją niczym iskra i zadrżała w jego ramionach. Byli w miejscu publicznym, a to miało być tylko przedstawienie, ale jednak ją to zaskoczyło. To było to samo uczucie, które poczuła, gdy próbował ją pocałować na uczcie.

„Nie musisz walczyć za mnie, moja królowo. To moje bitwy.”

„A ty jesteś moim królem.” Miała wypowiedzieć te słowa żartobliwie, ale dotyk jego dłoni, połączony z ciepłem bijącym z jego ciała, odebrał jej wszelki rezon. Wyszeptała je niemal z westchnieniem.

Wpływ, jaki na nią wywierał, wydawał się nierealny – i on doskonale o tym wiedział.

Rozejrzał się wokół, po czym utkwił wzrok w jej oczach. „Gdy mówisz takie rzeczy, zwłaszcza takim głosem, zaczynam się zastanawiać nad naszą małą umową, królowo Mio”, wyszeptał, przenosząc wzrok na jej usta.

„Co chciałbyś rozważyć w naszej umowie, mój królu?” spytała, ciekawa i niecierpliwa, by usłyszeć jego następne słowa.

Przełknął ślinę i jego jabłko Adama poruszyło się, ale nie zdążył odpowiedzieć, bo zostali przerwani.

„Alfa królu, cieszę się, że tu jesteś. Nawet nie wiesz, jak szczęśliwy uczyniłeś ten dom.”

Xavier jęknął w duchu i gwałtownie zaczerpnął tchu, puszczając Mię. Skupił się na Zaynie, członku rady starszych, i przywołał na twarz wymuszony uśmiech.

„Alfa Zayn, cóż mogę powiedzieć? Moja królowa złożyła obietnicę, musieliśmy jej dotrzymać. To przyjemność być tutaj. Ma pan piękny dom.” Te słowa opuściły jego usta szybciej, niż się spodziewał.

Alfa Zayn nie mógł uwierzyć własnym uszom, a na jego twarzy pojawił się dumny wyraz. „Mój królu, jest pan taki uprzejmy. Mam nadzieję, że dobrze pana potraktowano!”

Xavier zerknął na Mię, która zachęciła go do dalszego działania spojrzeniem. „Tak. Wiesz, że nie zawsze lubię opuszczać komfort Pałacu, chyba że muszę, ale dziś cieszę się, że to zrobiłem.”

Twarz Alphy Zayna płonęła ze szczęścia.

„Och, dziękuję, mój królu, nawet nie wiesz, jak bardzo mnie uszczęśliwiłeś.” Skłonił głowę i pospiesznie oddalił się od nich. Podszedł do swojej żony, objął ją zaborczo w talii i odprowadził w kąt, by wyszeptać jej coś do ucha.

„I z jednego zrobiły się dwa,” zaśpiewała radośnie Mia obok Xaviera, a on przewrócił oczami.

Po zakończeniu przyjęcia wyszli z domu Alphy Zayna i ruszyli w stronę powozu, trzymając się za ręce. Ten dotyk wywoływał w nich oboje różne uczucia, lecz żadne nie było gotowe o tym mówić, więc milczeli.

Powozy zawiozły ich do domu, a król alfa pomógł jej ostrożnie wysiąść. Wprowadził ją do pałacu, ich dłonie wciąż splecione. Wydarzenia tej nocy sprawiły, że poczuła się rozmarzona i pokochała to uczucie, nawet jeśli miało trwać tylko chwilę.

„Mam nadzieję, że teraz jesteś szczęśliwa,” odezwał się Xavier, przerywając ciszę, która narosła między nimi.

„Powiedz mi, że nie podobał ci się ten wieczór, a przeproszę i więcej o tym nie wspomnimy.”

„Nie podobał mi się ten wieczór,” odpowiedział bez wahania.

„Nie przeproszę, bo wiem, że kłamiesz!” zaprotestowała, a on się roześmiał. To był wybuch bogatego, serdecznego śmiechu, który sprawił, że wszystko wokół niej zamarło, gdy łapała ten moment.

Dlaczego musiał być taki doskonały? Dlaczego musiała pragnąć właśnie takiego mężczyzny? Widziała w nim strony, których nie chciała widzieć, strony, przez które jej serce biło dla niego. Wiedziała, że jeśli ich nie poskromi, te części go ją zgubią.

„To nie jest w porządku.” Jęknęła do siebie. Jej powieki zadrżały, a głowa odchyliła się do tyłu, gdy wypuściła długie westchnienie.

„Co nie jest?”

Uniosła brwi, by napotkać jego ciekawskie i intensywne spojrzenie, migoczące emocjami, których nie potrafiła zrozumieć. „Nie wiem, ale nie powinnam tak się czuć.”

Na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech. „Jesteś istotą pełną pragnień. Powinnaś tak się czuć. To naturalne.”

Nic w pragnieniu go nie wydawało się naturalne.

„Powinien chyba istnieć sposób na poskromienie tych pragnień, prawda?” spytała z ciekawością.

„Jeśli są cielesne, to tak. Możesz je zaspokoić.”

Jego odpowiedź wzbudziła jej zainteresowanie i jej bursztynowe oczy pospiesznie spotkały się z jego zielonymi. „Zaspokoić pragnienia,” powtórzyła. Jej mina mówiła mu, że nie do końca rozumie, do czego zmierza.

W jego oczach pojawił się błysk pożądania. „Sprawić sobie przyjemność?” zauważył, że nie wie, o czym mówi, a jego brwi ściągnęły się w zamyśleniu.

„Nie wiesz, co to jest...” urwał. „Nigdy tego nie robiłaś, prawda?”

Pokiwała głową, uśmiechając się do kilku strażników wokół pałacu, którzy właśnie ich pozdrowili, zanim powiedziała: „Nie wiedziałam, że to konieczność...”

Zatrzymali się, gdy dotarli do jej drzwi. „Jesteś kobietą, bardzo mądrą kobietą i na pewno coś odkryłaś, czytając wszystkie te książki.”

Rumieńce pojawiły się na jej policzkach po jego komplementach. Znała opowieści o mitach i legendach sięgające tysiąca lat wstecz, znała też historie wojen i podbojów w królestwie, ale w tej kwestii była zupełnie zielona. „Nigdy nie poświęciłam czasu, by się tego nauczyć,” przyznała.

Zaniemówił, rozdziawiając usta. To sprawiło, że poczuła się nieswojo.

„Jeśli byłbyś tak uprzejmy mnie pouczyć, może czegoś się nauczę. Więc, mój królu, jak sprawić sobie przyjemność?”

Jego głos obniżył ton, a on podszedł bliżej, tak że jego słowa były prawie szeptem na jej skórze. „Dotykając siebie. Nie zawsze musisz czekać na męża. Może być zajęty, zmęczony lub spać. Więc dotykasz siebie, zwłaszcza tych miejsc, które sprawiają, że drżysz, wijesz się i czujesz napięcie. To dobre miejsca, jak twoje sutki, szyja i miejsce między nogami. Te miejsca są największymi punktami rozkoszy na ciele kobiety. Więc dotykasz siebie, aż osiągniesz szczyt przyjemności, a potem kontynuujesz, aż opaść z sił.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

44: Przyjemność

Wciągnęła ostre powietrze, gdy skończył wyjaśniać.

Namalował przed nią taki obraz, że z łatwością wyobrażała sobie wszystko, co powiedział. To było cudowne.

Jej wargi rozchyliły się, a jej oddech stał się urywany, oczy kilkukrotnie zamigotały. Słyszała, jak jej serce bije szybciej. Jej sutki były twarde i napierały na materiał sukienki, a między nogami była wilgotna od pragnienia.

„Nie wiedziałam tego.”

„Cóż, teraz już wiesz.”

„Nigdy nie powiedziałeś mi, o kim mam myśleć, gdy się zaspokajam”, odezwała się Mia, gdy Xavier zamierzał odejść.

Obdarzył ją uśmiechem, który sprawił, że oddech utknął jej w gardle. „Możesz myśleć o kimkolwiek zechcesz.”

Odpowiedział i pocałował ją delikatnie w czoło, przez co jej ciało zaprószyło się iskrami. Jego miękkie wargi nie pozostały na jej skórze dłużej niż kilka sekund, zanim się odsunął.

„Dobranoc.”

Odłożyła się do łóżka w białej koszulce i przykryła się szczelnie. Jej umysł pędził myślami o tym, co król alfa powiedział jej o jej ciele i o tym, co mogą robić. Zawsze wiedziała, że w jej ciele są nerwy, które ożywają w określonych chwilach. Czuła je już kilka razy z ludźmi, zwłaszcza z królem alfa. W pewien sposób wiedziała, że pociągają ją niektórzy ludzie, ale nigdy nie zastanawiała się, co mogłaby zrobić, aby zaradzić temu uczuciu. Nigdy nie sądziła, że może zrobić cokolwiek, aż do tej nocy.

Przewracała się w łóżku, rozważając, czy powinna ulec potrzebie dotykania siebie. Westchnęła z rezygnacją, nie mogąc zasnąć. Jej umysł był w stanie wojny i nie było z tego wyjścia. Jedynym sposobem na odnalezienie spokoju było spróbowanie tego.

Prawa ręka wsunęła się pod pościel i podciągnęła koszulę nocną do góry po nogach. Potem poprowadziła palec przez uda, powoli do góry, wspominając dotyk dłoni Xaviera na jej talii wcześniej, a jej oddech przyspieszył. Oczy zamigotały, myśląc o tym, jak miękkie były jego usta na jej czole i jak wspaniale poczułyby się na jej ciele.

Jej palce odnalazły guziczek miłości między nogami i zaczęła go pieścić, ani na chwilę nie odrywając myśli od twarzy alfy. Jego usta, jego nos, jego oczy, delikatny dotyk rąk i sposób, w jaki ją dotykał. Pociągnęła sutek i pieściła piersi, wywołując w sobie burzę reakcji.

Jej biodra uniosły się, zbliżała się do szczytu, o którym mówił król alfa, i to było wspaniałe. Przygryzła dolną wargę, by powstrzymać jęki, ale to ledwo coś dało, gdy orgazm ją dosięgnął i zaczęła jęczeć i mruczeć. Oczy zamigotały, wzięła kilka głębokich wdechów. Oczy pozostały zamknięte, a gdy jej oddech wrócił do równomiernego rytmu, stała się senna...

Xavier wszedł do swoich komnat i zamknął drzwi. Myśl o Mii nie dawała mu spokoju. Nigdy nie sądził, że będzie nią zafascynowany. Nie była typem dziewczyny, za którym zwykle się oglądał, a jednak zauważył, jak jego ciało reaguje, gdy jest w pobliżu. To było szalone i mylące, że w jakiś sposób jego umysł sprawił, że jego ciało pragnie czegoś, czego nie powinno.

Było w niej kilka rzeczy, które lubił: jej ciekawość świata, zapał do stania na własnych nogach i silne przekonanie, że będzie lepiej. Była ładna, może nie najpiękniejsza, jaką widział, lecz miała w sobie coś, co ją wyróżniało. Może jej opalona skóra, może kręcone różane włosy opadające na ramiona, a może jej łukowate usta. Zbyt długo zastanawiał się, jak smakują. Cokolwiek sprawiało, że była inna niż reszta, nie pomagało mu zachować rozsądku.

Widział, jak patrzyła na niego dzisiaj, gdy mówił jej o przyjemności. Wyglądała na zbyt ciekawą; wymagało to wysiłku, by nie zabrać jej do sypialni i nie pokazać, czym jest rozkosz. Chciał ją tam zabrać, całować, pieścić i doprowadzić do szczytu tylko samym dotykiem. Może ona też chciałaby się nauczyć, jak sprawić przyjemność mężczyźnie, i byłoby to wzajemne. Miała najdelikatniejsze włosy. Dotykał ich kilka tygodni temu, gdy pomagał ją czesać, i to wystarczyło, by wiedział, że są idealne. Chciał zatopić w nich dłoń, gdy się będą całować, i ścisnąć je w pięści, gdy będą się kochać!

Ta myśl przeszyła go dreszczem.

Ona nie chciałaby go, a on nie powinien o niej tak myśleć. Tak, była jego żoną, ale nie w tym sensie. Miała rację; nie była Luną i może nigdy nią nie będzie. Mieli umowę, a jej wypełnienie do końca zapewni im życie, jakiego oboje pragnęli. On nie chciał niczego innego, tylko zakończyć cielesne potrzeby własnego ciała.

Podszedł do blatu, gdzie stała butelka wina, i wziął ją wraz z kieliszkiem. Następnie przeszedł do łóżka. Usiadł na brzegu i nalał wino do kielicha, po czym uniósł go do ust. Nigdy nie myślał, że będzie uwięziony, myśląc o Mii, swojej królowej, w ten sposób, lecz było w niej wiele rzeczy, które zignorował na początku, a teraz nie mógł przestać o nich myśleć. Jej ciało było rozkosznym widokiem, a on miał przywilej widzieć je nagie kilka razy. Teraz chciał je dotykać... musiał.

„Kurwa!” zaklął, dolewając wina do kieliszka i wstając.

To doprowadzało go do obłędu i chciał jakoś się powstrzymać.

Myśl o kontroli nadal się utrzymywała, gdy usłyszał odległe dźwięki i mruczenie. Nie mógł wejść w czyjś umysł. Nie wiedział jak, ani nie słyszał nikogo, bo nad Pałacem rzucono zaklęcie prywatności. Jednak miał dostęp do myśli i dźwięków jednej osoby w pałacu. Jego królowej, Mii.

Wydała się bardzo ciekawa, gdy mówił jej o samoprzyjemności, ale nie sądził, że spróbuje tego dziś w nocy. Musiał przestać o niej myśleć i dać jej prywatność, na jaką zasługuje, ale nie mógł. Im bardziej próbował, tym trudniej było. Poddał się, rzucił się na łóżko i zamknął oczy.

Usłyszał, jak jej miękkie dźwięki narastają, a jej oddech lekko przyspiesza. Xavier poczuł dreszcz na całym ciele, a nawet napłynął do niemal spokojnego penisa, sprawiając, że pulsował. To było złe.

Jej jęki stawały się coraz cięższe i ostrzejsze, wiedział, że zbliża się do finału. Jego oczy zamigotały, wyciągnął swojego członka ze spodni i zaczął go pieścić. To było tak przyjemne, że nie mógł przestać.

Chciał jej; pragnął być tam z nią; o, jakże chciałby ją zobaczyć, gdy mruczy i wydaje te cudowne dźwięki. To byłby widok. Jego dłoń pieściła i gładziła członka, wciąż pulsującego w jego ręce, podczas gdy słuchał, jak królowa wydaje słodkie pomruki i skomlenia.

Dosięgnął szczytu szybciej niż zazwyczaj, ale nie narzekał. To nie był jego zwykły rytuał. Jego nieśmiała żona odkrywała siebie jako kobietę i to było bardziej erotyczne niż trzy piękne dziewczęta na kolanach.

Ona krzyknęła, ale stłumiła dźwięki, gdy doszła, lecz Xavier i tak usłyszał i przyspieszył, pieszcząc się, aż orgazm go przeszył. Z jego ust wydobył się gruby jęk, gdy jego członek wystrzelił nasienie na brzuch. Nie pamiętał, kiedy ostatnio dotykał siebie w ten sposób. Zawsze miał dziewczęta do dyspozycji. Ale to było gorętsze niż cokolwiek, co robił z nimi wcześniej, a jej nawet tu nie było.

Nie chciał myśleć o niej w ten sposób, lecz jego umysł nie pomagał. Wiedział, że to kwestia czasu, zanim całkiem straci nad sobą kontrolę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

45: Rodzina

Xavier, widząc zamiłowanie Mii do czytania, zamienił pokój czarów swojej matki w gabinet dla niej. W ciągu ostatnich kilku miesięcy Mia przeczytała wszystkie książki z półki w swoim pokoju. Gdy powiedziała o tym Xavierowi, poczuł się w obowiązku znaleźć dla niej jakieś rozwiązanie.

Pożyczył jej kilka swoich książek ze swojego gabinetu i w tej odrobinie wolnego czasu, który miała dla siebie, Mia przeczytała je i oddała dwa dni później, co wprawiło go w osłupienie. Wiedział, że kocha książki, ale nie wiedział, że aż tak bardzo. To właśnie sprowokowało powstanie gabinetu, który po trzech dniach był już prawie gotowy.

Mia stała przy oknie swojego gabinetu, który miał grube brązowe zasłony, by kontrolować dopływ światła do pokoju. Patrzyła, jak robotnicy ustawiają ostatnią książkę na półce i była pod wrażeniem postępów oraz szybkości przemiany.

Biurko było właśnie ustawiane, gdy nagle drzwi się otworzyły, wystraszając ośmiu ludzi w pokoju. Wszyscy spojrzeli w stronę drzwi i zobaczyli tam Xaviera. Miał twarde spojrzenie, które rzucił wokół, zanim jego wzrok zatrzymał się na niej. Mia zastanawiała się, dlaczego tak jest, bo nie w takim stanie emocjonalnym zostawiła go wcześniej. To wzbudziło jej sceptycyzm i zaczęła się zastanawiać, co mogło wywołać jego złość, ale nie podeszła bliżej.

"Zostawcie nas", rozkazał. Robotnicy upuścili stół i wszystko inne, co mieli w rękach, i opuścili gabinet w kilka sekund.

Od razu wiedziała, że ma udział w jego złości. Próbowała sobie przypomnieć, co mogła zrobić, by wywołać jego gniew, ale nie mogła znaleźć odpowiedzi.

Gdy drzwi się zamknęły, Xavier wszedł głębiej do gabinetu. Przestrzeń po ustawieniu półek, stołów i krzeseł była niewielka, podobnie jak dystans, który ich teraz dzielił.

Jego wzrok nie opuszczał jej, a w oczach płonęło.

"Dlaczego?"

"Dlaczego co?"

"Wyraźnie ci powiedziałem, żebyś tego nie robiła."

"Nie robiła czego?"

"Nie wysyłała listu do mojego brata, a ty za moimi plecami i tak to zrobiłaś."

Wtedy zrozumiała, o czym mówił. Wysłała list do jego brata kilka tygodni temu, nie zważając na jego ostrzeżenie. Wysłała go jednak w tajemnicy, więc zastanawiało ją, skąd się dowiedział. Tak dobrze się dogadywali przez ostatnie dni i to miało to wszystko zrujnować.

Opuściła oczy ze skruchą. "Martwiłam się o niego. To twój brat, wiem, że ci na nim zależy, więc pomóż mi zrozumieć, dlaczego ty się nie martwisz?"

"To nie twoja sprawa! Wyraźnie powiedziałem ci, żebyś nie wysyłała listu, a ty za moimi plecami to zrobiłaś", syknął na nią.

"To jest moja sprawa!" odparła stanowczo, nie przepraszając. "To rodzina."

"On nie jest twoją rodziną!" warknął, wyciągając z kieszeni list, który nie wyglądał jak ten, który wysłała. Rzucił go na podłogę i ruszył w jej stronę.

Cofnęła się, a w jej brzuchu zasiał się strach. "Kiedy mówiłem, że możesz wciągnąć w swoje sprawy kogokolwiek z królestwa, nie miałem na myśli mojego brata", powiedział z pogardą.

Nie mogła uwierzyć, że oskarża ją o romans z jego bratem. Xavier był jedynym, do którego czuła pociąg, a to, że pomyślał o niej tak źle, bolało. Ale jeśli tego chciał, ona mogła tak zagrać.

"To trzeba było być bardziej precyzyjnym!" odcięła się, krzyżując ramiona na piersi. "Twój brat jest młody i uprzejmy. Jest też delikatny i przystojny."

Prychnął z niedowierzaniem, aż zgrzytnęły mu zęby. Widać było, że nie spodziewał się takiej odpowiedzi. Pewnie myślał, że się nie odezwie, tylko przyjmie wszystko bez słowa.

"Nie różnisz się niczym od innych kłamliwych, manipulujących i niegodnych zaufania drani, jakich mam wokół siebie w tym królestwie." zrobił kolejny odważny krok w jej stronę, jego gniew nie malał, "umiesz grać przed widownią, sprawiać, że inni wierzą, że jesteś lepsza, ale w środku jesteś tylko żmiją."

Jej uraziły brutalne słowa, które na nią spadły, i zanim się obejrzała, rzuciła przekleństwem: "Pierdol się!"

W gabinecie zapanowała cisza na kilka sekund, a słowa, które właśnie wypowiedziała, wróciły do niej echem.

Jego oczy rozbłysły czerwienią i błyskawicznie znalazł się przy niej. Oddech stanął jej w gardle z powodu jego bliskości i tego, co mógł jej zrobić. Bała się, że przekroczyła już zbyt wiele granic, najpierw łamiąc obietnicę, potem przeklinając go.

Nie doprowadziła go do takiego stanu od dawna, a on nie był tak wściekły na nią, odkąd ją sprowadził z powrotem. Nie miał pierścienia na palcu, który powstrzymywałby jego gniew. Mogło to oznaczać, że jeśli tylko zechce, mógłby ją zabić w jednej chwili. To mogła być jej ostatnia chwila na tym świecie.

Jego dłoń chwyciła ją za twarz, a jej serce niemal przestało bić. "Masz naprawdę parszywy język, moja królowo, i może powinnaś się dowiedzieć, dlaczego to taka zła cecha," wysyczał jej w twarz.

Nie walczyła; była zbyt przestraszona.

Zamknęła mocno oczy, spodziewając się najgorszego. Najgorsze jednak nie nadeszło. Zamiast tego poczuła jego usta na swoich i to ją zaskoczyło. Strach, który ogarnął ją przez wszystko, co się właśnie wydarzyło, zniknął.

Odwzajemniła pocałunek, a on przyciągnął ją bliżej siebie, żeby poczuła ciepło jego ciała na swoim. Słyszała bicie jego serca w klatce piersiowej i czuła jego pulsującego członka ukrytego w spodniach.

Oderwał się od pocałunku, a jej oczy spotkały się z jego burzliwym spojrzeniem, nad którym próbował zapanować. Jej serce dalej waliło w piersi, ale tym razem nie ze strachu, tylko z pożądania.

Zmniejszyła dystans i stanęła na palcach, by pocałować go w usta. Wzięła jego ręce i ułożyła wokół swojej talii jakby w geście przewodnika. To było to, czego chciała, to on był tym, kogo pragnęła.

Zrozumiał sygnał i przyparł ją do ściany, tak że jej plecy spłaszczyły się o nią. Pociągnął za ramiączko sukienki, aż opadło z jej ramienia, i przesunął opuszkami palców po jej odsłoniętej skórze. Potem zsunął dłoń na krągłość jej piersi, ujął ją i pieścił delikatnie. Choć piersi były wciąż przykryte, wydawały się doskonałe w jego dłoniach. Zastanawiał się, jak bardzo jeszcze lepiej będzie czuć je bez materiału.

Z jękiem zareagowała na jego dotyk, wijąc się i będąc nadwrażliwą. Potrzebowała go bardziej, niż myślała, że to możliwe, a jej biodra unosiły się ku niemu na dowód.

Oddychała nierówno i gwałtownie, gdy ją posiadł, lecz kiedy sięgnęła do jego spodni, odsunął się.

Jej oczy natychmiast spotkały się z jego. Złapała oddech i spróbowała uspokoić serce, które waliło jej w piersi, nie odrywając od niego wzroku.

Przejechał językiem po opuchniętych ustach i cofnął się. Jego pragnienie i pożądanie wobec niej wciąż malowały się w oczach, ale tym razem mieszało się z nimi poczucie winy. W jednej chwili zniknął z gabinetu bez słowa.

Stała dalej z plecami przyciśniętymi do ściany. Próbowała uspokoić oddech i kołaczące serce. Choć udało jej się uspokoić oddech, nie mogła opanować bólu, który pozostał w jej sercu.

Jej wzrok padł na list, który Xavier wcześniej rzucił na podłogę gabinetu, i podniosła go. Pieczęć była już złamana. Mimo to otworzyła list i przeczytała.

Dzień dobry, Mio. Mam nadzieję, że ten list zastanie Cię w dobrym zdrowiu. Otrzymałem Twój ostatni list i jestem bardzo… Miło znowu od Ciebie usłyszeć i mam nadzieję, że wszystko u Ciebie dobrze. Właśnie skończyłem swoje królewskie obowiązki i wkrótce wracam do stolicy. Mam nadzieję, że Xavier zachowuje się wzorowo. Proszę, miej na niego oko i dbaj o siebie.

Edward.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Alpha King's Ugly Bride

The Alpha King's Ugly Bride

95 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

95

Treść

Aa